போதி மாதவனின் நற்போதனைகளை கடைப்பிடிப்பதற்கு வெசாக் பண்டிகை ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது

புத்த பெருமான் மனித வாழ்க்கையின் மறுபிறப்புக்கு நிரந்தர தீர்வைக் காணுமுகமாக பரிநிர்வாண நிலையை அடையும் ரகசியத்தை கண்டறிந்து அதனை இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் போதிக்கும் நற்பணியை புரிந்தார். புத்த பெருமான் கிறிஸ்துவுக்கு முன் 563 ஆம் ஆண்டு முதல் கி. மு. 483 ஆம் ஆண்டு வரை இவ்வுலகில் மானிடராக வாழ்க்கை நடத்தினார். இவரை கெளதம புத்தர் என்றும் அழைப்பார்கள்.
நேபாளத்தில் உள்ள லும்பினி என்னும் இடத்தில் மே மாதம் பூரணை தினத்தில் சித்தார்த்த குமாரர் பிறந்தார். இவரது தாய் மாயாதேவியாவார். பிறந்தவுடன் சித்தார்த்த குமாரரை அவதானித்த ஒரு ஞானி சித்தாந்தர் பிற்காலத்தில் ஒரு பெரிய அரசனாக அல்லது ஒரு ஞானியாக வருவார் என்று கூறினார். கெளதம புத்தர் பிறந்த 7 ஆவது நாளில் அவரது அன்னையார் இறந்தார். அதையடுத்து புத்த பெருமான் தனது தாயின் தங்கையினால் வளர்க்கப்பட்டார்.
சித்தார்த்த குமாரர் தனது 16 வயதில் யசோதரையை மணந்தார். இவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு ஆண் மகன் பிறந்தான். குழந்¨தையின் பெயர் ராகுலன்.
சகல வசதிகளுடன் வெளியுலகம் பற்றி எதுவும் தெரியாத நிலையில் அரச மாளிகையில் வளர்ந்த சித்தார்த்த குமாரன், தனது 29 ஆவது வயதில் அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் மாற்றம் இடம்பெற்றது. தனது உதவியாளர்களுடன் அரச மாளிகையை விட்டு வெளியில் வந்த சித்தார்த்த குமாரன் 4 காட்சிகளைப் பார்த்து மனம் நெகிழ்ந்து போனார். அவர் பார்த்த முதலாவது காட்சி ஒரு வயதான தள்ளாடும் முதியவராகும். அடுத்தபடியாக அவர் ஒரு நோயாளியைப் பார்த்தார். மூன்றாவதாக தெருவில் அழுகிக் கொண்டிருந்த ஒரு பிணத்தைக் கண்டார். நாலாவதாக ஒரு முனிவரைப் பார்த்தார்.
இந்தக் காட்சிகளின் மூலம் சித்தார்த்த குமாரன் மனித வாழ்க்கையின் துன்பங்களை முதன் முதலில் உணர்ந்துகொண்டார். இதனால் வாழ்க்கையின் இரகசியத்தை அறிவதற்காக அவர் ஆரம்பித்த பயணமே அவரை துறவறம் பூண்டு புத்தத்துவ நிலையை அடைவதற்கு வழியமைத்துக் கொடுத்தது.
அதையடுத்து கட்டிய மனைவியையும் பெற்றெடுத்த குழந்தையையும் கைவிட்டு தனது அழகிய கேசத்தை வெட்டிவிட்டு சித்தார்த்தர் காவியுடை அணிந்து துறவியானார். வாரணாசி அருகே உள்ள சாரநாத் என்னும் இடத்தில் முதல் மு¨றாக ஐவரைச் சீடர்களாக ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்கு புத்தி புகட்டினார். 
இவ்விதம் 45 வருட காலம் பெளத்த மதப் போதனையைச் செய்துவந்த புத்த பெருமான் தமது 80 ஆவது வயதில் புத்தத்துவ மகாபரிநாம நிலையை அடைந்தார்.
