வாழ்வை வெறுமையாக்கும் இலக்கற்ற பயணம்



ஏழை ஒருவன், பசு மாட்டை வைத்துப் பிழைப்பு நட த்தினான், மாடு குறை வாகவே பால் கறந்தது. தவிடு வாங்கவும் காசு இல்லாமல் தவித்த அவன் மீது இரக்கம் கொண்ட பெரியவர் ஒருவர், அவனுக்கு ஒரு மந்திரத்தை உபதேசித்தார். “இதை ஒரு முறை மட்டுமே உச்சரிக்கணும்” என்றும் கட்டளையிட்டார். அவனும் மந்திரத்தை உச்சரித்தான். உடனே அவன் முன் ஒரு தேவதை தோன்றி, “என்ன வேண்டும்... கேள்” என்றது. அவன் என்ன கேட்டான் தெரியுமா?
“நான்கு மூட்டை தவிடு வேண்டும்”
‘பெரிதினும் பெரிது கேள்’ என்றார் மகாகவி பாரதியார், பெரி யோர்கள், உயர்ந்த குறிக்கோளுடன் வாழ்வதையே வலியுறுத்துகின்றனர். குறிக்கோள் இல்லாத வாழ்க்கை, துடுப்பு இல்லாத படகைப் போன்றது. தேடிச் சோறு நிதம் தின்று, பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி, வாழ்வை வெறுமையாக்கும் இலக்கற்ற பயணம், நம்மை துன்பக் கடலில் ஆழ்த்தி, பிறிவியையே வீணடித்துவிடும்.
குறிக்கோள் பலவிதம். தங்கள் குழந்தைக்கு, குறிக்கோளை அமைத்துக் கொள்ள சுற்றுத் தரும் பெற்றோருக்கே, குறிக்கோள் குறித்த விழிப்பு உணர்வு இருக்கிறதா என்பது கேள்விக்குறி. முதல் ரேங்க் என்ற குறிக்கோளுக்கும், மிக நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்ற குறிக்கோளுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு.
‘மிக நன்றாகப் படிக்க வேண்டும்’ என்ற குறிக்கோள், படிப்பதிலும், உள்வாங்கிக் கொள்வதிலும் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கும், ஆனால் முதல் ரேங்க் வாங்க வேண்டும் என்ற குறிகோளால், பக்கத்தில் இருக்கும் மாணவர் மீது போட்டியும் பொறாமையுமே தலைதூக்கும். ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டிய போட்டி மனப்பான்மை, அருவருப்புக்கு உரிய பொறாமையாக உருவெடுக் கிறது.
சாலையில் செல்வோரிடம் வாழ்வின் குறிக்கோள் குறித்து கருத்துக் கணிப்பு நடத்தினால், சொல்லி வைத்ததுபோல் அனைவரது குறிக்கோள்களும் வாழ்வின் அடுத்த நிலையை நோக்கியே இருக்கும். அந்தக் கல்லூரியில் இடம், அந்த நிறுவனத்தில் வேலை, அந்தப் பெண்ணுடன் திருமணம், குழந்தை, வீடு, கார், வெளிநாட்டுப் பயணம், வேலை பார்க்கும் நிறுவனத்தில் முதலிடம்... முடிக்க முடியுமா இந்தப் பட்டியலை?
‘நான் நன்றாக இருக்கிறேன், நிறைவாக இருக்கிறேன்...’ என்று சொல்பவர்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். நான் விரும்புவது இதைத்தான் என்று எதைக் குறிப்பிட்டுக் கூறினாலும், அந்த ஆசைப் போர்வைக்குள் ஒளிந்திருப்பது ‘நான் இன்பமாக இருக்க வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் தான், ‘அத்தனை இலக்குகள் மூலமாகவும் நான் விரும் புவது நிலையான அமை தியை, நிறைவை, ஆனந் தத்தை!’ என்று சொல்லவே ஒரு முதிர்ச்சி தேவைப் படுகிறது.
சரி... நினைத்தது கிடைத் ததும் நிலைத்த அமைதியும் திருப்தியும் கிடைத்து விடுகி றதா என்ன? இல்லை! அடுத்த நிலை குறிக்கோளை நோக்கி மனம் செல்வதும், அதிலும் திருப்தி இல்லாமல் அதற்கு அடுத்த நிலைக்குத் தாவுதலும் தொடர்கிறது. ‘இலக்கு அடையப்பட முடியாததாக இருப்பதல்ல நம் பிரச்சினை; அடையக் கூடியதாக இருப்பதும் அதனை நாம் எளிதில் அடைந்து விடுவதும்தான்’ என்றார் மைக்கேல் ஏஞ் சலோ. உண்மைதானே! விழிப்பு உணர்வே இல்லா மல், உலகத்தில் எல்லோரும் செய்கிறார்கள் என்பதற்காக தானும் செய்யும் ஆட்டு மந்தைத்தனம் பெரும்பான் மையானோரிடம் இருக்கிறது.
