வரலாறு, அரசியல் சமூக நிலை பாடி நிற்கும்மலையகத் தமிழர் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் - ஓர் ஆய்வு


மு. சிவலிங்கம்

இன்றைய நவீன இலக்கிய உலகில் அனைத்து மொழிகளிலும் முதுமை இலக்கியம் எனும் நாட்டுப்புற இலக்கியங்களைத் தேடும் முயற்சிகள் ஆர்வமுடன் எடுக்கப்படுகின்றன. அவ்வாறு கிடைக்கப்பெறும் இலக்கியங்களில், மிதமாகப் பாடல் இலக்கியங்களே தென்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மொழியின் இலக்கியப் பெறுமதிக்கு நாட்டார் இலக்கியங்களே வலுவூட்டுகின்றன என்ற ஒத்த கருத்து அனைத்து ஆய்வாளர்கள் மத்தியிலும் நிலவுவதை அவதானிக்க முடிகின்றது.
இன்று இலக்கியவாதிகளின் வலியுறுத்தல்களால், கல்வித் துறையினர் கிராமிய இலக்கியங்களில் ஆய்வுகள் மேற்கொள்வதற்கு ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். பாடசாலைகள் மட்டத்திலும் பல்கலைக்கழகங்கள் மட்டத்திலும் மாணவர்களின் கற்றலும், ஆய்வுகளும் நாட்டார் இலக்கியங்களை மக்கள் மத்தியில் பிரபல்யப்படுத்தி வருகின்றன.
நாட்டார் இலக்கிய வளர்ச்சிக் காலம் இந்தியாவில் 1800ம் ஆண்டிலிருந்து தொடங்கியதாக ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. 1950 களில் மக்கள் மத்தியில் நாட்டார் இலக்கியம் ஆர்வத்தோடு அறிமுகமாகின. 
இந்திய பல்கலைக்கழகங்களில் கூட 1970 களிலிருந்தே நாட்டுப்புற கலை இலக்கியங்கள் பற்றிய பாடநெறி ஆரம்பமாகியதென்கின்றனர். இலங்கையில் தமிழர் நாட்டார் இயல் சம்பந்தமான ஆய்வு முயற்சிகள் 1875ம் ஆண்டளவில் மேற்கொள்ளப்பட் டதாக அறிகின்றோம். 1980ம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த் துறையினர் நாட்டுப்புறவியல் பற்றிய ஆய்வு முயற்சிகளை மேற் கொண்டனர்.
அதன் பின்னர் 1993ம் ஆண்டில் இலங்கை தமிழ் சாகித்திய விழா வினையொட்டி இந்து கலாசார திணைக்களம் இலங்கைத் தமிழர் நாட்டார் வழக்காறுகள் பற்றிய கரு த்தரங்கு நிகழ்வொன்றை மிகவும் சிற ப்பாக நடாத்தியமை குறிப்பிடத்தக்கது.
நாட்டார் கலை இலக்கியங்களில் பாடல்கள், பழமொழிகள், விடுகதைகள், கிண்டல், கேலி, நையாண்டி உரையாடல்களும் சேர்ந்திட, நாட்டுப்புற கலைகள் என்றும், சபைக் கூத்துக்கள், தெருக்கூத்துக்கள், ஆட்டங்கள், வீர விளையாட்டுக்கள், சித்திரங்கள், சிலைகள், வீட்டுப் பாவனைப் பொருட்கள் என்னும் காட்சிப் பொருட்களும் இணைக்கின்றன. நாட்டு மருத்துவங்களும், மருந்துகளும் கூட நாட்டாரியலோடு சம்பந்தப் படுகின்றன.
இவ்வாறான நாட்டுப்புற அம்சங்கள் இலங்கையின் பிரதேசங்களுக்கேற்ப வேறுபட்டு நிற்கின்றன. தமிழ், முஸ்லிம் மக்களிடையே சமய, கலா சார வேறுபாடுகள் இருப்பினும், கிரா மிய இலக்கியங்களில் ஒருமித்த தன் மைகள் காணப்படுவதை அவதானிக் கலாம்.
வயல் வெளி, வேலைத்தலங்களை யொட்டிய இடங்களில் மகிழ்ச்சி, குதூகலம் பற்றிய பாடல்களும், ஆண், பெண் இவர்களுக்கிடையில் ஏற்படும் காதல் பற்றிய பாடல்களும் மிகையாகவே காணப்படுகின்றன. 
