தீப வழிபாட்டில் சிறப்பான கார்த்திகை தீபம்

தீப வழிபாடு பண்டைய காலந்தொட்டே பலமுறைகளிலும் நடைபெற்று வருகிறது. சைவர், வைஷ்ணவர், ஜைனர் என்ற பாகுபாடு இன்றி எல்லா மதத்தினரும் தீப வழிபாட்டைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். இந்தியாவில் வடக்கில் தீப வழிபாடு ‘தீபாவளி’ என்றும் தெற்கே தீப வழிபாடு ‘கார்த்திகை தீபம்’ என்றும் கொண்டாடப்படுகிறது-
தீபதானங்கள் பதினாறு வகை தென் நாட்டில் வழக்கில் இருந்து வருகிறது. தீப வழிபாட்டில் சிறப்பானது ‘கார்த்திகை தீபம் ஆகும்.’
இது கார்த்திகை மாதத்தில் பெளர்ணமி திதியில் கிருத்திகை நட்சத்திரத்தில் வருவது.
தீப ஒளியின் தாத்பரியம் நம்முன் இருக்கும் அஞ்ஞான இருளைப் போக்கி மெய்ஞானத்தை தருவதாகும். பண்டைய காலத்தில் ஞாயிறு, திங்கள், நெருப்பு இம்மூன்றையும்தான் தமிழர்கள் வழிபட்டு வந்தனர் என்று சொல்வார்கள்.
‘அன்பே தகழியா ஆர்வமே நெய்யாக
இன்புருகு சிந்தை இடுதிரியா என்புருகி
ஞானச்சுடர் விளக்கு ஏற்றனேன் நாரணர்க்கு
ஞானத் தமிழ் புரிந்த நான்’
என்று சொல்லி கார்த்திகை மாதத்தில் தினமும் மாலையில் விளக்கேற்றி வழிபட வேண்டும்.
சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை போன்ற சங்க நூல்களில் பாவை விளக்குகள் பற்றி முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன. ‘கார்த்திகை தீபக் காட்சிக் கண்டு களித்தவர்களின் கண்கள்தான் கண்கள். மற்றவர்களின் கண்கள் வெறும் புண்கள்’ என்று பொங்கையாழ்வார் கார்த்திகை தீபத்தைப் பற்றிச் சிறப்பாக குறிப்பிடுகிறார்.
திரிசங்கு மன்னன் இழந்த தன்னுடைய நாட்டைக் கார்த்திகை தீப விரதமிருந்து பெற்றான். மாணிக்கவாசகர் ‘சோதியே சுடரே சூழ் ஒளி விளக்கே’ என்று சிவபெருமானைக் குறித்துப் பாடியுள்ளார். 
குத்து விளக்கில் இருக்கும் ஐந்து முகங்களையும் ஏற்றி வைத்தால் அந்த இடம் இலட்சுமிகரமாக இருக்கும். ஐந்து முகங்களையும் பெண்களின் மன உறுதி, நிதானம், சமயோசித புத்தி, சகிப்புத் தன்மை, அன்பு இவற்றிற்கு ஒப்பிடுவார்கள்.
நமிநந்தி அடிகள், கலியநாயனார், கணம்பில்ல நாயனார் போன்றோர் திருவிளக்கு ஏற்றி வைத்து கோயில்களில் தொண்டு செய்ததாகப் பெரிய புராணம் கூறுகிறது.
அகல், எண்ணெய், திரி, கம, சுடர் இவை நான்கும் ஒன்று சேரும்போது ‘விளக்கு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இவை அறம், பொருள், வீடு என்ற குறள் நெறியை உணர்த்துகின்றன.
இவையே சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகும். இந்த அறவொளியையே தீபமாக, தீபசக்தியாக நாம் வணங்குகிறோம்.
முருகப் பெருமானைக் கார்த்திகைப் பெண்கள் சீராட்டி வளர்த்தனர். அம்பிகை அருளால் முருகப்பெருமான் கார்த்திகேயனாக ஒருமுகக் கடவுளானார். இதன் காரணமாக
பரணி தீபம் கொண்டாடப்படுகிறது. வள்ளலார் ஒளியின் வடிவம் சிவம் என்று கருதி, அருட் பெருஞ்ஜோதி அகவல் பாடினார்.
அப்பர் பெருமான் ‘நமசிவாய’ மந்திரமே ஒளிமயமானது என்கிறார்.
கார்த்திகை தீபத்தன்று அனைவரின் வீடுகளிலும் மாலையில் தீபமேற்றி நெல் பொரியில் உருண்டை செய்து இறைவனுக்கு நைவேத்தியம் வைத்து வழிபடுகிறார்கள்.
தை மாதத்தில் சபரிமலை ஐயப்பன் சந்நிதியில் ‘மகரஜோதி’ தரிசனம் கேரளத்தில்
மிகவும் பிரசித்தம். ஒரு சமயம் பிரம்மாவும், திருமாலும் சிவபெருமானின் அடி, முடியைக் காணாது தோல்வியுற்றனர்.
ஆதி அந்தம் கடந்தவனை, முதலும் முடிவுற்றவனை இறுதியில் ஜோதிப் பிழம்பாக திருவண்ணாமலையில் கண்டு களித்தனர். அதுவே ‘லிங்கோத்பவ மூர்த்தி’ ஆகும்.
கார்த்திகைப் பெளர்ணமியில் பார்வதிதேவி சிவபெருமானின் இடப்பாகம் அமர்ந்தாகவும் சிவசக்தி ஐக்கிய சொரூபமான அர்த்தநாரீஸ்வரராக அன்று இறைவன் இருக்கிறான். ‘கார்த்திகை விளக்கிட்டனன்’ என்று மலையில் தீபம் ஏற்றுவதை சீவகசிந்தாமணி குறிப்பிடுகிறது.
தீபம் ஏற்றி வழிபட முடியாத இடங்களில் சொக்கப்பனை வேய்ந்து பனை ஓலையால் சுவாமியை எழுந்தருளச் செய்து சொக்கப்பனைக் கொளுத்துவர். ‘சொக்கப் பானையை வணங்குவது சொக்கப் பனையாகும்’ சொக்கப்பனாகிய சிவனை ஒளிவடிவாகக் காண்பிப்பதால் இது சொக்கப்பனை ஆகும்.
தொல்காப்பியம் வேலியின் நோக்கிய விளக்கு நிலையும் என்று கார்த்திகையில் ஏற்றிய விளக்கு பற்றிக் கூறுகிறது. கார்த்திகைத் தீப விழா ஆணவ இருளை நீக்கி ஞான ஒளியை நம்முள் பெருக்க உகந்த விழாவாகும். 
பிறவிப் பிணி தீர வாழ்வில் எல்லா நலன்களும் பெற கார்த்திகை தீபத்தன்று அண்ணாமலையான் அடிக் கமலம் சென்று தொழுது முற்பிறவியில் செய்த பாவங்களைப் போக்கி நன்மை அடைவோம்.
