பிறந்த தினம் கொண்டாடுவது முறையாகுமா?


பிறந்த தினக் கொண்டாட்டம் என்றால் என்ன? இது எவரால், எப்போது ஏற்படுத்தப்பட்டது. இதனால் கிடைக்கக் கூடிய நன்மை என்ன? எங்களது நபியவர்கள் இதைச் செய்யும்படி உத்தரவிட்டிருக்கிறார்களா அல்லது இது யஹுதி நசாராக்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொண்ட ஒரு நடைமுறையா? இதற்கு சரியான பதிலை தெரிந்துகொள்வது ஒவ்வொரு முஸ்லிம்களதும் கட்டாயக் கடமையாகும்.
பிறந்த தினக் கொண்டாட்டங்கள் நபியவர்கள் காலத்திலோ அல்லது ஸஹாபாப் பெருமக்கள, தாபியீன்கள், தபவுத் தாபியீன்கள், இமாம்கள் செய்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை.
பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் பிறந்த தினத்தையும் கொண்டாடத்தான் செய்கிறோம். நபியவர்கள் புகழக் கூடியவர்கள். வருடத்துக்கொருமுறை கொண்டாடக் கூடியவர்கள் அல்ல. ஐங்காலத் தொழுகையில் நாம் ஓதக்கூடிய அத்தஹிய்யாத்திலே அல்லாஹுத் தஆலா பெருமானார் (ஸல்) அவர்களது பெயரை இணைத்து ஸலவாத்துச் சொல்லியிருப்பதில் நாம் எமது நபியவர்களை பர்லான ஐங்காலத் தொழுகையிலும் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டல்லவா இருக்கிறோம்.
உலகில் ஒவ்வொரு விநாடியும், நிமிடமும் எங்களது நபியவர்கள் மீது ஸலவாத்துகள் சொல்லப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. உலகம் பூராக வாழும் முஸ்லிம்கள் ஐங்காலத் தொழுகையில் மட்டுமல்ல, சுன்னத்தான, நபிலான தொழுகையிலும் ஒவ்வொருவரும் கேட்கும் துஆக்களிலும் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மீது ஸலவாத்தும், ஸலாமும் சொல்லப் பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு தன்மை உலகத்தில் யாருக்கும் கிடையாது. 
வருடத்துக்கும் ஒரு முறைமட்டும் பிறந்த தின விழாவைக் கொண்டாடி அவர்களை ஞாபகமூட்டுவதில் நாம் அவர்களை பின்பற்றியவர்கள் ஆகிவிட முடியாது. எமது வாழ்விலே அவர்களது வாழ்வும் வாக்கும் போதனைகளும் மிளிரவேண்டும். அவர்கள் எதை செய்யச் சொன்னார்களோ அதைச் செய்யவேண்டும். எதை தடுத்தார்களோ, அதை தடை செய்யவேண்டும். எப்படி மணமுடிக்கச் சொன்னார்களோ அப்படி மண முடிக்க வேண்டும். 
எப்படி வியாபாரம் செய்யக்கட்டளையிட்டார்களோ அவ்வாறே வேண்டும். எப்படி வாழச் சொன்னார்களோ அப்படி வாழவேண்டும். அதைவிட்டு விட்டு நாம் நினைத்தபடி நினைத்ததை எல்லாம் செய்துவிட்டு வருடத்துக்கு ஒருமுறை ஏனையோர் கொண்டாடுவதைப் போல நபியவர்களது பிறந்த தினத்தை கொண்டாடி ஈடேற்றம் அடையலாம் என்று நினைப்பது பகல் கனவாகும்.
அடுத்தவர்களது குறைதேடுதல், குறை கூறல், ஒருவருடைய மனதைப் புண்படுத்தல், அவமரியாதை செய்தல், கோல்சொல்லல், இருவருக்கிடையில் சண்டையை மூட்டுதல், ஒருவர் கூறியதை இன்னொருவரிடம் கூறி மன வருத்தப்படுதல், ஒருவர் செய்வது போல அபிநயம் செய்தல், சப்த மிட்டுக்காட்டுதல், கேலி செய்தல் முதலிய யாவும் காபிர்களது செய்கைகளாக மாறிவிட்டன. பிரசங்க மேடைகளிலும், மார்க்க உபதேச சபைகளிலும் கூட இவ்வழக்கம் பரவி விட்டது.
முற்காலத்திலிருந்தவர்கள் இவ்வித குறைகளை விட்டு முற்றிலும் ஒதுங்கி இருந்தனர். இமாம் புகாரீ (றஹ்) அவர்கள் தான் குறித்து ‘கியாமத்து நாளில் என்னை இறைவன் புறங் கூறுவது குறித்து விசாரணை புரிய மாட்டான். ஏனெனில், என் வாழ்நாள் முழுவதிலும் எவர் குறித்தும் நான் புறங் கூறியதில்லை’ என்று கூறியுள்ளார். ‘பிறர் நகைப்பதற்காக பொய் பேச்சுக்களைக் கூறுவோருக்கே கேடு, அவருக்கே கேடு, அவருக்கே கேடு’ என்பதாக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள்.
ஈடேற்றத்துக்குரிய வழியைத் தமக்கு அறிவிக்க வேண்டுமென அக்பத்துப்னு ஆமீர் (றழி) நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம் வனவினார் “உனது நாவை மூடு, வீட்டில் இரு, உனது பாவங்களுக்காக அழு” என்பதாகக் கூறினார்கள்.
“புறங் கூறல் என்பது என்ன வென்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று நபிகள் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் வினவினார்கள். அதற்கு அவதூறு சொல்வதாகும் என்று விபரித்துக்கு கூறினார்கள்.
“உன் சகோதரனை, அவனது குறைக் குறித்து நீ குற்றஞ் சொல்லாதே. அல்லாஹுதஆலா அவன் மீது கிருபை செய்பவன். உன்னை அந்த வலையில் சிக்க வைத்து விடுவான்” என்பதாக நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள். அல்லாஹ் அல்குர் ஆன், என்ற இஸ்லாத்தின் தனித்துவத்தைப் பேணி எங்கள் நாயகம் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் வாழ்வையும் வாக்கையும் பின்பற்றி வாழ்வோமானால் நிச்சயமாக ஈருலகிலும் நமக்கு வெற்றியென்பதில் சந்தேகமில்லை.
நபிகள் நாயகம் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் நல்ல உம்மத்துக்களாக நாங்கள் வாழ்வோமேயானால் தம்மை வீழ்த்தவோ, பணியவைக்கவோ எந்தச் சக்தியாலும் முடியாது என்பது திண்ணம். வறுமையும், பஞ்சமும், நோயும் நொடியும், அடிமைத்தனமான கொள்ளைகளும் நம்மைவிட்டு நீங்கி, முஸ்லிம் இனம் சீரும் சிறப்புமாக வாழவும் நபியவர்கள் காட்டிச் சென்ற வழிதான்.
ஏ. ஜே. எம். இஸ்மாயில்
கஹவத்தை
