உள்ளதை உள்ளபடி அறிய வேண்டும்!


பச்சோந்தியைக் கண்டு மிரளுகிற மயிலைப் போலவே அற்ப விஷயங்களைக் கண்டு மிரளுகிற மனிதர்களும் பல பேர் இருக்கிறார்கள். எதையும் நன்கு சிந்தித்துப் பார்த்து உள்ளதை உள்ளபடி அறிகின்ற ஆற்றல் படைத்தவர்கள் இவ்வாறு ஒரு நாளும் மிரளமாட்டார்கள். 
எனவே ஒரு துன்பத்தை அல்லது சோதனையை நாம் சமாளிக்க விரும்பினால், முதலில் அதனால் விளையக் கூடிய அதிக பட்சமான தீமைகள் யாவை என்பதை நாம் சற்று அமைதியோடு ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். அமைதியற்று பதற்றத்தோடு சிந்தித்துப் பார்ப்போமாயின், ஒரு சிறிய ஆபத்து கூடப் பேராபத்தைப் போல் நமக்குப் பயம் காட்டும்.
ஆபத்து வரும் காலத்தில் மனத்தைக் கொஞ்சமும் கலங்கவிடாமல், புத்தியைச் சிறிதும் சிதறவடாமல், அந்த ஆபத்தால் விளையக்கூடிய பலாபலன்களை மிகத் தெளிவாக அறிவோடு நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
அப்படிச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், அந்த ஆபத்தின் உண்மையான தன்மை நமக்கத் தெற்றெனப் புலப்படும். அது மட்டுமல்ல அந்த ஆபத்திலிருந்து தப்புவதற்கான உத்திகளும் கூடவே நம் இதயத்தில் உதயமாகும். உத்திகள் உதயமாகிவிட்டால், நமக்குத் தன்னம்பிக்கையும் துணிவும் தோன்றும், அதற்குப் பின் அந்த உத்திகளைச் செயற்படுத்தி வெற்றி காண்பது ஒரு பெரிய காரியமாகத் தோன்றாது.
அந்தி மயங்கிய வேளையில் நாம் ஓர் ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து செல்கிறோம். அப்போது பாதையின் குறுக்கே ஒரு நீளமான கயிறு கிடக்கிறது. ஆனால் நாம் அதை பாம்பு என்று தவறாக நினைத்து அச்சம் அடைகிறோம்.
எதிர்ப்புறத்திலிருந்து ஒரு மனிதன் வருகிறான். அவனைப் பார்த்து, ‘ஐயா, அங்கேயே நில்லும்! வழியிலே பாம்பு கிடக்கிறது?’ என்று எச்சரிக்கை விடுகிறோம். நல்ல வேளையாக அந்த மனிதன் கையில் ஒரு விளக்கு இருக்கிறது- நாம் சுட்டிக் காட்டிய இடத்தை நோக்கி அவன் அதன் வெளிச்சத்தை செலுத்துகிறான். அப்போதுதான் அங்கு கிடப்பது பாம்பு அல்ல, வெறும் கயிறுதான் என்ற உண்மை நமக்குப் புலனாகியது.
அந்த விளக்கைப் போன்றதுதான் நம்முடைய சிந்தனா சக்தி. நாம் சரியாகச் சிந்தித்துப் பார்க்காத சமயங்களில் கயிறு போன்ற பிரச்சினைகூடப் பாம்பாகக் காட்சியளிப்பது உண்டு. ஆனால் சிந்தனை என்ற ஒளி விளக்கைச் செலுத்திப் பார்ப்போமாயின், அப்போதுதான் அதன் உண்மையான தன்மை நமக்குப் புலப்படும்.
பெரும்பாலான சமயங்களில் நாம் கண்டு அச்சம் அடைகின்ற தீமைகளும், ஆபத்துகளும் தீங்கற்ற வெறும் கயிறுகளாகவே ஆகிவிடுகின்றன. அப்படியின்றி, உண்மையிலேயே தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய ஓர் ஆபத்தை நாம் சந்திக்க நேர்ந்தாலும் அதைக் கண்டு மனம் கலங்காமல் நாம் நிதானமாகச் சிந்திப்போமாயின், அப்போதே அந்த ஆபத்தில் ஐம்பது சதவீதத்தை நாம் வென்று விட்டவர்கள் ஆகிவிடுவோம்!


