யாழ் இளைஞர்களின் 
தோல்வியுற்ற முன்னுதாரணங்கள 
 
இலங்கையின் மொழி உரிமைகளைப் பற்றிய விவாதத்திற்கு நீண்ட 
வரலாறு உண்டு. இவ்வரலாற்றில் பல்வேறு கண்ணோட்டங்களில் பல 
ஆய்வுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. 
கீர்த்திமிகு முன்னாள் சிவில் சேவை உறுப்பினராகக் கடமையாற்றிய 
கலாநிதி தேவநேசன் நேசையர முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் இங்கு 
வெளியிடப்படுகின்றன. 
யாழ்ப்பாணம்‚ மன்னார்‚ மட்டக்களப்பு ஆகிய மாவட்டங்களில் அரசாங்க 
அதிபராகச் சேவையாற்றிய தேவநேசன் நேசையர இலங்கை நிர்வாகச் 
சேவையின் மூத்த அதிகாரியாகக் கடமையாற்றினார். 
1980களின் ஆரம்பத்தில் யாழ் மாவட்ட அரசாங்க அதிபராகக் 
கடமையாற்றிய கலாநிதி தேவநேசன் பின்னர் சுற்றாடல் அமைச்சின் 
செயலாளராகக் கடமையாற்றி ஓய்வு பெற்றார். 
தற்போது பிரபல அறிஞராகவும்‚ சிவில் சமூக செயற்பாட்டாளராகவும் 
செயற்பட்டு வருகிறார். தமிழ் மொழி உரிமையைப் பற்றியே 
இக்கட்டுரையில் வலியுறுத்துகின்றார். 
 
1956இன் அரசகரும மொழிச் 
சட்டம் அமுலாக்கப்பட்டதன் 
பின்னர் சிங்கள மொழி உரிமைகள் 
உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. எனவே‚ 
பிரதானமாக தமிழ்மொழி உரிமைகளைப் 
பற்றியும்‚ குறைந்த அளவில் ஆங்கில 
மொழியின் உரிமைகளைப் பற்றியும் 
நான் சுருக்கமான வரலாற்றுத் 
தொகுப்புடன் எனது கட்டுரையை 
ஆரம்பிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். 
பிரித்தானியரின் காலனித்துவ 
ஆட்சிக்காலம் முதல் இலங்கை 
சுதந்திரம் அடைந்த முதலாவது 
தசாப்தம் வரையும் ஆங்கிலமே 
அரசகரும மொழியாகத் திகழ்ந்தது. 
நிருவாகத்திலும்‚ கல்வியிலும் தேசிய 
மொழிகளின் உபயோகத்திற்கான 
எழுச்சி யாழ்ப்பாண இளைஞர் 
காங்கிரஸினால் (துயககயெ லுழரவர 
ஊழபெசநளள) வழிநடத்தப்பட்டது. 
காலஞ்சென்ற ஹண்டி 
பேரின்பநாயகம் இவ்வியக்கத்திற்குத் 
தலைமை தாங்கினார். காந்தியின் 
நடவடிக்கைகளினால் கவரப்பட்ட 
யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் 
அனேகமாக இளம் பாடசாலை 
ஆசிரியர்களையும்‚ சிரே‘்ட 
மாணவர்களையும் உள்ளடங்கியிருந்தது‚ 
யாழ்ப்பாணத்திற்கு வெளியே சகல 
அரசியல் தலைவர்களுடனும் (கண்டிய 
மற்றும் கரையோரச் சிங்களவர்கள்‚ 
சோனகர் மற்றும் மலாயர்கள்‚ மலையக 
மற்றும் கிழக்குத் தமிழர்கள்)‚ காந்தி‚ 
நேரு மற்றும் ராஜகோபாலாச்சாரியார் 
ஆகியோர் உட்பட மிகப் 
பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட இந்தியத் 
தலைவர்களுடனும் மனப்பூர்வமான 
உறவைத் தாபித்திருந்தது. 1920களிலும்‚ 
1930களின் முற்பகுதியிலும் யாழ்ப்பாண 
இளைஞர் காங்கிரஸ் உச்சநிலையில் 
இருந்தது. ஆனால்‚ அதன் பின்னர் அது 
படிப்படியாக மங்கிப்போனது. 
