நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறை ஒப்பீட்டளவில் பாதகமானதல்ல...



எம்.எம். ஸ¤ஹைர், ஜனாதிபதி சட்டத்தரணி, பாராளுமன்ற முன்னாள் உறுப்பினர்
நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட பிரதம மந்திரி என்று இப்போது பரவலாகப் பேசப்படுகின்றது. ஆனால் இரண்டுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை பேசுபவர்கள் யாரும் புரிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. 
நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி பதவிக்குப் பதிலாக ஏன் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட பிரதமர் பதவியை எதிர்க்கட்சியினர் விரும்புகின்றார்கள். எதிர்க்கட்சிகளைச் சேர்ந்த எவருமே இதுவரை இதற்கான சரியான நியாயத்தை நாட்டு மக்கள் முன்னிலையில் வைக்கவும் இல்லை.
தற்போதைய ஜனாதிபதித் தேர்தல் முறையின்படி ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்படுபவர் முழு நாட்டு மக்களாலும் தெரிவு செய்யப்படுகின்றார். அவர் வேட்பாளராக நிற்பதும் கூட தேசிய மட்டத்தில். எனவே, தேசிய மட்டத்தில் தமக்கு விருப்பமான ஒரு தலைவரைத் தெரிவு செய்யும் பரவலான வாய்ப்பு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றது.
இதற்கு மாறாக நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட பிரதமராக வருபவர் நாட்டின் எங்காவது ஒரு மூலையில் ஏதாவது ஒரு தொகுதியில் இருந்து அந்தத் தொகுதி மக்களால், அல்லது குறிப்பிட்ட அந்தத் தொகுதி அமைந்துள்ள மாவட்ட மக்களால் மட்டும்தான் தெரிவு செய்யப்படுகின்றார். அவ்வாறு சிறியதோர் மட்டத்தில் தெரிவு செய்யப்படும் ஒருநபர் பின்னர் தேசிய மட்டத்தில் மக்கள் மத்தியில் திணிக்கப்படுகின்றார்.
இந்தப் பின்னணியில் தேசிய மட்டத்தில் மக்களின் அமோக விருப்பத்துக்கு இசைவாகத் தெரிவு செய்யப்படும் ஒருவருக்கு பதிலாக, குறுகிய மட்டத்தில் தொகுதி அல்லது மாவட்ட ரீதியாகத் தெரிவு செய்யப்படும் ஒருவரை அல்லது ஒரு பதவியை எதிர்க்கட்சியினர் ஏன் விரும்புகின்றனர்? இதற்கான எந்த நியாயமான காரணமும் கூட இதுவரை நாட்டு மக்கள் மத்தியில் முன்வைக்கப்படவில்லை.
இந்த இரண்டு முறைகளிலும் எந்த முறையில் அதிக ஜனநாயகப் பண்புகள் இருக்கின்றன என்பதற்கும் இவர்கள் இதுவரை விளக்கமளிக்கவில்லை.
அரசியல் யாப்பு சீர்திருத்தங்கள் குறித்து கடந்த சுமார் முப்பது வருடங்களாக ஆரோக்கியமான கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் இந்த நாட்டில் இடம்பெற்று வருகின்றமை உண்மைதான். நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறையை ஒழிக்க வேண்டும் என ஒரு தரப்பு வாதாடி வருகின்ற அதேவேளை, அதற்கு விரிவான அடிப்படையில் சீர்திருத்தங்களும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. 
தேர்தல் முறையில் கொண்டு வரப்பட வேண்டிய மாற்றங்கள், அரசியல் கட்சிகளின் அதிகாரங்கள் என்பன அதில் அடங்கும். இந்த வாதப் பிரதிவாதங்கள் இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கும் சாத்தியமே காணப்படுகின்றது.
நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறைக்கு எதிரானவர்கள் முன் வைக்கின்ற பிரதான வாதம் அது ஜனநாயக விரோதமானது, சர்வாதிகார போக்குடையது, அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் அளவுக்கு அதிகமாகக் காணப்படுகின்றது என்பனதான். 
ஜனாதிபதி பதவி வகிப்பவர் அரசியல் சாசனத்தைப் பேண வேண்டியவர். அவ்வாறு அவர் அரசியல் சாசனச் சட்டத்துக்கு இசைவாக தனது அதிகாரங்களைப் பிரயோகித்தாலும், எதிர்க்கட்சியினர் பார்வையில் அது துஷ்பிரயோகமாகவே தென்படுகின்றது.
