சர்வதேச அகதிகள் சட்டத்தின் கீழ் அகதிகளுக்குரிய உரிமைகளும் பாதுகாப்புகளும்


மனித நாகரீக வளர்ச்சியின் ஆரம்ப பகுதியில் இருந்தே புகலிடம் வழங்குதல் நடைமுறையில் இருந்து வந்துள்ளது. சோக்கிரட்டிஸ் இதனை தனிப்பட்ட சுதந்திரத்துடன் தொடர்புடையது என குறிப்பிட்டுள்ளார். 
		
		தலைவர் - சட்டத் திணைக்களம்,
		சிரேஷ்ட சட்டத்துறை விரிவுரையாளர்
		- இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம்.
உலக நாடுகளில் நடைபெற்ற, நடைபெற்று வருகின்ற உள்நாட்டு யுத்தம் காரணமாக தத்தமது நாடுகளிலே தம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியாத மக்கள் தமது நாட்டை விட்டு வேறொரு நாட்டினை நோக்கி இடம்பெயரும் நடைமுறை காலாகாலமாக இருந்து வருகின்றது. முதலாவது மற்றும் இரண்டாவது உலக மகாயுத்த காலப் பகுதியில் நாட்டைவிட்டு வெவ்வேறு நாடுகளில் இடம்பெயர்ந்து வாழ்ந்த மக்களையும் உள்நாட்டு யுத்தம் காரணமாக ஏனைய நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்த மக்களையும் பற்றி நாம் அறிவோம். 
இவ்வாறு நாட்டை விட்டு வெளியேறும் மக்களுடைய உரிமைகளை பாதுகாப்பது யார்? பொறுப்பு யார் மீது சுமத்தப்படுகிறது? மனித உரிமைகளை எவ்வித மட்டுப்பாடுகளும் இன்றி அனுபவிக்கின்றனவா? என்ற வினாக்களுக்கு விடை காண அகதிகள் தொடர்பாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையினாலும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அதிகளுக்கான உயர் ஸ்தானிகராலும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்ற நடவடிக்கைகளை நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும். 
உதாரணமாக எமது நாட்டிலே கடந்த 30 வருடங்களாக இடம்பெற்றுவந்த உள்நாட்டு பிரச்சினையால் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இந்தியா, கனடா, அவுஸ்திரேலியா, லண்டன், மலேசியா, சுவீடன், ஜேர்மன், பிரான்ஸ் என மேலைத்தேய மற்றும் கீழைத்தேய நாடுகளில் இடம்பெயர்ந்து வாழ்ந்து வருகின்றமையை காணுகிறோம். எனவே இவ்வாறான மக்களுக்கு இருக்கக் கூடிய சர்வதேச சட்ட பாதுகாப்புகளைப் பற்றி பார்ப்பது அத்தியாவசியமாகும்.

இச்சட்டத்தின் வளர்ச்சியை இரண்டு கட்டமாக பார்க்கலாம் 1921 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் 20 ஆம் திகதி சர்வதேச செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் தலைவர் திரு கஸ்டோ எட்வழி  இன் கீழ் ரஷ்ய அகதிகளுக்கான பொது ஆணையாளர் ஒருவரை நியமித்தது. 
இதனைத் தொடர்ந்து நோர்வே நாட்டை சேர்ந்த விஞ்ஞானியான நான்சன் தனிப்பட்ட நபராக இவ்விடயத்தில் ஆர்வம் காட்டியதுடன் இவர் யுத்த கைதிகளுக்கான உயர் ஆணையாளராக நியமிக்கப்பட்டார். இவருடைய முயற்சியால் 26 நாடுகளைச் சேர்ந்த 450,000 யுத்த கைதிகள் தமது சொந்த நாடுகளுக்கு திரும்பினர். 1921 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் திரு நான்சன் என்பவர் ரஷ்ய அகதிகளுக்கான உயர் ஸ்தானிகராக நியமிக்கப்பட்டார். 