விவசாய நிலங்களில் குறிப்பாக நெல் வயல்களில் நாற்று நடுதல், ஏர் ஓட்டுதல், அறுவடைக் காலங்களில் சூடு பிடித்தல், பரம்படித்தல், போன்ற தொழில் நேரங்களில் களைப்பைப் போக்கும் கிண்டல் கேளிக்கை, குறும்புக்குரிய பாடல் பிரயோகங்கள் வழக்கத்தில் இருந்து வந்துள்ளன. இவைகளுக்கப்பால், தாலாட்டு, கடவுள் பாட்டு, சமய சடங்கு பாடல்கள், பிரார்த்தனைப் பாடல்கள், ஒப்பாரிப்பாடல்கள் என்றும் விரிவடைகின்றன. இதுவே நாட்டார் பாடல்களின் பொதுத் தன்மைகள் என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
மலையகத் தமிழ் மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் மேற்காட்டிய பொதுத் தன்மைகளுக்கப்பால், மிக மிக வேறுபாடுகள் அமைந்த பாடல்களையும் கொண்டுள்ளமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
மலையகத் தமிழர்கள் தென்னிந்திய பூர்வீகத் தமிழ் குடிகளாவர். தொழில் நிமித்தம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பகுதியில் இலங்கைக்குப் புலம் பெயர்ந்தவர்கள். இலங்கை சுதேசிய மக்களின் பாரம்பரிய கிராமிய குடிசைத் தொழிலுக்கப்பால், மரபு ரீதியிலான விவசாயம், கால்நடைத் தொழிலுக்கப்பால், &#39;பணப் பயிர் ஏற்றுமதி விவசாயம்&#39; என்னும் பெருந்தோட்டப் பயிர்ச் செய்கையில் ஈடுபடுவதற்கென, பிரித்தானிய வெள்ளையர்களால் அழைத்து வரப்பட்டவர்கள்.
இந்திய புறச் சூழலில் இங்கு குடியேறிய மக்கள் தாங்கள் அனுபவித்த, முகம் கொடுத்த துயரங்களை புலம்பல், அழுகை, குமுறல் என தங்களது உணர்ச்சிப் பிரவாகங்களை வெளிக்காட்டியமையே பாடல்களாகத் தென்பட்டன. மகிழ்ச்சி குதூகலத்துக்குரிய பாடல்கள் மிக மிகத் தாமதமாகவே இவர்கள் மத்தியில் பாடப்பட்டன என்பதை அறிய முடிகின்றது.
இலங்கையின் ஏனைய பிரதேசப் பாடல்களைப் போலல்லாது , மலையகப் பாடல்கள் சில படிமுறைகளைக் கொண்டுள்ளன. அப் பாடல்கள் அனைத்தும் சமூகம், அரசியல், வரலாறு என்று ஒவ்வொரு பிரிவாக தங்களது வாழ்வியலைப்பாடி நிற்கின்றன. வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இம்மக்களின் நாட்டார் பாடல்கள் மூலமே நிறையத் தகவல்களை சேகரிக்கின்றனர்.
இலங்கைக்கான அவர்களது ஆரம்ப வருகை, அந்த ஆரம்ப பயணத்தில் அனுபவித்த துயரங்கள், கால் நடை தொடர்ந்த காட்டு வழிப் பயணத்தில் மடிந்து போன உயிர்கள், கடல் வழிப் பயணத்தில் கவிழ்ந்து போன உயிர்கள், அந்த மரணங்கள் தந்த இழப்புக்கள், மீண்டும் இலங்கைக் கரையேறி தலைமன்னார் தொடக்கம் மாத்தளை வரையிலான நான்கு மாதங்கள் காட்டுக்குள்ளேயே நடந்த பயணம். பாதிப் பயணத்தின் போதே பாதி உயிர்கள் மடிந்து போன சம்பவங்கள்....
மலைப் பிரதேசத்தின் காடுகளை அடைந்து, கூடாரங்கள் அமைந்து, &#39;குடி அமரும்&#39; வரை ஏற்பட்ட மிகவும் பயங்கரமான துயர நிகழ்வுகள் பற்றியும், காடுகளை அழித்து... சிங்கோனா, கோப்பி, தேயிலை பயிர்களை உண்டாக்கிய பின்னர் ஏற்பட்ட வாழ்க்கை மாறுதல்கள் பற்றியும், பிரிட்டிஷ் வெள்ளை வியாபாரிகளின் கைக்கூலிகளான கங்காணிகளிடமே தொடர்புகள் வைத்துக்கொண்ட மக்கள், கங்காணிகளின் ஏமாற்று, களவு, ஒடுக்குமுறை, அதிகாரத்தின் மூலம் கூலிப் பெண்களின் மேல் காம வல்லுறவுகள் இவைகளுக்கெதிரான எழுச்சிகள், இவை பற்றியே ஆரம்பகாலப் பாடல்கள்அமைந்திருந்தன.
இனி தங்களுக்கு நேர்ந்த சம்பவங்களோடு பிறந்த பாடல்களைப் பார்ப்போம்.
