நன்றியைக் கல்லில் செதுக்குங்கள்

புருஷோத்மன்
நன்றி... மூன்றெழுத்துக்கள் சேர்ந்த வார்த்தை மட்டுமல்ல. இது மனித நேயத்தின் அளவுகோல். வாழ்க்கை என்பது தனித்திருப்ப தல்ல, சார்ந்திருப்பது. ஒருவரை மட்டுமே சார்ந்திருப்பது அல்ல. ஒருவருக்கு ஒருவர் சார்ந்திருப் பது. சார்ந்தித்தலின்போதுதான் உதவிக்கரங்கள் தேவைப்படு கின்றன. செய்த உதவிக்குத் தரும் பரிசுதான் நன்றி என்ற இந்த ஒற்றைச் சொல் மனதை திறந்து காட்டும் உயர்ந்த சொல்.
நன்றியை சொற்களால்தான் சொல்ல வேண்டும் என்பது அல்ல. மனது நெகிழ்ந்த புன்னகைப் பூக்களால், கனிவு மிகுந்த கண்களால், ஈரம் நிறைந்த இதயத்தால், உள்ளத்தை உணர்த்தும் கைகளின் அரவணைப்பால், தழுவல்களால் இப்படி ஆயிரம் நன்றிகளைப் பேசாமலேயே சொல்ல முடியும்.
நன்றியைச் சொல்ல எல்லோருக்கும் வாய்ப்பு வருவதில்லை. வாய்ப்பு என்பதும் எப்போதும் வருவதல்ல. எப்போதாவது வருவதுதானே வாய்ப்பு! அதனால் அதனை சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இல்லை என்றால் காலமெல்லாம் வருந்த வேண்டியிருக்கும்.
வசந்த கால வாழ்க்கையில் வசந்தம் தந்த இனிய தருணங்களைச் சுகமாக நினைத்துப் பார்த்து நன்றி சொல்லுவதே நல்ல வழிமுறைதான்.
உங்களைச் சுற்றிப் பாருங்கள். இயற்கையின் ஒவ்வொரு செயலும் நன்றியறிதலின் நல்ல வெளிப்பாடு என்பதைப் புரிந்துகொள்வீர்கள்.
வேர்களுக்கு நன்றி செலுத்தத்தானே பூக்களை பூமியின் பாதங்களின் மீது உதிர்த்து அர்ச்சனை செய்கின்றன.
தேனை உணவாகத் தந்த நன்றிக்குத்தானே பட்டாம்பூச்சிகள் பூக்களில் மகரந்தச் சேர்க்கையை நடத்துகின்றன.
வேர்களுக்குத் தண்ணீரைத் தந்ததற்குத்தானே தென்னை மரம் தன் தலையில் சுமந்து இளநீரைத் தருகின்றது.
பனை மரங்கள் தம் பங்குக்கு நுங்குகளைத் தருகின்றன.
உழவன் சிந்திய வியர்வைக்கு வெகுமதியாகத்தானே செடிகளும் கொடிகளும் காய்களையும், கனிகளையும் பரிசாகத் தருகின்றன.
இப்படி இயற்கையின் ஒவ்வொரு செயலிலும் நன்றியறிதலில் வாசம் நிறைந்திருக்கின்றதைப் பார்க்கையில் மனது நெகிழ்கின்றது. மனிதம் நிறைந்தவர்கள் மனிதர்கள். மனிதர்கள் யாருக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு நிகழ்ச்சிக் கதை.... நெகிழ்ச்சியான கதை.
ஒரு ஊருக்கு ஒரு ஞானி வந்திருந்தார். அந்த ஊரின் தொழிலதிபர் ஒருவர் அவரைச் சந்திப்பதற்காக வந்திருந்தார். அவரிடம் ஞானி, “சொல்லுங்கள் நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? ஏதாவது பிரச்சினையா?” என்று கேட்டார்.
“பிரச்சினையெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. முன்பு நான் கஷ்டப்பட்டேன். இப்போது வாழ்வில் முன்னேறி மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றேன். அதற்காக கடவுளுக்கு நன்றி சொல்ல ஆசைப்படுகிறேன். அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.
அப்போது ஞானி சொன்னார், “நீங்கள் நன்றி சொல்ல வேண்டியது கடவுளுக்கு அல்ல. நீங்கள் இந்த அளவிற்கு உயர்ந்து மகிழ்ச்சியாக இருக்க உழைத்த அந்த உயர்ந்த உள்ளங்களுக்குத் தான் முதலில் நன்றி சொல்ல வேண்டும்” என்றார்.