‘சமூகத்தில் தலை நிமிர்ந்து நடக்க வேண்டாமா? என்ற தனது ஆசைக்கு கெளரவச் சாயம் பூசி, முகம் தெரியாத சமூகத்தைக் குறித்த பயத்து டன், அடுத்த இலக்கு நோக்கி பயணிப்பதே பலரது வழக்கமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் விவசாயத் துறையில் ஆராய்ச்சி செய்ப வரையோ, வேதம் படிப்ப வரையோ கூட விநோதமா கப் பார்க்கும் பழக்கம் இருக்கிறது.
‘நான் மாடு மாதிரி உழைப்பது, என் குடும்பத்துக்காகவும் குழந்தை களின் நலனுக்காகவும்’ என்று செல்பவர்கள் உண்டு. குடும்பத்துக் காகவோ, குழந்தைக்காகவோ உழைப்பதில் தவறு இல்லை. ஆனால், ஒரு மனிதன் தனக்காகவும் உழைக்க வேண்டும் என்பதையே நமது அறிவு நூல்கள் அறிவுறுத்துகின் றன. உணர்ச்சிகளின் மாயப்பிடியை விட்டு வெளியே வந்து சற்று யோசி த்தால் போதும், நாம் இந்த உல குக்கு வந்ததும், போகப் போவதும் தனியேதான் என்ற தலையாய உண்மை விளங்கி விடும். ‘உடலில் வாழும் உயிருக்கு நாம் என்ன செய்தோம்?’ என்ற கேள்வி எழும்.
பாரதத்தின் பொக்கிஷங்களான வேதம் முதலான அறிவு நூல்கள், விசாலமான பார்வை கொண்டவை. இவை, பரந்து விரிந்த வாழ்வின் குறிக்கோளை, என்ஜீனீயர் ஆவது அல்லது டாக்டர் ஆவாது என்று சுருக்குவதில்லை, இந்தக் குறிக் கோள்கள் தொழில் ரீதியானவை.
ஒவ்வொருவருக்கும் குடும்பம், தொழில் சமூகம் என பல்வேறு தளங்களில் குறிக்கோள்கள் உண்டு. ஆனால், ஒரு மரத்தின் ஆணிவேர் போல்... ‘வாழ்வின் தலையாய குறிக்கோள் எது?’ என்ற கேள்வி மிக முக்கியமானது. நம் அறிவுநூல்கள் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என அழகாக நான்கு குறிக்கோள்களில், மனித முயற்சிகள் அனைத்தையும் அடக்கி விடுகின்றன. உலகியல் ரீதியான வாழ்வில் நாம் அடைய விரும்பும் அனைத்து செல்வங்களும், இன்பங்களும் பொருளிலும், இன்பத்திலும் அடங்கி விடுகின்றன. உலகில் எவ்வளவு பொருள் சம்பாதித்தாலும், எத்தனை விதமான இன்பங்களை அனுபவித்தாலும், அவை நிலையான அமைதியைத் தரப் போவதில்லை என்பதே உண்மை. உலக இன்பங்கள் திகட்டக் கூடியவை; அடிமைப்படுத்தக் கூடியவை; துன்பம் கலந்தவை. அவற்றைப் பெறுவதற்கான ஓயாத ஓட்டம் சுடுகாடு செல்லும் வரை தொடர்கிறது.
சற்றே நிதானித்து சிந்தித்தால்... நம் முன்னோர்கள், அறம் என்ற முதற் குறிக்கோளை வகுத்துக் கொடுத்திருப் பது புரியும். முதலில் பொருள் சம்பாதி... திகட்ட திகட்ட இன்பங் களை அனுபவி, அறத்தையும், வீடு பேறையும் பிறகு பார்த்துக் கொள்ள லாம் என்று சொல்லவில்லை. அறமே முதன்மையான குறிக்கோள் என்பதால் தான் அதனை முதலில் வைத்தனர்.
விட்டதே பேரின்ப வீடு
என்ற வாழ்வின் உறுதிப் பொரு ட்களுக்கு இலக்கணம் வகுத்தார் ஔவையார். மகாகவி பாரதியாரும் நான்கு உறுதிப் பொருட்களுக்கும் விளக்கம் தந்திருக்கிறார்.
