மனிதாபிமானம்


க்தியும் சிவனும் அர்த்தநாரீஸ்வரர் கோலத்தில் பாதி யாக இருக்கிறார்களே, அவர்களது மீதிப் பாதி எங்கே போயிற்று என்று விநாயகப் பெருமானை யாரோ கோட்டார்களாம்.
அதற்கு விநாயகர் ‘சிவத்தின் பாதிதான் உலகத்தில் ஆண்களாகவும், சக்தியின் பாதிதான் உலகத்தில் பெண்களா கவும் அவதரிக்கிறார்கள் என்றாராம்.
இப்படி ஒரு கதை நான் படித்தேன்
‘தெய்வம் மனுஷ ரூபனா’ என்பது வடமொழி சுலோகம்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் பரமனின் அணுவில் தோன்றி யவனே! ஒவ்வொரு பெண்ணும் சக்தியின் அணுவில் பிறந்தவளே! 
அதனாலேதான், பிறக்கும் போது குழந்தை வஞ்சகம், சூது, கள்ளம், கபடம் அறியாததாக இருக்கிறது.
பிறகு ஏன், சில குழந்தைகள் திருடர்களாகவும், சில குழந்தைகள் அறிஞர்களாகவும், வளர்கின்றன.
இறைவன் உலகத்தில் உணர்ச்சிக்களத்தை உருவாக்க விரும்புகிறான். உலகத்தை இயக்க விரும்புகிறான்.
எல்லாக் குழந்தைகளும் பிறந்தபோது இருந்தது போலவே, வளரும் போதும் இருந்துவிட்டால், உலக வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் இல்லாமற் போய்விடும்.
மாறுபட்ட உணர்ச்சி இல்லை என்றால், மோதல்கள் இல்லாமற் போய்விடும்.
மோதல்கள் இல்லை என்றால், உண்மை என்ற ஒன்று அறியப்படாமற் போய்விடும்.
‘நிழலருமை வெய்யிலிலே நின்றறிமின்’ என்றார்கள்.
. உமையும் மகேஸ்வரனும் படைத்த ஆண் பெண்கள் மூன்று வகையாக உருப்பெறுகிறார்கள்.
மிருகம், மனிதன், தெய்வம், கேவலமான உணர்வுக்கும் உயர்ந்த உணர்வுக்கும் நடுவே சராசரி மனிதன் நிற்கிறான்.
மிருகத்தைப் பார்க்கும்போது மனிதாபிமானத்தின் மீது பற்று வருகிறது. மனிதனைப் பார்க்கும் போது தெய்வம் தேவைப்படுகிறது. எல்லோருமே தெய்வங்களாகி விட்டால் தெய்வத் தத்துவம் செத்துப் போகும்.
எல்லோருமே மிருகங்களாகி விட்டால், தெய்வமே பயனற்றுப் போகும். நடுவே நிற்கும் மனிதனே உலக இயக்கத்தின் பிதாவாகிறான். அவனைப் பார்த்தே தெய்வங்களும், மிருகங்களும் உணரப்படுகின்றன. அதனால்தான் 

இதிகாசங்களில் வருகிறவர்கள் மனிதர்கள்தான். ராமன் என்ற மனிதன் தன் நடத்தையால் தெய்வமானான். இராவணன் என்ற மனிதன் தன் நடத்தையால் மிருகமானான். பாண்டவர்கள் தெய்வமானார்கள். கெளரவர்கள் மிருகமானார்கள்.

மனத்தைக் ‘கோயில்’ என்கிறார்கள்; அதில் அமர்த்தப்படும் தெய்வமே மனிதாபிமானம்.
‘தர்மம்’ என்ற வார்த்தையின் மூலம், கோவிலிலிருக்கும் தெய்வத்தை மனிதனுடைய இதயத்திற்குள் கொண்டுவர முயன்றார்கள்.
அன்புள்ளவன் தெய்வம்
கருணையுள்ளவன் தெய்வம்
கற்புள்ளவள் தெய்வம்.
‘பண்புள்ளவள் தெய்வம்’ என்று மனித நிலையின் மேம்பாடுகளைத் தெய்வ நிலைகளாகக் குறித்தார்கள்.
அதனால்தான், கீழ்த்தர உணர்வுகளிலிருந்து மனிதனை மேல்நோக்கிக் கொண்டு வருவதற்கு ‘மதம்’ என்ற ஒரு அமைப்பு தேவைப்பட்டது.
அந்த வகையில் முதலில் தோன்றிய மதம் இந்துமதமே.
மழையை வரவழைப்பவளும், வாழை மட்டையை எரியச் செய்பவளும் மட்டுமே பத்தினியல்ல. 
