தொழுநோயாளர்களை மனிதாபிமானமுறையில் நடத்துவது அவசியம்


தொழுநோய் மீண்டும் நாட்டில் பரவ ஆரம்பித்துள்ளது. வருடாந் தம் சுமார் இரண்டாயிரம் தொழுநோயாளர்கள் சிகிச்சைப் பெற்று வருவதாக சுகாதார அமைச்சு தெரிவித்துள்ளது. 
மேல் மாகாண த்தில் இருந்தே இந்த தொழுநோயாளர்களில் 42 சதவீதமானோர் இனம் காணப்பட்டுள்ளார்கள். 15 வயதிற்கும் குறைந்தவர்களே தொழுநோயினால் அதிகளவில் பாதிப்பிற்குள்ளாகியிருப்பதாக சுகாதார அமைச்சு எடுத்த புள்ளி விபரங்களில் இருந்து தெரியவந்துள்ளது.
தொழுநோயை ஆரம்பகட்டத்தில் அடையாளம் கண்டு கொண்டால் ஆறு மாத த்திற்கு தொடர்ச்சியாக தொழுநோயை குணமாக்கும் வில்லைகளை ஒருவர் எடுத்தால் அந்நோயில் இருந்து அவரை பூரணமாக குணமாக்கிவிட முடி யும். ஒருவர் தொழுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டார் என்பதற்கான அறிகுறி அவரது உடல் சருமத்தில் தேமல் போன்ற படைகள் விழும்போது சம்பந் தப்பட்டவர் உடனடியாக வைத்திய சிகிச்சையை நாட வேண்டும்.
இது சாதாரண தேமல் அல்லது மிதமிஞ்சிய உஷ்ணத்தினால் அல்லது நுவரெ லியா போன்ற குளிர்ந்த பிரதேசங்களில் வாழும் போது ஒருவருடைய சரு மத்தில் படை விழும் போது சம்பந்தப்பட்ட நோயாளி அதனை அசட்டை போக்கில் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டால் தொழுநோய் அவரது உடலின் இரத்தத்தில் வலுப்பெற்று படிப்படியாக உடலில் தொழுநோய் பரவுகின்றது என்பதை ஊர்ஜிதம் செய்யக்கூடிய அடையாளங்களை உடம்பில் ஏற்படுத் தும்.
தொழுநோய் ஏற்பட்டு 6 மாதங்களுக்குள் ஒருவர் வைத்திய சிகிச்சையை பெற் றுக் கொள்ளாமல் இருந்தால் தொழுநோய் தன்மை அதிகரித்து அதனை முற்றாக குணப்படுத்துவது கஷ்டமாக இருக்குமென்று பொலனறுவை ஆஸ் பத்திரியின் தொழுநோய் வைத்திய நிபுணர் டாக்டர் இந்திரா கஹாவிட்ட தெரிவித்தார். 
மைக்கோபெக்ரீரியம், லெப்ரியா என்ற பக்ரீரியாவின் மூலமே ஒருவரின் உடலில் தொழுநோய் பரவுகின்றது. இந்த பக்ரீயா சயரோகத்தை ஏற்படுத்தும்.
தொழுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கைவிரல்கள், கால்விரல்கள் மற்றும் கண் பகுதி வீங்கி உருமாறி அச்சுறுத்தக்கூடிய வகையில் உடல் தோற்றமே மாற்றமடையும். இந்த தொழுநோய் கிருமிகள் உடலில் கலந்து விட்டாலும் அந்த நோய்தன்மை வெளிப்படுவதற்கு நீண்ட காலம் எடுக்கும். 
அது படிப் படியாக உடலின் சருமத்தை பாதிக்க ஆரம்பித்தவுடன் நரம்பு மண்டலத் தையும் பாதிக்கும். ஒருவர் மிக விரைவில் தொழுநோய்க்கான மருந்தை எடுக்காவிட்டால் அவர் சில சந்தர்ப்பங்களில் மரணத்தையும் சந்திக்க வேண் டியிருக்கும்.
தொழுநோய் சுமார் 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவருக்கு தொற்றாது என்று வைத்தியர்கள் ஆதாரபூர்வமாக தெரிவித்திருந்தார்கள். ஆனால், இப்போது தொழுநோய் சன நெருக்கம் கூடுதலான இடங்களில் அதிகமாக ஏற்படுகிறதென்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. 
ஒருவரின் சுவாசம் மூலம் அல்லது நெருக்கமாக ஸ்பரிசம் மூலம் நோய் பரவுகிறதென்று இப் போது வைத்தியர்கள் கருதுகிறார்கள். பொதுவாக தொழுநோயினால் பாதிக் கப்பட்ட பெரும்பாலானவர்கள் சமூகத்தில் தங்களுக்கு அவப் பெயர் ஏற்ப டும் என்ற காரணத்தினால் அவர்கள் தங்களுடைய நெருக்கமான குடும்ப உறவுக்காரர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் கூட அந்த ரகசியத்தை வெளியிடு வதில்லை.
