ஓசையின்றி பேசும் மொழி


ஒரு மனிதனின் ஆளுமைத் தன்மையை வெளிப்படுத்த வல்லது அவன் கையாளும் மொழி. அது ஓசையோடு கூடிய பேச்சு மொழியாக  இருக்கலாம்.
செய்திப் பரிமாற்றத்தின் உயிர் நாடியே ஓசைதான். ஓசை, ஒலி, இசை, சந்தடி, சலசலப்பு, அரவம், கூச்சல், குரல், சொல் என இதற்கு பல பெயர்கள் உண்டு. மனிதனின் முயற்சியால் எழுவது ஒலி என்றும், இயற்கையில் எழுவது ஓசை என்றும் சொல்லப்படும். ஓசையின் அடிப்படை யில் அமைந்ததுவே பேச்சு.
பேச்சு ஒருவரது அறிவு, கலாசாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி. எண்ணங்களை, உணர்வு களை வெளிப்படுத்தும் ஊடகம். இதில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் வெற்றிப் படிகளில் வேகமாக ஏறிச் செல்கின்ற னர். ஓசையுடன் கூடிய மொழி சார்ந்த பேச்சுக்கு நேரடியாகப் பொருள் கொள்ளலாம். ஆனால் ஓசையற்ற மெளன மொழிக்கும், மொழி சாராத உடல் பேசும் மொழிக்கும் மறைமுக மாகத்தான் பொருள்கொள்ள முடியும்.
மெளனம் : இதன் பொருள் இடத் திற்கு ஏற்றாற் போல் மாறும். எனவே கவனமாகக் கையாள வேண்டும். இது தான் பொருள் என்று உறுதியாக கூற இயலாது. பேச்சை வேண்டுமென்றால் ஒரு அத்தாட்சியாக சுட்டிக்காட்ட முடியும். ‘நீங்கள்தான் சொன்னீர்கள், கட்டாயம் கொடுப்பதாக’ என்று முறையிடலாம். ஆனால் மெளனமாய் இருந்ததைக் கொண்டு அப்படி முறை யிட முடியாது.
மெளனம் சம்மதத்தை வெளிப்படுத் தும் அடையாளமாகக் கொள்ளப்படு வதுண்டு, ‘மெளனம் சம்மதத்திற்கு அறிகுறி’ என்பார்கள். அலுவலகக் கூட்டத்தில் ‘மாற்றுக் கருத்து ஏதேனும் உண்டா?’ என்று கேட்கும்போது மெளனமாக இருந்தால் கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டதாகப் பொருள்.
சில இடங்களில், மெளனமாக இருப்பது என்பது சொல்லப்பட்ட கருத்தில் ‘உடன்பாடு இல்லை’ என்பதை குறிப்பதாக அமையும். அதாவது சொல்லப்பட்ட கருத்தை ஒருவர் ஆதரித்து ஒன்றும் பேசாமல் மெளனமாய் இருந்தால் அவர் மாறு பட்ட கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறார் என்று பொருள் கொள்ளப்படும்.
பகைமை, சண்டை, கோபம் போன்ற வற்றை குறிப்பதாகவும் மெளனத்திற்கு பொருள் உண்டு. அச்சம், அதிர்ச்சி, மலைப்பு, நடுக்கம் போன்றவற்றையும் மெளனம் வெளிப்படுத்தும். நடந்த ஒரு கோர விபத்தை நேரில் பார்த்தவர் விவரிக்கும் போது, கேட்பவர் அதிர்ந்து போய் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். அதேபோல் ஆழ்ந்த துக்கத்தை, சோகத்தை வெளிப்படுத்த வும் மெளனம் துணைபுரிகிறது. தேசத் தலைவர்கள் மறைவு போன்ற துயரமான நிகழ்வுகளின் போது உள்ளத்தின் வேதனை மெளன அஞ்சலியாக வெளிப்படும்.
