வாழும் போதே புனிதராகப் போற்றப்பட்டஅருளாளர் அன்னை தெரேசா


செப்டெம்பர் மாதம் 05ம் திகதி நாம் அகிலம் போற்றும் அருளாளர் அன்னை தெரேசாவை நினைவு கூர்கின்றோம். உலகமே இன்று இவரை அன்னை என்று அழைக்கக் காரணம் என்ன? இனம், மொழி, நாடு, பண்பாடு, கலாசாரம், மதம் என்ற எல்லைகளைக் கடந்து மனிதனில் இறைவனைக் கண்டு பணி செய்ததே முக்கிய காரணம். 
ஒரு தாயைப் போல அனாதைகளையும் தொழுநோயாளர்களையும் இறக்கும் தறுவாயில் இருந்தவர்களையும் வேண்டாம் என்று வீதியில் வீசி எறியப்பட்ட குழந்தைகளையும் தாயன்போடு அவரணைத்து வாழ்ந்தார். இயேசுவுக்காக இயேசுவின் அன்புக்காக அவரது வார்த்தையை வாழ்வாக்கிக் கொண்டவர் அன்னை தெரேசா. அவரது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாமும் பயணிக்க அவரைப்பற்றி அறிந்து கொள்ள இன்று சிறப்பாக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.
யுகோஸ்லாவிய நாட்டிலுள்ள ஸ்காப் ஜே என்னும் ஊரில் வசித்து வந்த நிக்கோலா, திரானா என்ற அல் பேனியா நாட்டைச் சேர்ந்த தம்பதிகளுக்கு 1910 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 26 ஆம் திகதி குடும்பத்தின் மூன்றாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார். ஆக்னஸ் கொன்சகா பொஜாக்ஸியு என்பதுதான் அன்னை தெரேசாவின் இயற்பெயர். 
ஆஜே என்கிற பெண்ணும் லாசர் என்கிற ஆணும் இவரது சகோதரர் ஆவர். ஆக்னஸின் தந்தை கடல் கடந்த வாணிபதில் பொருZட்டி வாழ்ந்தார். 45 வயது நிரம்பிய நிக்கோலா 1919 ஆம் ஆண்டு எதிர்பாராத விதமாக மரணமடைந்தார். இதனால் குடும்பம் புயலில் சிக்கிய பூந்தோட்டமாக மாறியது. 
தாய் திரானா தனி மரமாகத் தன் மூன்று பிள்ளைகளையும் பராமரித்தார். குடும்பச் சூழ்நிலைக்கு இடையூறு இல்லாமல் 17வது வயதில் லாசர் அல்பேனிய ராணுவப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். அப்போது ஆக்னசுக்கு வயது ஒன்பது. தினமும் திருப்பலிக்குச் செல்வதிலிருந்தும் ஏழைகளுக்கு உதவுவதிலிருந்தும் திராளா ஒரு நாளும் தவறியதில்லை. இதையே தனது பிள்ளைகளுக்கும் கற்றுக்கொடுத்தார்.
1925 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் இவர்களது பங்கிற்கு புதிய பங்குத்தந்தையாக அருட்திரு. ஜாம் ரெண்சோவிக் என்ற இயேசு சபைக் குருவானவர் வந்தார். இவரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அன்னை மரியாளின் பக்திச் சபையின் அங்கத்தினராக ஆக்னஸ் இருந்தார்.
இந்த நாட்களில்தான் பல புனிதர் புனிதைகளின் வரலாறுகளை ஆக்னஸ் படிக்க நேர்ந்தது. எங்கவோ பிறந்து, எங்கோ வளர்ந்து, எங்கோ பணிபுரிய மனமுவந்து நாடு கடந்து நல்ல சேவைபுரியச் சென்ற புனிதர்கள், துறவறத்தார் பற்றிய செய்திகள் அவள் நெஞ்சை நெருடியது. இதனால் இளமையிலேயே இந்தியா சென்று இறை வார்த்தையை அறிவிக்க வேண்டும், ஏழை எளியவர்களுக்கு உதவ வேண்டும், நோயுற்றோர்க்கு தொண்டாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவாகியது. யுகோஸ்லாவியாவிலிருந்து இந்தியா வந்து பணிபுரிந்தவர்கள் எழுதிய கடிதங்களையும் அவர் படிக்க நேர்ந்தது. 
