சமச்சீர் வாழ்வின்அவசியம்


வாழ்வின் நோக்கத் தைப் புரிந்துகொள் வதே ஆறாவது அறிவு; அதைச் செம்மையாகச் செயல் படுத்துவதே ஏழாவது அறிவு,
ஒரு வாசிக்க வேண்டிய சம்பவம்...
தத்துவ ஆசிரியர் ஒருவர் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு வகுப்பெடுத்துக்கொண்டு இருந்தார். ஒரு காலியான பெரிய ஜாடியை எடுத்து மேஜை மீது வைத்தார். பிறகு, இரண்டு அங்குலம் அளவு கொண்ட கற்களை அதன் உள்ளே போட்டார். ஜாடி நிரம்பியதும் அதை மாணவர்களிடம் காட்டி, ‘இந்த ஜாடி எப்படியுள்ளது?’ என்று கேட்டார். ‘நிரம்பியுள்ளது’ என்றார்கள்.
பிறகு, அவர் கூழாங்கற்கள் இருந்த பெட்டியில் இருந்து அரை சென்டி மீட்டருக்கும் குறைவான அளவுள்ள கூழாங்கற்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து ஜாடியில் போட்டுக் குலுக்கினார். ஏற்கெனவே போடப்பட்டிருந்த கற்களின் இடுக்குகளில் அவற்றுக்கும் இடம் கிடைத்தன. இன்னொரு கூழாங்கல்லைப் போட முடியாத அளவு ஜாடி நிரம்பியது.
‘இப்போது இந்த ஜாடி நிரம்பிவிட்டதா?’ என்று அவர் கேட்க, ‘முழுவதுமாக நிரம்பிவிட்டது’ என்றனர் மாணவர்கள்.
ஆசிரியர் இன்னொரு பெட்டியில் இருந்த மணலைப் பிடிப் பிடியாக அள்ளி ஜாடிக்குள் மெதுவாகப் போட ஆரம்பித்தார். ஜாடியைச் சற்றே குலுக்கிவிட எல்லா இடைவெளிகளிலும் சென்று ஜாடியை முழுவதுமாக மணல் நிறைத்தது.
‘இப்போது ஜாடி எப்படியுள்ளது?’
‘சிறிதுகூட இடமில்லாமல் நிரம்பிவிட்டது’ உரத்த குரல் மாணவர்களிடமிருந்து ஒருமித்து வெளிப்பட்டது.
பேராசிரியர் பேச ஆரம்பித்தார்... ‘இந்த ஜாடி உங்கள் வாழ்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. முதலில் போட்ட பெரிய கற்கள் உங்கள் வாழ்வின் முக்கியமான அம்சங்களை முன்மொழிகின்றன. 
இவைதாம் உங்கள் குடும்பம், ஆரோக்கியம், மனைவி, குழந்தைகள், மற்ற எல்லாவற்றையும் இழந்தாலும் இவற்றைத் தக்கவைத்துக்கொண்டால், உங்கள் வாழ்வு நிறைவு பெற்றுவிடும். அடுத்துப் போட்ட கூழாங்கற்கள், உங்கள் பணி, வீடு, கார் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். மற்றவையெல்லாம் மணலைப் போன்றவை, மிக மிகச் சாதாரணமானவை.
நீங்கள் முதலில் ஜாடியை மணலால் நிரப்பிவிட்டால் பிறகு அதில் கற்களுக்கும் கூழாங்கற்களுக்கும் இடமிருக்காது.
நீங்கள் உங்கள் நேரத்தையும் ஆற்றலையும் சின்னச் சின்ன இலக்குகளுக்காகச் செலவழித்தால், பெரிய நோக்கங்களுக்கு இடமில்லாமலே போய்விடும், உங்கள் மகிழ்சிக்கு முக்கியமானவற்றின் மீது அதிக கவனமும் அக்கறையும் செலுத்துங்கள், குழந்தைகளோடு விளையாடுங்கள்; மனைவியோடு நேரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள், உடல் நலத்துக்காக ஓய்வு எடுங்கள், அப்போதுதான் வீடு கட்டவும், கார் வாங்கவும், பணிபுரியவும் விசாலமான வாய்ப்புகள் அகப்படும்.
நம்மில் பலர் சின்னச் சின்ன இலக்குகளில் தங்கள் சக்தியைச் சிதறடித்துவிடுவதால், சிறகடிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. மணலால் வாழ்வை நிரப்பிக் கொள்பவர்களுக்கு வைரங்கள் வரும்போது அறையில் இடமில்லாமல் போய்விடுகிறது. ஏற்கனவே கைகளில் இருக்கும் கூழாங்கற்களைப் போட முயலாவிட்டால் மரகதக் கற்களை வாரியெடுக்க முடியாது.
மகிழ்ச்சி வருவது விகிதாசார வாழ்வால்! அழகு என்பது விகிதத்தை பொறுத்தது. ஆனந்தம் என்பதும் விகிதத்தைப் பொறுத்தது. அருவியென்றாலும் அளவுக்கதிகமாகக் குளித்தால் சந்தோஷம் பிறக்காது. 
