வாயிலிருந்து புறப்படும் வார்த்தைகள் உள்ளத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன



ரணமும் ஜீவனும் நாவின் அதிகாரத்திலே உண்டு, அதில் பிரியப்படுகிறவர்கள், அதின் கனியை புசிப்பார்கள்’ (நீதி. 18:21) என்று பரி. வேதாகமம் கூறுகிறது.எமது வாயிலிருந்து புறப்படும் வார்த்தை மிகவும் முக்கியமானது. அவை நம்முடைய உள்ளத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. 
இந்த வார்த்தையினாலே நம்முடைய வாழ்வை வளமாக்கவும் முடியும், பாழாக்கவும் முடியும். எங்களுடைய வாயிலிருந்து புறப்படும் வார்த்தையிலிருந்து வார்த்தை வாழ்வை கட்டுகிறதா அல்லது வாழ்க்கையை உடைக்கிறதா என்பதைச் சிந்திப்போம்.
எமது வாழ்க்கையில் எதை அறிக்கை செய்கிறோமா அதுவே நடக்கும். நாம் முணுமுணுக்கும் வார்த்தையைக் குறித்து மிக கவனமாக இருப்போம். முணுமுணுப்பு தேவனுக்கு அருவருப்பான செயலாகும். ‘வாய்க்குள்ளே போகிறது மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தாது, வாயிலிருந்து புறப்படுகிறதே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும்’ (மத். 15:11) என்றார் இயேசு கிறிஸ்து.
எமது வாயிலிருந்து புறப்படும் வார்த்தை எப்படியானது. இன்னொருவரை காயப்படுத்துகிறதா இரட்டை அர்த்தம் பொதிந்ததா கெட்டவார்த்தைகளா தெரிந்துணர் வோம்.தேவன் தமது வார்த்தையினாலேயே உலகத்தை உருவாக்கினார். ‘வெளிச்சம் உண்டாகக் கடவது என்றார்’ (சங். 1:3). தேவன் தன் கைகளினாலே உலகத்தை உண்டாக்கவில்லை. உண்டாகக் கடவது என்றார். அது அப்படியே ஆனது. தேவனுடைய வார்த்தைக்கு உருவாக்கும் சக்தி இருந்தது.
ஆனால் எமக்குள் விசுவாசம் இருந்தால் அதில் வல்லமை புறப்படும். ‘...கடுகு விதையளவு விசுவாசம் உங்களுக்கு இருந்தால் நீங்கள் இந்த மலையைப் பார்த்து, இவ்விடம் விட்டு அப்புறம்போ என்று சொல்ல அது அப்புறம் போகும். உங்களால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமிராது’ (மத். 17:20) என்றார் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து.
தன் இருதயத்தில் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசித்தால் அது சொன்னபடியே ஆகும். ‘விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்கு பிரியமாயிருப்பது கூடாத காரியம்’ (எபி. 11:6). இதுவே கிறிஸ்தவ விசுவாசமாகும். இதுபோன்ற விசுவாசத்தையே தேவன் உங்களிடமும் என்னிடமும் இருந்து எதிர்பார்க்கிறார்.
கானானை வேவு பார்க்க சென்றவர்கள் அங்கு இராட்சதர்களை கண்டோம். நாங்கள் அவர்கள் பார்வைக்கு வெட்டுக்கிளிகளைப் போல இருக்கிறோமென தவறான வார்த்தைகளை பேசினார்கள் (எண். 13:33). கடைசியில் வனாந்தரத்திலே அலைந்து திரிந்து மாண்டார்கள். காலேப்பும், யோசுவாவும் இந்த தேசத்தை தேவன் நமக்குக் கொடுப்பார் என அறிக்கையிட்டார்கள் சுதந்தரித்தார்கள். 
சிலவேளை நாமும் வெட்டுக்கிளிகளின் சுபாவத்தை உடையவர்களாக இருக்கிறோம். நான் ஒன்றுக்கும் உதவாதவன். எதற்கும் லாயக்கற்றவன் என்று சிந்திக்கலாம். ஆனால் தேவன் எங்களை அவ்வாறு படைக்கவில்லை. தனது சாயலாக தனது ஜீவ சுவாசத்தை கொடுத்து உண்டாக்கினார். அவர் இருக்கிற வண்ணமாகவே நாமும் இவ்வுலகில் இருக்கிறோம்.
‘...இருதயத்தின் நிறைவினால் வாய் பேசும்’ (மத். 12:34). நாம் அடிக்கடி எதை பேசுகிறோம்? வீடுகளில் பெற்றோர் எதைப் பேசுகிறார்கள், என்பதில் கவனம் அவசியம். ‘நீங்கள் உங்களை வஞ்சியாதபடிக்குத் திருவசனத்தைக் கேட்கிறவர்களாய் மாத்திரமல்ல, அதன்படி செய்கிறவர்களாயும் இருங்கள்’ (யாக். 1:22) என்று திருவசனம் எம்மை எச்சரிக்கிறது.
விசுவாசமிருக்கும் இடத்தில் பயமும் சந்தேகமும் வருவதில்லை. தாவீது சிங்கத்தையும் கரடியையும் கோலியாத்தையும் பெலிஸ்தரையும் தைரியமாய் எதிர்த்து நின்றான். தாவீது தான் விசுவாசிக்கும் தேவனை அறிந்திருந்தான். இதனால் தைரியமாய் செயற்பட்டான். தாவீது கர்த்தரையே விசுவாசித்தான். அவனது அறிக்கையும் கர்த்தருக்குள் ஸ்திரமாக இருந்தது.
“நாவானது சிறிய அலயமாகியிருந்தும் பெருமையானவைகளை பேகம் பாருங்கள், சிறிய நெருப்பு எவ்வளவு பெரிய காட்டைக் கொளுத்தி விடுகிறது”. நாவும் நெருப்புத்தான். அது அநீதி நிறைந்த உலகம்... (யாக் 3: 5-6) என்று பரிசுத்த வேதாகமம் குறிப்பிடுகிறது. அதாவது மரணமும் ஜீவனும் நாவின் அதிகாரத்திலே உண்டு என்பதே உண்மையானது.
‘தன் வாயையும், தன் நாவையும் காக்கிறவன் தன் ஆத்துமாவை இடுக்கண்களுக்கு விலக்கிக் காக்கிறான’ (நீதி 21:23) என்று நீதி மொழிகள் ஆத்துமாலை பாதுகாக்க வழிவகை சொல்கிறது. எமது வாழ்வில் கர்த்தருக்கு பிரியமானவற்றை செயற்படுத்தி, கர்த்தரின் நாமத்தை உயர்த்துவோம். கர்த்தர் எம்மையும் எமது வாழ்க்கையையும் ஆசீர்வதிப்பார்.

