இரத்த வங்கிகளும் அதன் வளர்ச்சிகளும்


ஷோவியத் யூனியனின் வெற்றி கரமான முதல் இரத்த வங்கியின் செயல்பாடுகளைப் பற்றிய தகவல்கள் அமெரிக்காவை எட்டியது. அமெரிக்க நாட்டின் இல்லினோய்ஸ் (lilinois) மாகாணத்தின் ஆளுகைக்குட்பட்ட சிகாகோ நகரில் அமைந்துள்ள மிக புராதனமான மருத்துவமனையான கூக் கண்ட்ரி (Cook country Hospital) மருத்துவமனையின் நிர் வாக அதிகாரியான பெர்னார்ட் பாண்டஸின் காதுகளுக்கும் இத்தகவல்கள் போய் சேர்ந்தது. உடனடியாக சோவியத் யூனியனுக்கு பயணம் மேற்கொண்ட பெர்னரட் பாண்ட்ஸ், அங்கு செர்ஜி யூதினை சந்தித்து இரத்த வங்கிகள் செயல்படும் முறைகள் மற்றும் அதன் நணுக்கங்கள் பற்றி அறிந்து கொண்டார்.
பின்பு அமெரிக்கா திரும்பிய பெர்னாட் பாண்ட்ஸ் 1937ம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் முதல் இரத்த வங்கியை கூக் கண்ட்ரி மருத்துவமனையிலுள்ள ஆய்வுக்கூடத்தில் தானமாக கிடைத்த இரத்தத்தை சேகரித்து சேமித்து அமெரிக்காவின் முதல் இரத்த வங்கியை தொடங்கினார். ஓரிரு ஆண்டுகளிலேயே அமெரிக்கா முழுவதும் உள்ள பல்வேறு மருத்துவமனைகளில் இரத்த வங்கிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு பெறும் வளர்ச்சியை அடைந்தன. 1940ம் ஆண்டில் ஐரோப்பிய நாடுகளில் உள்ள அனைத்து இரத்த வங்கிகளும் வில்லியம் ஜான் கோல்ப் என்பரால் நெறிமுறைப்படுத்தப்பட்டு ஒன்றிணைக்கப்பட்டது.
இரத்த வங்கிகள் தொடங்கப்பட்டு ஏறத்தாழ 10 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இரத்தம் கொள்கலன்களில் தான் சேமிக்கப்பட்டது. 1941 ம் ஆண்டளவில் தான் இரத்தத்தை கண்ணாடி குப்பிகளில் (Glass Bottle) சேமித்து வைக்க தொடங்கினர். 1950 ம் ஆண்டில் கார்ல் வால்ட்டர் மற்றும் தீ.ஜி. முர்பி என்ற இருமேதைகள் இணைந்து இரத்தத்தை சேமித்து வைப்பதற்கென்று தனியாக பிளாஸ்டிக் பைகளை கண்டறிந்து அறிமுகப்படுத்தினார்கள். இதன் பிறகுதான் இரத்த வங்கிகள் புதிய பரிணாம வளர்ச்சியை அடைந்தது என்று சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் இரத்தத்தை கொல்கலன்களிலும், கண்ணாடி குப்பிகளில் சேமித்து அவற்றை கையாளும் போது ஏற்படும் பிரச்சினைகளை காட்டிலும் பிளாஸ்டிக் பைகளில் சேமித்து பயன்படுத்தும் போது குறைவு. அதோடில்லாமல் பிளாஸ்டிக் பைகள் பாதுகாப்பானதும் சுலபமானதும் கூட ஆகையால்தான் பிளாஸ்டிக் பைகள் பயன்பாட்டிற்கு வந்தவுடன் இரத்த வங்கிகள் புதிய பரிணாம வளர்ச்சியை அடைய முடிந்தது.
ஆரம்ப காலங்களில் சோடியம் சிட்ரேட் என்ற இரசாயனப் பொருள் இரத்தத்தை சேமித்து வைப்பதில் இரத்த வங்கிகளால் உபயோகப் படுத்தப்பட்டாலும் நீண்டகால சேமிப்பு என்று வரும்போது சோடியம் சிட்ரேட் போதுமானதாக இல்லை ஆகையால் அது தோல்வியில் முடிந்தது. நி.பி. லெளடிட் மற்றும் பாட்ரிக் மோலிசன் ஆகியோர் கண்டறிந்த சிட்ரேட் டெக்ஸ்ட்ரோஸ் என்கின்ற அமிலம் (Citrate- dextrose- acid) இப்பிரச்சினைக்கு தீர்வாக அதாவது நீண்டகால சேமிப்புக்கு ஒரு தீர்வாக அமைந்தது. இதன்பிறகு இரத்தம் சம்பந்தமான பல்வேறு துறைகளை உருவாக்கி உலகம் முழுவதும் இரத்த வங்கிகள் மிகப் பெரும் வளர்ச்சியை அடைய காரணமாக இருந்தவர் ஒஸ்வால்ட் ராபர்ட்சன் என்பவர் ஆவார். இவர்தான் நவீன இரத்த வங்கிகளில் தந்தை என்றும் கருதப்படுகிறார்.
தற்போது பல இரத்தவங்கிகள் ஒன்லைன் வழியாகவும் செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டது. குறிப்பிட்ட ஒரு நகரில் எந்தெந்த இடங்களில் இரத்த வங்கிகள் உள்ளது அவற்றில் எந்தெந்த பிரிவு இரத்தம் சேமிப்பில் உள்ளது போன்ற அனைத்து தகவல்களையும் அவற்றின் இணையத்தள வாயிலாக பெற முடிகிறது.
