ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுவோம் அது தகுதியும் நீதியானதுமாகும்


த்துத் தொழுநோயாளிகளை நம் ஆண்டவராம் இயேசு கிறிஸ்து குணமாக்கிய சம்பவத்தை லூக்கா நற்செய்தியின் 17 ஆம் அதிகாரத்தில் காணமுடிகிறது.
குணமடைந்த பத்துப் பேரில் ஒருவரே திரும்பி வந்து தாம் குணமடைந்ததற்காக ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுகின்றார். அதற்கு ஆண்டவர் ஏனைய ஒன்பது பேரும் எங்கே என வினவிவிட்டு உனது நம்பிக்கை உன்னை குணமாக்கிற்கு என்றார்.
பரிசுத்த வேதாகமத்தில் இந்த செய்தியை நாம் வாசிக்கும்போது நம் மனதில் எழுகின்ற உறுத்தல் என்ன என்பதை சிந்திப்போம்.
அன்றாடம் நமது வாழ்க்கையிலும் ஆண்டவர் எத்தனையோ அதிசயத்தையும் ஆசீர்வாதத்தையும் தருகின்றார். சில சமயங்களில் நாம் எதிர்பார்த்திராத அற்புதங்கள் எமது வாழ்வில் நடைபெறுகின்றன. அவற்றின் பலன்களை மிக மகிழ்ச்சியாகவும் சிலவேளைகளில் ஆடம்பரமான கொண்டாட்டமாகவும் நாம் அனுபவிக்கின்றோம். எனினும் அதனை நமக்குத் தந்த ஆண்டவருக்கு நாம் நன்றி சொல்கின்றோமா? என்பதே அந்த உறுத்தல்.
பிரச்சினைகள், தேவைகள், எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாதவர்களே இல்லை. நாம் அனைவருமே தேவைகள் பிரச்சினைகள் நிறைந்த இந்த சமூகத்தில்தான் வாழ்கின்றோம். இத்தகைய நெருக்குதல்களின் போது நம்மில் பெரும் பாலானோர் இறைவனிடம் அதனை பாரம் கொடுக்கின்றோம்.
எமது வேண்டுதல்கள் நிறைவேறுவதற்காக ஆலயம் ஆலயமாகச் சென்று நேர்த்திகளை வைக்கின்றோம். குழந்தை இயேசு, அந்தோனியார், அன்னை மரியாள் என அனைத்து ஆலயங்களுக்கும் சென்று மெழுகுதிரி கொளுத்தி வேண்டுதல் செய்கிறோம். சிலர் புனிதர்களின் ஆலயத்தில் முழங்காலில் நடத்தல், நீண்ட தியானங்களில் எழுந்தேற்றம் செய்யப்பட்ட திவ்விய நற்கருணைக்கு முன்பாக காலத்தை கழித்தல் என மிக உருக்கமாக தமது மன்றாட்டுக்களை முன்வைப்பர்.
எனினும் காரியம் கைகூடியதும் முதலில் ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுகின்றார்களா? என்றால் நம்மில் பெரும்பாலானோர் அவ்வாறில்லை. காரியம் நிறைவேறியவுடன் மகிழ்ச்சி கொண்டாடுவதிலும் சொந்த பந்தங்களுடன் விருந்துபசாரங்களில் ஈடுபடுவதிலும் நிறைந்து மிக ஆறுதலாக அதுவும் நினைத்தால் மட்டுமே ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்தும் செயல்களை மேற்கொள்ளுகின்றனர்.
இதன் மறுபக்கத்தையும் நாம் பார்க்க முடிகிறது. சிலரை நாம் சந்தோசமாகப் பார்க்க முடிகிறது. அன்றாடம் தமது வாழ்க்கையில் நடைபெறும் நன்மைகளை நினைத்து ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுவதையும் காணிக்கை செலுத்துவதையும் ஆண்டவரின் பெயருக்கு மகிமை சேர்ப்பது போல் இல்லாதோருக்கு உதவுவதையும் நாம் காண முடிகிறது. மிகச் சிலரையே இவ்வாறு குறிப்பிட முடியும்.
எப்போதுமே நம்மிலும் மேலானவர்களைப் பற்றி அல்லாது நம்மிலும் கீழானவர்களை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம். அப்போது இயல்பாகவே நாம் ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுவது நடைபெறும்.
அங்கவீனர்களாகவும், மன நோயாளிகளாகவும் உலகத்தைப் பார்க்க முடியாத குருடர்களாகவும், வீடில்லாமல், பிள்ளைகள் இல்லாமல், உண்ண உணவில்லாமல் ஆயிரக்கணக்கானோர் எம் மத்தியில் வாழ்கின்றனர். அவர்களை விட அதிகமாக ஆண்டவர் எம்மை ஆசீர்வதித்திருக்கிறார். அங்கவீனமில்லாது அனைத்து உறுப்புகளையும் ஆரோக்கியமானதாகத் தந்து அன்றாடம் எல்லாப் பொல்லாங்குகளில் இருந்தும் எம்மைக் காப்பாற்றி பாதுகாத்து வருவதற்காக தினமும் நாம் நன்றிகூறுவோம். அது தகுதியும் நீதியுமானது.
எம் வாழ்வில் நடக்கும் சின்னச்சின்ன நன்மைகளுக்கும் நாம் முதலில் ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறுவோம். அவரால் முடியாதது ஒன்றுமில்லை. அவராலேயே அனைத்தும் நடைபெறுகிறது. எமது தலைமயிரின் ஒவ்வொன்றின் அசைவும் அவருக்குத் தெரியும் என்பதால் அவரிடம் ஒரு தேவையை முன்வைத்ததும் அது எமக்கு கிடைத்துவிட்டதாக விசுவாசித்து அவருக்கு நன்றி கூறுவோம். அதற்காக அவரைப் போற்றித் துதிப்போம்.
லூக்கா நற்செய்தி கூறுவது போல குணமடைந்த ஒன்பது பேர் நன்றி மறந்தது போல் அல்லாது நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்போம். பலிகளையும் காணிக்கைகளையுமன்றி இதய சுத்தியுடன் நாம் ஆண்டவருக்குச் செலுத்தும் நன்றிக்கும் துதிக்கும் அதிக பலம் உண்டு.
அன்றாடம் நம் வாழ்வில் இதனைக் கடைப்பிடிப்போம். ஆண்டவர் விரும்புவதை மட்டுமே வாழ்வில் செய்து அவரது அசீர்வாதத்தில் பிள்ளைகளாக வாழ்வோம். நவம்பர் மாத நினைவாக சகல அர்ச்சிஷ்டவர்கள், உத்தரிக்கிற ஆத்மாக்களையும் நம் செயல்களில் நினைவுகூர மறவாதிருப்போம்.