பொது நிகழ்ச்சிகளில், குறிப்பாக பள்ளி. கல்லூரிகளில் ‘சைலன்ட் பிரேயர்’ என்று இறை வணக்கத்திற்கும் மெளனம் கடைப்பிடிக்கப்படுவது உண்டு. சில நேரங்களில் மரியாதையின் அடையாள மாகவும் பின்பற்றப்படுகிறது. ஒரு உயர் அதிகாரியைச் சந்தித்துப் பேசக் காத்திருக்கும் போது, அதிகாரி அழைக்கும் வரை அமைதியாக இருந்து வாய்ப்பு வரும்போது பேசுவது ஒரு நாகரிகச் செயலாக கருதப்படுகிறது.
சில இடங்களில் மெளனமாக இருப்பது அவமதிப்பு செய்வதாக கருதப்படும். ஒரு மன்றக் கூட்டத்தில் ஒருவரிடம் விளக்கம் கேட்கும் போது ‘நீ என்ன கேட்பது, நான் என்ன சொல்வது’ என்கிற பாங்கு அவர் பேசாமல் இருந்தால் கேட்டவரை உதாசீனப்படுத்துவதாகப் பொருள் கொள்ளப்படும்.
நீண்ட மெளனம், மனநிலையை பாதிக்கும். மெளனமாக இருந்தாலும் மனதோடு தனக்குள்ளே பேசிக்கொண் டிருப்பர். பலருக்கு பேசாமல் அமைதி யாக இருத்தல் என்பது இயலாத காரியமாக இருக்கும். தாங்க முடியாத ஒன்றாகக் கூட இருக்கும். மெளனத்தை கலைப்பதற்காகவே சிலர் பேசுவதுண்டு. வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினர்களுடன் பேசும் பேச்சு பெரும்பாலும் மெளனத்தை நீட்டிக்கக் கூடாது என்ற வகையில் மெளனத்தை கலைக்கும் பேச்சாக இருக்குமே அன்றி கருத்தாழம் மிக்க பேச்சாக இருக்காது.
தலையாட்டுதல் : பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பவர் சாதாரண மாக தலையாட்டினால் ஆர்வத்தோடு கேட்கிறார் என்று பொருள். அங்கே இங்கே தலையை திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றால் பேச்சில் ஆர்வம் இல்லை. சலிப்படைந்து விட்டார் என்று பொருள். தலையை மேலும் கீழும் மெதுவாக அசைத்தால் அந்தக் கருத்தை ஆமோதிக்கிறார் என்றும், தலையை இருபுறமும் அசைத்தால் கருத்துக்கு மாறுபடுகிறார் என்றும் பொருள்.
பார்வை : கண் பார்த்து பேசும் பேச்சுக்கு எப்போதும் ஒரு வலிமை உண்டு. ‘எங்கே! என்னை நேராப் பார்த்துச் சொல்லு! என்று கூறும்போது உண்மைக்குப் புறம்பாகப் பேச துணிச்சல் வராது. பார்வைகள் பலவிதம், ஒவ்வொன்றும் ஒரு விதம். கருணைப் பார்வை, தொலைப் பார்வை, கோபப்பார்வை, ஈனப் பார்வை, வியப்புப் பார்வை, அச்சப் பார்வை என்று பார்வை பலவிதமாகப் பேசும்.
இடைவெளி : ஒருவரோடு பேசும் போது எவ்வளவு தூரம் இடைவெளி விட்டு நிற்கிறோம் என்பது அந்த நபரோடு உள்ள நெருக்கத்தை, உறவை, மரியாதையை வெளிப்படுத்தும். முத லாளியிடம் ஒரு தொழிலாளி, உயர் அதிகாரியிடம் ஒரு அலுவலர் போன் றோர் சற்று தள்ளி நின்றுதான் பேசுவர். இது மரியாதை. நண்பர்கள், தோழிகள் போன்றோர் அருகருகே அமர்ந்து பேசுவர். இது நட்பின் நெருக்கம்.
