உன்னைப் போல் அடுத்தவனையும் நேசி

மனித உரிமைகள் தினம் இன்று
இன்றைய உலகில் மனிதன் மனிதனாக வாழ வேண்டுமா னால் அவனது சுதந்திரம் பாதிக்கும் செயல்களில் ஈடுபடாது மற்றவருக்கும் இடைஞ்சல் இல்லாத ஒரு வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறாக அமையாத போது உரிமைகள் மீறப்படுகிறது. உள்நாட்டு யுத்தம், வறுமை, தொழில் இன்மை போன்றன ஏற்படுகின்றபோது பொதுவாகவே மனித உரிமைகள் மீறப்படும் சந்தர்ப்பங்கள் அதிகமாகவே காணப்படும். 
அப்பொழுதெல்லாம் நாட்டின் அரசு மக்களுக்கான உரி மைகளை வழங்குவதன் மூலம் சட்டம், சமாதானம், நீதி போன்றவை கள் நிலைநாட்டப்பட்டு மக்களும் அமைதியான வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவர். இவ்வாறு மனித உரிமைகளை மிக இலகுவாக கூறினால் உன்னைப் போல் அடுத்தவனையும் நேசித்தால் அங்கே பிரச்சினைக்கே இடமிருக்காது என்பதாக ஒரு அறிஞர் கூறுகின்றார்.
‘உரிமைகள் (Rights) சமூகப் பிராணியான மனிதனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை பூரணப்படுத்திக் கொள்வதற்காக தேவைப்படும் நிபந்தனைகளே உரிமைகளாகும்’ என்று பேராசிரியர் ஹரல்ட். ஜே. லஸ்க்கி கூறுகின்றார். எனவேதான் இந்த நிபந்தனைகளை பெற்றுக் கொள்வதற்காக பல்வேறு புரட்சிகள் உதவி நின்றன. 
நாகரீகமுடைய சமு தாயத்தில் முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்ற குற்றவாளிகளை தண்டித்து நாட்டையும், சமுதாயத்தையும் கட்டியெழுப்பி அமைதியான முறையில் ஆட்சி செலுத்த வேண்டுமெனில் அங்கு மனித உரிமைகள் சரியான முறையில் பேணப்படுவது அவசியமாகும்.
இவ்வாறான மனித உரிமைகள் மனித குலத்தின் நீண்ட நெடுநாட்களாக போராட்டங்களின் விளைவாக உறுதி செய்யப்பட்டவையாகும். அவற்றிற்கான போராட்டங்களும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. 
இற்றைக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பிளேட்டோ, அரிஸ்டோட்டில் போன்றோர் இயற்கைச் சட்டம் என்ற கோட்பாடுகளும், பின்னர் கொன்பூசியஸ் (Confucius) தனிநபர் கெளரவம் பற்றியும் எல்லா மக்களுக்கும் உரிய கருத்து தெரிவிக்கும் சுதந்திரம் பற்றியும், அரசியல் ஞானியான ஜோன் லொக் (John Locke – 1680) இயற்கையாகவே சுதந்திரத்துடன் சமத்துவத்துடன் பிறந்தவன் மனிதன், எனவே சட்டமானது அவனின் உயிருக்கும், உடமைக்கும், சுதந்திரத் திற்கும் பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டும் என்றும் கூறுகின்றார்கள். சுதந்திரமாக பிறந்த மனிதன் அடிமையாக வாழாது சுதந்திரமாகவே வாழ வேண்டும் என்று பிரான்ஸ் நாட்டின் அறிஞர் ரூசோ கூறினார்.
இவ்வாறான மனித உரிமைகள் பற்றிய எண்ணக்கருக்கள் காலத்திற்க்குக் காலம் உருக்கொடுத்து வந்தாலும் சரியான முறையில் உலகளாவிய ரீதியில் அழுத்தம் கொடுக்கப்படாமலே இருந்து வந்துள்ளன. 
