சகல சமூகமும் சம உரிமையுடன் சுதந்திரமாக வாழும் சூழலே நாம் விரும்புகின்ற சமாதானம்


துவரை கால மனித குல வரலாறுகள் யாவும் பல்வேறு இடர் களுக்கு மத்தியிலும் மாற்றங்களையே கண்டு வந்திருக்கிறது. வியக்கத்தக்க முன்னேற்றங்களையே அடைந்து வந்திருக்கிறது.
இதற்கு, அழகிய எங்கள் இலங்கைத் தீவும் விதி விலக்கானது அல்ல. இன்று நாம் மாற்றங்களை கண்டிருக் கின்றோம். இந்த மாற்றங்கள் கடந்த காலங்களை விடவும் பல முன்னேற் றங்களை அடைந்து வருகின்றது.
மாற்றத்தை விரும்பும் தமிழ் பேசும் மக்களும் தமது உயரிய வாழ்வின் இலட்சியங்களை நோக்கி, அதற்கான பாதையில் அடியெடுத்து வைக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். யுத்தமும், இரத்தமுமாக அமைதியற்று, அவலப்பட்டு, இருட்டில் கிடந்த எமது தேசம் இன்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டு நிமிர்ந்து நிற்கிறது. இப்போது இங்கு பிணங்கள் இல்லை. ரணங்கள் இல்லை. எல்லாமே இங்கு ஒழிந்து முடிந்து விட்டன.
எங்கள் தேசம் தன் கருவறையில் சுமந்திருந்த சமாதானக் குழந்தையை பிரசவித்து விட்டது. சமாதானம் இங்கு பூப்பூத்திருக்கிறது. நாம் விரும்பும் சமாதானம் என்பது வெறுமனே யுத்தம் இல்லாத பூமி மட்டுமல்ல. இரத்தம் சிந்தாத மனித வாழ்வு மட்டுமல்ல.
சகல இன சமூக மக்களும் அமைதியான எங்கள் இலங்கைத் தீவில் சமவுரிமை சுதந்திரத்தோடு முகமுயர்த்தி நிமிர்ந்து நிற்கும் சூழலே நாம் விரும்பும் சமாதானமாகும்.
எமது இலங்கைத்தீவின் ஆட்சியதி காரத்தில் பங்கெடுத்திருக்கும் ஓர் அமைச்சராக நான் இருப்பினும், தமிழ் பேசும் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஒரு ஜனநாயகப் பிரதிநிதியாகவும், தமிழ் கட்சி தலைவர்கள் மத்தியில் தமிழ் மக்களின் அதி கூடிய விருப்பு வாக்குகளை பெற்று மக்களின் அங்கீகாரத்தை பெற்ற நிலையிலும் இந்த சபையில் நான் நிற்கின்றேன்.
அமைச்சர் அவை அந்தஸ்த்து உள்ள ஒரு அமைச்சர் என்ற வகையில் ஒட்டு மொத்த இலங்கை தீவின் அரசி யல் பொருளாதார சமூக விடயங்கள் குறித்தும் பேச வேண்டிய கடமை எனக்குண்டு.
ஆனால் எமது தமிழ் பேசும் மக்களை தவறான வழிமுறையில் இது வரை வழிநடத்தி வந்த சுயலாப தமிழ் தலைமைகளின் வெறும் கற்பனாவாத சிந்தனைகளை உணர்ந்து, சுய லாப தமிழ் தலைமைகளால் எதையுமே பெற்றுத்தராத, பேரிழப்புகளை மட்டுமே எமது மக்களுக்கு இது வரை பெற்றுத் தந்த துயரங்களை யும், அவலங் களையும் கருத்தில் கொண்டு
தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு சரியான தொரு வழிகாட் டலை வழங்க விரும்பி, இந்த சபையில் நான் தமிழ் பேசும் மக்களின் சில பிரச்சினைகள் குறித்தே பிரதானமாக உரையாற்ற விரும்பு கின்றேன்.
