மாறிக்கொண்டிருக்கும் இயற்கை




உலக இயக்கத்தில் மனித பிறப்பு என்பது ஒரு சிறு நிகழ்வு. பிறந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உடலாலும், குணாதிசயத்தாலும் ஒவ்வொரு தனித்தன்மை இருக்கிறது. உயிர் இருக்கும் வரைதான் அந்த தனித்தன்மை. 
மரணம் அடைந்த பின்பு எந்த தனித்தன்மையும் இன்றி, பொதுத் தன்மையாகி இந்த பூமியில் கரைந்து போய்விடுகி றோம். பிறப்பதும் அவள் மடியில்; இறப்பதில் அவள் மடியில் அதனால்தான் பூமியை ‘தாய் என்கிறோம்.
இயற்கை, மனிதனை ஏதாவது ஒருவகையில் இன்றும் மிரட்டிக் கொண்டேதான் இருக்கிறது.
o பூகம்பம்
o பெருவெள்ளம்
o எரிமலை
இப்படி எந்த வடிவத்தில் வந்தாலும் மனிதனை கொத்துக் கொத்தாக அழித்துவிடுகிறது-
o பூகம்பத்தால் மனிதன் சிதைக்கப்படுகிறான்.
o பெருவெள்ளத்தில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.
o எரிமலை என்றால், அதே இடத்தில் அப்படியே சாம்பல் போர்வையால் சமாதியாக் கப்படுகிறான்.
இங்கிலாந்தின் அருகில் உள்ள ஐஸ்லாந்தில் எய்ஜாப்ஜலாஜோகுல் என்ற எரிமலை கடந்த மாதம் 14.04.2010 அன்று வெடித்து சிதறத் தொடங்கியது. அதன் நெருப்புக் குழம்பு. 11 கி. மீட்டர் தொலை வுக்கு பரவியது. பல ஆயிரம் அடி உயரத்திற்கு சாம்பல் பீறிட்டு எழுந்தது. 
விமானங்கள் அந்த வழியாக பறந்தால், செயலிழந்து போகும் என்பதால் ஐரோப்பிய நாடுகளில் இருந்து புறப்படும் அங்கு செல்லும் ஆயிரக் கணக்கான விமானங்கள் ஆங்காங்கே முடக்கப்பட்டன. உலக அளவில் விமானப் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்தது.
இந்த எரிமலையால் உயிர்ப் பலி இல்லை. ஆனால் முன்பெல்லாம் எரிமலைகள் வெடித்து, ஒரு சில நகரங்களை அப்படியே மரணப் போர்வை போட்டு மூடி அங்குள்ள மக்களை எல்லாம் கொன் றிருக்கிறது.
தெற்கு இத்தாலி, நேப்பிள்ஸ் வளைகுடாவில் இருந்து, பாம்ப்பே நகரம், அதன் அருகில் இருந்தது. வெஷ¥வியஸ் என்ற மிகப்பெரிய எரிமலை 24.08.0079 (கி. பி. 79) அன்று அதிகாலை வழக்கம் போல் அந்த நகர மக்கள் நித்திரை கலைந்து விழித்தார்கள். பனி விலகாத அந்த காலை நேரத்திலே கடைத் தெருக்கள் கலகலப்பாக இயங்கத் தொடங்கின. 
படை வீரர்கள் அங்கும் இங்குமாக ரோந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். விவசாய வேலைகளுக்கு செல்பவர்கள் எல்லாம் குழு குழுவாக ஒருங்கிணைந்து ஆங்காகே நின்று கொண்டிருக்க, வெஷ¥வியஸ் திடீரென்று சீறியது. இப்போது ஐஸ்லாந்து எரிமலை எப்படி நெருப்பையும், சாம்ப லையும் கொட்டியதோ அதைவிட பல நூறு மடங்கு அதிகமாக வெஷ¥வியஸ் எரிமலை நெருப்பையும், சாம்பலையும் பீய்ச்சி அடித்தது.
