விரும்பிச் செய்தால் வெகுமதி நிச்சயம்


கவியரசு கண்ணதாசன்
ஞானம்... ஞானத்தைப் பெறுவதற்குப் பல வழிகள் உண்டு.
கல்வி ஞானம்... படிப்பதால் கல்வி ஞானம் கிடைக்கிறது.
அனுபவ ஞானம்... ஒரு நிகழ்வில் கிடைக்கும் ஞானமே அனுபவ ஞானமாகிறது.
தத்துவஞானி எமர்சனும், அவர் மகனும் ஒரு கன்றை இழுத்துச் செல்ல முடியாமல் படாத பாடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
மகன் முன்னே இழுக்க, தந்தை பின்னால் இருந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தார். கன்று நகராமல் அடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட நேரம் அந்த இழுபறி நடந்தபடி இருந்தது.
அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பண்ணை வேலைக்காரி அங்கே வந்தாள். தன் கட்டை விரலைக் கன்றின் வாய்க்குள் வைத்தாள். அது சப்பத் தொடங்கியது. அப்படியே கன்றை மெல்ல நகர்த்தி அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டாள்.
ஞானி திகைத்துப் போய்விட்டார். அது அனுபவ ஞானம். அனுபவ ஞானம் படிப்பறிவில் கிடைக்காது.
கேள்வி ஞானம்.....
கேட்பதனால் கேள்விஞானம் கிடைக்கிறது. ‘கேள்வி’ என்ற இந்தச் சொல்லின் பகுதி ‘கேள்’, பிறர் சொல்வதைக் கேட்கலாம். நாமும் பிறரிடமிருந்து கேட்டுப் பெறலாம். கேள்விக்குக் காதுகள் உதவும்.
நம் உடம்பில் ஒன்பது வாசல்கள் உள்ளன. அவற்றுள் இரண்டுக்கு மட்டும்தான் கதவுகள் இல்லை. ஒன்று, மூக்கு. இன்னொன்று, காது.
மூக்கு, உயிர் காற்றின் பயணப் பாதை. மூச்சு இல்லையேல் பேச்சு இல்லை. அதனால் அது எந்த நேரமும் திறந்தே இருக்க வேண்டும். நல்ல கருத்துக்கள் எப்போது வரும் என்று தெரியாது. அதனால் காதுகள் திறந்தே இருக்கின்றன.
எனது காதுகளும் திறந்தே இருக்கின்றன. காதுகளின் வழியே காற்றில் மிதந்து வந்த ஒரு பாடல் இதமாய் வந்து என் இதயத்தை ஈரமாக்கியது.
சொன்னது என்ன சொன்னது
என் வாழ்க்கை என்ன சொன்னது
மோதிப் பார்க்க அலைகள் சொன்னது
முட்டிப் பார்க்க விதைகள் சொன்னது
தொட்டுப் பார்க்க வானம் சொன்னது
தோண்டிப் பார்க்க தண்ணீர் சொன்னது
மெளனம் காக்க மலைகள் சொன்னது
காயம் கற்க சிலைகள் சொன்னது
மாயம் கற்க வானவில் சொன்னது
இதுதான் வாழ்க்கை எனக்குச் சொன்னது
மெக்சிகோ நாட்டில் தச்சர்களைப் பற்றிய ஒரு கதை உண்டு. மிக அழகான வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய மாளிகையை எழுப்பக்கூடிய தச்சன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் வீடுகளை வடிவமைப்பதில் மிகுந்த திறமைசாலி. பல வருடங்களாக மன்னரிடம் வேலை செய்து வந்தான். 
தனது கலைத்திறமை அத்தனையை யும் காட்டி அவன் கட்டிக் கொடுத்த மாளிகையைப் பற்றி உலகமே புகழ்ந்து பேசியது. ஆனால் மன்னர் ஒரு வார்த்தை கூட அவனிடம் புகழ்ந்து பேசவில்லை. அதனால் அவன் ஆத்திரம் அடைந்திருந்தான்.