அரசியல் மக்களை பிரித்து வைக்கிறது. பொருளாதாரம் மக்களை ஒன்றிணைக்கின்றது. எமது நாட்டின் தேசிய இனப் பிரச்சினை என்பது பொருளா தார ஏற்றத்தாழ்வுகளில் இருந்தே தொடக்கி வைக்கப்பட்டது.
இலங்கைத்தீவை ஆட்சி செய்து வந்த காலனியாதிக் கவாதிகளால் திட்டமிடப் பட்ட பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி யாகவே இது ஆரம்பிக்கப்பட்டது.
1948 ஆம் ஆண்டில் காலனியாதிக்க வாதிகளின் கைகளில் இருந்து எமது இலங்கைத்தீவு விடுவிக்கப்பட்ட நிலையில், அன்றில் இருந்து இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் வரை மாறி மாறி ஆட்சிக்கு வந்திருந்த அன்றைய அரச தலைவர்களும் தவறானதொரு. அரசியல் வழிமுறையினையே தொடர் ந்தும் கடைப்பிடிருந்து வந்திருக்கி றார்கள். சிங்கள சகோதர மக்களுக்கும், தமிழ் முஸ்லிம் மக்களுக்கும் இடை யிலான முரண்பாடுகள் திட்டமிட்டு தூண்டி விடப்பட்டன. ஆனால், இவைகள் குறித்து பேசுகின்ற தார்மீக உரிமையினை சுயலாப தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் இழந்துவிட்டன.
காரணம், தமது தேர்தல் வெற்றிக்காக, வாக்குகளை அபகரிப்பதற்காக இன்று தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினரே தமிழ் இனவாத வெறியை அடிக்கடி ஊட்டி, எமது மக்களை உசுப்பேற்றி விடுவதும், தமிழ் மக்கள் வீதிக்கு வரும்போது, மக்களை நடுத்தெருவில் கைவிட்டு தமது குடும்பங்களோடு நாட்டை விட்டு ஓடியும் விடுகின் றார்கள்.
அப்பாவி மக்களை பலிக்களத்திற்கு கொல்லக் கொடுத்து விட்டு தாம் மட்டும் உலக நாடுகளெடுங்கும் உல்லாச பயணம் நடத்தி வருகின்றனர்.
இவர்களால் தூண்டி விடப்பட்ட அப்பாவி மக்கள் அவலங்களை சுமந்து நின்றார்கள். ஆனால் இவர்களது குடும்பங்களோ வெளிநாடுகளில் ஆடம்பர வாழ்வு நடத்துகின்றார்கள்.
1956 ஆம் ஆண்டில் இந்த நாட்டில் தனிச்சிங்கள சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. இதன் மூலம் இந்த நாட்டில் வாழுகின்ற தமிழ் பேசும் மக்கள் இரண்டாம் தர பிரஜைகளாக ஆக்கப்பட்டனர். ஆனாலும், இவைகள் குறித்தும் பேசுகின்ற தார்மீக உரிமையை சுய லாப தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் அன்றே இழந்து விட்டன.
காரணம் அன்று தனிச் சிங்கள சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது அன் றைய நாடாளுமன்றத்தில் பருத்தித்துறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான இருந்து இடது சாரி தலைவர்களில் ஒருவரான பொன் கந்தையா அதற்கு ஒரு மாற்று யோசனை ஒன்றையும் தெரிவித்திருந்தார்
தமிழ் மக்கள் சிங்களத்தை கற்பது என்றால், சிங்கள மக்களும் தமிழ் மொழியை கற்க வேண்டும் என்றும் தீர்க்கதரிசனமாக தெரிவித்திருந்தார். இந்த கருத்தை அன்று நாடாளு மன்றத்திலும், அதற்கு அப்பாலும் இருந்த சிங்கள தலைவர்கள் பலரும் வரவேற்றிருந்தனர்.