1922 ஆம் ஆண்டு இவருடைய முயற்சியின் பலனாக அகதிகளை பாதுகாப்பதற்காக அடையாள சான்றிதழ் ஒன்று வழங்கப்பட்டது. இது ‘நான்சன் கடவுச்சீட்டு’ என பிரசித்திபெற்றது. இதனைத் தொடர்ந்து ரஷ்ய அகதிகளுடைய அந்தஸ்தை உயர்த்தும் முகமாக நாடுகளின் கூட்டமைப்பு வரைவிலக்கணம் ஒன்றினை வழங்கியது. 1926 ஆம் அமெரிக்க அகதிகளுக்கான வரைவிலக்கணம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. 
1928 ஆம் ஆண்டு அசேரியன் அகதிகளின் வரைவிலக்கணம் வழங்கப்பட்டது. 1933 ஆம் ஆண்டு பெருந்தொகையான ஜேர்மன் அகதிகள் அயல் நாடுகளில் அகதி அந்தஸ்து கோரியதை தொடர்ந்து நாடுகளின் கூட்டமைப்புக்கு வெளியே ஜேர்மனுக்கான உயர் ஸ்தானிகர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டார். 
1938 ஆம் ஆண்டு யூலை மாதம் அரசுகளுக்கிடையே கூட்டம் ஒன்று நடைபெற்று அரசியல் அகதிகள் என்ற வளர்ச்சி ஏற்பட்டது. 1933ம் ஆண்டு மற்றும் 1938 ஆம் ஆண்டுகளில் ஒவ்வொரு நாட்டினருக்கும் என ஆக்கப்பட்ட அகதிகளுக்கான சட்ட ஏற்பாடுகள் போதுமானதாக கருதப்படவில்லை. ஏனெனில் தொடர்ச்சியாக பல நாடுகளில் இருந்து பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அகதிகள் அந்தஸ்த்து கோரினர். எனவே முழு உலகத்துக்குமான ஒரு சர்வதேச சமவாயத்தின் தேவை உணரப்பட்டது.
1948 ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது உலக மகா யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட பாரியளவான பாதிப்புகள் வேறு நாடுகளில் தஞ்சம் புகுதலை உரிமை ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. 
இதன் பயனாகவே 1948 ஆம் ஆண்டு மனித உரிமைகளுக்கான அனைத்துலக பிரகடனம் உறுப்புரை 14ல் ஒவ்வொருக்கு ஏனைய நாட்டில் தஞ்சம் கோருவதற்கான உரிமையுண்டு என பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக எடுத்து நோக்குகின்றபோது ஒவ்வொரு நாடும் தனது பிரஜைகளை பாதுகாக்கும் கடப்பாட்டினை கொண்டுள்ளதுடன் ஜெனிங்ஸ் உடைய கருத்தில் நாடுகள் அகதிகளை தோற்றுவித்தல் சட்ட முரணானது என குறிப்பிட்டுள்ளார். எனினும் மோசமான சூழ்நிலை ஒன்றில் அகதிகள் தமது உயிரை பாதுகாத்துக்கொள்ள அடைக்கலம் புகுதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

சாதாரணமாக தனக்கு அவசியமான அடிப்படை வசதிகளுடன் தமக்கே உரிய உரிமைகளையும் அனுபவிக்க ஒவ்வொருவரும் உரித்துடையவர். ஒவ்வொரு நபருக்கும் பாதுகாப்புக்கான உரிமை உண்டு. எனினும் ஒவ்வொருவருடைய தனிப்பட்ட பாதுகாப்புக்காக பொலிஸார் ஒருவரை நியமிக்க முடியாது. 
முதலில் தம்மை தாமே பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆயினும் பாதுகாப்புக்கான அச்சுறுத்தல் உள்ள சூழ்நிலைகளில் அரசு தனது பாதுகாப்பு படைகளின் மூலம் மக்களுக்கான உரிய சூழ்நிலையில் பாதுகாத்து அவர்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய ஆபத்தினை தடை செய்ய வேண்டும். உதாரணமாக நாட்டின் ஒரு சில பகுதிகளில் குழப்பமான சூழ்நிலைகள் ஏற்படுகின்றபோது நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளில் மக்களை அழைத்துச் சென்று பாதுகாத்தல் வேண்டும். 