எந்த ஒரு முறையும் பரிபூரணமானதாய் இருக்க முடியாது. ஜனாதிபதிப் பதவியை வகிப்பவரின் கைகளிலும், சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு சட்டபூர்வமான அதிகாரங்களை முறையாகப் பிரயோகிக்கும் எதிர்க்கட்சியின் செயற்பாட்டிலும் தான் இது தங்கியுள்ளது. 
எந்தவிதமான ஆதாரமும் அற்ற பரவலான குற்றச்சாட்டுக்கள் இப்போது முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவை வெறும் கதைகளாகக் காணப்படுகின்றனவே தவிர, நாட்டில் இவ்வாறான குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைக்கக் கூடிய அதிகாரபூர்வமான எந்த ஒரு அமைப்பின் முன்னிலையிலும், எதிர்க்கட்சியைச் சேர்ந்த எவரும் இதுவரையில் இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைக்கவில்லை.
அரசியல் யாப்பின் 42வது சரத்தின் பிரகாரம் ஜனாதிபதி அரசியல் யாப்பின் கீழான தனது அதிகாரங்களை, கடமைகளை, பொறுப்புக்களை நிறைவேற்றுகின்ற போது அல்லது பொதுமக்கள் பாதுகாப்புடன் தொடர்புடைய சட்டங்கள் உட்பட ஏனைய எழுதப்பட்ட எந்த ஒரு சட்டத்தையும் அமுல் செய்கின்ற போது அவர் பாராளுமன்றத்துக்கு பொறுப்புக் கூற வேண்டியவர் என்று கூறப்படுகின்றது.
தற்போதைய ஜனாதிபதியின் கடந்த நான்கு வருட ஆட்சிக் காலத்தில் அவர் இந்த அரசியல் யாப்பு சரத்துக்கு முரணாக நடந்து கொண்டார் என்று எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் குற்றச்சாட்டுக்கள் முன்வைக்கப்படவில்லை.
அரசியல் யாப்பின் சரத்து 38(2) இன் பிரகாரம் தேசத்துரோகம், இலஞ்சம், துர்நடத்தை, ஊழல், அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் என வேண்டுமென்றே அரசியல் யாப்பை மீறி இருந்தால், அவருக்கு எதிராக அவருடைய பதவியை வலுவிழக்கச் செய்யும் வகையில் பாராளுமன்றத்தில் குற்றப் பிரேரணையை எந்த ஒரு பாராளுமன்ற (Impeachment) உறுப்பினரும் கொண்டு வரலாம். ஆனால் இதுவரை யாரும் அவ்வாறு செய்யவில்லை.
அரசியல் யாப்பின் சரத்து 35(3) இன் பிரகாரம், ஜனாதிபதி தன்வசம் வைத்திருக்கும் பொறுப்புக்களில் உதாரணமாக பாதுகாப்பு அமைச்சு, நிதி அமைச்சு செயற்பாடுகளில் ஏதாவது ஒரு வகையில் அரசியல் யாப்பை மீறி இருந்தால், அதற்கு எதிராக அவர் மீது வழக்குத் தொடரலாம். 
இந்த முயற்சியையும் இதுவரை யாரும் செய்ததில்லை. எனவே, தற்போதைய ஜனாதிபதி அரசியல் சாசனத்தை மீறிச் செயற்பட்டுள்ளார் என்ற குற்றச்சாட்டு முற்றிலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதது. அவர் ஜனநாயக அடிப்படையில் செயற்படவில்லை என்பதும் சிறுபிள்ளைத் தனமான குற்றச்சாட்டு.
இப்படியான நிலையில் தேர்தல் காலத்தில் மட்டும் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறையை ஒழிக்க வேண்டும் என கோஷமிடுவதில் என்ன நியாயம் உள்ளது?
தற்போதைய ஜனாதிபதி தேர்தல் பிரசாரத்தில், எதிர்க்கட்சியினரால் அதிகளவு சந்தைப்படுத்தப்படும் விடயம் ஊழல் சம்பந்தமான வெறும் வதந்திகளே. 
ஆனால் இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு ஆதாரமாக எந்த ஒரு ஆவணமும், எந்த ஒரு முறைப்பாடும் இதுவரை இலஞ்ச, ஊழல் விசாரணை ஆணைக் குழு முன்னிலையில் கூட சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை. அப்பாவி வாக்காளர்களை ஏமாற்றி, அவர்களின் வாக்குகளைச் சூறையாடும் கபடத்தனத்தைத்தான் எதிர்க்கட்சிகள் அரங்கேற்றி யிருக்கின்றன.