அதனை நிவர்திக்கும் நோக்குடன் முதலாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் 1920 இல் உருவாக்கப்பட்ட நாடுகளின் அவையத் திலும்கூட (League of Nations) மனித உரிமைகளை மதிக்கவும், பேணவும் அதுபற்றிய எவ்வகை எண்ணக்கருக்களையும் உருவாக்கியோர் மத்தியிலும் எழவில்லை.
எனினும் சில விடயங்களில் மாத்திரம் அதாவது காலனித்துவ வாழ்மக்கள், அவர்களது தொழில் சார் விடயங்களில் ஓரளவு கரிசனையுடன் இயங்கியது. எது எப்படியிருப்பினும் சட்டங்கள் பொதுவானதாக அமையாது நாடுகளுக் குள் உட்பட்டதாக அமையப் பெற்றதனால்தான் ஹிட்லர் அன்று யூதர்களை கொன்றொழிக்கவும் முற்பட்டான்.
இவ்வாறான நிலைமையில் மனிதன் நவீன சிந்தனைகளையும், புதிய புதிய நாகரீகத் தோற்றுவாய்களையும் உருவாக்க முற்பட்டான். அப்போது மனித உரி¨மைகள் பற்றிய சிந்தனை களும் தோற்றம் பெறலாயின. 
மனித உரிமைகள் (Human rights) என்பது மனிதன் இயற்கையாக தனது வாழ்வை கொண்டு செல்வதற்கு அத்தியாவசியமான உரிமைகளே மனித உரிமைகளாகும். மனித உரி மைகள் இல்லையெனில் நாம் முழு மையாக விருத்தியடையவோ அல்லது எமது மனிதப் பண்புகள், புத்திசாலித் தனம், ஆற்றல்கள், ஆன்மீக உணர்வுகள் முதலியவற்றை பயன்படுத்திவோ முடியாதிருக்கும். 
இவ்வாறான உரிமைகளை எந்தவிதமான பேதமும் இன்றி மொத்த மனித சமுதாயமும் அனுபவிக்கக் கூடியவாறு ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பானது 1948 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 10 ஆந் திகதி மனித உரிமைகள் தொடர்பான சர் வதேச பிரகடனத்தின் வாயிலாக முன்வைத்துள்ளது.
செல்வந்தர், வறியவர், பலம் பொருந்தியவர் - பலவீனமானவர், ஆண்கள் - பெண்கள் என்ற எவ்வித வேறுபாடும் அற்ற நிலையில் எல்லா இனங்களையும் மதங்களையும் சேர்ந்த சகல மக்களும் சமமாக நடத்தப்படுவதை உறுதிப்படுத்துவதில் தமக்குள்ள கடப்பாட்டினை அரசாங்கங்கள் இந்த பிரகடனத்தின் மூலம் ஏற்றுக் கொண்டன. இப்பிரகடனம் கட்டாய மானதொரு சர்வதேசச் சட்டத்தின் அங்கமாக அமையாத போதிலும் உலக நாடுகளினால் பரவலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பதால் மிகுந்த செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளது எனலாம்.
பிரஜைகளின் சமூக, பொருளாதார அரசியல் உரிமைகளை உத்தரவாதப் படும்தும்படி நாடுகளைச் சட்டபூர்வமாக வற்புறுத்தும் பல சர்வதேச மனித உரிமை உடன்படிக்கைகளும் ஐக்கிய நாடுகளினால் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. அவற்றுள் ஒன்று பொருளாதார சமூக, கலாசார உரிமைகள், மற்றையது குடியுரிமைகள் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பற்றியதாகும். இவற்றுடன் வேறு இரு வகையான இணைப்பு ஒப்பந்தங்களும் சேர்ந்தே மனித உரிமைகளின் சர்வதேச சட்டவாக்கம் என அழைக்கப்படுகின்றது.