குழப்ப சூழ்நிலை சுமுகமாக வருமிடத்து மக்களை தத்தமது இடங்களுக்கு அனுப்பி வைத்தல் வேண்டும். மறுவாறாக கூறினால் இடம்பெயர்ந்தோருக் கான உரிமைகளை அங்கீகரித்து, உறுதிப்படுத்த வேண்டும். எனினும் நாட்டின் எல்லையைவிட்டு மக்கள் செல்கின்ற போது பாதுகாப்பான ஒரு சூழலை தேடியே மக்கள் இன்றுமொரு நாட்டில் தஞ்சம் புகுவர். 
இத்தகைய சூழ்நிலையில் மற்றைய நாடு உண்மையிலேயே மக்களுக்கு பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டிய கடப்பாடு உண்டா என்ற கேள்வி எழுகின்றது. இன்றைய மனித உரிமைகள் வளர்ச்சியில் இவ்வாறு இன்னுமொரு நாட்டில் தஞ்சம் கோருதல் உரிமையொன்றாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு இருப்பதால் மற்றைய நாட்டிற்கு பாதுகாப்பதற்கான கடப்பாடு எழுகின்றது. ஆயினும் இது ஒரு நிரந்தரமான தீர்வு அல்ல. தற்காலிகமான பாதுகாப்பே ஆகும்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதன்படி 1948 ஆம் ஆண்டின் பின்பு அகதிகளுடைய அந்தஸ்து சர்வதேச மட்டத்தில் முக்கிய இடத்தை பெற்றது. 1951 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபை அகதிகளுக்கென விசேட சமவாயம் ஒன்றை ஆக்கியது. 
இங்கு அகதிகள் என்பதற்கான வரைவிலக்கணம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பிரகாரம் இனம், மதம், தேசியம், குறிப்பிட்ட சமூக குழுவினால் அங்கத்துவம் வகித்தல் அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தை கொண்டிருந்த காரணத்தால் ஒரு நபருக்கு அந்நாட்டில் பாரிய அச்சுறுத்தல் காணப்படுமாயின் அவர் இன்னுமொரு நாட்டின் பாதுகாப்பை பெறலாம். நாட்டு சூழ்நிலை சுமுக நிலைக்கு வருகின்ற போது தமது பிரஜைகளுக்கு உள்வாங்கிக் கொள்ளும் கடமை அகதிகளை தோற்றுவித்த அரசுக்கு உண்டு.
1951 ஆம் ஆண்டு சமவாயம் அகதிகளுக்கான பின்வரும் உரிமைகளை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.
உறுப்புரை 1 வரைவிலக்கணத்தையும் உறுப்புரை 2 இன் பிரகாரம் ஒவ்வொரு அகதியும் அகதி அந்தஸ்தினை பெற்றுள்ள நாட்டில் உள்ள சட்டங்கள் மற்றும் ஒழுங்கு விதிகளுக்கு கீழ்படிந்து நடக்க வேண்டும்.
அகதிகள் அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டவர்கள் இனம் அல்லது மதம் போன்ற காரணங்களின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டப்படல் ஆகாது. ஏற்கனவே பார்த்த கட்டுரைகளில் மதச் சுதந்திரம் பற்றி அவதானித்தோம். 
நமது நாட்டைவிட்டு எங்கு சென்று வசித்தாலும் ஒவ்வொருவரும் தமது மத அனுஷ்டானங்களை கடைப்பிடிக்கும் சுதந்திரங்களையும் தமது மதத்தினை பற்றிய கல்வியை போதிப்பதற்கும், கற்றுக் கொள்வதற்கும் சுதந்திரம் உடையவர்களாக இருக்கக் கூடிய வாய்ப்பினை நாடுகள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தல் வேண்டும். ஏனெனில் ஏனையோருடைய மத, கலாசார நடைமுறைகளை ஒவ்வொருவரும் மதித்து நடப்பதன் மூலம் மனித கெளரவத்தை பாதுகாத்தல் வேண்டும்.
அகதி ஒருவருடைய தனிப்பட்ட அந்தஸ்து தொடர்பாக எடுத்து நோக்குகின்றபோது அவருடைய வாழ்விடம் அஃது எந்த நாட்டை கொண்டிருந்தாரோ அந்த நாட்டின் சட்டம் ஏற்புடையதாகும்.