கேட்டவர் புரிந்து கொண்டார். நன்றி சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து கொண்டார்.
நன்றியை எதற்காகச் சொல்லுகிறோம். உதவி செய்தவர்களை திருப்திப்படுத்துவதற்காக மட்டுமல்ல. தொடர்ந்து அவர்கள் உற்சாகமாய்ப் பணியாற்றக்கொடுக்கும் ஊக்க மருந்தாக இருக்கும் என்பதற்காகத்தான். அது மட்டுமல்ல, நமக்கு உதவி செய்தவர்களின் பெயர்களை உள்ளத்தில் ஓயாமல் உச்சரித்துக் கொண்டு நாமும் நம்மை நாடி வருபவர்களுக்கு இன்முகத்துடனும், இனிமையுடனும் உதவி செய்ய வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தைத் தூண்டுவதற்காகத்தான்.
நன்றியில் உள்ள ‘ந’ வெறும் எழுத்தல்ல. வெற்றியின் எழுத்து. வெற்றிக்கு மூன்று ‘ந’ வேண்டும் என்பார் தன்னம்பிக்கை எழுத்தாளர் காப்மேயர். அந்த மூன்று இவைதான்.
1. நல்லெண்ணம், 
2. நல்வாழ்த்துக்கள், 
3. நன்றி மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை விரும்பும் யாவரும் உங்களுடைய பேச்சில் இந்த மூன்றும் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
பேச்சு ஓர் அற்புதமான கலை. பிறரிடம் பேசும் போது அவர்கள் உற்சாகம் அடையும் படி பேசுங்கள். வாழ்த்தும்போது வெறும் வாழ்த்துக்கள் என்று சொல்வதைக் காட்டிலும் ‘நல்வாழ்த்துக்கள்’ என்று சொல்லிப் பாருங்கள். இன்னும் அதிகமான சந்தோஷச் சிறகுகள் முளைக்கும். உங்களின் இந்த இனிய நல்வாழ்த்தில் பிறர் நல்லபடியாக வாழ நீங்கள் விரும்புகிaர்கள் என்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள்.
நல்லெண்ணத்தை’ வெளிப்படுத்துங்கள். அது உங்கள் வாழ்க்கையில் வசந்தத்தை வரவழைக்கும். நன்றி சொல்லுங்கள். ஒவ்வொருவரும் பிறரால் பாராட்டப்படுவதை விரும்புகிறார்கள். நீங்கள் நன்றி சொல்லும்போது அவர்களின் உள்மனத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்கிaர்கள். உங்களுக்கும் அது நிரந்தரமான பலனைத் தரும். நன்றியுள்ள இதயம், சிந்திக்கும் மனம், அன்பான புன்னகை, இனிமையான வார்த்தை, உதவும் உள்ளம் இவை அனைத்தும் பெற்றவரே முழுமையான மனிதர்.
முழுமை பெற்ற இத்தகைய மனிதரைச் சந்திக்க உங்களுக்கும் ஆசையா? படித்த கதையொன்றில் நான் சந்தித்த அந்த நன்றியுள்ள மனிதரை, கல்வெட்டாய்ப் பதிந்தவரை உங்களுக்கும் காட்டுகிறேன்.
இரண்டு நண்பர்கள் பாலைவனத்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். வெயிலும் எல்லையற்றுப் பரந்த மணலும் அவர்களின் பயணத்தைக் கடுமையாக்கின. கையில் வைத்திருந்த தண்ணீரையும், உணவையும் பகிர்ந்து சாப்பிட்டார்கள்.
இருவரில் ஒருவன் பணக்காரன். அவனுக்குத் தனது உணவை ஏன் மற்றவனோடு பகிர்ந்து சாப்பிட வேண்டும் என்று திடீரென்று தோன்றியது. அதனால் நண்பனுக்குத் தராமல் அதிக உணவை அவனே சாப்பிடத் தொடங்கினான். அதுபோல தண்ணீரையும் அவன் ஒருவனே குடித்து வந்தான். தன்னை ஏமாற்றுகிறான் என்று தெரிந்த போதும் ஏழை நண்பன் கோபப்படவே இல்லை.
பாலைவனத்தில் ஓரிடத்தில் ஈச்சை மரம் இருந்தது. அதில் உதிர்ந்த பழங்களையெல்லாம் ஏழை ஓடிப்போய் சேகரித்தான். பணக்காரன் அவை யாவும் தனக்கே சொந்தமானவை என்று சொல்லிப் பறித்தான். “உன்னிடம்தான் தேவையான உணவு இருக்கிறதே. பிறகு ஏன் இதைப் பறிக்கிறாய்” என்று கேட்டான் ஏழை.