ஒவ்வொரு வருடமும் மே மாதம் நிகழும் பெளர்ணமி நாளன்று உலகில் பல நாடுகளிலும் வாழும் அனைத்து பெளத்தர்களாலும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படும் ஒரு பெளத்த மதப் பண்டிகையே வெசாக் பண்டிகையாகும். இந்துக்கள் இத் திதியும், நட்சத்திரமும், மாதமும் அம்மனுக்குரியனவாக இருப்பதனால், இத் தினம் அம்பாளை பூசிக்க மிகவும் சிறப்புப் பொருந்திய நாளாகவும், தாயாரை இழந்தவர்களுக்கு பிதிர் தர்ப்பணம் செய்யும் நாளாகவும், பிரம்மஹத்தி தோஷம் பிடித்தவர்கள் தோஷம் நீங்கும் விரத நாளாகவும், சித்திர குப்தனார் தினமாகவும் ‘சித்ரா பெளர்ணமி’ தினம் அமைவதால், இந்நாள் இந்துக்களுக்கும், பெளத்தர்களுக்கும் ஒரு புண்ணிய நாளாக அமைகின்றது எனலாம்.
இந்நாளில் புத்தரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை முன்னிறுத்தி பலவித சமய நிகழ்வுகள் இடம்பெறும். இக்காலப் பகுதியில் தண்ணீர்ப் பந்தல்கள், தன்சல - சாப்பாடு வழங்கும் பந்தல்கள், தோரணங்கள், வெளிச்சக் கூடுகள் கட்டப்பட்டும் எங்கும் விழாக் கோலமாக இருக்கும். இந்த நாள் மூன்று முக்கியத்துவங்களைக் கொண்ட நாளாக பெளத்தர்களால் கொண்டாடப்படுகின்றது.
1. சித்தார்த்தர் எனும் கெளதம புத்தர் நேபாளத்தில் லும்பினி என்னுமிடத்தில் அவதரித்த நாளாகவும்,
2. புத்தகயா எனும் இடத்தில் அவர் தவம் புரிந்து புத்த தவநிலை (ஞானம்) அடைந்த நாளாகவும்,
3. இது புத்தபிரான் பரிநிர்வாணம் அடைந்த நாளாகவும் அமைந்துள்ளது.
இம்மூன்று நிகழ்வுகளும் மே மாத பூரணை நாட்களிலேயே நிகழ்ந்ததாக பெளத்தர்கள் நம்புகின்றனர்.
1950 ஆம் ஆண்டில் உலக பெளத்த மதத்தவர்கள் இலங்கையில் ஒன்றுகூடி புத்தபிரான் பிறந்த இந்த நாளை சம்பிரதாயபூர்வமாக கொண்டாட முடிவுசெய்தனர். அன்று முதல் பெளத்த மதத்தினர் இத்தினத்தன்று விஹாரை சென்று விசேட வழிபாடுகளை மேற்கொள்கின்றனர்.
கி. மு. 560 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதியில் சுத்தோதன மன்னனுக்கு மகனாகப் பிறந்தார் சித்தார்த்தர். இளமைக் காலம் முதல் சுகபோகங்களை அனுபவிக்கும் தனது 29 ஆவது வயதில் வாழ்க்கையின் மூன்று முக்கிய தத்துவங்களான மூப்பு, பிணி, மரணம் ஆகியவற்றை நேரில் கண்டார். இச்சம்பவத்தின் பின் இம்மானுட வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்ந்து நிலையான மெய்ஞ்ஞானத்தைத் தேடி முற்றும் துறந்த துறவியாக மாறி ‘கெளதம புத்தர்’ என்ற பெயரைப் பெற்றார் இளவரசராகிய சித்தார்த்தர்.
தான் மரணிக்கும் வரைக்கும் பல்வேறு இடங்களுக்கும் விஜயம் செய்து பொருளுக்கும் போகத்திற்கும் போராடும் மாந்தர்களுக்கு வாழ்வின் உண்மையான அர்த்தங்களைப் போதித்து வந்தவர் புத்த பிரான்.