“வாழ்கின்ற காலத்தில் தம்மைச் சுற்றிய பத்துப் பேருக்காகப் பயன்படும் படியாக வாழ்ந்து விட்டுப் போகவில்லை என்றால் அது என்ன வாழ்க்கை” என்ற வார்த்தைகள் ஆக்னஸ்ஸை சிந்தனையில் ஆழ்த்தின. சலனங்களிலும் சபலங்களிலும் சஞ்சரிக்கின்ற வனப்பான வாலிபத்தில் 16 வயது இளம் பெண் ஆக்னஸ் சுக்குத்துறவு மனப்பான்மை துளித்தது.
பின்னர் லொரோட்டா கன்னியர் மடத்தில் துறவியாகச் சேர்ந்து 1928 செப்டெம்பர் 26 ஆம் நாள் மாலை 6.00 மணிக்கு ஜாக்ளப் புகை வண்டி நிலையத்தில் நேசித்த நெஞ்சங்களெல்லாம் விழி நிறைய கண்ணீரோடு அவரை வழியனுப்பினர். அம்மாவும் அக்காவும் அழுது அழுது களைத்துப் போய் கனத்துப் போன கண்களோடு விடைகொடுத்தனர். 1928 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 1 ஆம் திகதி கப்பல் வழியாக இந்தியா புறப்பட்டார். 1929 ஜனவரி 6 ஆம் நாள் கல்கத்தாவில் தனது கனவு பூமியில் கால்பதித்தார்.
1929 மே 23 ஆம் நாளிலிருந்து ஆக்னஸ் தெரேசா என்ற புதிய பெயரைத் தாங்கினார். புனித தெரேசாவைத் தனது வழிகாட்டியாகவும் பாதுகாவலராகவும் இதயத்தில் ஏற்றுக்கொண்டார். 
இரண்டாண்டு இறையியல் மற்றும் ஆசிரியர் பயிற்சிக்குப் பிறகு 1931 மே 24ம் திகதி கன்னியர் மடத்தில் தனது முதல் வார்த்தைப் பாட்டை ஏற்று சகோதரி தெரேசா ஆனார். கல்கத்தாவில் புனித மரியாள் பள்ளியில் ஆசிரியையாகவும் தலைமையா சிரியையாகவும் ஏறத்தாள 17 ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். 
1937 மே 14 இல் தனது இறுதி வார்த்தைப்பாட்டை ஏற்று அதை ஆயுள் முழுவதும் காப்பதாக உறுதி எடுத்தார். பணியாற்றிய இத்தனை ஆண்டுகளில் கல்விப் பணி மாத்திரமல்ல மனிதர்களை நோயிலிருந்து விடுவிக்கிற பணியையும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்ற மேன்மையான எண்ணம் பள்ளிக்கூடச் சுவர்களுக்கு வெளியே இருந்த சேரிகளைப் பார்க்கும் போதே தெரேசா மனதில் பதிந்திருந்தது.
1946 செப்டெம்பர் 10 ஆம் நாள் டார்ஜிலிங் நோக்கிய புகைவண்டி வழிப்பாதையில் இறைவனின் குரல் அவர் இதயத்தை தட்டியது. “சேரிகளுக்குச் செல் சேவைகளைச் செய்” இந்த நிறைவும் இந்த நாளும் தான் “அன்பின் பணியாளர் சபை” அவதரிப்பதற்கான அடித்தளமாய் அமைந்தது. 10.09.1946 தெரேசாவின் வாழ்வைத் திசை திருப்பிய நாளும் இதுதான். பிறகு இது குறித்து தனது ஆன்ம குருவான அருள் தந்தை வான் எக்சம் பெல்ஜிய நாட்டு இயேசு சபைக் குருவானவரிடம் கலந்தாலோசித்தார். அதன் பயனாக அப்போதிருந்த பேராயர் தெரேசா தான் தொடங்க விரும்பும் சபைக்கு அனுமதி கோரி கடிதம் எழுதினார். முதலில் அவர் எதிர்த்தாலும் பிறகு ஐந்து மாதம் கழித்து உரோமையிலிருந்து அனுமதி பெற்றுத்தந்தார்.
ஒரு சாதாரண இந்தியப் பெண்ணின் தோற்றத்திற்கு தனது கலாசார உடையை களைந்து மூன்று நீலக்கரையோடு கூடிய வெள்ளைச் சேலைக்கு மாறினார். அதனோடு ஒரு சிலுவையும் ஒரு செபமாலையும் எடுத்துக்கொண்டார். மூன்று மாத மருத்தவ படிப்பிற்குப் பிறகு தனது 38 வது வயதில், 1948 டிசம்பர் 21 ஆம் நாள் ஐந்து ரூபாய் மூலதனத்துடன் கல்கத்தாவின் சேரியில் முழு மனதுடன் தனது பணி வாழ்வைத் தொடங்கினார். 
