இறைவனுக்குப் பணிந்து நடப்பவர்கள் எப்போதும் எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை !


றிஸ்தவ வாழ்வு என்பது சிலுவைகள் நிறைந்த வாழ்வுதான். சோதனைகளும் துன்பங்களும் வரும் போது முணுமுணுக்காமல் யார் பொறுமையாகத் துன்பங்களைச் சகித்துக் கொள்கின்றனரோ அவர்களது வாழ்வே இறைவன் விரும்பும் ஏற்புடைய வாழ்வாக இருக்கும். அதுமட்டும் அல்ல, துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொள்வதிலும் பெருமகிழ்ச்சி கொள்கிறோம். ஏனெனில், துன்பத்தால் மன உறுதியும், மன உறுதியால் தகைமையும், தகைமையால் எதிர் நோக்கும் விளையும் என அறிந்திருக்கிறோம் (உரோ 5:3-4) வாழ்வில் ஒன்றுக்கு மேல் ஒன்றாக சோதனைகள் வந்தால் தகர்ந்து போவீர்கள் அல்லவா? ஆழ் துயரம் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்களாக மாறுவீர்கள் அல்வமா? அதற்குக் காரணம் துன்பங்களை இறைவனிடமிருந்துதான் பெற்றுக் கொள்கிறோம் என்ற அறிவு இல்லாமல் போவதுதான். இறைவனை அன்பு செய்து வாழ்பவர்களால், அவருக்குப் பணிந்து நடப்பவர்களால் சிலுவை சுமக்க இயலும்.
ஆண்டவர் இயேசு விண்ணகத் தந்தையாம் இறைவனின் திருவுளத்திற்கேற்ப சிலுவையை ஏற்றுக் கொண்டார். சாவை ஏற்கும் அளவுக்கும், அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து தம்மையே தாழ்த்திக் கொண்டார். (பிலி 2:8-9) ஏனென்றால் இயேசு சிலுவையைச் சுமந்த போதும், சிலுவையில் அறையப்பட்டு மிகக் கொடிய வேதனையை ஏற்றுக் கொண்டு இறந்த போது அவர் இருள் நிறைந்த கல்லறையைப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, அவர் மனிதர் அனைவரின் மீட்பையும் உயிர்ப்பையும் நிலை வாழ்வையுமே கண்டார். இந்த மன நிலைதான் நமக்கும் ஏற்பட வேண்டும்.
கடவுளிடம் அன்பு கூர்பவர்களோடு, அதாவது அவரது திட்டத்திற்கேற்ப அழைக்கப்பட்டவர்களோடு, அவர்கள் நன்மைக்காகவே ஆவியார் அனைத்திலும் ஒத்துழைக்கின்றார் (உரோ 8:28). எல்லாம் நன்மையாக மாறும் என்ற மனநிலைதான் நமக்கு வேண்டும். வாழ்வில் எத்தனையோ பிரச்சினைகள் சோதனைகள் துன்பங்கள் நோய்கள் என்று நாம் வருந்துகிறோம். நமக்கு மனிதக் கண்ணோட்டம் அல்ல, இறைக்கண்ணோட்டம்தான் வேண்டும். அதாவது துன்பங்களை இறைவனின் திருவிருப்பத்திற்கேற்ப காண வேண்டும். யோபு இவ்வாறுதான் செய்தார். யோபு தமக்கு வந்த இழப்புகளைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அதைப் பார்க்கவுமில்லை. அவரது கண்கள் இறைவனையே தேடின. அதனால் உடல் மன வேதனைகளால் துடித்த போது அவரால் இறைவனைக் காண முடிந்தது. இப்பொழுது, என் கண்களே உம்மைக் காண்கின்றன. (யோபு 42.5)
நான் துன்பத்தின் நடுவில் நடந்தாலும், என் உயிரைக் காக்கின்aர் (திபா 138:7) மனிதக் கண்ணோட்டத்தில் துன்பங்களைக் காணும் போது ஏமாற்றமும் எதிர்நோக்கற்ற நிலையும் வேதனையும் தான் பலன் ஆன்மிகக் கண்ணோட்டம் இல்லையென்றால் பாவமும் கூடவே வரும். இதுதான் முதல் பெற்றோரின் காரியத்திலும் நடந்தது. அதனால் துன்பங்களில் இறைக் கண்ணோட்டம் அவசியம். அப்போது சோதனை வேதனைகளில் கூட ஆன்மீக ஆனந்தம் கிடைக்கும்.
யோவான் நற்செய்தியின் 21ம் அதிகாரத்தில் சீமோன் பேதுரு மீன் பிடிப்பதைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளது. இரவு முழுவதும் வலை வீசியும் மீன் எதுவும் அகப்படாத வீணான உழைப்பின் கதை நமது வாழ்க்கையில் கூட இதைப் போன்ற வீணான உழைப்புகள் இருக்கலாம். அப்போது நாமும் ஏமாற்றம் அடைந்திருக்கலாம், எதிர்நோக்கை இழந்திருக்கலாம். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்! இறைவன் எதுவுமில்லாதவர்களிடம் தான் வருகிறார்.
உங்கள் கவலைகளையெல்லாம் அவரிடம் விட்டுவிடுங்கள் ஏனென்றால், அவர் உங்கள் மேல் கவலை கொண்டுள்ளார் (1பேது 5:7) மன வருத்தப்படும் பேதுருவிடம் ஆண்டவர் செல்கின்றார். அப்போது அவருக்கு மீன் கிடைத்தது! ஆம்! அவரது வாழ்நாளில் அவர் பார்த்திராத அளவுக்கு மீன் கிடைத்தது! ஏனென்றால் சீமோன் பேதுரு இயேசு தமக்குச் சொன்னதைக் கேட்டார், அதன்படி செயல்பட்டார். இயேசுவிடம் நம்பிக்கை வைத்தார், அவர் அடி பணிந்தார். இறைவனுக்குப் பணிந்து நடப்பவர்கள் எதற்கும் அஞ்சவேண்டியதில்லை. எதிர்நோக்கோடு ஆண்டவர் செயலாற்றும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தால் போதும், எல்லாம் நன்மையாக மாறும்!
வாழ்வில் தோன்றும் சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் தோளில் சுமக்க வேண்டிய நிலையில் அதை நோக்கிக் கண்ணீர் விடக் கூடாது. சிலுவைக்கு அப்பால் இறைவனின் திருவுளத்தையும் அவரது மாட்சிமையையும் தரிசிக்க வேண்டும். இறைவனின் திருவுளத்திற்கேற்ப ஒழுக வேண்டும். அவருக்குப் பணிந்து நடக்க வேண்டும். வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளைத் தனக்குள்ளே வைத்திராமல் இறைவனிடம் விட்டுவிடுவோம். அவர் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்வார் இதுதான் நமது; மனநிலையாக இருக்க வேண்டும்.
அருட்பணி
வி. ஜோஸ்