வாழ்வில் எதிர்நோக்கும் துன்பங்களுக்கு முதன்மைக் காரணம் மெய்ப்பொருள் பற்றிய அறிவின்மை. நிந்தரமற்ற சிற்றின்பங்களின் மீதான பற்றே அறியாமை உருவாக வழிசமைக்கின்றது. அகிம்சையை பின்பற்றும் தியான வழிமுறை ஊடாக மன அமைதியையும் தெளிவையும் பெறுவதன் மூலம் அறியாமை இருள் நீங்கி மகிழ்ச்சியான வாழ்வை வாழ முடியும் என்பதை கெளதம புத்தரின் போதனைகள் வலியுறுத்துகின்றன.
இலங்கையில் வெசாக் தினம், வெசாக் பண்டிகை பெளத்தர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் இலங்கையில் ஒரு வார காலத்திற்கு மேலாக அனுட்டிக்கப்படுகின்றது. நாடு தழுவிய ரீதியில் மத நிகழ்வுகள் இடம்பெறும் இக்காலப் பகுதியில் மக்கள் கேளிக்கை கொண்டாட்டங்களைத் தவிர்த்து அமைதி, தியானம், வழிபாடு ஆகியவற்றில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்கின்றனர். போதி மரத்து மாதவனின் போதனைகளை நினைவுறுத்தும் வெசாக் வெளிச்சக் கூடுகள் வெசாக் என்றால் எல்லோர் மனதிலும் தோன்றுவது காற்றில் மிதக்கும் வண்ண வண்ண வெளிச்சக் கூடுகள்தான். பெளத்த மதத்தவர்கள் மட்டுமன்றி அனைவருமே வெசாக் அலங்காரங்கள் மேற்கொள்வதை ஒரு சம்பிரதாயமாகக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
இல்லங்கள், வீதிகள், பொது இடங்கள் மற்றும் நகரின் மையப் பகுதிகளில் கலைநயம் மிகுந்த வெசாக் வெளிச்சக் கூடுகள் எண்ணெய் விளக்குகளாலும் மின் குமிழ்களாலும் ஒளியூட்டப்பட்டு உயரமாகக் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். நாடே விழாக்கோலம் பூண்டிருப்பது போன்ற உற்சாக உணர்வு அனைத்து மக்கள் மனதிலும் ஊற்றெடுக்கும்.
மெய்ஞ்ஞானத்தை அடைந்த மனிதனின் வாழ்வில் அறியாமை இருள் நீங்கி நிலையான மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் குடியிருக்கும் என்ற பெளத்த மதத்தின் தத்துவத்தை வெசாக் வெளிச்சக் கூடுகள் எடுத்துக் கூறுகின்றன.
இவை எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால் உண்மையான ஆன்மீகத் தேடல் உடையவர்கள் கண்களில் ஒவ்வொரு வெசாக் வெளிச்சக் கூடும் பரிநிர்வாணமடைந்த ஒரு போதி மாதவனை மனக்கண் முன்கொண்டு வருகின்றது. வண்ண மயமான வெசாக் கூடுகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்த பின் அன்றிரவு தனது இல்லம் திரும்பும் ஒவ்வொரு பக்தனும் மன இறுக்கம் தளர்ந்து தெளிவான சிந்தையுடன் செல்கின்றான்.
மனிதருள் பலர் ஏழையாக இருப்தையும், தொடர்ந்து வறுமையில் துன்புறுவதையும் எல்லோரும் நோயுற்று இறுதியில் இறப்பதையும் கண்டார். மறைந்து போகும் இன்பங்களை விட மேலானதொன்று வாழ்க்கையில் உண்டென்றும், அவற்றை எல்லாம் துன்பமும் இறப்பும் விரைவில் அழித்தொழிக்கும் என்றும் சித்தார்த்தர் கருதினார்.