கன்னியர் மடத்தை விட்டு வெளியே வந்தவுடன், தெரேசா தங்குவதற்கு தந்தை வாள் எக்சம் முயற்சித்து ஆல்பர்ட் ஹோம்ஸ் வீட்டின் மேல் மாடியில் தங்க இடம் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தார். 1949 மார்ச் 19 ஆம் நாள் உற்றதுணையாக உரிய நேரத்தில் உதவிட வந்தார் தெரேசாவின் முன்னாள் மாணவி சுவாஸினிதாஸ். பத்து மாதங்கள் கடப்பதற்குள்ளேயே பத்துக் கன்னியர்கள் அன்னையுடன் இணைந்தனர். ஓராண்டு பரிசீலனைக் காலம் 1949 ஆகஸ்ட் 16 ஆம் நாளோடு ஷிநிதீ|சிஜி.
இனி இதே பாதையில் பயணத்தைத் தொடர்வது என்று முடிவெடுத்தார் அன்னை. 1950 அக்டோபர் 7 ஆம் நாள் அன்பின் பணியாளர் சபை திருச்சபையின் அங்கீகாரம் பெற்று நடைமுறைக்கு வந்தது. அந்தப் பத்திரத்தில் “இந்தச் சபை அன்பின் பணியாளர் சபை” (ணியிஷிஷியிலினிதிஞியிரிஷி லிபி விசிதிஞியிஹிவீ) என அழைக்கப்படும். 
இதன் முக்கிய நோக்கம் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் வாழும் மிகவும் ஏழை, எளிய மக்கள் ஆதரவற்றோர், தொழுநோயாளர், இறக்கும் தறுவாயில் இருப்போர் ஆகிய இவர்களுக்கு இலவசப் பணி புரிவதாகும்” என்று இருந்தது. இதைப் பெற்றுக்கொண்ட போது அன்னையின் கண்களில் கண்ணீர் கரைந்தோடியது. இதன் அடிப்படையில் ‘நிர்மல் ஹிருதயா’ இறக்கும் நிலையில் கைவிடப்பட்டோர் இல்லம். ‘காந்திஜி பிரேம் நிவாஸ்’ தொழுநோயாளிகள் குடியிருப்பு “நிர்மல் சிசுபவன்” குழந்தைகள் காப்பகம் எனப் பல இடங்களில் ஏழை எளியவருக்குப் பணிபுரிந்திட இல்லங்கள் அமைத்தார். ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் கண்ட அன்னை தெரேசாவின் சபை இன்று உலகின் பல நாடுகளில் உள்ளது.
எளிமையான ஒரு வாழ்க்கையை மேற்கொள்ளும் இந்தத் துறவறக் கன்னியர்கள் பணிபுரிய மக்களிடையே செல்லும் போது எந்த வீட்டிலும் உணவு மட்டுமல்ல, தண்ணீர் கூட அருந்தக் கூடாது என்பதுதான் அவர்களுக்கு இடப்பட்டுள்ள கடுமையான விதியாகும். பணம், பட்டம், பதவி, மதிப்பு, புகழ் இவை சராசரி மனிதனின் ஆசைகள். 
இந்தச் சரித்திரத் தாய்க்கு அவை சாதாரணம். உலகெங்கும் இருந்து பல விருதுகளும் பட்டங்களும் வழங்கப்பட்டன. குறிப்பாக இந்திய அரசின் பத்ம பூஷன் விருது. (1962) நோபல் பரிசு (1979) பாரத ரத்னா (1980) இத்தனை விருதுகளையும் பட்டங்களையும் இவர் பெற்றாலும், மக்கள் இவருக்குத் தந்த அழியாப் பட்டம் ‘நடமாடும் புனிதை.’ இவர் 1997 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் 5 ஆம் நாள் தனது 87 வது வயதில் விண்ணகம் சென்றார். 
இந்திய நாடு அரச மரியாதையுடன் அவரைக் கொல்கொத்தாவில் நல்லடக்கம் செய்தது. 2003 ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை இண்டாம் ஜான்பால் அன்னை தெரேசாவுக்கு ‘அருளாளர்’ பட்டம் வழங்கி சிறப்பித்தார்.