மன்னர் தன்னைக் கவுரவப்படுத்தா விட்டாலும் பரவாயில்லை. ஒரு வார்த்தை நன்றாக இருக்கிறது என்று பாராட்டினால் போதும். அதைக் கூடச் செய்ய மறுக்கிறாரே என்று புலம்பினான் தச்சன்.
தச்சனுக்கு வயதாகிக் கொண்டே வந்தது. மன்னர் அவனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. இனிமேலும் எதற்காக வேலை செய்யவேண்டும் என்று நினைத்து மன்னரிடம் சென்று தான் ஓய்வுபெறப் போவதாகச் சொன்னான். மன்னர், ‘அது உன் விருப்பம். ஆனால் அதற்கு முன்பாக ஒரு மாளிகை கட்ட வேண்டும். அதைமட்டும் முடித்துக் கொடுத்துவிட்டு ஓய்வு பெறு’ என்று கட்டளை இட்டார். தச்சனுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது. ஆனாலும் அரச கட்டளை என்பதால் சம்மதித்தான்.
அந்த வேலையில் அவனுக்கு நாட்டமே இல்லை. ஏனோதானோ என்று வேலை செய்தான். ஆறு மாதங்களில் கட்டடத்தைக் கட்டி முடித்து விட்டான். மன்னர் வந்து பார்த்துவிட்டு ‘இவ்வளவுதானா, இன்னும் வேலைப் பாடு இருக்கிறதா?’ என்று கேட்டார்.
‘அவ்வளவுதான். இனி செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை’ என்றான் தச்சன். மறுநாள் அரசர், தச்சனை அரண்மனைக்கு வரச் சொன்னார். தச்சனும் வந்து சேர்ந்தான். அப்போது மன்னர் தச்சனைப் புகழ்ந்து பேசினார். அவன் ஓய்வு பெறுவதை சபைக்கு அறிவித்தார். ஓய்வு பெறுவதை முன்னிட்டுத் தனது பரிசாக தச்சன் புதிதாகக் கட்டிய வீட்டை அவனுக்குப் பரிசாக அளிப்பதாகவும் மன்னர் மகிழ்ச்சி பொங்க அறிவித்தார்.
தச்சனால் அந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. தனது வீட்டைக் கட்டுகிறோம் என்று தெரிந்திருந்தால் எவ்வளவு வேலைப்பாடு செய்திருக்கலாம். எவ்வளவு கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம் என்று மனதுக்குள் புலம்பி மாய்ந்தான். 
‘என்ன செய்வது? என் மனதில் இருந்த சலிப்புதான் இன்று அந்த வீடாகி இருக்கிறது. எனது சொந்தக் காரியத்தைப்போல் உழைத்திருந்தால் நிச்சயம் பலன் கிட்டியிருக்கும். கிடைத்ததைத் தவறவிட்டது தனது அக்கறையின்மைதான்’ என்று தச்சன் ஒருவாறு தன்னைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.
பாடலின் வழியே வாழ்க்கை சொன்னதை நினைத்துப் பார்த்தேன். ஈர இதயத்தில் சிந்தனைச் சிறகுகள் விரிகின்றன. அலைகள், விதைகள், மலைகள், சிலைகள் இப்படி ஒவ்வொன்றும் வாழ்க்கைக்கான பாடத்தை, உழைப்பை உரத்துச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இது கேள்வியால் கிடைத்த ஞானம்.
வாழ்க்கை ஓர் ஆறு. மரணம் என்னும் கடலில் அது சங்கமிக்க ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது- அந்த ஓட்டத்தின் ஒவ்வொரு நகர்விலும் கற்றுக் கொள்வதற்கான பாடங்கள் கணக்கற்று இருக்கின்றன. அறிஞர் பெர்னாட்ஷா சொல்வார், ‘வாழ்க்கை எனக்குச் சின்னஞ்சிறு தீபமல்ல. அது அணைவதற்கு முன் பிரகாசமாக எரியச் செய்ய ஆசைப்படுகிறேன்’ என்று. ஆம், அந்தப் பிரகாசம் எப்படிக் கிடைக்கிறது? மின் மினிப் பூச்சிகளைக் கொஞ்சம் கவனித்துப் பாருங்கள். அது
மனிதனும் உழைக்கின்ற போதுதான் பிரகாசம் அடைகிறான். பிரகாசம் என்பது உழைப்பில் கிடைக்கின்ற வெகுமதி. அது அனைவருக்குமா கிடைக்கின்றது? ஈடுபாட்டுடன் செய்பவர்களுக்கே கிடைக்கின்றது. பலரும் வாழ்க்கையில் முன்னேற தமக்குச் சரியான வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. 