முகபாவனை : ‘அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்’ என்பார்கள். முகத்தின் மலர்ச்சி பேச்சில் கொண்டி ருக்கும் ஈடுபாட்டைக் குறிக்கும். முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு அடிக்கடி கைக்கடிகாரத்தை பார்ப்பது கைத்தொலைபேசியை எடுத்துப் பார்ப்பது போன்ற செயல்கள் பேச்சில் ஈடுபாடு இல்லை என்பதைக் குறிக்கும். ‘எனக்கு இதில் பூரண சம்மதம்’ என்று சொல்லும் போது முகம் மலர்ச்சியோடும், ‘எனக்கு இதில் துளி கூட விருப்ப மில்லை, இருந்தாலும் ஒத்துக்கிறேன்’ என்று சொல்லும் போது முகம் இறுக்கத்தோடும் காணப்படும்.
தொனி : வார்த்தை வெளிப்படுத்தாத அர்த்தத்தை பேச்சின் தொனி ஏற்படுத்தும். பொதுவாகவே உரையாடலில் வாய்பேசும் மொழியும், உடல் பேசும் மொழியும் ஒன்றுக் கொன்று இணைந்தே செல்லும், முரண்பட்டுச் செல்லாது. ‘மேலே ஒருவன் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறான்’ என்று சொல்லும் போது கை தானாகவே மேல்நோக்கிச் செல்லும். 
‘ஆம், நீங்க சொல்கிறது ரொம்பச் சரி’ என்று சொல்லும் போது தலை மேலும் கீழுமாக அசையும். ‘இத பாருங்க, இது என்னால முடியவே முடியாது’ என்று சொல்லும் போது தலை பக்கவாட்டில் அசையும். புரிந்து கொள்ளுதலும், புரிய வைத்தலும் முழுமையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான இயற்கையின் ஏற்பாடுதான் இது என்று சொல்ல வேண்டும்.
ஒரு சிறந்த ஆசிரியர் வகுப்பில் பாடம் நடத்துவதை ரசித்துக் கேட்பார்கள் மாணவர்கள். அவர் நடத்தியதை அப்படியே ஒரு ஒலிப்பதிவு நாடாவில் பதிவுசெய்து வேறு வகுப்பில் ஒலிக்கச் செய்தால் அதே அளவிற்கு ரசித்துக் கேட்பார்களா? என்றால் கேட்கமாட்டார்கள். காரணம் ஆசிரியர் நேரில் பாடம் நடத்தும்போது அவர் உதடுகள் மட்டும் பேசுவதில்லை. உடலும் சேர்ந்து பேசுகிறது. எனவேதான் ஆரம்பப் பள்ளி வகுப்புகளில் ஆசிரியர்கள் ஆடல், பாடலை உள்ளடக்கிய ‘கற்றலின் இனிமை’ எனும் புதிய முறையில் கற்பிக்கின்றனர்.
உடல் அசைவுகள் இல்லாத உரையாடல், கற்பித்தல், நடிப்பு போன்றவற்றை கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடியாது. அப்படியே இருந்தாலும், அது இயந்திர கதியான ஒன்றாகத் தான் இருக்கும். உதட்டோடு உடலும் சேர்ந்து பேசினால் மட்டுமே அவற்றில் உயிரோட்டம் இருக்கும். இல்லாது போனால் மனிதர்கள் உயிரற்ற வெறும் ரோபோக்களாகத்தான் தெரிவார்கள்.
ஓசையின்றிப் பேசும் இந்த மொழிகளை நன்கு அறிந்து முறையாகப் பயன்படுத்தினால் மனத்தின் ஓட்டங்களை சரியாக தெரிந்துகொள்ளவும் முடியும். முறையாக தெரிவிக்கவும் இயலும்.
