வீதி சிறுவர்களை காப்பாற்றுவதுசமூகத்தின் கடமையாகும்


பெற்றோரால் கைவிடப்பட்டு வீதி சிறுவர், சிறுமியராகி இருக்கும் அப்பாவிகளுக்கு கைகொடுத்து உதவுவதற்கு பொறுப்பான நடவடிக்கைகளை எடுக்க எமது சமுதாய அமைப்பு தவறியுள்ளது. இதனால், இந்தப் பிள்ளைகள் உடல் ரீதி யிலான துன்புறுத்தல்கள், உளவியல் ரீதியிலான அச்சுறுத்தல்கள், வேதனைகள் மற்றும் பாலியல் துஷ்பிரயோகம் போன்ற வேதனை களை அனுபவித்து வருகிறார்கள்.
இவ்விதம் வீதியில் கண்டெடுக்கப்பட்டு, நீதிமன்றங்கள் மூலம் சிறுவர் நன்னடத்தை விடுதிகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்படும் பிள்ளை களுக்கு அங்கும் நிம்மதியான வாழ்க்கை கிடைப்பதில்லை. அவர் கள் பாடசாலைகளுக்கு சென்று கல்வியை கற்றுக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புக்கள் இல்லாது இருக்கிறது. 
இவற்றையெல்லாம் விட சிறுவர் நன்னடத்தை இல்லங்களிலும், பல சந்தர்ப்பங்களில் இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு வயிறு நிறைய போஷாக்கு உணவோ மற்ற வசதி களோ கிடைப்பதில்லை. 
அதே நேரத்தில், இங்குள்ள மேற்பார்வை யாளர்களினால் இப்பிள்ளைகள் அடித்தும், துன்புறுத்தப்படுகிறார் கள். ஓரிரு சந்தர்ப்பங்களில் வேலியே பயிரை மேய்வதைப் போன்று, அங்குள்ள மேற்பார்வையாளர்களினால் இந்த சிறுவர்களும், சிறு மியர்களும் பாலியல் ரீதியில் துண்புறுத்தப்படுவதும் உண்டு.
இந்தப் பிள்ளைகளுக்காக குரல் கொடுக்கும் சமூக அமைப்புகளும், அரச சார்பற்ற அமைப்புக்கள் பலவும் இருந்தாலும் கூட, இந்தப் பிள்ளைகள் தங்கள் வேதனையை இவ்வமைப்புகளுக்கு எடுத்து ரைக்கும் அறிவையோ, வாய்ப்பையோ பெற்றிருப்பதில்லை.
2004 ஆம் ஆண்டு சுனாமி அனர்த்தத்தின்போது, காணாமல் போன ஒரு கைக் குழந்தையை ஓர் இளம் தம்பதியினர் யாரோ ஒருவரிட மிருந்து பணம் கொடுத்து வாங்கி, அந்தப் பிள்ளையை தங்கள் சொந்தப் பிள்ளையைப் போன்று அன்பாக அரவணைத்து வந்தார் கள். 
ஆனால், எப்படியோ இது பற்றி தகவல் அறிந்த அதிகாரிகள் அப்பெற்றோரை கைது செய்து, அந்தப் பிள்ளை தனது வளர்ப்பு பெற்றோரிடமிருந்து பிரிந்து விட மறுத்து, அழுவதையும் பொருட்படுத்தாது அவர்களை விளக்கமறியலில் வைத்துவிட்டனர்.
இதுவரை காலமும் சுதந்திரமாக வளர்ப்பு பெற்றோரின் அரவணைப் பில் இருந்த அந்தப் பிள்ளை மீண்டும் ஒரு சிறுவர் நன்னடத்தை நிலையத்தில் சேர்க்கப்பட்டு, தனிமையில் வேதனை அனுபவித்து வருகிறது. இதுவரையில் அந்தப் பிள்ளையின் உண்மையான பெற் றோர்களை பொலிஸார் கண்டுபிடிக்கவில்லை. 
