தமிழையும் சைவத்தையும் பேணிய நாவலர்


இந்தியாவைப் போவவே ஈழமும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் சமய பண் பாட்டு நெருக்கடிகளை எதிர் கொண்டது. போர்த்துக்கேய, பிரெஞ்சு, ஒல்லாந்து, ஆங்கில காலனித்துவ ஆதிக்கங்களும் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளின் இந்து சமய எதிர்ப்புப் பிரசாரங்களும் இந்தியாவில் புதிய சமய பண்பாட்டு இயக்கங்களைத் தோற்றுவித்தன. 
இவற்றுள் பிரம்ம சமாஜம் (1828), பிரார்த்தனை சமாஜம் (1857), ஆர்ய சமாஜம் (1875), இராமகிருஷ்ண மிஷன் (1886), பிரம்மஞானசபை எனப்படும் ‘தியோகெமிகல் சொசைட்டி’ (1875), சமரச சுத்த சன்மார்க்க சங்கம் (1865) ஆகியன குறிப்பிடத்தக்கன. 
இதே காலகட்டத்தில் ஈழத்தில் போர்த்துக்கேய, ஒல்லாந்து, ஆங்கிலேய காலனியாதிக்கங்களாலும் அவற்றின் ஆதரவில் முடுக்கி விட ப்பட்ட சில கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளின் இந்து, சைவ சமய எதிர்ப்புப் பிரசாரங்களும் யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் ஆறுமுகநாவலரை சைவ சமய எழு ஞாயிறாகத் தோன்றச் செய்தன.
ஈழத்தில் சைவ சமயமே மிகப் பழமையானது. பெரும்பான்மையானது. ஆங்கிலக் கல்வியும், அதன் வழி அரசு ஊழியப் பெரும்வாய்ப்பும், சைவ சமய உண்மை நெறி அறியா அறியாமையும் மேலோங்கி இருந்த சூழலில் சைவசமயம் பிழைக்குமோ என்ற பேரச்சம் பரவிய காலத்தில் யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் ஆறுமுக நாவலர் 18.12.1822 இல் கந்தப்பிள்ளை - சிவகாமி அம்மையார் தம்பதிகளுக்கு இறுதி மகவாகப் பிறந்தார். 
பதின் மூன்றாம் வயதிலேயே சைவ சமயத்தின் வீழ்ச்சியை தடுத்து அருள்புரிய சிவ பெருமானிடம் பிரார்த்தனை செய்து ஒரு வெண்பாவை இயற்றியதாக அவருடைய வரலாற்றை 1916ல் எழுதிய யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் த. கைலாசப்பிள்ளை குறிப் பிட்டுள்ளார்.
அந்த வயதில் ஆறுமுக நாவலர் யாழ்ப்பாணம் வெஸ்லியன் மத்திய பாடசாலையில் ஆங்கிலம் கற்று வந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. தமது இளமைக்காலத்துச் சிந்தனை களை 1868ல் வெளியிட்ட ‘சைவ சமயங்களுக்கு விக்கியாபனம்’ எனும் கட்டுரையில் கூறியதாவது, “நான் ஜய வருஷம் (1834) முதலாகப் பீற்றர் பார்சிவல் துறையில் ஆங்கிலம் கற்றேன். 
பிலவ வருஷம் (1841) பார்சிவல் துறைக்குத் தமிழ்ப் பண்டிதனானேன். பார்சிவல் துரை ‘நான் தங்களுக்கு உயர்வாகிய வேத னம் தருவேன். தாங்கள் என்னை விடலாகாது’ என்று பலதரம் வற்றுபுறு த்திச் சொல்லிய வழியும் நான் அவ் விருத்தியில் விருப்பம் வைக்கவில்லை. நான் இல் வாழ்க்கையில் புகவில்லை. 
இவையெல்லாவற்றிற்கும் காரணம் சைவ சமயத்தையும் அதன் வளர்ச்சிக்குக் கருவியாகிய கல்வியையும் வளர்த்தல் வேண்டும் என்றும் பேராசையாம். நான் என் சிறு வயது முதலாகச் சிந் தித்து சிந்தித்து சைவ சமயத்தை வளர்த்ததற்கு வேண்டும் முயற்சிகளைச் செய்வாரில்லையே! இதற்கு யாது செய்யலாம்? சைவ சமய விருத்தியின் கண்ணாகிய பேராசையே அதனை முடித்ததற்குச் சிறிதும் சக்தியில்லாத எனக்குத் தந்தருளிய சிவபெருமான் சக்தியுடைய மற்றையோர்க ளுக்குக் கொடுத்தருளினாரில் லையே!” என்று இரவும் பகலும் பெருங்கவலை கொண்டு பெருமூச்செறிதலி லும் பலருக்கும் பிதற்ற லிலுமே பெரும்பான்மையும் என் காலத்தைப் போக்கு வேனாயினேன்.”
கி.மு. இரண்டாம் நூற் றாண்டிலேயே இலங்கையில் தமிழ் மன்னர் ஆட்சி நில வியதை சிங்கள இதிகாச மான மகாவம்சம் கூறுகிறது. இலங்கை அரசுகளும் தமிழ் நாட்டின் சோழ, பாண்டிய விஜயநகர அரசுகளும் தம்முள் கொண்டிருந்த அரசியல் கலாசார உறவுகள் வரலாற்றில் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளன. யாழ்ப் பாணத்தில் தமிழர் ஆட்சி பதினேழாம் நூற்றாண்டில் மறைவதற்கு முன்பாக ஆட்சி செலுத்திய தமிழ் மன்னர்கள் ஆரிய சக்ரவர்த்திகள் என்றழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் “தமிழையும் சைவத்தையும் பேணி வளர்த்த புரவலராகவும், புலவராகவும்” பாராட்டப்பட்டுள்ளனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