யாழ்ப்பாண இளைஞர் 
காங்கிரஸ ின் கொள்கைக்கு 
அமைவாக‚ கட்டாயமான மொழிகளாக 
சிங்களத்தையும்‚ தமிழையும்‚ 
ஆங்கிலத்தையும் யாழ்ப்பாணத்தில் 
உள்ள முன்னணிப் பாடசாலைகள் 
கற்பித்தன. அவர்களுக்கு 
உடனடியாகவே சுதந்திரம் தேவைப்பட்ட 
காரணத்தினால்‚ டொனமூர் 
சீர்திருத்தங்களை எதிர்த்ததுடன்‚ 
டொனமூர் சீர்திருத்தங்களின் கீழ் 
நடைபெற்ற 1931 அரச சட்ட சபைத் 
தேர்தல்களையும் பகி‘்கரித்தனர். 
1931இல் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் 
இந்தப் பகி‘்கரிப்பு 100மூ வெற்றியை 
அளித்ததுடன்‚ பகி‘்கரிப்பினை 
அங்கீகரிக்காத தமிழ் தேசியவாதிகள் 
கூட (உதாரணம்: மன்னாரில் 
போட்டியிட்டு‚ தோல்வியடைந்த ஜி.ஜி. 
பொன்னம்பலம்) குடாநாட்டுக்கு வெளியே 
போட்டியிட்டார்கள். ஆனால்‚ தொடர்ந்து 
பகி‘்கரிப்பு வெளிப்படையாகவே 
தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை 
என்பதுடன்‚ 1936 அரச சட்ட சபைத் 
தேர்தல் நடைபெற்ற போது பகி‘்கரிப்பு 
இடம்பெறவில்லை. துரதிா‘்டவசமாக‚ 
1931இல் யாழ்ப்பாண இளைஞர் 
காங்கிரஸினால் அழைக்கப்பட்ட 
பகி‘்கரிப்பு எதிரான விளைவுகளை 
ஏற்படுத்தியதுடன்‚ யாழ்ப்பாண இளைஞர் 
காங்கிரஸின் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு 
எதிரான இளம் புத்திஜீவிகள் 
கற்பனாவாத உயர் இலட்சியங்களைப் 
பின்பற்றுபவர்கள் என உதாசீனம் 
செய்யப்பட்டார்கள். இது யாழ்ப்பாண 
இளைஞர் காங்கிரஸூக்கு மேலாக 
தமிழ் காங்கிரஸை ஆரம்பிப்பதற்கான 
உந்துசக்தியை வழங்கியதுடன்‚ தனது 
ஆதிக்கத்தை ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் 
 
பேணக்கூடியதாகவும் இருந்தது. 
1936 முதல் இரு தசாப்தங்களுக்கு 
தமிழ் அரசியலில் அவர் தனது 
ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தினார். இக் 
காலத்தினுள் யாழ்ப்பாண இளைஞர் 
காங்கிரஸினால் கட்டியெழுப்பப்பட்ட 
இனரீதியான நல்லெண்ணம் படிப்படியாக 
சிதைவடைந்தது. 
இதனிடையே அரசகரும 
மொழியாகவும்‚ பாடசாலைகளில் 
போதனர மொழியாகவும் சிங்களத்தை 
மட்டுமே கொண்டுவருவதற்காக 
1944இல் அரச சட்ட சபையில் 
தீர்மானமொன்றை ஜே.ஆர்.ஜயவர்தனர 
கொண்டுவந்தார். வாக்களிப்பிற்கு 
இது சமர்ப்பிக்கப்படுவதற்கு முன்‚ 
சிங்களம் மட்டுமே என்பதற்குப் 
பதிலீடாக சிங்களமும்‚ தமிழும் 
என திரு.வி.நல்லையாவினால் 
திருத்தமொன்று கொண்டு வரப்பட்டது. 
