அன்னா ஹசாரேயும் அரசியல் சீரழிவும்...

இந்திய அரசியல் தற்போது அழிவுப்பாதையை நோக்கி அகல பாதாளத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது... அதனை தடுத்து நிறுத்த வேண்டியது ஒவ்வொரு இந்தியனின் கடமை... அதற்காக எத்தகைய தியாகத்தையும் செய்ய நாடும் மக்களும் தயாராய் இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் போதித்து வந்த அன்னா ஹசாரே, அந்த போதனையில் இருந்து வழுவி இருக்கிறார். கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான கதையாக அவரும் இப்போது அரசியல் கட்சி தொடங்கப் போகிறார். அதன் அடுத்த கட்டம், அந்த கட்பெறும்பு சிற்றெறும்பாக மாறுவது, பின்னர் 'காணாமல்' போவது...

அன்னா ஹசாரேக்கு வேண்டுமென்றால் இது புதிதாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்திய அரசியலுக்கு இது ஒன்றும் புதிது அல்ல. உண்ணாவிரதம் என்று தொடங்கினாலே, ஒன்று அது அரசியல்வாதியாக இருக்க வேண்டும், அல்லது அரசியலில் முகம் பதிக்க விரும்பும் ஒருவராக இருக்க வேண்டும் என்ற பாலபாடத்தை அன்னாவும் தன் பங்குக்கு உண்மை என நிரூபித்து உள்ளார். அவ்வளவு தான். அத்துடன், இந்திய அரசியல் சீரழிவு, கணுக்காலுடனும் கணையத்துடனும் நிற்காமல், இதயத்தையும் மூளையையுமே பாதித்து விட்டது என்பதையும் நிரூபித்துள்ளார். 'பைத்தியக்காரனுக்கு வைத்தியம் பார்க்கும் வைத்தியனுக்கு பைத்தியம் பிடித்தால்...' என்ற திரைப்பட இயக்குநர் விசுவின் வரிகளே நினைவிற்கு வருகின்றன.

இந்திய சமுதாயத்தால் அன்னா ஹசாரே உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதற்கு தற்போதைய அரசியல் சீரழிவு மட்டும் காரணம் அல்ல. எப்போதெல்லாம் இவ்வாறான சீரழிவும் அதனை மாற்றுவதற்கான வழிமுறையும் தெரியவில்லையோ, அப்போதெல்லாம், நம்மிடையே ஓர் அரசியல் குரு உருவாகி நாட்டை வழி நடத்தி சென்றுள்ளார். பண்டை இந்திய அரசியல் சித்தாந்தத்தில் அரச குருக்களும் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ரிஷிகளும் கூட இவ்வாறே செயல்பட்டு வந்தனர்.

சமகாலத்தில் மகாத்மா காந்தி, ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் ஆகியோர் இவ்வாறு நம்மை வழிநடத்தி சென்றுள்ளனர். அவர்களின் வெற்றிக்கு காரணம், அவர்களது நேர்மை மற்றும் போராட்ட குணம் மட்டுமல்ல, அவற்றிற்கும் அப்பால் சென்று, நேரடி அரசியலில் ஈ:டுபட மாட்டோம் என்ற அவர்களது கொள்கையே அவர்களை முதன்மை படுத்தியது. இன்றளவும் அவர்களது பெயர்களை முன்னிலையில் நிறுத்தியுள்ளது. அதுபோன்றே, காந்திஜியும் ஜெயபிரகாஷ் நாராயணனும் தங்களது குடும்பத்தாரையோ நண்பர்களையோ முன்னிறுத்தி அவர்களது எதிர்காலத்தை மனதில் கொண்டு அரசியல் செய்யவில்லை. அன்னா ஹசேரேயின் குடும்பத்தினர் அரசியலில் இல்லை. ஆனால், புதிதாக தான் நிறுவ உள்ள அரசியல் அமைப்பில் தன்னுடைய பங்கு என்ன என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தி செயல்படும்வரை அவரை குறித்த இந்த சந்தேகம் தீராது.