இவ்வாறான அனைத்துலக மனித உரிமைகள் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டு 62 ஆண்டுகள் கடந்துள்ள நிலையில் இன்றுவரை மனித உரிமைகளை பாதுகாத்தலில் அல்லது பெற்றுக் கொள்வதில் பல்வேறு சவால்களையும் எதிர்நோக்க வேண்டிய சூழ்நிலையும் காணப்படுகிறது. உலகில் மக்கள் எங்கெல்லாம் வாழ்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் உரிமைகளும் பேசப்படுகின்றன. 
இதற்கான காரணம் இவ்வுரிமைகள் பலராலும் மீறப் படுகின்ற ஒரு நிலையும் காணப்படு கிறது. அனைத்துலக மனித உரிமை களை முழுமையாக எந்தநாடும் தனது சட்டவாக்கில் கொண்டுவர வில்லை. சில விடயங்களை மட்டும் மட்டுப்படுத்திய நிலையில் ஏற்பாடுகளை கொண்டுவந்துள்ளமை குறப்பிடத்தக்கதாகும்.
சமூகத்தின் ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் ஒவ்வொரு சாதனமும், 1948 டிசம்பர் 10இல் கொண்டுவரப்பட்டுப் பிரகடனத்தை அறிந்திருப்பது அவ சியமானதாகும். இதன் அடிப்படையில் மனித உரிமைகளின் உறுப்புரைகளை
உறுப்புரை 01 தொடக்கம் 02 வரை சமத்துவத்தை பற்றியும்
உறுப்புரை 03 தொடக்கம் 27 வரை பலவாறான பொது சுதந்திர உரிமைகள் பற்றியும்
உறுப்புரை 28 தொடக்கம் 30 வரை நடைமுறை முறைப்படுத்துதல் சம்பந்தமாகவும் பிரித்து மூன்று வகைக்குள் அடக்கலாம்.
முதலாவது உறுப்புரையில் கூறப் படுவது ‘மனிதப் பிறவியினர் சகலரும் சுதந்திரமாகவே பிறக்கின்றனர். அவர்கள் மதிப்பிலும், உரிமைகளிலும் சமமானவர்கள், அவர்கள் நியாயத்தையும் மனச்சாட்சியையும் இயற் பண்பாகப் பெற்றவர்கள். 
ஒருவருக்கொருவர் சகோதர மனப்பாங்கு அடிப்படையில் நடந்து கொள்வதன் அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகின்ற அதேவேளை இரண்டாவது உறுப்புரையில் இன, மத, மொழி, நிறம், பால், அரசியல், சமூக வேறுபாடுமின்றி எல்லா உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும் எல்லோருக்கும் உரித்தானது என்பதாக கூறப்பட்டுள்ளதையும் நாம் காணலாம்.

மனித உரிமைகளை பேணுவதில் தேசிய ரீதியிலான சட்டங்களும் வழிமுறைகளும் மிகவும் முக்கியமா னவை அரசியல் நாகரீகம் அடைந்த சில நாடுகளில் சர்வதேச சட்டத்தினால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மனித உரிமைகளை தங்களது நாட்டு சட்டமாக ஏற்று அதனை அமுல் செய்ய உள்ளூர் நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகாரம் வழங்கி யுள்ளன. 
அதேவேளை சில நாடுகள் மனித உரிமைகள் சில உறுப்புரைகளை மாத்திரம் அரசியல் அமைப்புக்களில் உள்ளடக்கி அமுல்படுத்தி வருகின்றன. அந்தவகையில் நமது நாட்டில் சர்வதேச மனித உரிமைகள் சிலவற்றை இணைத்துள்ளதை பார்க்கலாம். அதற்கமைவாக அரசியல் யாப்பின் 111ம் அத்தியாயத்தில் 10வது தொடக்கம் 17வது வரையிலான பிரிவுகளில் இலங்கை பிரஜைகளுக்கு உரித்தான மனித உரிமைகளையும் அவற்றை அனுபவிக்கும் விதங்கள் பற்றியும் தெளிவாக கூறப்பட்டுள்ளன. 