தாய் நாட்டில் வாழ்ந்த காலத்தின் போது, பிரிட்டிஷ் காலணித்துவ ஆட்சியாளர்களால் சொந்த நிலங்கள் வரிகள் மூலம் பறிக்கப்பட்டமை, சொந்த தொழில்கள் அழிக்கப்பட்டமை, முழு இந்திய நிலங்களைச் சுவீகரித்துக் கொண்ட நிலைமை. இந்த நிலையில் தங்களது சொந்த மண்ணில் உரிமை இழந்தமை பற்றிய முதல் பாடல் ஒன்றைப் பார்ப்போம். இப்பாடல், நாடகம், சினிமா என்னும் ஊடகங்களில் தமிழகத்திலும், இலங்கையிலும் பிரசித்திபெற்ற பாடலாகும்.
ஊரான்... ஊரான்... தோட்டத்திலே
ஒருவன் போட்டானாம் 
வெள்ளரிக்காய்
காசுக்கு நாலு விக்கச் சொல்லி
காயிதம் போட்டாளனம் 
வெள்ளைக்காரன்...!
யாருடைய நிலம்...? யாருடைய விதை...? யாருடைய உழைப்பு...? யார் அறுவடை செய்வது? யார் விலை நிர்ணயிப்பது...? யார் சந்தைப்படுத்துவது...? எங்கே உள்ளவன் காயிதம் போடுவது? என்று பல ஆவேசம் நிறைந்த ஆத்திரம் நிறைந்த கேள்விகள் கொண்ட ஒரு பாடல் இதுவாகும். ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி, கடுமையான பஞ்சம், நிலங்களை இழந்த நிர்க்கதி, இந்த நிலைகளே தென் னிந்திய மக்களை கடல் கடந்து, தொழில் தேடும் பரதேசி நிலைக்குள் தள்ளியது.
பிஜித்தீவுகள், மேற்கிந்தியத் தீவுகள், மொரிசியஸ், பர்மா, கயானா, மலேஷியா, தென்னாபிரிக்கா, இலங்கை என்று கடலில் இறங்கினார்கள். கடல் பயணத்தின் போது அழிந்து போன மக்களின் துயரங்களைப் பாடிய பாடல்கள் சில கவிமணி சி. வி. வேலுப்பிள்ளையின் ஆங்கிலப் பாடல்களாக இருக்கின்றன. 
அந்த ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புக்குரிய தமிழ் அசல் பாடல்கள் சில எம்மிடம் வழக்கத்தில் இல்லை. உதாரணத்துக்கு தென்னிந்திய கரையிலிருந்து மன்னாரை நோக்கி புறப்பட்ட கடல் பயணத்தில், மலபார் படகோட்டிகளால் வள்ளத்தில் ஏற்பட்ட மக்கள் கூட்டம் நடுக்கடலில் புயலில் சிக்கித் தவித்த ஒரு சம்பவத்தை நினைவூட்டும் ஒரு பாடலை இங்கு பார்ப்போம்.
வாரியடிக்குதடி...
வட காத்து புயலும் ஐயோ...
பேய்க் காத்து குமுறுதடி...
பேரலையும் பாயுதடி....
சேதம் எத்தனையோ- நாங்க
சேர்ந்து வந்த கப்பலிலே...!
The northern storm Strikes
The wild wind shrieks
The Spray beats madly
On the ship we came together...
இவ்வாறு கடல் வழி பயணத்தின் போது, ஆயிரம்... ஆயிரம் நிர்க்கதியான தென்னிந்திய கூலி விவசாயிகளும், நிலங்களைப் பறி கொடுத்த விவசாயிகளும், &#39;பஞ்சம் பிழைப்பதற்கு&#39; கடலில் மூழ்கி மடித்து போன காவியங்கள் ஏராளமாகும். இதைப் போன்றே பிரிட்டிஷ் வியாபாரிகள் இவர்களுக்கு பிரதான உணவாக அரிசி மூட்டைகளை கப்பல்களில் இலங்கைக்கு ஏற்றி வந்தது பற்றிய ஒரு பாடலும் உண்டு.
வாடை அடிக்குதடி
வட காத்து வீசுதடி...
சென்னெல் மணக்குதடி... நாங்க
சேர்ந்து வந்த கப்பலிலே...!