எதிர்க்கட்சி தன்னை ஒரு பொறுப்பான எதிர்க்கட்சியாக வெளிக்காட்ட உரிய நடவடிக்கைகளை எடுக்காத பட்சத்தில் அவர்களுடைய கருத்துக்கள் அனைத்துமே ஆதாரங்கள் எதுவுமற்ற வெறும் வதந்திகளாகத்தான் கருதப்படும். இதற்காக அதிகாரங்களைப் பிரயோகிக்கின்ற போது, துஷ்பிரயோகங்கள் இடம்பெறுவதில்லை என்று கூறவும் முடியாது.
நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட பிரதமர் பதவியைக் கூட துஷ்பிரயோகம் செய்யலாம். முன்னாள் பிரதம மந்திரி ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் சிவில் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டன. எதற்காக? அவர் பிரதமராக இருந்த போது தனது பதவியை, அதிகாரங்களை துஷ்பிரயோகம் செய்தார் என்பதற்காகத் தான். 
திருமதி பண்டாரநாயக்கவின் குடி உரிமைகளைப் பறிப்பதற்காக ஜே. ஆர். ஜயவர்தன தனது பதவியையும், அதிகாரங்களையும் துஷ்பிரயோகம் செய்தார் என கருதுபவர்களும் பலர் உள்ளனர். 1982 ஜனாதிபதி தேர்தலில் திருமதி பண்டாரநாயக்க போட்டியிடுவதைத் தடுக்கவே ஜே. ஆர். இவ்வாறு செய்தார் என்றும் கருதப்படுகின்றது. அந்தத் தேர்தலில் ஹெக்டர் கொப்பேகடுவ போட்டியிட்டு ஜே. ஆர். இடம் தோல்வியுற்றார்.
எதிர்வரும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் நிலைமை முற்றிலும் வித்தியாசமானது. சுமார் 20 தேர்தல்களில் தொடர்ச்சியாகத் தோல்வியுற்று மக்களால் தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சித் தலைவர் நாட்டு மக்களுக்கு முகம் கொடுத்து மீண்டும் ஒரு தோல்வியை சந்திக்க விரும்பவில்லை. 
ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான யுத்த வெற்றியில் பங்கேற்கக் கூடிய ஒரே தகுதியுடைய ஒருவரை வேட்பாளராக நிறுத்தி அவர் தேர்தலில் குதித்துள்ளார். முற்று முழுதாக உருக்குலைந்து போன எதிர்க்கட்சிக்கு இதன் மூலம் ஓரளவு நம்பிக்கையூட்ட அவர் முனைந்துள்ளார்.
இந்த நாட்டில் ஒரு பிரதமருக்கு உரிய பதவி மிக மோசமான முறையில் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்பட்டது. 22.02.2002 இல் அப்போதைய பிரதம மந்திரி ரணில் விக்கிரமசிங்க இந்த நாட்டை சிங்களப் பகுதி என்றும், தமிழ் பகுதி என்றும் தெட்டத்தெளிவான அடையாளங்களோடு இரண்டாகப் பிரிந்து எல். ரி. ரி. ஈ. தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுடன் செய்து கொண்ட யுத்தநிறுத்த உடன்படிக்கைதான் அது. 
வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் நெருக்குதல்களுக்கு முகம்கொடுத்து அப்போதைய பிரதமர் இதைச் செய்தார். இதுதான் உண்மையான அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம். ஏனெனில் அப்போது இருந்த ஜனாதிபதி சந்திரிகாவுடன் இது பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட கலந்தாலோசிக்காமல், அவரை இந்த விடயத்தில் முழுமையான ஒரு இருளில் வைத்து விட்டு பிரதமர் தனது அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்தார். 
பாராளுமன்றத்துக்குக் கூட இது பற்றி எதுவும் தெரியப்படுத்தப் படவில்லை. முழுக்க முழுக்க வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் கைப்பொம்மையாக செயற்பட்டு பணிபுரிந்தார் அப்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க.
எனவே, அதிகாரத் துஷ்பிரயோ கம் அல்லது சர்வாதிகாரம் என்பது ஜனாதிபதி பதவியிலோ அல்லது பிரதமர் பதவியிலோ உள்ளதல்ல. அந்தப் பதவிகளை வகிக்கும் நபர்களில் தான் அது தங்கியுள்ளது. 