1901ம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட தொழுநோய் சட்டப் பிரமாணம் இன்று வரையில் சட்டப் புத்தகத்தில் இருந்து நீக்கப்படவில்லை. இந்த சட்டத்தின் படி தொழு நோயாளர்கள் தனியாக மற்றவர்களிடம் இருந்து பிரித்து வைக் கப்பட வேண்டுமென்று அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. 
இதற்காகவே வத்தளைப் பகுதியில் உள்ள ஹெந்தல தொழுநோய் ஆஸ்பத்திரியும், மட்டக்களப்பில் மாந்தீவிலும் இன்னுமொரு தொழுநோய் ஆஸ்பத்திரியும் ஆரம்பிக்கப்பட் டன.
தொழுநோயாளர் ஒருவர் இவ்விரு ஆஸ்பத்திரிகளில் ஒன்றில் சேர்க்கப்பட் டால் அவர் வாழ்நாள் பூராவும் அந்த ஆஸ்பத்திரியில் சிகிச்சைப் பெற்று இறுதியில் மடிந்துவிட வேண்டும். 
சுமார் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்த தொழுநோய் ஆஸ்பத்திரிகளில் சேர்க்கப்பட்டவர்கள் இப்போது வயோதி பம் காரணமாக நடக்கவும் முடியாத, விகாரமான நிலையில் இருப்பதை பார்க்க உண்மையிலேயே வேதனை அளிக்கிறது.
இது பற்றி தகவல் தெரிவித்த டாக்டர் இந்திரா கஹாவிட்ட, தொழுநோயை தடு ப்பதற்கும் அது பரவுவதை தடை செய்வதற்கும் நான்கு வகையான வெவ் வேறு மருந்துகள் இருக்கின்றன என்று கூறினார். 15 வயதிற்கு குறைந்த தொழுநோயாளர்களுக்கு ஒரு வகை விசேட மருந்து கொடுக்கப்படுகிறது. 
இதன் மூலம் இந்த சிறுவர், சிறுமியரை நோயில் இருந்து காப்பாற்ற முடியு மென்றும் வைத்தியர்கள் நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார்கள்.
தொழுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கை, கால்கள் வீங்கியிருப்பதுடன் அவை உணர்வுகளை இழந்திருக்கும். இதனால் கால்களில் ஆணிகள் குத் தும் போது அல்லது நெருப்பின் மீது நடக்கும் போது அவர்களுக்கு எந்த உணர்வும் இருக்காது. ஆனால் அவர்களின் கால்கள் தீக் காயங்களினாலும், ஆணிக்குத்திய காயங்களினாலும் பாதிக்கப்படுவர். 
இவர்களின் புருவங்க ளில் உள்ள மயிரும், கண் இமை மருவும் விழுந்துவிடும். அத்துடன் கண் கள் சுருக்கமடைந்து, கண்ணைப் திறந்து பார்ப்பது கூட இவர்களுக்கு கஷ் டமாக இருக்கும். தொழுநோய் ஏற்பட்ட ஒருவர் அவரது வயதை விட கூடுதல் வயதை உடையவரைப் போன்று மற்றவர்களுக்கு காட்சியளிப்பார்.
இந்தியாவில் தொழுநோயாளர்கள் வீதி ஓரங்களில் அமர்ந்து பிச்சை எடுக் கும் காட்சியை இன்றும் நாம் பார்க்கலாம். ஆனால் இலங்கையில் தொழு நோய் இந்தளவிற்கு மோசமடையவில்லை.
விவிலிய நூலில் தொழுநோய் பற்றி பல கதைகள் இருக்கின்றன. யேசு கிறி ஸ்து எத்தனையோ தொழுநோயாளர்களை தன் கைகளால் தொட்டு குண மாக்கியதாக விவிலிய நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
சுகதேகிகளாக உள்ள நாம் தொழுநோயாளர்களைப் பார்த்து அருவருப்பு அடை யவோ, அவர்களிடமிருந்து வேண்டுமென்றே விலகிச் செல்வதோ நல் லதல்ல. 
அவ்விதம் நாம் தொழுநோயாளர்களை ஓரங்கட்டி அவமானச் சின் னங்களாக்கினால் தொழுநோயினால் அவர்கள் பாதிக்கப்படுவதை விட மனவேதனைக்கும் உட்பட்டு, சமூகத்திற்கு முகம் கொடுக்க முடியாத நிலை யில், நடைபிணங்களாக ஒதுங்கி வாழ வேண்டியிருக்கும். எனவே, நாம் தொழுநோயாளர்களை அன்புடன் அரவணைத்து அவர்களுக்கு தேவை யான உதவிகளை செய்வது அவசியமாகும்.
