பௌர்ணமி காலச் சிந்தனைகள்!


இந்துக்களுக்கும், பெளத்தர்களுக்கும் பெளர்ணமி நாள் புனிதமான ஒன்றாகும். வைகாசி மாதத்துப் பெளர்ணமியில் அழகன் முருகன் உதித்தான். அதே தினம் புத்தர் பெருமான் ஞானம் பெற்றார். மேலும் சித்திரை மாதத்துப் பெளர்ணமியில் இந்துக்களாகிய நாம் எம்மை ஈன்றெடுத்த அன்னையை நினைந்து விரதம் அனுட்டிக்கின்றோம்.
சித்திரா பெளர்ணமியினை பெளத்த சமயத்தவர்கள் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடுவதையும் நாம் அறிவோம். சந்திரன் முழுமையாகத் தன்னைக் காட்டி குளுமையூட்டி அழகு சொருபனாகத் திகழ்கின்றான்.
சந்திரன் சிவ பெருமானின் திருக்சடையிலிருக்கும் பெரும் பேறு கொண்டவன். எனவே சந்திரன் ஆட்சியை அவன் தன்னொளியை விரும்பாதோர் எவருமேயில்லை. 
அழகன் அவன் எனவே முழுமையான பெளர்ணமியில் இறைவனை நினைந்து வழிபாடு செய்தால் எல்லையற்ற இன்ப வாழ்வை நாம் பெறுவது உறுதி.
உலக நிலையாமை பற்றி இந்து மதம் கூறுகின்ற அதேவேளை வாழும் நாட்களை பயனுள்ள பொழுதாகவும் அந்நாட்களை இறை சிந்தனையுடன் கழிக்க வேண்டும்.
இறைவனைச் சாருதலே மேலான நோக்காக ஆன்மாக்கள் கொள்ள வேண்டும் என்பதே எமது இந்துமத ஞானிகள் கூறும் உப தேசங்களுமாகும். உலக இன்பங்களை அனுபவித்து அதன் பலாபலன்களை அறிந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு மேலான சிவபெருமான் திருவடி நிழலைப் பற்றுவதே முத்தி இன்பம் என சைவசமயம், அறுதியிட்டுக் கூறுகின்றது.
புத்த பெருமான் மானுட வாழ்வை நன்கு ஆராய்ந்து தெளிந்து முடிவில் உலக இன்ப, துன்பங்களுக்கெல்லாம் “ஆசை”தான் காரணம் என உணர்ந்து ஞானம் பெற்று உய்ந்தார். புத்தரின் ஆரம்பத்திருநாமம் “சித்தாத்தர்” ஆகும். 
இந்துக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அது மட்டுமல்ல அரச குடும்பத்து வாரிசு. எல்லா சுகபோகங்களையும் துறந்து, தனது ஆசை மனைவி, பிள்ளைகளை விடுத்து துறவு வாழ்வு மேற்கொண்ட மகான். புத்தர் பெருமான் வாழ்வாங்குவழி பற்றி இவ்வாறு கூறுகின்றார்.
கோபம், வெறுப்பு, தன்னலத்திலிருந்து மனிதன் மீளவேண்டும். நாம் காணும் இன்பம் எல்லாமே நிரந்தரமானதும் அல்ல. இவைகளால் நாம் பேரின்பத்தை அடைந்து விடமுடியாது. உண்மையான இன்பம், அமைதியை சாந்தியை, நிறையுணர்வை உண்டு பண்ணும். மேலும் கூறுகின்றார்,
ஐம்புலன்கள் வாயிலான தாக்கங்களைத் தியானம் தகர்க்கின்றது. மனிதன் தன்னைக் கண்டறிய வேண்டும். உண்மைகளை, தாங்களாகவே தனிப்படச் சுயமாக உணர்ந்து கொள்ள தம்மைக் கேள்வி கேட்கவும் தமது போதனைக்களுக்குச் சவால் விடுக்கவும் அவர்களுக்கு முழுச் சுதந்திரமும் உண்டு என்கின்றார்.
தமது தம்ம பதத்தில் இவ்வாறு சொல்கின்றார்.
ஏகங் தம்மங் அதீதஸ்ஸ
முஸாவா திஸ்ஸ ஜந்துனோ
விதிண்ண பரலோகஸ்ஸ
நந்தி பாபங் அகாரியங்
தர்மமே மேலானது. ஒப்பற்ற தர்மத்தை இகழ்ந்து ஒதுக்கிவிட்டு. பொய்மையே பேசிக் கொண்டு பரலோகத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருக்கின்ற பாவத்தைப் போன்று வேறு பாவச் செயல்கள் வேறில்லை.