திருத்தம் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு‚ 
ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. 
ஆனால்‚ இது தமிழர்களினதும்‚ 
முஸ்லிம்களினதும் மத்தியில் 
இனவாத விரோதத்தன்மையையும்‚ 
பாதுகாப்பின்மை பற்றிய 
உணர்வையும் உருவாக்கியது. 1948 
பாராளுமன்றத் தேர்தல்களிலும்‚ 
மீண்டும் 1952 பாராளுமன்றத் 
தேர்தல்களிலும் வடக்கின் தேர்தல் 
தொகுதிகளில் அனேகமாக சகல 
ஆசனங்களிலும் தமிழ் காங்கிரஸ் 
வெற்றியீட்டியது. எனவே‚ இதன் 
பின்னர்‚ எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகத்தின் 
தலைமையிலான தமிழரசுக் 
கட்சியினால் தமிழ் தலைமைத்துவம் 
பொறுப்பேற்கப்பட்டதுடன்‚ 1970களின் 
பிற்பகுதியில செல்வநாயகம் காலமாகும 
 
வரை இரு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக 
அவரது தலைமை நீடித்து நிலைத்தது. 
ஆனால்‚ 1977 வரை ஒவ்வொரு 
தேர்தலிலும் பிரிவினைக்கு எதிராக 
தமிழரசுக் கட்சி ஆக்ரோ‘மாகவும்‚ 
வெற்றிகரமாகவும் பிரச்சாரம் செய்தது. 
செல்வநாயகத்தின் காலத்தின் போது‚ 
வடக்கிலும்‚ கிழக்கிலும் உள்ள 
முஸ்லிம்களின் ஆதரவை தமிழரசுக் 
கட்சி அனுபவித்தது. பிராந்தியத்தின் 
முஸ்லிம் பிரதிநிதிகள் சிங்களம் மட்டும் 
சட்டத்திற்கு எதிராக வாக்களித்தனர். 
இதேவேளை‚ வடக்குக்கும‚் கிழக்குக்கும் 
வெளியே தளத்தைக் கொண்டிருந்த 
முஸ்லிம் தலைவர்கள் சிங்களம் மட்டும் 
சட்டத்திற்கு வாக்களித்தனர். ஆனால்‚ 
இதில் செனேட்டர் எ.எம்.எ.அஸ ீஸ் 
(ஆரம்பத்தில் யாழ்ப்பாணத்தைச் 
சேர்ந்தவர்) விதிவிலக்காகச் 
செயல்பட்டாார். இப்பிரச்சனையைத் 
தொடர்ந்து அவர் ஐக்கிய தேசியக் 
கட்சியிலிருந்து வெளியேறியதுடன்‚ 
சிங்களம் மட்டும் சட்டத்திற்கு 
எதிராகவும் வாக்களித்தார். 
