

அபிரா

தோற்றம் எப்படி என்று தெரியாமல் எங்கே இருக்கி றது என்று கூடத் தன்னைக் காட் டிக்கொள்ளாமல் இந்த மனம்தான் மனிதனைப் போட்டு எப்படியாய் ஆட்டிப்படைக்கின்றது? தான் என்கின்றதும் தன்னுடையது என்கின்றதுமான இரண்டு அடிப் படைத் தத்துவங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும் அதற்காகவே இய ங்குவதுமே இந்த மனத்தின் அடி ப்படைத் தத்துவமாக இருக்கின்றது.
தனது உயிர், தனது சுகம், தனது வலி, தனது உடைமை, தனது சொந்தம், தனது முன்னேற்றம், தனது புகழ், தனது உலகம் இப்படியாக அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இவைகளைப் பற்றிச் சிந்திக்காத எந்த மனம் இருக்கிறது உலகத்தில். எனவே தான் என்கின்றதும் தன்னுடைய என்கின்றதுமான அடி ப்படைத் தத்துவத்தைக் கொண்டதே மனம் என்ற உண்மையைப் பகிரங் கமாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதாகப் போய்விட்டது.
இன்னமும் ஒருவகையில் கூறப் போனால் அணுகுண்டைவிடச் சக்தி வாய்ந்ததுதான் மனம் என்று கூடக் கூறிவிடலாம். உலகத்தை அழிக்கக் கூடிய அணுகுண்டுக்கு உருவம் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த அணு குண்டையே ஆக்கிய மனிதனையே அழித்துவிடுவதற்கு உருவமே இல்லாத இந்த மனத்தால் முடிகிறது. 
இது எப்படிச் சாத்தியம் என்று கூடப் பலர் சிந்திக்கலாம். எத்த னையோ ஆயிரம் கிலோ மீற்றர் தூரத்திலிருக்கும் மனிதன் ஒருவனை இன்னொரு மனிதனின் மனத்திலிரு ந்து புறப்படுகின்ற சிந்தனைகளும் அதனால் வெளிப்படுகின்ற வார்த்தை களும் எவ்வளவு இலகுவாகப் பாதித்து எவ்வளவு இலகுவாகத் தாக்கிவிடுகிறது. இரண்டு நிமிடத் தொலைபேசி உரையாடலில் ஒரு மனிதனை அடித்து விழுத்துவதற்கு இந்த மனம்தானே காரணமாக இருக்கிறது. சிலவேளைகளில் இது பூப்போல இருக்கிறது. 
சில மனி தரிடம் இது பூப்போல இருக்கிறது. அதே பூப்போன்ற மனம் பூகம் பமாகவும் வெடிக்கத்தான் செய்கிறது. காரணம் அங்கேயும் அந்த மனத்துக்கு நான், என்னுடைய என்ற நினைவுகள் மறைமுகமாகத் தலைகாட்ட ஆரம்பிப்பதுதான்.
தன்னுடைய உறவுகளெல்லாம் தனக்கு இஷ்டமான மாதிரி இருக்க வேண்டுமென நினைப்பது, தன்னில் மட்டும் பிரியமாக இருக்க வேண் டுமென நினைப்பது, தன்னையும் தன்னுடைய கருத்துக்களையும் மாத்திரம் அங்கீகரிக்க வேண்டுமென நினைப்பது, தன்னை மாத்திரம் புகழ்பாட வேண்டுமென நினைப்பது இது போன்று தன்னை மாத்திரம் அடிப்படையாக வைத்த சில நினைப்புக்கள்தான் ஒரு மனிதனின் மனதில் பல பிரச்சினைகளையும் அதனால் பல வீழ்ச்சிகளையும் உருவாக்குகின்றன.
மற்றவர்கள் தன்னைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் எனவும் மற்ற வர்கள் தன் உணர்வுகளுக்கு மதிப் பளிக்க வேண்டுமெனவும் நினைக் கின்ற இந்த மனதிற்கு மற்றவர்களுக் குள்ளும் மனம் என்ற ஒன்று இருப்பது பல சமயங்களில் ஏனோ தெரியாமல் போய்விடுகிறது. இதுதான் மனிதர்களிடையே தோன்றுகின்ற அதிகமான இல்லை இல்லை முழுமையான பிரச்சினைக ளுக்குமே காரணமாக இருக்கிறது. அங்கேயும் கூடச் சுயம் என்ற ஒன்றுதானே தலைகாட்டுகிறது. 
கடவுளைச் சந்திக்கக் கிடைத்தால் அவரிடம்... ஏன்தான் இப்படி ஒவ்வொரு மனிதனையும் ஒவ்வொரு விதமாகப் படைத்து அந்த ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒவ்வொரு விதமான மனங்களைப் படைத்து இந்த உலகத்தை இப்படி ஆட்டிப் படைக்கிறாய் என்று கேட்க வேண்டும் போலவும் மனத்தில் நினைப்பு ஏற்படுகிறது. இது எல்லாம் பூனைக்கு விளையாட்டு சுண்டெலிக்குச் சீவன் போகிறது என்ற வகைக்குள் அடங் குமோ என்று கூடச் சில சமயங்களில் நினைக்கத் தோன்றுகின்றது. 