இவ்வாறான பாடல்களை மனதிலிருத்தி பல ஆரம்ப கால கவிஞர்களும், பாமர மக்களின் மொழியில் பாடல்கள் இயற்றியுள்ளதை நாம் காணக் கூடியதாகவிருக்கின்றது. நாட்டார் பாடல்கள், பாடியவரின் பெயர்கள் அறியாதவைகளாகும். இவ்வாறு பாடியவர்களின் பெயர்கள் அறியாமலிருப்பதாலேயே நாட்டார் பாடல்கள் மகத்துவம் நிறைந்தவைகளாகவிருக்கின்றன. ஏடறியாத, எழுத்தறியாத மக்களின் வாய் மொழிப் பாடல்களுக்குப் பிறகு, அதே நாட்டார் பண்பியலோடு பாடல்கள் படைத்த நவீன கவிஞர்களின் படைப்புகளும், இன்று நாட்டார் பாடல்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டுள்ளன.
இந்தப் புதிய கலப்புகளால் மொழி வளம், கற்பனை வளம் மேலோங்கியதால், அன்றைய ஆத்ம உணர்வுகளும், உண்மையும் அழிக்கப்பட்டு, செயற்கைத்தன்மை உருவாகியதை நாம் அறியக் கூடியதாகவுள்ளது.
1920 களுக்குப் பிறகு கோ. நடேச ஐயர் போன்ற சமூகவாதிகள் இலங்கைக்கு வந்த பின்னர், மலையக மக்கள் வாழ்வில் ஆரம்ப இலக்கியங்களும் தோன்றலாயின.
நடேச ஐயரின் துணைவியார் திருமதி மீனாட்சியம்மாள் பாடிய பாடல் ஒன்றின் மூலம் கடல் பயணத்தின் துயரத்தை அறியலாம். இவர் இலங்கையில் கவிதையாத்த முதல் பெண்மணி எனப் பெயர் பெறுபவர்.
பாய்க்கப்பல் ஏறியே வந்தோம்- 
அந்நாள்
பல பேர்கள் உயிரினை
இடைவழி தந்தோம்....!
பாய்க்கப்பல் என்றும், வள்ளம், தோணி என்றும் பாதுகாப்பு ஒழுங்கு, உறுதி எதுவுமின்றி, பணத்துக்காகப் படகுகளில் நிறையப் பேர்களை அன்றைய படகோட்டிகள் ஏற்றுவர். இருநுறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இவ்வாறான படகுகள் எப்படி நிர்மாணிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க வேண்டும். 
அவ்வாறு பயணித்த படகுகள் நடுக்கடலில் மூழ்கிப் போன சம்பவங்கள், அவர்களுள் அபூர்வமாகத் தப்பித்து கரை சேர்ந்தவர்கள் தங்களின் உறவுகளை ஏற்றி வந்த வள்ளங்களை எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமடைந்த கண்ணீர்க் கதைகளும் ஏராளமுண்டு. அவ்வாறு கரையேறிய மக்கள் தங்கள் உறவுகளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த ஒரு பாடலை இங்கு கவனிப்போம்.
தோணி வருகுதுன்னு...
றைமுகமே காத்திருந்தோம்...
தோணி கவுந்துறுச்சே...
துறைமுகமே ஆசையில்லை...!
அவர்கள் துறைமுகம் என்று தலைமன்னார் கடல் பாதையின் இறங்குதுறையைத்தான் சொன்னார்கள். இனி மன்னார் காட்டிலிருந்து மாத்தளை காடு வரை காட்டுக்குள்ளேயே குதிரையோட்டிகளின் வழி காட்டலில் பாதைகள் வெட்டி நடக்கத் தொடங்கினார்கள். இந்தப் பாமர மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல் வரி ஒன்று இன்றைய ஆய்வாளர்களால் பெரிதாகப் பேசப்பட்டு வருகின்றது.
பாதையும் வெட்டி...
பயணமும் செய்த மக்கள்...
மனிதப் பழக்கமேயில்லாத இலங்கைக் காடுகளில் முதல் மனிதப் பயணத்தைத் தென்னிந்தியத் தமிழர்களே ஆரம்பித்தனர் என்பது வரலாறாகும். வன விலங்குகள் நிறைந்த இருண்ட காட்டுப் புதர்களில் காலடி வைத்து, தலைமன்னார், மன்னார்ஆகிய இடங்களிலிருந்து பயணத்தை ஆரம்பித்து, பேசாலை, செட்டிக்குளம், மதவாச்சி, தம்புள்ள, நாலாந்த மார்க்கமாய் மாத்தனையை வந்தடைந்தனர்.
இது நான்கு மாதங்கள் எடுத்த நடைப்பயணமாகும்.
காடுகள் அழிக்கப்பட்டன. கோப்பிச் செய்கை ஆரம்பமாகின. கோப்பி அறுவடை நடந்தது. ஒரு அரை நூற்றாண்டு காலத் துயரம் குறையத் தொடங்கியது. இருந்தும் இங்கே வாழ விரும்பாத மக்கள் இந்தியா திரும்ப வேண்டும் என்றே கலங்கி நின்றார்கள். 
(தொடரும்)