உண்மையான பெற் றோரை கண்டுபிடித்து, அப்பிள்ளையை அவர்களிடம் ஒப்படை த்து இருந்தால், அது ஒரு சாதாரண செயல் என்று நாம் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கலாம். அதற்கு பதில், வளர்ப்பு பெற்றோரிடம் அன் பாக வளர்ந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பிள்ளை சட்டத்தின் பெயரில் துன்புறுத்துவது நியாயமான செயற்பாடா என்று நாம் இங்கு கேள்வி எழுப்புவது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறோம்.
இதுபோன்றே, இயற்கை அனர்த்தங்களினாலும், வீதி விபத்துக்களி னாலும் யுத்தத்தினாலும் தங்கள் கணவன்மாரை இழந்து கைம் பெண்ணாகி இருக்கும் பெண்களின் பிள்ளைகளும் இத் தகைய துன்பங்களை அனுபவித்து வருகிறார்கள். குடும்பத்தின் கஷ்டங் களை நிவர்த்தி செய்வதற்காக சில மனைவிமார் வெளிநாடு சென்று, பணம் சம்பாதிக்க முயற்சி செய்யும் அவர் அந்த தாய்மார் தனது கணவன் பொறுப்பில் அல்லது உறவினர்களின் பொறுப்பில் விட்டுச் செல்வார்கள்.
இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் இந்த கணவன்மாரும், உறவினர்களும் அந்த பெண் அனுப்பும் பணத்தை கறப்பதில் அக்கறை காட்டு வார்களோ ஒழிய, பிள்ளைகளை பராமரிப்பதில் சிரத்தை காட்டு வதில்லை. இதனாலும் பிள்ளைகள் அனாதை நிலைக்கு தள்ளப் பட்டு வீதி சிறுவர்களாகி இறுதியில் தாங்கள் செய்யாத குற்றத்திற் காக சிறுவர் நன்னடத்தை இல்லங்களில் நீதிமன்ற உத்தரவின் பெயரில் அடைக்கப்படுகிறார்கள்.
இன்று பிள்ளைச் செல்வங்கள் பற்றி பொது மேடைகளில் பேசி வரும் பொறுப்பானவர்கள் இந்த விடயத்தில் அதிக கவனம் செலுத்தி வருகிறார்கள் என்று கூறுவதற்கில்லை. இதனால், சுமார் 5 ஆண்டு வருடங்களை கடந்த பின்னர் இந்த பிள்ளைகள் விடலைப் பருவத்தின் நடுப்பகுதியை அடையும்போது, இந்த சிறுவர் நன்னடத்தை நிலையங்களிலிருந்து வெளியேறி சமூக நீரோட்டத்தில் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
அப்போது, அனுபவ அறிவோ, கல்வியறிவோ, தொழில் ரீதியான பயிற்சியோ இல்லாத வர்கள் கூலித் தொழிலாளர்களாகவும், வீட்டுப் பணிப்பெண்களாக வும் தொழில்களை பெறுவதற்கு மாத்திரமே பொருத்தமானவர் களாக இருக்கிறார்கள். இதுவும் எங்கள் நாட்டில் விலைமாதர் களின் எண்ணிக்கை இன்று அரசாங்கம் எடுத்துள்ள உத்தியோக பூர்வமான கணக்கெடுப்பிற்கமைய 40 ஆயிரமாக அதிகரிப்பதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கின்றது.
எனவே, அரசாங்கமும் அரச சார்பற்ற அமைப்புக்களும் சமூக சேவை அமைப்புக்களும் ஒன்றிணைந்து இந்த வீதி சிறுவர் சிறுமியரின் பிரச்சினைகளுக்கு நிரந்தர தீர்வு ஒன்றை ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு வலுவான தேசியக் கொள்கை ஒன்றை உருவாகுவதற்கான அவசியம் தோன்றியிருக்கிறது என்ற கருத்தை நாம் இன்று முன்வைக்க விரும்புகிறோம்.
