படிப்படியான முயற்சிக்கூடாக அரசியல் தீர்வு

இரண்டும் சமகாலத்தில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டியவை. ஒன்றுக்காக இன்னொன்றைப் பின்தள்ள முடியாதவை.
இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வைக் கைநழுவ விடுவதே தமிழ் அரசி யலின் வரலாறாக இருந்து வந்திருக்கின்றது. மூன்று பிரதான சந்த ர்ப்பங்களை நாங்கள் இழந்திருக்கின்றோம். பண்டா - செல்வா ஒப் பந்தம், வடக்கு - கிழக்கு மாகாண சபை, பொதுசன ஐக்கிய முன் னணியின் அதிகாரப் பகிர்வுத் தீர்வுத்திட்டம் என்பனவே அவை. 
இவை இனப்பிரச்சினைக்கு முழுமையான தீர்வல்லவெனினும் முழுமையான தீர்வை நோக்கி நகர்வதற்கேற்ற பலமான அடித்தள ங்களாக இருந்தன. 
தூரநோக்கின்மையாலும் வேறு நலன்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்ததாலும் இச் சந்தர்ப்பங்களைத் தமிழ்த் தலைவர்கள் கைநழுவ விட்டனர். இதன் விளைவு எவ்வளவு பார தூரமானது என்பதை இன்று கண்கூடாகக் காண்கின்றோம்.
முழுமையான தீர்வை நோக்கிச் செல்வதற்குச் சாதகமான சந்தர்ப்பம் இப்போதும் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. 
பதின்மூன்றாவது அரசியலமைப் புத் திருத்தத்தை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்துவதும் அதனி லும் பார்க்கக் கூடுதலான அதிகாரங்களுடனான தீர்வை நடை முறைப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளைப் பின்னர் மேற்கொள் வதும் அரசாங்கத்தின் கொள்கையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 
அரசாங்கத்துக்கு இப்போது மூன்றிலிரண்டு பெரும்பான்மை இல் லாததாலேயே பதின்மூன்றாவது திருத்தத்திலும் பார்க்கக் கூடுத லான தீர்வு பின்போடப்படுகின்றது.
பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தின் கீழான மாகாண சபைகள் வட மாகா ணத்தைத் தவிர மற்றைய எல்லா மாகாணங்களிலும் செயற்படு கின்றன. இந்த நிலையில் வட மாகாணத்துக்கு மாத்திரம் மாகாண சபையை நிராகரிப்பது புத்திசாலித் தனமானதல்ல. 
கிழக்கு மாகா ணத்திலுள்ள தமிழ் பேசும் மக்கள் மாகாண சபையின் பலனை அனுபவிக்கும் போது வட மாகாண மக்களுக்கு அப்பலன் கிடை க்காமலிருப்பது நியாயமானதாகாது. இனப் பிரச்சினைக்கு முழு மையான அரசியல் தீர்வை அடையும் முயற்சிக்கு மாகாண சபை தடையாக இருக்காது. 
அரசியல் தீர்வு முயற்சியை முன்னெடுப் பதற்கு வலுவான அடிப்படையாகவே மாகாண சபை அமையும். எனவே மாகாண சபையை ஏற்றுக்கொண்டு முழுமையான தீர்வுக் கான முயற்சியை முன்னெடுப்பதே ஆக்கபூர்வமான அணுகு முறை.
தமிழ்ப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுள் கூடுதலான எண்ணிக்கையி னைக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு இவ்விட யத்தில் சரியான தடத்தில் செல்வதாகத் தெரியவில்லை. பதின்மூன் றாவது திருத்தத்தை ஏற்க முடியாது என்று இவர்கள் பிடிவாதமா கக் கூறுகின்றார்கள். 
பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தை ஏற்க முடியாது எனக் கூறித் தீர்வு முயற்சியிலிருந்து ஒதுங்குவதோ யதார்த்தத் துக்குப் புறம்பான முறையில் நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற தீர்வை வலியுறுத்துவதோ பிரச்சினை தொடர்வதற்கே வழிவகுக்கும். பிரச் சினை தொடர்வதென்பது மக்கள் இப்போது அனுபவிக்கும் துன் பங்கள் தொடர்வதாகும்.
பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தை குறைந்தபட்சத் தீர்வாக ஏற்றுக்கொண்டு முழுமையான அரசியல் தீர்வுக்காக அதிலிருந்து முயற்சிப்பதே இன்று பின்பற்ற வேண்டிய நடைமுறை. மக்களின் துன்பங்களுக்கு முடிவு கண்டு அரசியல் தீர்வை அடைவதற்கு இதுவே பொருத்த மான வழி.