 
ஒரேயொரு அரசகரும மொழியாக 
சிங்களத்திற்காக பிரச்சாரம் செய்த 
ஸ்ரீ லங்கர சுதந்திரக் கட்சி (மஹஜன 
எக்ஸத் பெரமுன என்ற பதத்திலான 
கூட்டணியொன்றின் அங்கம்) மற்றும் 
ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆகிய 
சிங்களவர்களினால் வழிநடத்தப்பட்ட 
இரு பாரிய கட்சிகள் போட்டியிட்ட 1956 
தேர்தல்கள் இனத்துவப் பிரிவினையை 
விரிவுபடுத்தின. அரசகரும மொழிகளாக 
சிங்களத்திற்கும்‚ தமிழுக்கும் மார்க்ஸ ிய 
லங்கர சம சமாஜக் கட்சியும்‚ 
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் பிரச்சாரம் 
செய்ததுடன்‚ ஸ்ரீ லங்கர சுதந்திரக் 
கட்சியுடன் ஏற்கனவே கைச்சாத்திட்ட 
போட்டியற்ற ஒப்பந்தத்தினால்‚ 
வடக்குக்கும்‚ கிழக்குக்கும் 
வெளியே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க 
எண்ணிக்கையிலான ஆசனங்களை 
அவை பெற்றுக்கொண்டன. ஆனால்‚ 
வடக்கில் அல்லது கிழக்கில் 
சிறிதளவு தாக்கத்தையே இக் 
கட்சிகள் கொண்டிருந்தன. வடக்கில் 
கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஓர் ஆசனத்தை 
வெற்றியீட்டியதுடன்‚ நாடு பூராவும் 
பாராளுமன்றத்தில் இரண்டாவது பாரிய 
கட்சியாக லங்கர சம சமாஜக் கட்சி 
விளங்கியது. ஒன்றில் இடதுசாரிக் 
கட்சிகளேர அல்லது தமிழ்க் 
கட்சிகளேர பயனுறுதிவாய்ந்த அரசியல் 
கூட்டணியொன்றை ஏற்படுத்திக் 
கொள்ளவில்லை. 1940களில் மலையகத் 
தமிழர்களையும்‚ இடதுசாரிகளைச்சாராத 
தாராள வாத கருத்தியலைக் 
கொண்ட சிங்களவர்களையும் 
பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கட்சிகளை 
 
ஒன்றிணைக்கும் இத்தகையதொரு 
கூட்டணி அமைக்கப்பட்டிருந்தால்‚ 
அவை 1947 தேர்தல்களில் 
வெற்றியீட்டியிருக்கும். அதே சமயம்‚ 
எமது வரலாற்றின் மார்க்கத்தை 
மாற்றியமைத்து‚ மலையகத் 
தமிழர்களின் குடியுரிமை‚ மற்றும் 
வாக்களிக்கும் உரிமைகள் 
இழக்கப்படுவதையும்‚ அரசகரும 
மொழியொன்றாகத் தமிழை விலக்கி 
வைப்பதையும்‚ தொடர்ச்சியாக 
இடம்பெற்ற கலவரங்களையும்‚ 
இனசுத்திகரிப்புகளையும் அத்துடன் 
இவற்றைப் பின்தொடர்ந்த சிவில் 
யுத்தத்தையும் தவிர்த்திருக்கலாம். 
இதனிடையே‚ இனவாதப் பிளவு 
வருடங்கள் மறைந்தோட விரிவடைந்தது. 
1956 தேர்தல்களில் வடக்கிலும்‚ 
கிழக்கிலும் தமிரசுக் கட்சி 
வெற்றியீட்டியதுடன்‚ நாட்டின் எஞ்சிய 
பகுதிகளில் மஹஜன எக்ஸத் பெரமுன 
வெற்றியீட்டியது. சுதந்திரத்திற்கு 
முன்னரேயே ஆரம்பித்த இனத்துவப் 
பிளவுகள் இறுக்கமடைந்ததுடன்‚ 
நேரத்திற்கு நேரம் இறுக்கம் 
குறைந்தது ஆனால்‚ தற்போது 
உறுதியாகத் தாபிக்கப்பட்டு‚ மீண்டும் 
இறுக்கமடைகின்றது. 
