திருமுழுக்கின் மாசற்ற தன்மையே அமைதியான மரணத்திற்கு வாய்ப்பளிக்கிறது

லகில் பிறக்கும் ஒவ்வொருவரும் இறந்தே ஆக வேண்டும் என்பது நியதி. உலகே மாயம். நிலை வாழ்வே நிஜம், நிரந்தரம். இன்றைய உலகில் மக்கள் விட்டில் பூச்சிகள் போல் மடிந்து கொண்டிருப்பதை நாம் கண் கூடாகப் பார்க்கின்றோம்.
‘1917இல் பாத்திமா அன்னை எண்ணற்ற ஆன்மாக்கள் நரகம் சென்றுகொண்டிருக்கின்றனர்’ என்று கூறி லூசியா ஜெசிந்தா பிரான்சிஸ் ஆகியோருக்கு நரகத்தை சாட்சிகளாகக் நாட்டினார்கள். மெட்சு கொரியே அன்னை மரியா 25 யூலை 2010 அன்று அருளிய சாட்சியில் ஆன்மீக வாழ்வை பொறுத்தவரை உலகம் கோமாவில் இருக்கிறது என்று மிகவும் கவலையுடன் தெரிவித்தார்கள்.
மெட்சுகொரியே சாட்சிகளும் அன்னையின் செய்திகளும் தொடர்கின்றன. குருக்களுக்கான மரியாயின் இயக்கத்திற்காக அருட்திரு சோபிக்கு அன்னை தெரிவித்தது போல் சாத்தான் நமக்கு உலகத்தைக் காட்டுகிறான். உலகில் உள்ள பொருட்களை சொத்துக்களைக் காட்டுகிறான். உலகத்தாலும் உலகப் பொருட்களாலும் சொத்துக்களாலும் கவர்ந்திழுக்கப்பட்டு ஆசை, பேராசை, பொறாமை, அகந்தைக்கு அடிமையாகி பணம், பொருள், பதவியைப் பற்றிக் கொண்டு தாம் உலகத்திற்கு மட்டும் வாழ்பவர்களாகவும் கடவுளுக்குள் மரித்தவர்களாகவும் வாழ்கிறோம்.
நாம் எதையும் எடுத்துக் கொண்டு உலகிற்கு வரவில்லை. நாம் மரத்தில் எதையும் எடுத்துக் கொண்டு போகமாட்டோம். நம் பாவ புண்ணியங்கள் தான் நம்முடன் வரும். ‘எல்லாரும் நெறி பிறழ்ந்தனர் ஒருமிக்கக் கெட்டுப் போயினர் நல்லது செய்வர் யாருமில்லை ஒருவர் கூட இல்லை’ (உரோ 3 : 12) என்கிறார் திருத்தூதர் பவுல். பாவத்தை நேசிப்பதால் கடவுளின் அன்புக்கு மரித்துப் போகிறோம். கடவுள் நிலை வாழ்வு என்ற அழியா செல்வத்தை ஆன்மீக ரீதியாக மரித்துப்போன மனிதருக்கு நிச்சயமாக உரிமைச் சொத்தாக்க மாட்டார். இறைமகன் இயேசு சொல்வது ‘அவர் இறந்தோரின் கடவுள் அல்ல மாறாக வாழ்வோரின் கடவுள் (மத். 22 : 32)
நம் வாழ்க்கையை நாம் தான் தேர்ந்து எடுத்து வாழ வேண்டும். பாவம் நம் தீராத நோய் நம் எதிரி மனச் சுதந்திரத்தால் பாவத்தை நாம் தான் தேர்வு செய்து கொண்டு கடவுளிடமிருந்து விலகிச் செல்கின்றோம்.
இதோ நான் விரைவில் வருகிறேன் அவரவர் செயலுக்குகேற்ப அவரவருக்கு நாம் அளிக்கவிருக்கிற கை மாறு என்னிடம் உள்ளது அகரமும் நகரமும் முதலும் இறுதியும் தொடக்கமும் முடிவும் நானே (தி.வெ. 22 : 12) ‘(இறந்த ஒவ்வொரு வருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்ப தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது’ (திவெ 20 : 13) என்று அறிவிக்கும் நம் இயேசு விடமிருந்து நாம் நல்ல கைமாறு நல்ல தீர்ப்பு பெற வேண்டாமா?
கடவுள் உண்மையுள்ளவர் வாக்குப் பிறழாதவர். கடவுள் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் நிலை வாழ்வை வாக்களித்திருக்கிறார். ஆகையால் நிலையில்லா உலக வாழ்வில் மதி மயங்கி கோமாவில் வாழ்ந்து நிலை வாழ்வை இழந்து நிற்பது ஞானம் அல்ல. ‘நாம் நிலையாக நிற்பதாக நினைத்துக்கொண்டு இருப்பவர் விருந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்’ (1 கொரி 10 : 12) என திருத்தூதர் பவுல் எச்சரிக்கிறார்.