மேலும் இந்த அதிகாரத் துஷ்பிரயோகங்களை அல்லது சர்வாதிகாரப் போக்கை தக்க சான்றுகளுடன் சட்டபூர்வ மான முறையில் வெளிப்படுத்து வதில் அசட்டையாக நடந்து கொள்ளும் எதிர்க்கட்சிகளின் செயற்பாடுகளிலுமே இது தங்கியுள்ளது.
ஆனால், இன்று எதிர்த்தரப்பில் போட்டியிடும் சரத் பொன்சே காவை ஆதரிக்கும் ஐ.தே.க. மற்றும் ஜே.வி.பி. ஆகிய கட்சிகளுக்கிடையிலான ஒப்பந்தம் என்ன என்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனால் ஜனாதிபதி ஆட்சி முறையை ஒழிப்பதாக இவர்கள் இரு தரப்பினரும் கூறிக் கொள்வது ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே அவர்களிடம் காணப்படும் குழப்பத்தை புலப்படுத்துகின்றது. 
சரத் பொன்சேகா வெற்றி பெற் றால், நிறைவேற்று அதிகாரம் உள்ள பிரதமர் தானே என்கிறார் ரணில் விக்கிரமசிங்க. ஜே. வி. பி. இன் சோமவன்ஸ அமரசிங்க இதை மறுக்கின்றார். இது வர்த்தக சமூகத்தவர்கள் மத்தியி லும், ஏனையவர்கள் மத்தியிலும் குழப்பமானதோர் நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. (தொடரும்)
தமிழில்: நெளஷாத் மொஹிதீன்...-(நேற்றைய தொடர்...)
ஜனாதிபதித் தேர்தல் முறையை ஒழிப்பது என்ற முடிவுக்கு ஆதரவு அழிப்பதன் மூலம் ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பன பெரும்பாலும் தமது வாக்குவங்கியை இழக்கும் நிலையையே ஏற்படுத்தும். 
ஏனெனில் சிறுபான்மையினருக்கு தேசிய ரீதியாக தமக்கு விருப்பமான ஒரு தலைவரைத் தெரிவு செய்யும் வாய்ப்பை இது நிராகரிக்கும். நாட்டில் எங்காவது ஒரு தொகுதியில் அல்லது மாவட்டத்தில் வெறுமனே 5%த்துக்கும் குறைவானவர்களால் தெரிவு செய்யப்படும் ஒருவரை தலைவராக ஏற்கும் முடிவு சிறுபான்மையினர் மத்தியில் திணிக்கப்படும்.
இவ்வாறான நிலையில் தெரிவாகும் ஒரு பிரதமரால் எப்படி தேசிய மட்டத்தில் தெரிவானவர் என்று உரிமை கோர முடியும்? இவ்வாறான ஒரு பிரதமருக்கு இந்த நாட்டையும், நாட்டு மக்களையும் ஒற்றுமைப்படுத்தும் முயற்சிகளை எவ்வாறு மேற்கொள்ள முடியும்? யுத்தம் முடிவடைந்துள்ள நிலையில் இதுவல்லவோ இன்றைய அவசரத் தேவை.
1982 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஜே. ஆர். ஜயவர்தன தேசிய ரீதியாக 52.91% வாக்குகளைப் பெற்றார். யாழ்ப்பாண தேர்தல் மாவட்டத்தில் குமார் பொன்னம்பலம் பெற்ற வாக்குகள் 87 ஆயிரம். 
ஹெக்டர் கொப்பேகடுவ பெற்ற வாக்குகள் 77 ஆயிரம், ஜே. ஆர். பெற்ற வாக்குகள் 44 ஆயிரம். யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு தமது அடுத்த ஜனாதிபதியை தெரிவு செய்யக் கூடிய சந்தர்ப்பத்தை மறுக்க வேண்டிய தேவை யாருக்கு உள்ளது? தமக்கு விருப்பமான தலைவரைத் தெரிவு செய்து ஐக்கிய இலங்கைக்குள் ஒற்றுமையாக வாழ விரும்புகின்றோம் என்ற தமது விருப்பத்தை வெளியிடத் துடிக்கும் யாழ்ப்பாண மக்களின் தேவையை நிராகரிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் யாருக்கு உள்ளது? மேலும் 1982 தேர்தலை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்ற தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் கோரிக்கையையும் மீறி மக்கள் இந்தத் தேர்தலில் வாக்களித்தமை நினைவூட்டத்தக்கது.