 
தமது அரசியல் கட்சிகளின் 
(ஐக்கிய தேசியக் கட்சி மற்றும் 
ஸ்ரீ லங்கர சுதந்திரக் கட்சி) தூ 
ண்டல்களுக்கு அமைவாக சிங்களம் 
மட்டும் சட்டமூலத்திற்கு வடக்குக்கும்‚ 
கிழக்குக்கும் வெளியே உள்ள 
தொகுதிகளைப் பிரதிநிதிப்படுத்தும் 
முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 
வாக்களித்தனர். இதன் 
விளைவொன்றாகவே வடக்கிலும்‚ 
கிழக்கிலும் உள்ள முஸ்லிம்களின் 
அக்கறைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக 
எம்.எச்.எம்.அ‘்ரப்பின் தலைமையின் 
கீழ் ஸ்ரீ லங்கர முஸ்லிம் காங்கிரஸ் 
தோன்றியது. இக் கட்சி வடக்குக்கும்‚ 
கிழக்குக்கும் வெளியே சில தேர்தல் 
தொகுதிகளில் வெற்றியீட்டியதுடன்‚ 
இலங்கை முஸ்லீம்களின் முன்னணிக் 
கட்சியாகத் தோற்றம் பெற்றது. 
கடுந்துயரமான விபத்தொன்றில் அவரது 
அகால மரணம் வரை தமிழரசுக் 
கட்சியுடன் அ‘்ரப்பின் உறவு 
தொடர்ந்துமே நன்றாக விளங்கியது. 
1981 குடிசனக் கணக்கெடுப்பில் 
(கடைசியாக இடம்பெற்ற 
நாடு பூராவிலுமான குடிசனக் 
கணக்கெடுப்பு) தமிழ் பேசும் 
சனசமூகங்கள் (இலங்கைத் 
தமிழர்கள்‚ முஸ்லிம்கள்‚ சோனகர்கள் 
மற்றும் மலையகத் தமிழர்கள்) 
அச் சமயத்தில் சனத்தொகையின 
 
30மூஐ அடக்கியிருந்ததுடன்‚ 
சிங்களவர்கள் (கண்டிய மற்றும் 
கரையோரச்சிங்களவர்) 69மூ ஆகவும்‚ 
ஏனையோர் ஒரு சதவீதத்தை விடக் 
குறைவாகவும் விளங்கினர். 1981 
முதல் புலம் பெயர்வின் காரணமாக 
குறிப்பிடத்தக்களவில் இனத்துவ 
விகிதாசாரங்கள் மாற்றமடைந்துள்ளன 
(தமிழர்கள் மத்தியில் இது ஈடில்லாத 
விதத்தில் உயர்வாகும்). மொழி 
உபயோகத்தைப் பொறுத்தளவில்‚ 
தமிழ் பேசுபவர்களின் ஒரு சிறிய 
பகுதியினர்‚ விசேடமாக முஸ்லிம்கள் 
சிங்கள மொழி அறிவை ஈட்டியுள்ளனர். 
எனினும்‚ இலங்கையர்கள் 
தொடர்ந்துமே ஒரேயொரு மொழியைத் 
தெரிந்தவர்களாகவே இருக்கின்றனர். 
அரசகரும மொழியாகச் சிங்களம் 
முன்வைக்கப்பட்ட தன்மையும்‚ 
அதனுடன் இணைந்திருந்ததும்‚ பின் 
விளைவிலானதுமான வன்முறையும் 
தமிழர்கள் மத்தியில் சிங்கள மொழியின் 
அறிவு பரவுவதைத் தடுத்துள்ளன. 
இரு மொழிகளையும் மற்றும் 
மும்மொழிகளையும் பரப்புவதற்கு 
இலங்கையின் கல்வி முறைமையும் 
உகந்ததாக இருக்கவில்லை. இது 
இந்தியாவில் உள்ள சூழ்நிலைக்கு 
முற்றிலுமே மறுதலையானதாகும். அங்கு 
படிப்பறிவு மட்டங்கள் மிகக் குறைவாக 
இருந்த போதிலும்‚ பலமொழிகளை 
மேம் படுத்துவதற்கு கல்வி முறைமை 
உந்துசக்தியாக விளங்குவதுடன்‚ இது 
அந் நாட்டில் தேசிய ஐக்கியத்தைக் 
கட்டியெழுப்புவதில் பாரிய 
காரணியொன்றாகவும் இருந்து வருகிறது. 