அருள்வாய்
தன்னைக் கட்டுதல் அறம். உடலையும், உள்ளத்தையும், அறி வையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க மேற்கொள்ளும் அனைத்து முயற்சிகளும் அறம் எனப்படும்.
அறம் என்ற சொல் மிக ஆழமான பொருளை உடையது. தனக்கும், பிறருக்கும் நன்மை பயக்கும் செயல்கள் அனைத்தும் அறம், தன்னைச் செதுக்கி பண்படுத்திக் கொள்வதற் காகப் புரியும் சடங்குகள், கடைபிடிக்கும் பண்புகள், மேற்கொள்ளும் பாவனைகள் அனைத்தும் அறமாகும், ‘அடுத்த பத்து தலைமுறைக ளுக்கும் சேர்த்துச் சம்பா திப்பதற்குப் யெர் பொருள் அல்ல; பிறரது துயர் தீர்க் கப்பயன்படுத்துவதே பொருள்’ என்கிறார் பாரதியார்.பராபரமே
என்ற தாயுமானவரின் சிந்தனையே, இன்பத்துக்கு உரிய இலக்கணமாக இருக்கிறது. பொதுவாக வீடு என்பது, நிம்மதிக்கு உரிய இடமாக, உடல் இளைப் பாறும் இடமாக இருக் கிறது. எத்தனை தூரம் சுற் றினாலும், பறவைகள் தம் கூட்டை நாடி தஞ்சம் புகுவதைப் போல், தாங்க முடியாத பிரச்சினையைக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் கூட வீட்டுக்குச் செல்லவே எல்லோரும் விரும்புகின்ற னர். அதுபோல், உள்ளம் இளை ப்பாறும் இடமே வீடுபேறு ஆகும். இறை வனைப் போற்றி, இறைத் தத்துவத்தை உணர்ந்து வாழ்வாங்கு வாழ்வதே வீடுபேறு.
நிலையான அமைதி, குறைவில்லாத நிறைவு, வற்றாத ஆனந்தத்தை தன க்குள் தேடிக் கண்டு கொள்வதே வாழ் வின் தலையாய குறிக்கோள். இன்ப த்துக்காக, பாதுகாப்புக்காக சதா உல கைச் சார்ந்திருக்கும் உணர்ச்சி ஊன் றுகோல்களை உதறி, தன்னில் தான் இன்புற்று நிற்கும் நிலையே வீடுபேறு.
சார்தரா சார்தரு நோய்
உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் இறைவனைச் சார்ந்துள்ளன. உலகப் பற்றை விடுத்து, இறைவனைப் பற்றிக் கொண்டால், இன்பத்துக்காக எதையும் சாராத நிலையை அடைய லாம் என்று வீடுபேறின் சிறப்பை விளக்குகிறார் திருவள்ளுவர். சிந்தித் துப் பாருங்கள்.. விருப்பமான உணவு, பிடித்த மனிதர்கள், பிடித்த வேலை, பிடித்த சூழ்நிலை எல்லாம் இருந்தும் வாழ்க்கையில் ஏதோ குறைவது போன்ற ஓர் உணர்வு, ஒரு வெற்றிடம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.
வாழ்வில் நாம் பெறும் அனுப வங்களும், வலிகளும் நம்மை செம் மைப்படுத்திக் கொள்வதற்காகவே. இந்த உயரிய குறிக்கோளை மறந்து விட்டு, நிலையில்லாத உலக சுகங் களைத் தேடித் திரிந்து வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதைப் போல பேதைமை வேறு இல்லை. அறி வாளி, வெற்றியில் மகிழ்ச்சி காண்ப தில்லை; மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதையே வெற்றயாகக் கருதுகிறான். உணர்ச்சிப் பிடியில் சிக்கிச் சீரழியாமல், மயக் கத்தில் உழன்று தன்வயம் இழக் காமல், வாழ்வில் நமது முயற்சியும் உழைப்பும் சரியான திசையில் செலுத்தப்பட வேண்டும். கீதையும், குறளும் நமது வாழ்வில் குறிக்கோளை நினைவூட்டுகின்றன. “முட்டாள் சுகத்தை நாடுகிறான்; அறிவாளி நலத்தை நாடுகிறான்” என்கிறது உப நிஷதம். ‘கவலையை விடு, கட மையை செய், கடவுளை உணர்வாய்’ என்று அறத்தையும், மெய்யறிவையும் உபதேசிக்கிறது கீதை.
நன்றின்பால் உய்ப்பது அறிவு
‘கண்ட இடத்தில் சிதற விடாமல், நல்லவற்றின்பால் செலுத்துவதே அறிவு’ என்று குறிக்கோளைப் பற்றிய அறிவை தெளிவுபடுத்துகிறார் திருவள்ளுவர்.