சுனாமி அலை வந்து பல ஆயிரம் பேரை சுருட்டிக்கொண்டு சென்ற சோகத்தை நாம் சில மாதங்கள் பேசிவிட்டு மறந்துவிட்டதைப் போல் இத்தாலி மக்கள், லாவா குழம்பு வெள்ளத்தில் அமிழ்ந்து போன பாம்ப்பே நகர மக்களைப் பற்றி பேசி இருப்பார்கள். பின்பு வழக்கம்போல் மறந்திருப்பார்கள்.
காலம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அந்த பாம்ப்பே நகரம் கிட்டத்தட்ட 1700 ஆண்டுகள் புதிது புதிதாய் பிறந்து... வாழ்ந்து... இறந்து... கொண்டிருந்த மக்களின் காலடியில் யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாததாய், புதுமை மாறாமல் புதைந்தை கிடந்தது.
மாண்டு கிடந்த அந்த மெளன நகரத்தின் மேற்பரப்பில் கி. பி. 1748ல் (262 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) ஆல்க்யூபையர் என்ற என்ஜினீயரின் பார்வை பதிந்தது. அவர், நேப்பிள்ஸ் நகரத்து என்ஜினீயர். பக்கத்து நகரத்தின் குடி தண்ணீர் தேவைக்காக தண்ணீர் குழாய் பதிக்க அவர், வேலை ஆட்களை கொண்டு வந்து தோண்டிக் கொண்டிருக்க கை, கால் நீண்ட நிலையில் ஒரு மனித உடல் வெளியே தெரிந்தது. 
அதைத் தோண்டி வெளியே எடுத்தார்கள். அதன் கையில் தங்க நாணயங்கள் இருந்தன. தங்க நாணயங்களை பங்கிட்டுக்கொண்டு மீண்டும் தோண்டினார்கள் எலும்புக் கூடுகள், பாண்டங்கள், சில வீட்டு உபயோக உபகரணங்கள் போன்றவை கிடைத்தன.
ஆனால் ஆல்க்யூபையர் தனது வேலையிலே கண்ணாக இருந்தார். ‘இது என்னடா வம்பாப் போச்சு... நாம தண்ணீர் குழாய் பதிக்க தோண்டினால் இங்கே வேறு என்னென்னவோ அல்லவா கிடைக்கிறது- சகுனமே சரியில்லை’ என்ற அவர், அந்த திட்டத்தையே கிடப்பில் போட்டுவிட்டு வேறு இடத்திற்கு போய்விட்டார்.
மீண்டும் பல ஆண்டுகள் அந்த நகரம் மண்ணுக்குள் தூங்கிய பின்பு, இத்தாலிய ஆய்வாளர் பையோரெல்லிக்கு இது பற்றி தெரியவந்தது. உடனே அவர் பெரிய குழுவோடு வந்து களத்தில் இறங்கினார். தோண்டத் தொடங்கினார். அப்போதே ஆள் உற்சாகத்தில் ஊரையே கூட்டி விட்டார். 
முழு வளர்ச்சியடைந்த குழந்தையை தாய் வயிற்றில் இருந்து எடுக்க பார்த்து பார்த்து பிரசவம் செய்வதுபோல் எங்கேயும் எதுவும் உடைந்து சிதிலம் அடைந்துவிடக் கூடாது என்று கருதி பக்குவமாகத் தோண்டினார் கள். ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண் டிருக்கும் குழந்தையை போர் வையை விலக்கிய தாய் மகிழ்ச்சியுடன் பார்ப்பது போல் 1700 ஆண்டுகள் லாவா போர்வை போர்த்தப்பட்டுக் கிடந்த பாம்ப்பே நகரை பையோரெல்லி போர் வையை விலக்கி வெளி உல கத்திற்கு காட்டி மகிழ்ந்தார். (அவர் பாம்ப்பேயை கண்டுபிடித்த தால், உலகம் பையோரெல்லியை கண்டுபிடித்து கைகுலுக்கி வரவேற்று வாழ்த்தியது.)
