கடகமுதம் சேவகமெனத் தமிழ்மொழி எடுத்துரைக்கும் குஞ்சரக் கூட்டம்


கே. ஏ. அலீம் கம்பளை தினகரன் நிருபர்

பூவுலகில் வாழும் விலங்குகளில் யானைகள் மிகப் பலமிக்க தோடு பெரியவையுமாகும். இலங்கையிலுள்ள யானைகள் ஏனைய ஆசிய நாடுகளிலும், ஆபிரிக்காவிலும் காணப்படும் யானைகளைவிடச் சற்று வித்தியாசமானவை.
இலங்கையர்கள் இங்குள்ள யானை களையிட்டு பெருமை கொள்கின்றனர். வரலாற்றுக் கீர்த்தி மிகு ஸ்ரீ தலதா மாளிகை எசல பெரஹராவின்போது யானைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
1910ம் ஆண்டளவில் இந்நாட்டு அடவிகளில் சுமார் பத்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட யானைகள் இருந்ததாகவும், தற்போது மூவாயிரத்திற்குட்பட்ட தொகையளவு யானைகளேயுள்ளதாகவும் இலங்கை வன பரிபாலனத் திணைக்களத் தகவலில் இருந்து நோக்க முடிகின்றது.
இயற்கையின் அறியப்படாத மர்மத்தின் காரணமாகப் பாதிக்கப்பட்டு சில வேளைகளில் மனிதத் துரோகச் செயல்களினாலும் இப்புவியில் வாழுகின்ற பாலூட்டுகின்ற மிகப் பெரிய யினம் அழிந்துபோகும் நிலைக்கு முகங்கொடுக்கின்றது. 
ஊனமுற்று அனாதைகளாக்கப்பட்ட யானைகளைப் பராமரிக்கும் தலமாக பின்னவல யானைகள் பராமரிப்பு நிலையம் விளங்குகிறது. உலகில் யானைகளைப் பராமரிக்கும் ஒரே ஒரு இடமாக பின்னவல மிளிர்வது குறிப்பிடத்தக்கது. Elephas Maximus எனப்படும் கொம்பன் யானைகள் எமதடவிகளில் அரிதாகத் தென்படும் ஓரினமாகும்.
இனிக்கும் இனிய மொழியென வர்ணிக்கப்படும் தமிழ் மொழியானது யானையோடு சார்புடைய ஏகப்பட்ட சொற் பிரயோகங்களை முன்வைக்கின்றது. தமிழ் பேரகராதிகளிலும் இச்சொற்கள் இடம்பெறுகின்றன. 
அறுகை, அத்தினி, அயிராவதம், அரிணம், இருள் கொலைமலை, கைம்மலை, மதலை, மதங்கம், மாதங்கம், மிதங்கம், கரபம், கைம்மா, கடுமா, கடிகை, கடாசலம், கடமா (மதயானை), கானப்படம், கடிறு, கறையடி, கசம், திண்டி, தெள்ளி, நெடுங்கை, புகர்முகம், பொங்கடி, எறும்பி, கும்பி, வயமா, வவ்விலங்கு, தற்காவளம், சூகை, சிந்தூரம், கொட்டுமா, நாகம், குஞ்சரம், குஞ்சி, குஞ்சரி, நடைக்குன்று, தும்பி, கரி, வேழம், தந்தி, களிறு எனும் சொற்கள் யானையைக் குறிக்கின்றது.
இரதி, பிடி, கரேனு, கரி, கரிணி, வடவை போன்ற பதங்கள் பெண் யானையையும் கன்று, முனி, கசழனி, போதம், துடிப்பு, களபம், கயற்தலை என்பன குட்டி யானைகளையும் சுட்டுகின்றன. யானைக் கூட்டத்தை கடகம், ஊதகம், சேவகம் எனும் நாமங்கள் குறிப்பிடுவதோடு பெறுமதிமிக்க யானையின் தந்தத்தை மருப்பு, எயிறு, கோறா, கொம்பு எனவும் தந்தத்தின் அடிப்பகுதி கரீரமெனவும், கீம்புரியெனவும் யானைத் தந்தப்பூணும், தும்பிக்கையை துதிக்கை, சுண்டம், புட்கரமெனவும், துதிக்கை நுணியும் அதிலிருந்து சிந்தும் நீர் விலாழியெனவும் கவுள் என வாயும் கூறப்படுகிறது.
யானையின் நெற்றி ஓடை, காலு, மதகம், கும்பம், மத்தகம் எனும் சொற்களாலும் நிரியாமை கடைக்கண்ணையும், முதுகு மஞ்சு எனவும் காதினடிப்புறம் குளிகையெனவும் முன்னம் மற்றும் பின்னங்கால்கள் முறையே காத்திரம், அபரமெனவும், தால்வட்டம், வேசகம் போன்ற சொற்கள் யானை வாலையும் அதன் நுணியையும் கூந்தலென்பது கழுத்திலிடும் மெத்தை, பருமம் எனவும் தமிழ்ப் பதங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.
உற்சவங்களின்போது யானைகளை ஆடையணிகளால் அலங்கரிப்பது வழக்கம். யானையின் நெற்றியில் அணியுமாபரணம் ஓடை, பட்டம் எனவும் முகத்திலணியும் உடையை கட்படாம் மந்தனம், குழி, முகப்படம் என்றெல்லாம் அழைப்பர். 
யானையின் உணவு அங்கதமாகும். அதன் மலம் இலத்தியாகும். கடாமெனும் சொல் யானையின் மதநீரையும் யூதபம் யானையரசையும் குஞ்சரவொழுகை யானை கட்டிய வண்டியையும் பேரகராதிகள் குறிப்பிடுகின்றன.
யானைகளை சாமத்தியமாகப் பிடிப்போரும் அதனைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்போரும் அதனை வழி நடத்துவோரும் பணிக்கன் மற்றும் பாகன் என அழைக்கப்படுகின்றனர். யானை செல்லும் பாதை தண்டமாகும். குவிமுட்கருவி, குடாரி, தோட்டி, அங்குசம் எனும் சொற்குவியல்களால் யானையை அடக்கும் கருவி குறிப்பிடப்படுகிறது. பணிக்கர்கள் யானை பிடிக்க கெப்பம், இட்டறை எனும் குழிகளை வெட்டி வைப்பார்கள். இதில் சிக்குண்ட யானைகளை கச்சை கச்சம், தூசு, கபடம், பரசை, என்றுரைக்கப்படும் கயிற்றால் கட்டுவர். 
யானையைக் கட்டிவைக்கும் கம்பம், கட்டுந்தறி, கந்து ஆளாணம், கண்டக்கயிறு எனவும் முன்னோர் அழைத்துள்ளனர். யானையைக் கட்டிவைக்கும் இடம் பண்ணை. ஆலை, ஆலயம், கூடம், பந்தி எனவும் யானை உறங்குமிடம் கண்டம், சேவகம் எனவும் அறியப்படுகிறது.
லங்கையின் அடர்ந்த வனப் பிரதேசமான ஹபரன, மின்னேரியா போன்ற இடங்களிலும் சிங்கராச வனம், யால போன்ற இடங்களிலும் யானைக் கூட்டங்களைக் காண முடிகிறது. 
இவற்றுள் தந்தங்கொண்ட கொம் பன் யானைகளும் இணைந்துள் ளன. இலக்கியங்களிலும் பாடல் களிலும் யானைகள் இடம்பெற் றுள்ளன. (து)