“அப்படியானால் நான் உணவை வைத்துக்கொண்டு உன்னை ஏமாற்றுகிறேன் என்று குற்றம் சொல்கிறாயா?” என்று சண்டையிட்டு அவனது முகத்தில் ஓங்கி ஒரு அடி அடித்தான் பணக்காரன். அந்த நிமிடமே இருவரும் பிரிந்து தனித்தனியே தொடங்கினார்கள்.அப்போது அந்த ஏழை நண்பன் வலியும் அவமானமும் கொண்டவனாக பாலைவனத்தில் மணலில் “இன்று என் நண்பன் என்னை அடித்துவிட்டான்” என்று பெரிதாக எழுதி வைத்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினான்.
சில நாட்கள் இருவரும் தனித்தனியாக நடந்து தண்ணீர் கிடைக்காமல் அலைந்து திரிந்தார்கள். அப்போது ஓரிடத்தில் கொஞ்சம் தண்ணீர் கசிவதைக் கண்டு பணக்காரன் ஓடிச் சென்று தண்ணீர் குடிக்க முயன்றான். திடீரென நண்பரின் நினைவு வந்தது. இவ்வளவு காலம் பழகிய நண்பனை ஒரு கஷ்டம் என்று வந்ததும் ஏமாற்றி விட்டோமே என்று தோன்றியதும் நண்பனின் பெயரைச் சொல்லி சத்தமிட்டு அழைத்தான்.
அந்தக் குரல் கேட்டு ஓடோடி வந்தான் ஏழை நண்பன். அங்கே தண்ணீர் இருந்ததைக் கண்டு ஆச்சரியம் அடைந்தான். பணக்காரன் “இதில் உள்ள தண்ணீரை ஒருவர் மட்டுமே குடிக்க முடியும். நீயே குடித்துக்கொள்” என்றான்.
உடனே ஏழை தாகம் மிகுதியால் அந்தத் தண்ணீரை முழுவதும் குடித்து விட்டு நண்பனை அணைத்துக்கொண்டு நன்றி தெரிவித்தான். பின் இருவரும் ஒன்றாக நடக்கத் தொடங்கினார்கள். ஏழை அங்கிருந்த ஒரு கல்லில் “இன்று நண்பன் மறக்க முடியாத ஓர் உதவி செய்தான்” என்று எழுதி வைத்தான்.
இந்த இரண்டையும் வானிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டி ருந்த தேவதை அவர்கள் முன் தோன்றினாள். ஏழையிடம் “அவன் உன்னை அடித்தபோது அதை மணலில் எழுதி வைத்தாய். உதவி செய்த போதோ அதைக் கல்லில் எழுதி வைக்கிறாய். அது ஏன்?” என்று கேட்டது.
“நடந்த தவறுகள் காற்றோடு போகக்கூடியவை. அதனால் அதை மணலில் எழுதி வைத்தேன். ஆனால் செய்த நன்றியை என்றும் மறக்கக்கூடாது. ஆகவே அதைக் கல்லில் எழுதி வைத்தேன்” என்றான் ஏழை.
வாழ்வில் தேடித்தேடி நாம் சேகரித்து வைக்க வேண்டியது பணத்தையல்ல. நன்றி மறவாத, அதுவும் செய்ந் நன்றி மறவாத நல்ல மனதை உடைய மனிதர்களைத்தான். அத்தகையவர்களுக்கு கல்வெட்டாய் உங்கள் இதயத்தில் நன்றியினை பதிவு செய்யுங்கள். நன்றி என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, நமக்காக குடை பிடித்து நிழல் தரும் மரங்களுக் கும், நீர் தரும் ஓடைகளுக்கும், சுவாசம் தரும் தென்றலுக்கும் கூட நன்றி சொல்லிப் பாருங்கள். அதிகமாகப் பூக்கும். நீர் சுரக்கும். இன்னும் சுகமாக தென்றல் வீசும்.
நன்றி வலிமை மிக்கது. வார்த்தைகளால் சொல்லப்படும் நன்றியைக் காட்டிலும் மேன்மையானது செய்கையால் உணர்த்தப்படும் நன்றிதான். நன்றி உதடுகளில் இருந்து உதிர்க்கின்ற சொற்களில் இல்லை. உள்ளத்திலிருந்து ஊற்றெடுக்கின்ற உணர்வாக இருக்கட்டும்.