கெளதமர் தமது 29 ஆம் வயதில் தம் மூத்த மகன் பிறந்ததும் தாம் வாழ்ந்து வந்த வாழ்க்கையை துறந்து உண்மையை நாடுவதில் முழு முயற்சியுடன் ஈடுபடத் தீர்மானித்தார். தம் மனைவி, மழலை மகன், உடமைகள் எல்லாம் துறந்து அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி கையில் காசின்றி அலைந்து திரிந்தார். சிறிது காலம் அவர் அக்காலத்தில் புகழ்பெற்றிருந்த அறிவோரிடம் பயின்றார். அவர்களுடைய போதனைகளை நன்கு கற்ற பின் மனித வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு அவர்கள் காட்டிய வழி தமக்கு மன நிறைவளிக்கவில்லை எனக் கண்டார்.
கடுமையான துறவே உண்மையான அறிவை அடையும் வழியென்று அப்போது பரவலாக நம்பப்பட்டு வந்தது. ஆகவே கெளதமரும் கடுந்துறவியாக முயன்று பல ஆண்டுகளாக கடும் நோன்பையும், ஒறுத்தலையும் மேற்கொண்டார். ஆயினும் நாளடைவில் உடலை வருத்துவதால் உள்ளம் குழம்புவதையும் உண்மையான அறிவை அடைய இயலவில்லை என்பதையும் உணர்ந்தார். ஆகவே அவர் வழக்கம் போல் உண்டு, கடுந்துறவைக் கைவிட்டார்.
வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண அவர் தனிமையில் கடுஞ் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். இறுதியில் ஒரு நாள் மாலையில் அவர் ஒரு பெரிய அத்தி மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த போது தம்மைக் குழப்பிய பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் தீர்வு கிடைப்பது போல் அவருக்குத் தோன்றியது. சித்தார்த்தர் இரவு முழுவதும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். மறுநாள் காலையில் தாம் ‘அறிவொளி பெற்ற’ ஒரு புத்தத்துவம் அடைந்து விட்டோம் என்று உறுதியாக உணர்ந்தார்.
அப்போது அவருக்கு 35 வயது. எஞ்சிய 45 ஆண்டுகளில் அவர் வட இந்தியா முழுவதும் சென்று கேட்க விரும்பிய அனைவருக்கும் தமது புதிய கோட்பாட்டைப் போதித்து வந்தார். கி. மு. 483 இல் அவர் இறப்பதற்குள் ஆயிரக் கணக்கான மக்களை மதம் மாற்றினார். அவர் கூறியவை எழுதப் பெறவில்லை யெனினும், அவருடைய சீடர்கள் அவர் போதனைகள் பலவற்றை மனப்பாடம் செய்திருந்தனர். 
அவை வாய்மொழி மூலமாகத் தலைமுறையாகப் பரவின.
கெளதம புத்தர் இறந்த பின் சிறிது காலம் இப்புதிய சமயம் மெதுவாகப் பரவியது. கி. மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டில் பெரும் இந்தியப் பேரரசரான அசோகர் பெளத்த சமயத்தை தழுவினார். 
அவரது ஆதரவினால் பெளத்த சமயச் செல்வாக்கும் போதனைகளும் இந்தியாவில் விரைவாகப் பரவியதுடன், பெளத்த சமயம் அண்டை நாடுகளுக்கும் பரவியது. 
தெற்கில் இலங்கையிலும், கிழக்கே பர்மாவிலும் பெளத்த சமயம் பரவியது. அங்கிருந்து அது தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும், மலேசியாவிலும், இன்றைய இந்தோனேசியாவிலும் பரவியது. பெளத்த சமயம் வடக்கே திபெத்திலும், வடமேற்கில் ஆப்கானிஸ்தானிலும், மத்திய ஆசியாவிலும் பரவியது. அது சீனாவிலும் பரவியது. அங்கு ஏராளமான மக்கள் பெளத்த மதத்தைத் தழுவினர். அங்கிருந்து அது கொரியாவிற்கும், ஜப்பானுக்கும் பரவியது.