 
பெருமளவு மொழிசார்ந்த 
மாநிலங்கள் சம‘்டியாக விளங்குவதே 
இந்தியாவில் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க 
அம்சமாகும். இங்கு தமது 
மொழிகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு 
ஒவ்வொரு மாநிலத்தினுள் 
எண்ணிக்கை ரீதியில் உள்; 
ரில் குறிப்பிடத்தக்க மொழிசார்ந்த 
சிறுபான்மையினர்களுக்கான 
ஏற்பாட்டுடன் அம் மாநிலத்தின் 
இந்திய தேசிய மொழிகள் 
ஒவ்வொன்றுமே அதிகாரத்துடன் ஆட்சி 
செய்யப்படுகின்றது. உதாரணமாக‚ 
தமிழ் நாடு மாநிலத்தில் அரசகரும 
மொழி தமிழாகும். ஆனால்‚ தமது 
சம்பந்தப்பட்ட மொழிகளைப் 
பயன்படுத்துவதற்கு தமிழ் நாட்டின் 
எல்லைகளினுள் மலையாளம்‚ கன்னடம் 
மற்றும் தெலுங்கு ஆகியவற்றைப் 
பேசுபவர்கள் உள்ள பகுதிகளில் 
ஏற்பாடுள்ளது. மறுபுறத்தில்‚ 
கேரளா‚ கர்னாடகர மற்றும் ஆந்திரர 
ஆகியவற்றின் எல்லைகளினுள் தமிழ் 
பேசுபவர்கள் உள்ள குறிப்பிடத்தக்க 
இடங்களில் அவர்கள் கல்வியிலும்‚ 
மாநிலத்துடன் தொடர்புகொள்வதிலும் 
தமிழைப் பயன்படுத்தக் 
கூடியதாகவுள்ளது. இவை யாவுமே 
தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு 
 
பங்களிக்கின்றன. மறுதலையாக‚ 
இலங்கை தொடர்ந்துமே தனிமொழியாக 
அதிகாரம் செலுத்தப்படுவதுடன்‚ 
தேசிய சிறுபான்மையினருக்கேர 
(பெரிதுமே தமிழ் பேசுபவர்கள்) அல்லது 
பிராந்திய சிறுபான்மையினருக்கேர 
(சிங்களம் பேசுபவர்களேர 
அல்லது தமிழ் பேசுபவர்களோ) 
போதியளவு ஏற்பாட்டினை நிருவாகம் 
செய்திருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக‚ 
முன்னரைவிட இலங்கைத் தேசம் 
தற்போது இனத்துவரீதியில் அதிகளவு 
முறிவடைந்துள்ளது. 
தற்போது அனேகமாக சிங்களம் 
பேசுபவர்களின் விகிதாசாரம் 75மூக்கு 
மேலாகவும்‚ தமிழ் பேசுபவர்களின் 
விகிதாசாரம் 25மூஐ விட குறைவாகவும் 
இருக்கும். மறுபுறத்தில்‚ மொழி 
உபயோகம் தொடர்பிலான சட்டங்கள் 
மாற்றமடைந்துள்ளன. 1956இல் 
ஒரேயொரு அரசகரும மொழியாக 
சிங்களம் கொண்டுவரப்பட்டதுடன்‚ இது 
1972 மற்றும் 1978 அரசியலமைப்பில் 
ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளது. 
அரசகரும மொழியாக தமிழையும் 
(அரசகரும மொழியாக சிங்களத்தின் 
வரலாற்றுரீதியிலான அந்தஸ்தை 
மதிப்பு குறைக்காமல்)‚ இணைப்பு 
மொழியாக ஆங்கிலத்தையும் 
சிறிதளவு திரிபுபடுத்தப்பட்ட பதத்தில் 
1987இன் பதின்மூன்றாவது திருத்தம் 
அறிமுகப்படுத்தியது. அரசியலமைப்பின் 
சம்பந்தப்பட்ட உறுப்புரை 18 தற்போது 
பின்வருமாறு அர்த்தப்படுகின்றது: 