பாவம் செய்தலை விட்டு ஒழிக என்பதையே புத்தர் வலியுறுத்திவருகின்றார். மனித எண்ணங்கள் தூய்மையாக அமைய வேண்டும். எண்ணங்கள் பற்றிக் கூறுகின்றார்.
மனோ புப்பங்கமா தம்மா
மனோஸெட்டா மனோமயா
மனஸா சே பதுட்டேன
பாஸதி வா கரோதி வா
ததோ நங் துக்கமந்வேதி
சக்கங்வ வறைதோ பதங்
எண்ணங்கள் மனதிலிருந்து உதயமாகின்றன. அவைகளுக்கு மனதே முதன்மையானது. எண்ணங்கள் மனதினாலேயே உண்டாக்கப்படுகின்றன. ஆகையால் ஒருவன் தீய எண்ணங்களுடன் பேசினாலும் சரி தீய செயல்களைச் செய்தாலும் சரி அவற்றினால் உண்டாகும் துக்கங்கள் இழுத்துச் செல்லும் எருதுகளை பின் தொடர்ந்து போகும் வண்டிபோல அவனுடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றித் தொடர்கின்றன. மேலும் சொல்வார்.
மனோ புப்பங்கமா தம்மா
மனோ ஸெட்டா மனோ மயா
மனஸா கே பஸந்நேன
பாஸதி வா கரோதி வா
ததோ நங் ஸ¤கமத்வேதி
காயர்வ வ அநபாயினீ
மனதிலிருந்து தோன்றும் எண்ணங்களே முக்கியமானவை. எனவே ஒருவன் தூயனவைகளையே பேசுவதும் நற்காரியங்களையே செய்து வந்தால் அவற்றினால் உண்டாகும். நன்மைகள் எப்போதும் நீங்காத நிழல்போல் அவனைத் தொடரும்.
எனவே பாவச் செயல் நல்ல கருமங்களைச் செய்வது பற்றிய விடயங்களையும் அதன் பின் விளைவுகள் பலாபலன் பற்றியும் இதன் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
மேலும் தனிமனிதனுக்கான பஞ்ச சீல நெறிகளுடன் அரசர்களுக்கான கடமைகள், பண்புகள் தொடர்பாக “குச ராஜ தம்மம்” என்கின்ற பத்துவகை நன்னெறிகளைக், கோட்பாடுகளையும் போதித்துள்ளார். அவையாவன,
ஈகை, ஒழுக்கம், தியாகம், இரக்கம், நன்னடைத்தை, வெறுப்பின்மை, தடுத்தல் செய்யாமை அஹிம்சை, பொறையுடைமை, நட்புடைமை என்பனவாம்.
மனிதனுக்கும், மனிதனுக்குமான பரஸ்பர அன்பு பேணுதல், எல்லா உயிர்களையும் நேசிப்பதே முதல் தேவையானது என்றே புத்தர் போதித்தார்.
மனிதன், மனிதன் மீது உறவு கொள்ளாமல், அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் மனிதர், கடவுளுடன் மட்டும் உறவு கொள்வது சாத்திய மற்றது என்றும் கூறினார்.
உயிர்கள் மீது காட்டப்படும் கருணையே மேலானது. உயிர்கள் மீதே இறைவன் தன் கருணையினால் ஆட் கொண்டு அருள்பாலிப்பதாக இந்து மதம் சொல்கின்றது.
அறிவுப்பாதை அனைவருக்கும் திறக்கப்பட வேண்டும். இதுவிடயத்தில் ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் சமன் ஆனவர்கள் எனப் புத்தர் போதனை செய்தார். சுதந்திரமாக அறிவுபெற அனைவரும் உரித்தானவர்கள் என்கின்றார்.
ஞானிகளைப் போற்றும் எல்லோரும் அவர்கள் போதித்த அஹிம்சை, அன்பை, பரிவைப் புரிந்து கொள்ளவும் வேண்டும். வெறுமனே நாம் பெருமையாகப் பேசி யாது பயன்? மானுடன் மானுடனாக வாழவேண்டும். 
மனம் வாக்கு காயத்தால் எவரையுமே இம்சிக்கலாகாது. எல்லோரையும் வாழ் வாங்கு வாழுக என வாழ்த்துங்கள்! இறைவனைப் போற்றுக! துதி செய்க! என்றும் எப்போதும், இமைப்பொழுதும் இறைநாமம் ஓதுக! மகான்களை ஏற்றிப் புகழ்ந்து பாடுமின்!
பெளர்ணமியின் குளுமை என்றும் எம் தேகத்தை உள்ளத்தைத் தழுவட்டும். நிலவு தேய்வதேயில்லை. உணர்க! தெளிக!

