இலட்சியப் பாதை!


இந்த உலகம் வந்து போகிறவர்களின் யாத்திரைத் தலம். இதை நிரந்தரம் என நினைத்துக் கொண்டவர்கள் வரலாற்றின் ஏடுகளில் இடம் பெறாமல் போயிருக்கிறார்கள். கருவறையில் உருப்பெறுகிற மானிட இனம் கல்லறையை நோக்கியே யாத்திரை நடத்துகிறது. இந்தக் கல்லறை யாத்திரையில் சிலர் சில்லறைப் பிரச்சினைகளில் சிக்குண்டுச் சிதறிப் போய்விடுகிறார்கள். 
மரணத்தைத் தழுவுவதற்கு முன்பு மனிதர்கள் என்பதையே மறந்து போகிறார்கள். பொருள் தேடுகிற போக்கில் வாழ்க்கையின் பொருளைத் தொலைத்து விடுகிறார்கள். சுவாசம் நின்று போகிறவரை பலர் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பற்றி அக்கறை கொள்வதேயில்லை.
வாழ்க்கை என்பதே போராட்டம் என்று ஆன பிறகு போராடாமல் இருப்பவர்கள் மனிதர்களே இல்லை. எந்தப் போராட்டத்திற்கும் ஓர் இலட்சியம் இருக்கும். வையகத்தின் விடியலுக் காக தன் வாழ்க்கையைப் போராட்டமாக்கிக் கொண்ட இயேசுவின் யாத்திரையில் இலட்சியம் தெளிவாக இருந்தது. கலிலேயாவின் கதாநாயகன் எருசலேமின் வீதிகளில் தூக்கிச் சென்றது வெறும் சிலுவையை மாத்திரமல்ல. கொள்கைகளை யும் மதிப்பீடுகளையும் தான். 
அன்று கொண்ட கொள்கைக்காக மானிட மீட்புக்காக நெஞ்சிலே வஞ்சினம் ஏற்றி, தோளிலே சிலுவையை ஏந்திச் சென்ற இயேசுவைப் பின் தொடருவதாய் சொல்லிக் கொள்பவர்கள் இன்று ஆடம்பரத் தங்கச் சிலுவைகளால் தங்கள் கழுத்துக்களை அலங்கரித்துக் கொண்டு இயேசுவின் மதிப்பீடுகளை காற்றிலே கரைத்துவிட்டார்கள். சுமைகளை ஒதுக்கிவிட்டு சுகங்களைத் தேடுகின்றனர். உண்மை இயேசுவை உதறித் தள்ளிவிட்டு பொம்மை இயேசுவிக்குப் பூச்சூடுகின்றனர்.
இந்தப் போலித்தனங்கள் பலரின் வாழ்க்கைப் பாதையாய் தொடர்கின்றது. பலர் அப்பாவிகளின் மீது சிலுவைகளை ஏற்றி வைத்துவிட்டு தப்பேதும் செய்யாதவர்களாய்த் தங்களைக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். பாடுகள் இன்றி பரலோகம் இல்லை. சிலுவை இன்றி மகிமை இல்லை. கல்வாரிப் பாதையில் இயேசுவோடு புறப்படுவதற்கு முன் நாம் பிறர் ஏற்றி வைத்த சிலுவைகளை முதலில் இறக்கிவைப்போம்.
அருட்பணி
எம். டேவிட் மைக்கல்...-
