அறிவை கூர்மையாக்குவது கேள்வி ஞானமே!


அமுதா

ஒருவன் எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு படைத்தவனாக இருப்பினும் நுட்பமான கேள்வியறிவில்லை என்றால் அவன் பேச்சு ஆழமுடையதாயும் கேட்போர் போற்றும் தன்மையற்றதாயும் அமையப்பெறாது.
ஒருவன் ஆயிரம் நூல்களைத் தேடிப்படிப்பதைவிட கற்றோர் உரையைப் கேட்பது சாலச் சிறந்தது. இதை உணர்த்தும் பழமொழி நானூற்றுப் பாடல்
உணர்க்கினிய இன்நீர் பிறிதுழியில் 
என்னும்
கிணற்றகத்துத் தேரைபோல் ஆகார் 
- கணக்கினை
முட்டப் பகலும் முனியா 
தினிதோதிக்
கற்றலின் கேட்டலே நன்று!
புத்தகப் புழுவாய் இருத்தல் சிறப்பெய்திவிடாது. ஆன்றோரும் சான்றோரும் ஆற்றும் நல்லுரையைச் செவிமடுப்பவனாதல் சிறப்பு எனக்கூறிக் கேள்வி ஞானத்தை ஊக்குவிப்பதாக அப் பாடல் அமைந்துள்ளது.
ஒருவன் தன் வறுமையின் காரணமாகக் கல்வியறிவில்லாதவனாக இருக்க நேரினும் கேள்வி அறிவு படைத்தவனாய் விளங்க வேண்டும். அக்கேள்வி அறிவு அவன் வாழ்வுக் கடலைக் கடக்கக் களமாய் அமையும். பிறர் ஆற்றும் சொற்பொழிவுகளை அறிவுரைகளைக் கேட்டின்புறாக் காதுகள் கேட்கும் தன்மையுடைத்தாயி னும் செவிட்டுத் தன்மையின் நேர் என்கிறார் வள்ளுவர்.
செவிச் சுவையுணராது நாச்சுவை மேல் மாலுற்று வாழ்வோர் இருந் தென்ன? இறந்தென்ன? என்ற வினாதொடுக்கும் வள்ளுவர் உணவு ண்ண கால வரையறையுள்ளது போல் செவிக்கின்பம் ஈந்து வாழ்வைச் செம்மையுடைத்தாய் மாற்றும் நல்லு ரைகளைக் கேட்கக் காலவரையறையே கிடையாது.
செவிக்குண வில்லாதபோது சிறிது
வயிற்றிற்கும் ஈயப் படும்! 
என்றுரைக்கிறார்.
கேள்வியறிவைப் பெறல் நன்று என்றான பிறகு எதைக் கேட்பது எதைவிடுவது என்கிற ஐயம் ஏற்படுவது இயல்பே. கேட்பனவற்றுள் நல்லவையையே கேட்க வேண்டும். தீயவற்றைக் கேட்க நேரில் செவிடாயிருத்தல் சாலும். குறிப்பாய்ப் ‘பிறர்மறையின் கண் செவிடாய்’ பிறர் இரகசியங்களைக் கேட்க நேரும்போதும் செவிடனைப்போல் இருத்தல் நலம் என்கிறார் நாலடியார்.
நல்லவற்றைக் கேட்பது என்றா பிறகு அந் நல்லவற்றுள் சிறிது பெரிது என்ற பாகுபாடில்லை. எத்துணைச் சிறியதாயினும் நல்லவற் றையே கேட்க வேண்டும். அஃது எத்துணைச் சிறியதாயினும் அதைக் கேட்போனுக்குச் சிறந்த பெருமை யையே சேர்க்கும். ஆகவேதான் வள்ளுவர் -
எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க 
அனைத்தானும்
ஆன்ற பெருமை தரும்! என்கிறார்.
கேட்பனவற்றுள் நல்லவற்றைக்கேட் டாகிவிட்டது. இதனால் ஆவதன் பயனென்ன?
மூப்புவந்தக்கால் ஊன்றுகோல் துணை புரிவதைப் போல் ஒருவனது கேள்வியறிவு அவனுக்கு எக்காலும் துணைபுரிகிறது. ஆக நுட்பமாக ஆராய்ந்தறிந்து நிறைந்த கேள்வியை உடையவர் தவறாய் ஒன்றை அறிந்த விடத்தும் அறியாமை பொருந்திய சொல்லைச் சொல்லமாட்டார்.
பிழைத்துணர்ந்தும் பேதமை 
சொல்லார் இழைத்துணர்ந்
தீண்டிய கேள்வி யவர்.