முன்னேற விடாமல் என்னைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டார்கள். வேலை செய்தாலும் என்னை யாரும் பாராட்டுவதில்லை என்று அலுப்பும் சலிப்புமாகச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கின்றார்கள். 
ஒன்றை உறுதியாகத் தெரிந்து கொள்ளுஙக்ள். திறமையுள்ளவரை அதிககாலம் அமுக்கி வைக்க எவராலும் முடியாது. தீப்பந்தத்தைத் தலைகீழாகப் பிடித்தாலும் அதன் சுவாலை மேல் நோக்கியே நமிர்ந்து நிற்கும். அது போல் மனவுறுதி படைத்தவர்களைக் குப்புறத் தள்ளினாலும் மேலே வந்து சாதித்துக் காட்டுவார்கள். வாழ்வியலும் வரலாறும் காட்டுகின்ற உண்மை இது.
‘தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா’ என்று கணியன் பூங்குன்றனார் சொன்னதைப் போல வேதனைக்கும், சாதனைக்கும் காரணம் அவரவர் மனமே. அடுத்தவர்களைக் குறை சொல்வது சரியல்ல. 
எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் ஈடுபாடுதான். செய்யும் செயலில் தன் உழைப்பு முழுவதையும் ஒருங்கிணைத்து ஈடுபாட்டுடன் செய்கிற போது அதில் ஒரு தனிச் சுகம் உண்டு. அதுதான் உழைப்புச் சுகம். ஈடுபாடு இல்லாமல் செய்யும் செயல், விழலுக்கு இறைத்த நீர்தான். நட்சத்திர உணவு விடுதிகளில் விலை உயர்ந்த உணவை உண்கின்றோம். அதில் கிடைக்காத சுவை, அம்மா சமைத்த சாதாரண உணவில் கிடைக்கிறது. அம்மா, நேசிப்பதற்கென்றே எடுத்த ஜென்மமல்லவா! அதுதான் அந்தச் சுவைக்குக் காரணம்.
அன்பான இளைஞனே! திரைப்படம் பார்ப்பது உனக்குப் பிடித்தமானதுதான். நடிப்பால் பலரையும் கவர்ந்தவர் கமல்ஹாசன். அவர் சின்ன வயதில் தன்னுடைய தாயாரிடம் தான் எந்தத் துறையில் சிறக்க வேண்டுமென அவர் ஆசைப்படுகிறார் என்று கேட்டாராம்.
தாய் புன்னகைத்துக் கொண்டே சொன்னாராம். ‘என்னைப் பொறுத்தவரை நீ எந்தத் துறையில் இருந்தாலும் கவலையில்லை. ஆனால் அந்தத் துறையில் சிறந்தவனாக இருக்க வேண்டும்.
நீ துப்புரவு வேலையைச் செய்தாலும் நான் கெளரவக் குறைச்சலாக நினைக்க மாட்டேன். ஆனால் அப்போதும் நீதான் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த துப்புரவுத் தொழிலாளி என்று பெயர் வாங்க வேண்டும். அப்படி வாங்கவில்லை என்றால் அதைத்தான் கெளரவக் குறைச்சலாக நினைப்பேன்’ என்றாராம்.
என்ன வலிமையான வார்த்தைகள்! அந்த வார்த்தைகள்தானே அவரை மிகச் சிறந்த கலைஞனாக்கியுள்ளன. இளைஞனே, உனக்கு எது பிடிக்கிறதோ, அந்தத் துறையை நீயே தேர்ந்தெடு. தேர்ந்தெடுத்த பின் முழுமையாக உன்னை அதில் ஈடுபடுத்திக் கொள். விருப்புடன் செய்யும் செயலுக்கு வெகுமதி நிச்சயம்!