இயேசுவே நம் ஆண்டவர் என ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசத்தில் திருமுழுக்குப் பெற்ற நாம் இப்போது விண்ணகத்தின் குடியுரிமை பெற்றவர்களாக அந்த விசுவாசத்தை வாழ்ந்து காட்ட கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். தன்னிச்சையாக நாம் செயல்பட நம்மைக் கடவுள் அனுமதிக்கவில்லை. தம் சிலுவையை சுமந்து கொண்டு இயேசுவை அவருடைய சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் ஏற்ப பின்பற்றுவதுதான் விண்ணகக் குடியுரிமை.
இயேசுவே என் மீட்பர் என அறிக்கையிட்டு நான் மீட்படைந்து விட்டேன் என உரிமை கொண்டாடுவது மட்டும் போதுமானது என்று நம்மில் பலர் தவறாக நினைக்கின்றோம். அப்படியெனில் திருவிவிலியம், திருச்சபை திருத்தூதர்கள், இயேசு போதித்தவை, புனிதர்கள் வாழ்ந்து காட்டியவை எல்லாம் தேவையற்றவை ஆகிவிடும்.
இயேசுவால் அழைக்கப்பெற்ற எல்லோரும் மீட்படைவதில்லை. யூதாசும் இயேசுவால் திருத்தூதராக அழைக்கப்பட்டவன்தானே. ‘அவரைக் காட்டிக் கொடுத்தவனுக்கு கேடு அம் மனிதன் பிறவாதிருந்தால் அவனுக்கு நலமாய் இருந்திருக்கும். (மாற் 14 : 21) இன்றும் யூதா சைப்போல் நாமும் இயேசு வைக்காட்டிக் கொடுக்கிறோமா என்று நம்மை ஆய்ந்து கண்டு பிடித்து உள்ளம் உடைந்து தாமதமின்றி இயேசுவிடம் ஒப்புரவு ஆக வேண்டும்.
இறைமகன் இயேசு மனிதனாகப் பிறந்து பாவிகள் நடுவே வாழ்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் அன்புமறையை போதித்து, நோயாளிகளை அற்புதமாக குணமாக்கி மரித்தவர்களை உயிர்க்கச் செய்து தீய ஆவிகளை விரட்டி யூத மூப்பர் சபைக்கு இக்கட்டுகள் தந்து பசித்தவருக்கு உணவளித்து பன்னிரு தூதுர்களைத் தேர்ந்து தம்மை பின்பற்ற அழைத்து நமக்கு உவமைகள் சொல்லி திருத்தி தட்டிக் கேட்டு கடிந்துரைத்துள்ளார்.
நம்மைத் தட்டிக் கொடுத்து ஊக்குவித்து செபத்தின் மற்றும் தன்னலமற்ற வாழ்வின் முக்கியத்துவத்தைப் போதித்த நம் ஆண்டவர் இயேசு நம்மை நோக்கி சொல்வதெல்லாம் நான் உங்கள் மீட்பர் என்பது மட்டும்தானா?’ நாம் மீட்கப்பட்டு விட்டோம் என்றால் ஏன் எதிரிகளை மன்னித்து அன்பு செய்ய மறுக்கிறோம். ஏன் மனதில் கள்ளமும் பேராசையும் ஏமாற்றுத் தன்மையும் குடிகொண்டுள்ளது? ஏன் நம் இதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்ச்சியும் இல்லை? நான் மீட்கப்பட்டுவிட்டேன் என்று சொல்பவருக்கு விண்ணகம் செல்ல இலவச பயணச் சீட்டுக் கிடைத்து விட்டதா?
அப்படியெனில் ஏன் திருத்தூதர் பவுல் ‘நீங்கள் அச்சத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் உங்கள் மீட்புக்காக உழைத்து வாருங்கள்’ (பிலி 2 : 12) என்று நமக்கு அறைகூவல் விடுக்க வேண்டும்?
திருத்தந்தை 2 ஆம் அருள் சின்னப்பர் பொதுநிலையினருக்கு விடுக்கும் கேள்விகள் இதோ : திருமுழுக்கு உறுதிப் பூசுதல் இந்த அருட் சாதனங்களுடன் நான் என்ன சாதித்திருக்கிறேன்? இயேசு உண்மையிலேயே என் வாழ்வின் மையமாக இருக்கிறாரா? என் வாழ்வில் எனக்கு செபம் செய்ய நேரம் ஒதுக்குகிறேனா?
உண்மையில் வாழும் நேரம் முழுவதும் செபிக்க நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். திருமுழுக்கில் நாம் பெற்ற தூய்மையும் மாசற்ற தன்மையும் நம் வாழ்வில் நிலைத்திருந்தால் தான் நம் மரணமும் பயமின்றி அமைதியான தூய்மையான மரணமாக அமைய வாய்ப்பிருக்கிறது.
பிறந்த நாளை விட இறக்கும் நாளே சிறந்தது. நம் வாழ்வில் நம் மரணம்தான் நமக்கு ஒரே இலக்கு அந்த இலக்கை நாம் எப்போது வேண்டுமென்றாலும் அடைய வாய்ப்பிருக்கிறது. அந்த இலக்கை அடைய நிலை வாழ்வில் நுழைய நமக்கு தயாரிப்பு தேவை. எனவே நம் மரணத்தைப் பற்றிய கலக்கம் போக்கி வாழ்வை இனிதாக்குவோம்.