ஜலதோஷமே பிடிக்கும். எவற்றுக்கு எவ்வளவு நேரம் செலழிக்க வேண்டும் என்பதே நம் திருப்தியைத் தீர்மானிக்கும் திக்கு, சுற்றுலா செல்கிற மாணவர்கள் சிலர் முதல் முறையாகக் கடலைப் பார்க்கும் போது, அதில் கால்களை நனைக்கும் ஆர்வத்தில் எதுவரை செல்வது எனத் தெரியாமல் ஆழமான பகுதி வரை சென்று உயிரிழப்பது உண்டு.
தேனைச் சுவைக்க ஆசைப்பட்டு அந்தத் தேனுக்குள்ளேயே குதித்து உயிரிழக்கும் எறும்புகளைப் போல பணியை எந்த அளவுக்கு நேசிக்க வேண்டும் எனத் தெரியாமல் பணிக்கு அடிமையாகி விடுபவர்கள் உண்டு. இப்படித்தான், பணிக்கு அடிமையான தன் கணவனைக் குணப்படுத்த மனநல மருத்துவர் ஒருவரிடம் அழைத்துச் சென்றாராம் அவரின் மனைவி. வைத்தியச் செலவுக்காகக் கணவர் இன்னொரு வேலைக்கு இரவு நேரத்தில் செல்ல வேண்டி வந்ததாம்.
எந்த போதையும் ஆபத்தானது; அது மதுவாக இருந்தாலும் சரி, பதவியாக இருந்தாலும் சரி. ஏனென்றால், அது புலன்களை மந்தமாக்கிவிடும் சக்தி வாய்ந்தது. நாற்காலியே முக்கியம்; மேலதிகாரியின் பாராட்டுப் பத்திரமே பதக்கம் என்றும் வாழ்கிற பலர் ஓய்வு பெறும் போது, இதற்காகவா வாழ்க்கையின் எத்தனையோ இனிய நிகழ்வுகளை நாம் இழந்தோம் என அங்கலாய்ப்பதைக் காணலாம்.
சாதனைகள் செய்யும் அவசரத்தில் பெற்றோரின் பிறந்த நாளை, தங்களின் திருமண நாளை குழந்தைகளின் தேர்வுத் திகதியை மறந்துவிடும் இவர்கள், தங்கள் இல்லத்திலேயே கருணை இல்ல உறுப்பினராகக் காலந் தள்ளுபவர்கள்.
சிலர் அரசாங்க பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற ஓராண்டுக்குள்ளேயே மாரடைப்பில் மாண்டு போவதைப் பார்க்கலாம். நமக்குப் பணி ஓய்வே கிடையாது என அவர்கள் நினைத்துக்கொள்வதே காரணம். கூழாங்கற்களால் வாழ்வை நிரப்பி, அவை காலியானதும் வெறுமையால் தவிக்கும் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் அவர்கள்.
பணி அவசியமானதுதான். ஆனால் அதற்கும் விகிதாசாரம் உண்டு. நிறைய நேரம் செய்வதாலேயே அது நிறைவான பணி என்று கூறிவிட முடியாது. அடர்த்தியை ஈடுபாடும், மதிநுட்பமும்தான் தீர்மானிக்கின்றன. 
பணியே பரிசாக மாறும்போது அதில் கிடைக்கிற மகிழ்ச்சி, வாழ்வின் ஒட்டுமொத்தப் பரிமாணத்தையும் முழுவதுமாக மாற்றிவிடுகிறது. மற்றவர்களுக்காக அல்லாமல் நமக்காக அதைச் செய்யும் போதுதான் அது கூழாங்கல்லாகவாவது இருக்கும்; இல்லாவிட்டால், அதுவும் மணல்தான்.
பல் துலக்குவதற்கு யாராவது பரிசு தருவார்கள் என்றா அதைச் செம்மையாகச் செய்கிறோம்? குளிப்பதற்கு யாராவது மதிப்பெண் போடுவார்கள் என்றா தூய்மையாகக் குளிக்கிறோம்? அதைப் போலத்தான் பணியும்.
வீடு கட்டுவதற்காக எல்லா இன்பங்களையும் அடகு வைக்கிற மனிதர்களைப் பார்க்கலாம். வீடு முடிகிற போது அதை அனுபவிக்கக்கூட அவர்களுக்குத் தெம்பு இருப்பது இல்லை.
சாமர்செட்மாம் தனது வாழ்நாளின் இறுதியில்,
‘நான் புத்தகங்கள் எழுதியதற்குப் பதிலாக என் குழந்தைகளுடன் இன்னும் சிறிது நேரம் விளையாடியி ருக்கலாம்’ என்று வருந்தினார். நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் இனிமையான நிகழ்வுகளைத் தவறவிட்டுவிட்டு, அற்பத்தனமானவற்றால் நம்மை நிரப்பிக்கொண்டால் மகிழ்ச்சி ஒருபோதும் விளையாது.
சமச்சீர் உணவு போலவே சமச்சீர் வாழ்வும் முக்கியம். அறுசுவையில் கசப்பும் ஒரு சுவை என்பதுபோல, கசப்பான அனுபவங்களுக்கு அடியிலும் ஒளிந்திருக்கும் இன்பத்தை உணர்பவர்களைத் துன்பம் ஒருபோதும் தொடர்வதில்லை.