குறிப்பிட்ட ஒரு நபர் அகதி அந்தஸ்தை நாடு ஒன்றில் கோரியுள்ளபோது அவர் அந்நாட்டில் வசித்து வருகின்ற காலப் பகுதியில் பிணக்குகள், ஏற்படுகின்ற போது அவர் அந்நாட்டின் நீதிமன்றத்தை நாடுவதற்கு உரித்துடையவர் ஆவார். உதாரணமாக தனக்கு ஏற்பட்டுள்ள பிணக்கு ஒன்றிற்கு சட்டத்தரணியொருவரை அமர்த்தி நிதி நிலைமை பற்றாகுறையாக உள்ள வேளைகளில் இலவச சட்ட உதவிகளை பெற்றுக்கொள்ள உரிமையுண்டு.

அகதிகளை பொறுத்தவரையில் மேலைத்தேய நாடுகளில் உதவிப் பணமாக மாதாந்தம் வழங்கப்படுகிறது. எனினும் தமக்கு வேண்டிய தொழிலை பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமை இவர்களுக்கு உண்டு. எனினும் சில நாடுகளைப் பொறுத்தவரை தொழில் பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமையில் மட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. 
இதற்குரிய காரணம் தமது நாட்டு பிரஜைகளின் தொழில் வாய்ப்புக்கான சந்தர்ப்பங்களை இழக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகளை தவிர்ப்பதாகும். உதாரணமாக இந்தியாவிலே வாழ்கின்ற இலங்கை அகதிகள் பெரும்பாலும் தனியார் தொழில்களையும் கூலி வேலைகளையும் செய்து வருகின்றனர். 
அரசாங்கத்திலே தொழில் வாய்ப்புகளை பெறுவதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் இல்லை. அபிவிருத்தி அடைந்து வருகின்ற நாடுகளை பொறுத்தவரையில் தொழிலின்மை ஒரு பிரச்சினையாக உள்ளது. எனவே பலர் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு தொழில் வாய்ப்புகளுக்காக செல்கின்றனர். எனவே தமது நாட்டின் பிரஜைகளுடைய உரிமைகளை பறிக்காத முறையிலேயே அகதிகளுக்கான தொழில்வாய்ப்புக்களை தஞ்சம் புகுந்துள்ள நாடுகள் வழங்கும். 
தொழில் வாய்ப்புகளை பெற்றுக் கொள்ளுதலை தவிர ஒவ்வொரு அகதிக்கும் சுய தொழிலை மேற்கொள்வதை ஒரு உரிமையாக 1951 ஆம் ஆண்டு சமவாயம் அங்கீகரித்துள்ளது. விவசாயம், கைத்தொழில், என்பவற்றை மேற்கொள்ள சிறு தொழிற்சாலை, கம்பனிகளை உருவாக்கலாம். எனினும் குறிப்பிட்ட நாட்டினுடைய சட்டங்களை பின்பற்றி சட்ட ரீதியான தொழிலில் ஈடுபடுதல் வேண்டும். இவ்வாறு கைத்தொழில் ஸ்தாபனங்களை நிறுவனங்களை தாபிப்பதன் மூலம் பல பேருக்கு தொழில் வாய்ப்புகளை பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வாய்ப்புகளும் கிடைக்கின்றன.

1951 ஆம் ஆண்டு சமவாயத்திலே அத்தியாயம் நான்கு சமூக நல விடயங்களைப் பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளது. அதன் பிரகாரம் அகதிகள் வசித்து வருகின்ற நாட்டில் மானிய அடிப்படையிலே உணவுப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டு வருகின்ற நடைமுறை இருக்குமிடத்து அதே நலன்களை குறிப்பிட்ட அகதிகளுக்கு விஸ்தரிக்கலாம். 
