வெற்றியின் பின்னணியில் சொற்கள்

எ ழுத்துகள் ஒன்று சேர்ந்தால் சொல்லாகி விடாது. ‘ளிள்வ’ - இது மூன்று எழுத்துகள் கொண்டது. இது சொல்லா? இல்லை. இதுவே ‘வள்ளி’ என்றால் ஒரு பெயரைக் குறிக்கும். சொல். பொருள் உடையதுதான் சொல். எனவே, எல்லாச் சொற்களும் பொருள் சார்ந்தவையே என்கிறது நன்னூல் இலக்கணம். சொல்லையும், பொருளையும் பிரிக்க முடியாது. சொல்லுக்கு வார்த்தை, பதம், கிளவி என்கிற வேறு பெயர்ச் சொற்களும் உண்டு.
வார்த்தை கடவுளோடு இருந்தது, வார்த்தையே கடவுளானது என்கிறது பைபிள் வாசகம். இந்த பிரபஞ்சத்தில் முதிலல் பிறந்தது பிரணவம் என்கிறது இந்து மதம். பிரணவம் என்பது ஓங்கார ஒலி, வார்த்தைகளுக்கு உயிர் தருவது இந்த ஒலி, ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு சக்தி உண்டு. வார்த்தைகள் பூ போன்றவை. அவற்றைத்தொடுக்கும்விதத்தில் தொடுத்தால்தான் மதிப்பைப் பெற முடியும். ஆடைகள் புறத் தோற்றத்தை அழகுபடுத்துவதைப் போல இதயத்திலிருந்து வருகிற வார்த்தைகள் அக அழகை வெளிப்படுத்தும்.
நம்பிக்கை வாய்ந்த சொற்களால் மனதை நிரப்புவதன் மூலம் நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. துணிவு மிக்க சொற்களால் துணிவு ஏற்படுகிறது. இரக்கம், கருணை போன்ற சொற்கனால் பரிவும், பாசமும் உண்டாகின்றன.
அன்பு நிறைந்த இனிய சொல், இரும்புக் கதவையும் திறக்கும் என்பார்கள். மருத்துவர் நோயாளியிடம் பேசும் அன்பான சொற்களில்தான் அவருடைய தொழிலின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது.
வழக்குரைஞர், நீதிபதியின் உள்ளத்தை ஈர்க்கும் வாதத் திறமையில்தான் அவருடைய வழக்கின் வெற்றி உள்ளது.
வாடிக்கையாளர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் கனிவான பேச்சில்தான் வணிகத்தின் வெற்றி இருக்கிறது.
மாணவர்களின் உள்ளத்தில் ஒளி பாய்ச்சக் கூடிய பேச்சாற்றலில்தான் ஆசிரியப் பணியின் மகத்துவம் இருக்கிறது.
இப்படிச் சொல்லும் சொற்களின் மூலம் ஒருவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை அடையாளப்படுத்த முடியும். எனவேதான், ‘சொற்கள் காலம் கடந்து நிற்பவை. அதைப் புரிந்து கொண்டு அவற்றைப் பேச வேண்டும். எழுத வேண்டும்’ என்கிறார் கலில் ஜிப்ரான். சொல் என்பது செயலின் விதை. மனம் - எண்ணத்தின் பிறப்பிடம், எண்ணம் - வார்த்தைகளின் தாய். வார்த்தை - செயலின் உந்து சக்தி.
மனித உணர்ச்சிகளை மின்னல் வேகத்தில் தூண்டி விடும் ஆற்றல் வார்த்தைகளுக்கு உண்டு. விடுதலைப் போராட்டக் காலம், வெள்ளையருக்கு எதிராய் வீர முழக்கங்கள் வீதியெங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்த நேரம், கப்பலோட்டிய தமிழர் வ. உ. சி.யும் சுப்பிரமணிய சிவாவும் ஒரே மேடையில் அமந்திருந்தார்கள். அப்போது ஒரு பேச்சாளர், ‘வெள்ளையர்களை மூட்டை முடிச்சுகளோடு இந்த நாட்டை விட்டு ஓட ஓட விரட்ட வேண்டும்’ என்று ஆவேசமாகப் பேசினார்.
அடுத்து பேச வந்த சுப்பிரமணிய சிவா, ‘இவருடைய பேச்சை நான் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன்...’ என்று ஆரம்பித்தார். அனைவரும் அவரையே ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர்.
சிவா தொடர்ந்தார் - வெள்ளையர்களை நாட்டை விட்டு விரட்ட வேண்டும். இதை நான் ஏற்கிறேன். ஆனால் மூட்டை முடிச்சுகளோடு விரட்ட வேண்டும் என்ற வார்த்தைகளைத்தான் நான் மறுக்கிறேன். அதற்குக் காரணம் மூட்டை முடிச்சுகள் நம்முடையவை. அவர்களை வெறுங்கையோடுதான் இந்த நாட்டை விட்டு விரட்ட வேண்டும் என்றார். கேட்டுக் கொண்டிருந்த அனைவரும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் திரண்டனர்.
அவ்வாறான செயற்பாடுகளின் விளைவால் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது. இப்போதாவது சொற்களின் மகிமை புரிகிறதா?