இன்று ஆயிரக் கணக்கான ரசிகர்கள் ஸ்டேடியத்தில் அமர்ந்து ‘டுவென்டி – டுவென்டி’ கிரிக்கெட் பார்ப்பது போல் அன்று காலை நேரத்திலே பாம்ப்பே நகரத்து ஸ்டேடியத்தில் ஏராளமான மக்கள் குவிந்து ஏதோ ஒரு போட்டியை கண்டு ரசித்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். எரிமலை அத்தனை உயிர்களையும் அப்படியே அமுக்கி கொன்றி ருக்கிறது. அவர்கள் உடல் லாவாக் குழம்பாலும், சாம்பலாலும் மூடப்பட்டதால் அழுகிய உடல்கள் காலப் போக்கில் செதுக்கப்பட்ட சிலைகள் போல் இறுகி காட்சியளித்தன.
ஒரு புறம் கடல், மறு புறம் மலைகள்... சுற்றிலும் பசுமை நிறைந்த புல்வெளிகள்... மரங்கள் என்று இயற்கையின் அளப்பரிய பரிசாக பாம்ப்பே இருந்திருக்கிறது. அதனால் கி. மு. 80 ல் ரோம் தனது ஆதிக்கத்திற்குள் அதனை எடுத்துக்கொண்டது. ரோமில் உள்ள பிரமுகர்கள் எல்லாம் தங்கள் ஓய்வுப் பொழுதைக் கழிக்க பாம்ப்பேயை பயன் படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதனால் சுற்றுலா தலமாக அந்த நகரம் செழிப்புற்று வளர்ந்திருக்கிறது-
பல வகை பாம்புகள் இருப்பினும், அதில் ஒரு வகையை மட்டுந்தான் நல்லபாம்பு என்று அழைக்கிறோம். ஏன் என்றால் அதுதான் கொத்தும் முன்பே படமெடுத்து சீறி மனிதனை உஷார்படுத்தும். அதன் பின்புதான் உயிருக்கு ஆபத்து 1}Z கருதினால்தான் அது கொத்தும் அது ஒரு வித எச்சரிக்கையை முதலில் கொடுக்கிறது. அதுபோல் இதய நோய் மிக மோசமானதாக இருந்தாலும் இரண்டு முறை லேசாக ‘அட்டாக்’ கொடுத்து உஷார்படுத்தும். மூன்றாவது முறைதான் கடுமையாகத் தாக்கி ஆளையே வீழ்த்தும்.
இயற்கையும் இப்படித்தான், பாம்ப்பே மக்களை முதலில் பூகம்ப வடிவில் எச்சரித்திருக்கிறது. அதன் பிறகுதான் வெஷ¥வியஸ் எரிமலை வெடித்திருக்கிறது.
இந்த எச்சரிக்கையை சிலர் புரிந்துகொண்டிருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் போல் தெரிகிறது.
எரிமலை வெடித்து, அந்த நகரை சாம்பல் போர்வை போர்த்தி கொள்வதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு அங்குள்ள அப்போலோ கோவில் மதில் சுவரில் ஒருவர்
‘நிரந்தரம் எதுவுமில்லை
சுடர்விடும் சூரியனும் கடலில் 
மறையும்
வானை அழகுபடுத்தும் நிலவும் 
காலையில் காணாமல் போகும்...
எதுவும் நிரந்தரம் இல்லை இந்த 
உலகில்...’
என்று எழுதியிருக்கிறார்.
நிரந்தரமில்லைதான். இந்த உலகில் எதுவும் நிரந்தரம் இல்லைதான். அதனால்தான் நேற்று அர ண்மனைகளில் வசித்து ஆர்ப் பாட்டம் செய்தவர்கள் இன்ற சிதிலமடைந்த கல்லறைகளில் தூங்குகிறார்கள். பலர் அந்த அடையாளமும் இல்லாமல் எலும்புக் கூடுகளாகக் குவிந்து கிடக்கிறார்கள்.