இந்தத் தேர்தலின் முடிவும், இதனையடுத்து வந்த தேர்தல்களின் முடிவுகளும் ஜனாதிபதித் தேர்தலின் முடிவுகளில் சிறுபான்மையினரின் வாக்குகள் மிகக் கணிசமான பங்களிப்பை செலுத்தியுள்ளன என்பதை நான் இங்கு வலியுறுத்த விரும்புகின்றேன். 
சிறுபான்மையினரைப் பொறுத்த மட்டில் நல்லாட்சிக்கான ஒரு உத்தரவாதமாக இது இல்லாவிட்டாலும் கூட, இந்தச் சந்தர்ப்பமும் இல்லா விட்டால் இது நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கும்.
1982 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஜே. ஆர். 52.91%த்தாலும், 1988 இல் பிரேமதாச 50.43%த்தாலும், 1994 இல் சந்திரிகா 62%த்தாலும், 1999 இல் அவர் மீண்டும் 51.12%த்தாலும், 2005 இல் மஹிந்த ராஜபக்ஷ 50.29% த்தாலும் வெற்றி பெற்றனர்.
இதில் 1994 ஐத் தவிர, ஏனைய தேர்தல்களில் எல்லோருமே இரண்டாவது தெரிவை எண்ணுவதற்கான சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தாமல் தேவையான அளவு சிறிய பெரும்பான்மையோடு வெற்றியீட்டினர். 
நாட்டின் அதி உயர் பதவிக்காகப் போட்டியிடுபவர் சிறுபான்மையினரை அனுசரித்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற சிறந்த மூலோபாயமும் இங்கு காணப்படுகின்றது. ஒரு வரையறைக்குட்பட்ட பகுதியில் இருந்து பிரதமர் ஒருவரைத் தெரிவு செய்வதால் இந்தச் சந்தர்ப்பங்கள் யாவும் நழுவிப் போய்விடும்.
எந்த ஒரு முறைமையும் பரிபூரணமானதல்ல என்ற நிலையிலும் கடந்த 31 வருடங்களாக இந்த நாட்டில் ஜனாதிபதித் தெரிவு முறை உள்ளது. இதில் ஒரேயொரு தடவை மட்டும்தான் ஜனாதிபதி ஒருவருக்கு எதிராக பாராளுமன்றத்தில் குற்றப் பிரேரணை கொண்டு வர முயற்சி எடுக்கப்பட்டது.
தற்போதைய தேர்தல் முறையை மறுசீரமைக்காமல் ஜனாதிபதி முறையை ஒழித்துக் கட்டினால் ஏற்படும் விளைவுகளை ஜே. வி. பி. நன்கு அறியும். அவையாவன:
அ) அரசாங்கம் ஸ்திரமற்றதாகிவிடும் தொங்கு பாராளுமன்றமே சதியாகிவிடும்.
ஆ) கூட்டணிகள், கட்சித் தாவல்கள், பந்தயங்கள் பாரிய அளவில் இடம்பெறும்.
இ) தற்போதைய விகிதாசார முறையில் தெரிவு செய்யப்படும் பாராளுமன்றம் அதன் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டும். இதன் மூலம் பாராளுமன்றத்தில் சிறிதளவு ஆசனங்களைக் கொண்டு ஜே. வி. பி. போன்ற கட்சிகள் இதன் மூலம் பெரும் சக்திவாய்ந்தவையாக மாற இடமுண்டு. இது ஜே.வி.பிக்கு நன்கு தெரியும்.
ஈ) அரசாங்கம் பாராளுமன்றத்தில் தனது நிலையை தக்கவைத்துக் கொள்ள போராட வேண்டியிருப்பதால் நாட்டின் துரித பொருளாதார அபிவிருத்தி பாதிக்கப்படும்.
இலங்கை நாட்டில் அமைதி பேணப்பட வேண்டுமானால் நாட்டின் அரசு பாராளுமன்றத்தில் உறுதியானதாக இருக்க வேண்டும். தெரிவு செய்யப்படும் ஒரு ஜனாதிபதிக்கு மேலதிகமாக இந்த நிலை இருக்க வேண்டும். 
குறிப்பாக பொருளாதார அபிவிருத்திக்கும் வெளிநாட்டு உதவிகளில் தங்கியிருக்கும் நிலைமையை மாற்றவும் இது அவசியமானதாகும். தற்போதைய விகிதாசார தெரிவு முறையானது மிகவும் ஆடம்பரமானது. மூன்றாம் உலக நாடுகளால் தாக்குப்பிடிக்க முடியாதது. இது இன்னும் பல தசாப்தங்களுக்கு எம்மை வெளிநாட்டு உதவிகளில் தங்கியிருக்கச் செய்யும்.