உதாரணமாக இந்தியாவில் தமிழ்நாடு அரசு, அரிசி, மண்ணெண்ணெய் என்பவற்றை மானிய அடிப்படையில் இலங்கை அகதிகளுக்கு வழங்கி வருகின்றது. மேலும் வீடமைப்பு பற்றி பார்க்கின்றபோது அனைத்து நாடுகளும் ஒரே மாதிரி சகல வசதிகளுடன் வீடமைப்பு வசதிகளை பெற்றுத் தரக்கூடிய சூழ்நிலையில் இல்லை. எனவே தமது பொருளாதார அந்தஸ்துக்கு ஏற்ப இவ்வசதி செய்து ஆயினும் குறைந்தபட்ச வசதிகளுடன் வீடமைப்பு வசதி இருத்தல் வேண்டும். 
நீர்,மலசலகூடம் என்பன அத்தியாவசியமான விடயங்கள் ஆகும்.அகதிகளுக்கு வீடுகளைப் பொறுத்தவரை நீண்ட காலத்தில் பயன்தரக்கூடிய வகையில் அமைவதில்லை. இதற்குரிய காரணம் யுத்த சூழ்நிலை என்பது ஒரு தற்காலிகமான விடயமாகவே கருதப்படுகிறது. 
எனினும் மிக நீண்ட காலமாக ஒரு நாட்டில் பிரச்சினை நிலைத்து இருக்குமாயின் சாதாரண கொட்டில்கள் அகதிகள் காலத்தை எவ்வாறு கடத்தலாம் என்பது ஒரு கேள்விக்குறியாகும். அடிப்படை வசதிகள் அற்ற வீடுகள், சுகாதாரம் தொடர்பான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துவதுடன் சிறுவர்களுடைய கல்வி, ஒழுக்கம் என்பன பாதிப்பதற்கான இடத்தையும் அளிக்கின்றன.
வீடமைப்பு வசதிகளை பொறுத்தவரையில் நாட்டின் பொருளாதார நிலைமை மற்றும் அகதிகளின் பொருளாதார நிலைமைகளுடன் வேறுபடும். அகதிகள் நல்ல வருமானம் ஈட்டும் தொழிலை பெற்றுக்கொள்ளும்போது நல்ல வீடுகளில் வசிப்பதற்குரிய வாய்ப்பினை பெறுவர்.

கட்டாயக் கல்வி என்பது இன்று எல்லா நாடுகளிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. சிறுவர்கள் உரிமைகள் சமவாயம் (1989) அகதி சிறுவர்களை பற்றிய சிறப்பான ஏற்பாட்டினை கொண்டுள்ளது. பிள்ளைகளுக்குரிய கட்டாயக் கல்வியை அகதிகளை உள்வாங்கிய நாடு வழங்க ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். 
சில நாடுகளில் அகதிகளுக்கென பிரத்தியேகமான பாடசாலைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் கல்வியை பொறுத்தவரையிலே பிள்ளைகளுக்குரிய இலவச பாடப்புத்தகங்கள் மற்றும் தேவையான பாடசாலை உபகரணங்களை வழங்குதல் அவசியம்.
பாடசாலைக்கு பிள்ளைகளை சேர்க்கின்ற போது உரிய சான்றிதழ்களை வழங்கமுடியாத சூழ்நிலைகள் ஏற்படும். உதாரணமாக இலங்கையில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து இந்தியாவுக்கு சென்றுள்ள அகதிகள் தமது இருப்பிடங்களை விட்டு செல்கின்றபோது பிறப்புச் சான்றிதழ்களை, பாடசாலையில் இருந்து பெற்ற சான்றிதழ்களை தொலைத்துள்ளனர். எனினும் இவற்றை கவனத்தில் எடுக்காது பிள்ளைகளுக்கு பாடசாலை அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இதனை தவிர 1951 ஆம் ஆண்டு சமவாயத்தின் கீழ் கல்விக்காக புலமைப் பரிசில்கள் வழங்குதல் பாடசாலை கட்டணத்தை குறைத்து அறவிடுதல் போன்றவற்றையும் ஏற்பாடு செய்துள்ளது. பாடசாலைக் கல்வி மடடுமன்றி, உயர் கல்வி நிறுவனங்களிலும் பட்டப்படிப்புகளை, டிப்ளோமா அல்லது ஏனைய பயிற்சி நெறிகளை பெற்றுக்கொடுக்க வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதன் மூலம் யாவருக்கும் கல்வி என்பதை அனைவரும் அடையலாம்.