ஆக்கலும் - அழித்தலும் இயற்கையின் விதி. அதனால் உலகத்தில் ஆங்காங்கே ஏதாவது ஒரு பகுதி அழிந்துகொண்டுதான் இருக்கும். அதனுள் சிக்கி மனிதர்களும் இறந்துகொண்டுதான் இருப்பார்கள். அழியும் பகுதி பல நூற்றாண்டுகள் புதையுண்டு கிடக்கவும் கூடும். ஒரு பகுதி சிதையும்போது அதில் சிக்கி இறக்கும் மனிதன், இன்னொரு ஜென்மத்தில் பிறந்து, அதைத் தோண்டி எடுத்து வெளி உலகத்திற்கு காட்டுபவனாகவும் இருக்கலாம். தோண்டும் போது சுற்றி நின்று அவன் எலும்புக் கூட்டையே மறுஜென்மத்தில் அவன் வேடிக்கை பார்க்கும் நிலைகூட ஏற்படலாம். இந்த உலகமே ஒரு மாயை! இங்கு எந்த வேடிக்கையும் எந்த விசித்திரமும் எந்நேரமும் அரங்கேறலாம்!!
இதோ நீங்களும், நானும் நின்று கொண்டிருக்கும் பூமிக்கு கீழ் கூட பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு புதைந்து போனவை இருக்கத்தான் செய்யும். கல்லறைகளுக்கு மேல் அல்லது உடல்களுக்கு மேல்தான் நாம் குடும்பம் நடத்திக் கொண் டிருக்கிறோம்.
23.08.0079 வரை பாம்ப்பே நகரத்தில் எல்லா மனிதர்களும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். சிலர் உழைத்தார்கள். சிலர் தூங்கினார்கள். சிலர் அடுத்தவர்களை ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவரவர்களுக்கு எது வாழ்க்கையாகத் தெரிந்ததோ அதைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். 
மறுநாள் எரிமலை வெடித்தது லாவா கொட்டியது. சாம்பலில் எல்லோருமே புதைந்து போனார்கள். அதற்காக உலகம் தன் இயக்கத்தை நிறுத்தவில்லை. உலகம் இயங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தது... இருக்கிறது. தப்பியவர்கள் சில நாட்கள் இறந்த தங்கள் உறவினர்களுக்காக வருந்தியிருப்பார்கள். அக்கம் பக்கத்து நகரத்தினர், ‘அய்யோ பாம்ப்பே நகர மக்களுக்கு இப்படி ஆகிவிட்டதே’... என்று பரிதாபப்பட்டிருப்பார்கள்.
கிட்டத்தட்ட 1950 ஆண்டுகள் கழித்து இன்று நாம் இதைப் படித்துவிட்டு, ‘ஓட அப்படியா தகவல்கள் ஆச் சரியமாக இருக்கிறதே... அந்த அகழ்வாராய்ச்சில் என்ன கிடைத்தி ருக்கிறது. அங்கே கிடைத்த எலும் புக்கூடுகள் எப்படி இருக்கிறது? என்று பார்க்கிறோம். நமது அறிவுக்கும், நாம் பேசுவதற்கும் என்ன தீனி கிடைக்கிறது என்றுதான் பார்க்கிறோமே தவிர, அன்று மடிந்த மக்களை நினைத்து நாம் பரிதாபப்படுகிறோமா என்ன?
உலக இயக்கத்தில் மனித பிறப்பு என்பது ஒரு சிறு நிகழ்வு. பிறந்து, வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒவ் வொரு மனிதனுக்கும் உடலாலும், குணாதிசயத்தாலும் ஒவ்வொரு தனித்தன்மை இருக்கிறது.
உயிர் இருக்கும் வரைதான் அந்த தனித்தன்மை. மரணம் அடைந்த பின்பு எந்த தனித்தன்மையும் இன்றி பொதுத் தன்மையாகி இந்த பூமியில் கரைந்து போய் விடுகிறோம்.
பிறப்பதும் அவள் மடியில்; இறப்பதும் அவள் மடியில். அதனால் தான் பூமியை ‘தாய்’ என்கிறோம்.