ஆனாலும், அன்றைய தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் அதை ஏற்றிருக்கவில்லை. எதிர்த்தார்கள். சிங்களம் கற்பது தவறு என்று சாதாரண தமிழ் குடிமக்களுக்கு உணர்ச்சி பொங்க போதனைகள் நடத்தி விட்டு, தாம் மட்டும் இரகசியமாக சிங்களம் கற்றுக் கொண்டார்கள். தமது சுய லாபங்களுக்காக தமது பிள்ளைகளை மட்டும் சிங்களம் கற்பிக்க வைத்தார்கள்.
சிங்களம் கற்க விடமாட்டோம் என்று அன்று அடம் பிடித்த மூத்த தமிழ் தலைவர்கள் இன்றும் சரளமாக சிங்களம் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். இதை இல்லை என்று யாரும் மறுப்பார்களா?
அமரர் பொன் கந்தையா தீர்க்க தரிசனங்களை அன்றைய தமிழ் தலைமைகள் ஏற்றிருந்தால்.
இன்று எமது தமிழ் பிஞ்சுகளும், பெற்றோர்களும் இலங்கையில் உள்ள இரு மொழிகளையும் கற்பதற்கு மாறாக புலம்பெயர்ந் நாடுகளெங்கும் சென்று அந்தந்த நாடுகளில் உள்ள பல மொழிகளையும் பொருளாதார காணங்களுக்காகவும் கல்வி வசதிகளுக்காகவும் கற்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உருவாக்கியிருக்காது.
இன்று எமது ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ அவர்கள் 2012 ஆம் ஆண்டிற்கான வரவு செலவு திட்டத்தில் தமிழ் மக்கள் சிங்களத்தை கற்பதற்கும், சிங்கள மக்கள் தமிழ் மொழியை கற்பதற்குமான நிதியினை ஒதுக்கி யிருப்பதை நான் இவ்விடத்தில் வரவேற்கின்றேன். அதே வேளை எவரும் செய்யத் துணியாத செயலாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் தமிழ் மொழியிலும் பேசி வருவதை இந்த சந்தர்ப்பத்தில் இந்த சபையில் மீண்டும் எனது மக்களின் சார்பில் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ அவர்களுக்கு பாராட்டு தெரிவிக்க கடமைப்பட்டுள்ளேன்.
மாறி மாறி ஆட்சிக்கு வந்திருந்த அன்றைய இலங்கை அரச தலை வர்களால் பண்டா செல்வா ஒப்பந்தம், டட்லி செல்வா ஒப்பந்தம் என்பன கிழித்தெறியப்பட்டன. ஆனாலும் இவைகள் குறித்து பேசும் தார்மீக உரிமையை தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் இழந்து விட்டனர்.
காரணம், இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தில் இருந்து எமது மக்களின் பிரச்சினைகளை தீர்ப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட அனைத்து ஒப்பந்த முயற்சிகளையும், சுய இலாப தமிழ் தலைமைகளே உடைத்து சிதைத்திருக் கின்றார்கள். இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் என்பது தமிழ் மக்களுக்கு கிடைத்திருந்த அரியதொரு வாய்ப்பாகும். ஆனாலும் சுயலாப தமிழ் தலைமைகள் தமது அடங்காத யுத்த ஆசைகளுக்காகவும், அடைய முடியாத விருப்பங்களுக்காகவும் அதை ஏற்க மறுத்து அப்பாவி தமிழ் மக்களை யுத்தத்திற்கு பலிகொடுத் திருக்கிறார்கள்.
அன்று இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தை தமிழ் மக்களின் உரிமைக்காக சரிவரப் பயன்படுத்த விரும்பாமல், அப்பாவி மக்களின் மண்டைகளை நோக்கி தமது துப்பாக்கிகளை குறி வைத்து சுட்டு வெறி தீர்த்த குழுத் தலைவர்கள், இன்று தமிழ் மக்களின் உரிமைப் பிரச்சினை குறித்து நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கிறார்க்ள. தமிழ் மக்களின் மன விருப்பங்களை ஏறி மிதித்து, அதில் நின்று சாம்பல் மேட்டு சாம்ராச்சியம் நடத்தியவர்கள் மனித உரிமைகள் குறித்து சாத்தான்கள் போல் வேதம் ஓதுகின்றார்கள்.
அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்ட தாகவும், தமிழ் மக்களின் உரிமைக்காக இளைஞர் யுவதிகள் தங்களது உயிர்களை அர்பணம் செய்ததாகவும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிலர் தமிழ் மக்கள் மீது பரிதாபப்படுவது போல பாசாங்கு செய்து முதலைக் கண்ணீர் வடித்து இந்த சபையில் உரையாற்றியிருக்கிறார்கள்.
இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்திற்கு முன்னர் புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்து மரணித்த உறுப்பினர்களின் தொகை ஆக மொத்தம் 562 பேர்கள் மட்டுமே. இதை புலிகளே அன்று உரிமை கோரியும் இருந்தனர்.
தவிர்க்க முடியாத ஒரு சூழலில் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்திற்கு முந்திய உரிமைப் போராட்டத்தில் நானும் தலைப் பாத்திரமேற்று செயற்பட்டிருக்கின்றேன்.
ஆனாலும், புலிகள் அமைப்பில் இருந்து மரணித்த அன்றைய 562 உறுப்பினர்களின் இழப்போடும், நான் அங்கம் வகித்த ஈ. பி. ஆல். எல். எவ். உட்பட ஏனைய அமைப்பு களில் இருந்தும் மரணித்த நூற்றுக் கணக்கான உறுப்பினர்கள், மற்றும் பொதுமக்களின் இழப்போடும் இந்த நாட்டின் யுத்தம் முடிவிற்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
ஆனால், அந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்க மறுத்து அடங்காத யுத்தவெறியினால் எமது தமிழ் இளைஞர் யுவதிகளும் 30 ஆயிரத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் பலி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அப்பாவி மக்களும் பலி கொடுக்கப்பட் டிருக்கிறார்கள்.
இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம், முன்னாள் ஜனாதிபதி பிரேமதாசா புலிகள் பேச்சுவார்த்தை, முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்காக குமாரணதுங்க புலிகள் பேச்சுவார்த்தை, முன்னாள் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க புலிகள் பேச்சுவார்த்தை, அதன் பின்னர் இறுதியான மஹிந்த ராஜபக்ஷ அவர்களது இன்றைய அரசாங்கத்துட னான பேச்சுவார்த்தை.
இவ்வாறு கிடைத்த அரிய வாய்ப்புகள் யாவும் யாரால் உதாசீனம் செய்யப்பட்டன என்பதை இந்த சபையின் ஊடாக நான் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினரை நோக்கி கேட்கின்றேன். இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தை தொடர்ந்து நான் தொடர்ச்சியாக கேட்டு வந்திருக்கின் றேன்.
அழிவு யுத்தம் எதையும் பெற்றுத் தராது அது எமது மக்களை நடுத்தெருவில் கொண்டு வந்து நிறுத்தும். எமது இளைஞர் யுவதிகளை பலியெடுக்கும், அப்பாவி மக்களை கொன்று பசி தீர்க்கும். ஆகவே அவவே அரசியல் தீர்வின் மூலம் அடைய வேண்டிய இலக்கின பெறுவோம், யுத்தத்தை கைவிட்டு வாருங்கள் என்று நான் பகிரங்கமா கவே கோரிக்கை விடுத்திருந்தேன். அன்றிலிருந்து இன்று வரை அழிவு யுத்தத்தை நிறுத்தி அரசியல் தீர்வுக்கு வாருங்கள் என்று எமது மக்களை அழிவுகளில் இருந்து காப்பதற்காக அறை கூவி வந்த எமக்கு தமிழ் மக்களின் அவலங்கள் குறித்தும், நடந்து முடிந்த அழிவுகள் குறித்தும் பேசுவதற்கு தார்மீக உரிமை உண்டு என்று கூறுகின்றேன்.

