மி&#39;னரிமாரின் கனவுகளை

டி.எஸ். மதியாபரணம் அடிகளார்

அமெரிக்கன் சிலோன் மிஷன் திருச்சபை தன் தாய்ச் சங்கத்துக்கு மிஷன் தொண்டர்களை அனுப்பிய 200 ஆம் ஆண்டு நிறைவை நன்றி செலுத்தும் வழிபாடாகவும் குருத்துவ அருட்பொழிவு வழிபாடாகவும் யாழ்ப்பாணம் மானிப்பாய் சபையில் இன்று நடத்தவுள்ளது.
“யாராயினும் என் நாமத்தால் எங்கே கூடிவருகின்றார்களோ அவர்கள் மத்தியில் வாசம் பண்ணுவேன்” என்ற ஆண்டவரின் வாக்கிற்கு ஏற்ப 1806 ஆம் ஆண்டு சாமுவேல் மில்ஸ் தன் 5 நண்பர்களோடு கல்லூரிக்குச் சமீபத்திலிருந்த ஓர் சோலைக்குள் வாரந்தோரும் கூடி இருமுறை ஜெபிப்பர் வாலிபர்கள் ஜெபித்த அந்த ஜெபத்தை ஆண்டவர் கேட்டார். எந்த இடத்தில் இருந்து ஜெபிக்கும் போதும் இறைவன் கேட்கிறார். பதிலளிக்கிறார் என்பது புலனாகிறது.
அவ்வாலிபர்களும் ஜெபித்த இடம் ஓர் வைக்கோல் பட்டடை. ஜெபிக்க சென்ற நேரம் இடியுடன் கூடிய மழை, மின்னல், புயலுமுண்டாக அவர்கள் ஒதுங்கிய இடம் தான் ‘வைக்கோல் பட்டடை.” இந்த ஜெபம் ஆசியாக் கண்டத்திற்கு நற்செய்தி அறிவிப்பது அவசியம் என மில்ஸ் அனலாய் பேசப் நான்கு பேரும் மிஷன் சங்கம் உருவாக வேண்டுமென ஜெபித்தனர்.
இந்த ஜெபம் ஓர் சகோதர சங்கத்தை (ஷிoணீiணீty லிபி கிrothலீrs)உருவாக்கியது. இந்த சங்கத்தின் தலைவராக மில்ஸ்சே இருந்தார்.
சாதாரண வாலிபர்கள் வைக்கோல் பட்டடையில் கூடி ஜெபித்த ஜெபம் இன்னும் இருநூறு வருடங்களாக நம் மண்ணில் அளப்பெரிய பணிகளை ஆற்றி வருகின்றது.
ஜெபிப்பதற்கு இடம் முக்கியமல்ல “மனமுண்டானால் இடமுண்டு என்ற முது மொழிக்கு ஏற்ப ஜெபவாஞ்சை இருந்தாலே போதும். அந்த ஜெபத்தை இறைவன் கேட்டுப் பதிலளிப்பார்.
யோனா, மீனின் வயிற்றில் இருந்து ஜெபித்த ஜெபத்தை இறைவன் கேட்டார் (யோனா 2 : 1) இந்த ஜெபத்தின் மூலம் யோனா மீனின் வயிற்றிலிருந்து வெளியே வந்ததால் நினிவே மக்களும் மன்னனும் காக்கப்பட்டார்கள்.
சாதாரண வாலிபர்களின் ஜெபம் அமெரிக்க மிஷன் சங்கத்திற்கு வித்திட்டது.
ஜெபம் சமாரியப் பெண்ணினுடைய வாஞ்சைக்கு ஒத்ததாக இருந்தது. தாங்கள் அறிந்த ஆண்டவர் இயேசுவை ஆசியாக் கண்டத்திற்கு அறிவிக்க வேண்டுமென்ற வாஞ்சை இவர்களின் மனங்களில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.
சமாரியப் பெண் குடத்தை வைத்து விட்டு ஊருக்குள் சென்று மெசியாவைக் கண்டேன் அவரை வந்து பாருங்கள் எனத் தம் ஊரரை அழைக்கும் அந்த பெரிய வாஞ்சை இம்மிஷனரி மாரின் வாழ்வில் காணப்பட்டது.
இவர்களின் வாழ்வில் சோகம் நிறைந்த கடல் பயணம் இப்பயணம் மாதக் கணக்குகள் சென்றது. கடல் பயணத்தில் பல மிஷனரிமார் இறந்த தங்கள் பிள்ளைகளை மனைவிமாரை கடலிலே அடக்கம் செய்த சோகக் கதைகள் மற்றும் மில்ஸ் என்ற மிஷனரி 1818 ஆம் ஆண்டு ஆபிரிக்காவின் மேற்குப் பகுதிக்கு ஓர் மிஷனை ஆரம்பிக்கப்போகையில் கப்பலில் மரித்தார். அவருடைய சரீரம் சமுத்திரத்தில் அடக்கம் பண்ணப்பட்டது. ஜட்சன் ஐயர் 1849 ஆம் ஆண்டு கப்பலில் மரித்தார் அவரது சரீரமும் கடலில் அடக்கம் பண்ணப்பட்டது.
மரணப்படுக்கை ஒருபுறம் கொடிய நோய்களின் தாக்கம் உணவுப்பழக்க வழக்கம் கலாசார, பாரம்பரிய விழுமியங்கள், மொழி, இயற்கை சூழமைவு இன்னும் அனேக செயற்பாடுகளுக்கு தங்களின் வாழ்வையே தியாகம் செய்தார்கள்.
ஆண்டவர் இயேசு தன் வாழ்வை மனிதகுலத்தின் மீட்புக்காக தியாகம் செய்ததைப்போல் இம்மிஷனரிமாரும் தம் வாழ்வை தியாகம் செய்து இறையரசை வளர்க்கப் பாடுபட்டார்கள்.
இம் மிஷனரிமாரினால் உருவாக் கப்பட்டு கட்டிக்காக்கப்பட்ட பணிகள் இன்று எந்நிலையில் உள்ளது.
ஜெப வாஞ்சையோடு தியாக மனப்பான்மையோடு உருவாகிய பணிகள் இன்று அவல நிலையில் உள்ளது. 200 வருட ஆண்டு நிறைவை நாம் கொண்டாடும் போது நாம் நின்று சிந்தித்துப்பார்க்க வேண்டும்.
எமது பணிக்காலங்களில் ஜெபவாழ்வுக்கு முன்னுரிமை உண்டா? தியாக மனப்பான்மையோடு பனிக்களங்களில் பணியாற்றுகிறோமா?
மிஷனரிமாரின் கனவுகளை நனவாக்க திருச்சபையும் விசுவாசிகளும் இறைபணியாளர்களும் ஜெப சிந்தையுள்ளவர்களாக மாற வேண்டும். மிஷனரிமாரால் உருவாக்கப்பட்ட சபைகளும் ஐக்கிய சபைகளும் பேதங்களை மறக்க வேண்டும். வீணான ஆசைகளை அறவே அழிக்க வேண்டும். அன்பின் பணி செய்யும் சபையாக புத்துயிர் பெற வேண்டும். அப்போதுதான் இறையரசின் பணி நிறைவாக்கப்படும். அந்த சிந்தையோடு புது யுகம் படைப்போம்.
மிஷன் பணி இறை பணி
மிஷன் கனவு எம் கனவு.
உயிருள்ள வரை உழைப்போம்.
ஜெப வாஞ்சையோடு தியாக 
சிந்தையோடு
புறப்பட ஆயத்தமா?
புது யுகம் படைக்க....