111ம் அத்தியாயத்தின் 10வது பிரிவில் – சிந்திக்கும் உரிமை, மனச்சாட்சி உரிமை மற்றும் சமயத்திற்கான உரிமை, 11வது பிரிவில் – துன்புறுத்தலிலிருந்து விடுதலைச் சுதந்திரம் அதாவது இழிவான நடாத்துகைக்கு உட்படுத்தலாகாது, 12வது பிரிவில் - பொதுத் தன்மையான உரிமைகள் (சர்வ நியாயத்தின் உரிமைகள்) இதன்படி சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதோடு செயற்படுத்தலும், பாதுகாத்து நியாயமாக நடப்பதோடு எப்பிரஜையும் இனம், மொழி, சமயம், சாதி, பால் என்பன போன்ற எந்தவொரு வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் யாதேனும் ஒரு இடத்திற்கு பிரவேசிக்க முடியாதவாறு தடைகள் விதிக்கும் சட்டங்களுக்கு அல்லது நிபந்தனைகளுக்கு உடன்படாதிருப்பதற்கான உரிமை. 13வது பிரிவில் தன் விருப்பப்படி சிறை வைத்தல், தடுத்து வைத்தல், தண்டனை வழங்கி சுதந்திரத்தையும் கடந்த காலத்துக்கு உகந்தபடி தண்டனை விதித்தலுக்கும் தடை விதித்தல்.
14வது பிரிவில் - பேச்சில் கூட்டுறவில், கூட்டத்தில், தொழிலில் போக்குவரத்துக்களின் சுதந்திரம், 15வது பிரிவில் - அடிப்படை உரிமைகளுக்குள்ள வரையறை, இவ்வாறாக இவ்வடிப்பையில் இறுதியில் உள்ள 17வது பிரிவின்படி இவ்வுரிமைகள் குறிப்பிட்டதின் பின்பு அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய வரையறைகளான மக்கள் பாதுகாப்பு, இன ஒற்றுமை, பாராளுமன்ற சிறப்புரிமைகளைப் பாதுகாத்தல், தேசிய பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்புதல் போன்ற நோக்கங்களை அடைவதற்காகவே அன்றி பொதுமக்களுடைய அடிப்படை உரிமைகளை வரையறுப்பதற்காகவல்ல என்பதை கவனத்திற் கொள்ளல் வேண்டும். எனினும் இவ்வுரிமைகள், யாவும் மற்றவரைப் பாதிக்காத வண்ணம் அனுபவிப்பதோடு தமது உரிமைகளைப் பெறுவது போன்று மற்றவர்களின் உரிமைகளை மீறாமல் இருப்பதற்கு ஒவ்வொரு பிரஜையும் பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.
இன்றைய மனித உரிமைகள் தினத்தில் நாம் சீர்தூக்கி பார்க்கின்ற பல்வேறு விடயங்கள் காணப்படுகின்றன. மனிதனை மதிக்கின்ற ஒரு பண்பும், பேச்சுச் சுதந்திரம் போன்றவையும் காணப்படுதல் வேண்டும். அந்தவகையில் அரசு மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் விடயத்தில் பின்நிற்கவில்லை. 
உலக மனித உரிமைகள் பிரகடனத்திற்கு அமைவாக அதனை பாதுகாக்கும் பணி சட்டத்திற்கு மாத்திரம் உரித்தான விடயமாக முடியாது. மக்களின் மீதும் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் கூடிய கடமை உணர்வும் உள்ளது. எனவேதான் 1948 ஆம் ஆண்டு டிசெம்பர் மாதம் 10 ஆம் திகதியை மனித உரிமைகள் பற்றிய நினைவுதினமாகக் கொண்டு தனக்குரிய பாத்திரமும், பங்களிப்பும் எவை என்பதை நாம் ஒவ்வொருவரும் சிந்தித்து செயற்படுகிறபோது எமது உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

எஸ்.எல். மன்சூர்
ஆசிரியர் (கல்வி மாணி)அட்டாளைச்சேனை.