வெளி நாடுகளுக்குச் சென்றோர் ஆரம்ப காலங்களில் அமெரிக்காவில் நடை பெறுகின்ற பல மல்யுத்தக் காட்சிகளில் ஒருவன் மற்றவனிடம் அடிவாங் குவதைப் பார்த்துச் சிரித்த காலம் இருந்தது. ஒருவனின் வேதனையில் எத்தனை பேர் சிரித்துச் சிரித்துச் சுகம் காண்கிறார்கள். இதைத்தான் கடவுளும் இப்போது செய்து கொண்டிருக்கிறாரோ என்றெல்லாம் அசட்டுத்தனமாக நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
மனங்களுக்குள்தான் எத்தனை வேறுபாடுகள். தன் குதிரையைச் சரியாகக் கையாளாவிட்டால் பாதை தவறுவது மாத்திரமல்லாமல் தடம்புரள வேண்டியும் ஏற்படுகிறது. தன் குதிரையைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாவிட்டால் எதற்காக அந்தக் குதிரை வேண்டும்? தடுக்கிவிழுகின்ற குதிரை தேவைதானா? அதே போல்தான் தனக்குள்ளே இருக்கும் மனத்தைச் சரியானதாக வழியில் நடாத்த முடியாவிட்டால் இந்த வசனத்தை எப்படி முடிப்பதன்றே தெரியவில்லை....
மனிதர்களுக்குள்ளே இருக்கின்ற பிரதான பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக இருக்கின்ற காரணிகளில் ஒன்றாகத் தன் மனத்தை மற்ற வர்களிடம் அடகு வைப்பதையும் குறிப்பிடலாம். அதாவது பல சந்தர்ப்பங்களில் சொந்த புத்தியில் இயங்குகின்ற தன்மைகளை இழந்து போவதும் பல பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாகப் போய்விடுகிறது. 
ஒருவர் இன்னொருவரில் அபிமானம் வைப்பது வேறு; தன்னை அப்படியே இன்னொருவரிடம் அடகு வைப் பதென்பது வேறு; ஏன் இப்படிக் கூற வேண்டி வருகிறதென்றால் ஒருவருக்கு ஒருவர் புத்திபுகட்டு வதிலோ அல்லது அபிப்பிராயம் கூறுவதிலோ கூட அங்கே புத்தி அல்லது அபிப்பிராயம் கூறுபவரின் சுயம் என்கின்ற தன்மையும் தலைகாட்டத்தான் செய்யும். 
எனவே அபிப்பிராயங்களைக் கேட்கலாம். அதில் தப்பில்லை. புத்தி கேட்கலாம் அதில் தப்பில்லை. ஆனால் அவை களைக் கைக்கொள்வதில் சொந்தப் புத்தியையும் கொஞ்சம் பாவிக்கத் தவறினால் காலம் கடந்துதான் பல விடயங்கள் புரிந்து கவலைப்பட நேரிடக் கூடும்.
மனிதர்களுக்குள்ளே இருக்கின்ற பிரதான பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக இருக்கின்ற காரணிகளில் இன்னும் ஒன்றாக இருப்பது இரு பகுதிப் பிரச்சினைக்குள் மூன்றாவது பகுதியையும் நுழைத்துக்கொள்ள அனுமதிப்பதுதான். மூன்றாவது பகுதியை நுழைய விடுவதால் அந்த மூன்றாவது பகுதிக்குள் மறைமுகமாகத் தலைகாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சுய லாபம், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி, சந்தர்ப்பவாதம் போன்ற காரணங்க ளால் இலகுவாகத் தீர்க்கப்படக் கூடிய எத்தனையோ பிரச்சினைகள் விசுவ ரூபம் எடுத்த எத்தனையோ கதைக ளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.
நடுவிலே ஒருவரை வைக்கின்ற போது கருத்துக்கள் விசுவரூபம் எடுக்கின்றன. விரோதத்திற்கு எண்ணெய் ஊற்றப்படுகிறது. இங்கேயும் கூட பல மனங்கள் சேர்ந்து கொள்வதால் ஒவ்வொரு மனமும் ஒவ்வொரு புத்தியைக் காட்டுவ தால் கிட்ட வந்த சமாதானமும் எட்டி எட்டிப்போய் வெட்டுப்பகை குத்துப்பகை என்று ஆகிவிடுகிறது.
மனிதர்களுக்குள்ளே இருக்கின்ற பிரதான பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக இருக்கின்ற காரணிகளில் இன்னும் ஒன்றாக இருப்பது தன் தவறைத் தவறு என்று ஒத்துக்கொள்ளக் கூடிய மனப்பக்குவம் இந்த மனதிற்கு ஏற்படமாட்டேன் என்கிறது. ஒருவர் தன் பகையை மறந்து தேடி வந்தால் கூட அதற்கு மதிப்புத் தராமல் ஏறிமிதிப்பதாக இருக்கிறது. 
தாழ்ந்து போவதென்பது உயிரையே இழந்து விடுவதற்குச் சமமானது என்ற தப்பான கருத்துக்களும் பல உறவுகள் உடைந்து போவதற்கும் உடைந்து போன உறவுகள் சேரமுடியாமல் இருப்பதற்கும் காரணமாக இருக்கிறது. இந்த வேளையில் கவிஞரின் பாடல் வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன.
ஆற்றங்கரை மேட்டினிலே ஆடிநிற்கும் நாணலது காற்றடித்தால் சாய்வதில்லைகனிந்த மனம் வீழ்வதில்லை.
ஆம் தாழ்ந்து போவதனால் வீழ் ந்து போய்விடுவேன் என்று அடிக்கடி மனம் நினைப்பதனால்தானோ என்னவோ இன்னமும் உலகம் முழுவதும் பகைமையும் அதனால் போர்களும் அதனால் உயிரிழப்புகளும் தொடர்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. இவைகளுக்கு முடிவு கட்டுவது யார்? முதலில் தாழ்ந்து போவது யார்? என்கின்ற கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும் போதுதான் அதை அறிந்து கொள்ள முடியும்.