பிரச்சினை அத்தோடு தீர்ந்துவிடவில்லை. அன்னா ஹசாரே ஆகட்டும், அவரது முன்னணியினர் ஆகட்டும், அவர்களில் எவருமே ஆட்சி பொறுப்பின் ஆழ்ந்த அனுபவம் உள்ளவர்கள் அல்ல. இதில் மூத்த காவல்துறை பொறுப்பில் இருந்து கிரண் பேடியும் அடக்கம். மூத்த வழக்கறிஞர் சாந்தி பூஷன் - இந்திராகாந்தி தேர்தல் வழக்கில் பிரபலமாகி, பின்னர் மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையில், அல்ப ஆயுளில் முடிந்த ஜனதா கட்சி அரசில் சட்டத்துறை அமைச்சராக சில மாதங்கள் பணியாற்றியவர். அவ்வளவு தான்.

இன்று உலகம் சூழலும் சுழற்சியில், மன்மோகன் சிங் போன்ற அறிவு ஜீவியும் அரசு அனுபவமும் கொண்ட பிரதமரே காணாமல் போகும் நிலைமை உருவாகியுள்ளது. அந்த பின்னணியில் 'நல்லாட்சி' என்ற பெயரில் நடைபெறாத ஆட்சியை நாடு தயாராக வேண்டும். அவ்வாறானால் மட்டுமே, அன்னா ஹசாரேவை நாம் பிரதமராக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். எண்பத்து ஐந்து வயது தாண்டிய சாந்தி பூஷணையும், கொள்கை முடிவு எடுக்க வேண்டிய எந்த பதவியையும் வகித்திராத கிரண் பேடியையும் மூத்த அமைச்சர்களாக ஏற்றுக் கொள்ளவும் வேண்டும்.

இது இப்படி என்றால், அன்னா ஹசாரே இல்லாத இன்றைய இந்திய அரசியலின் நிலை தான் என்ன? காங்கிரஸ், பாரதீய ஜனதா ஆகிய இரு முக்கிய தேசிய கட்சிகளுக்கும் மக்களவை தேர்தலில் தாங்கள் தனியாகவோ அல்லது தாங்கள் தலைமை வகிக்கும் கூட்டணி வாயிலாகவோ அறுதி பெரும்பான்மை பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கை எள்ளளவும் இல்லை. பாரதீய ஜனதாவின் மிக மிக மூத்த தலைவரான அத்வானியே இதனை உறுதி செய்துள்ளார்.

அதாவது, தொண்ணூறுகளில் தேவ கௌடாவும், குஜ்ராலும் போல் அடுத்த 2014 மக்களவை தேர்தலிலும் காங்கிரஸ் மற்றும் பாரதீய ஜனதா தலைமை வகிக்காத கூட்டணி, அந்த இரு கட்சிகளில் ஒன்றின் ஆதரவோடு ஆட்சியை பிடிக்கும் என்ற அத்வானியின் வாதம் ஓரளவிற்கு உண்மையே. அத்தகைய ஆட்சி நிலையாக இருக்காது என்ற அவரது வாதத்திலும் உண்மை உள்ளது.

ஆனால், இந்த உண்மையை அத்வானி உரைப்பதற்கான காரணத்தில் தான் உண்மை இல்லை. பிரதமர் பதவிக்கு பாரதீய ஜனதா சார்பில் குஜராத் முதல்வர் நரேந்திர மோடி போன்றோர் முன்னிறுத்தப்படும் போது, 'மதவாத' அடிப்படையில் அது அடிபட்டு போகும் என்பதே அத்வானி போன்றோரின் கணக்கு. அவ்வாறானால், மூன்றாவது அணி என்று இல்லாமல் அதேபோன்று மதவாதம் இல்லாத, காங்கிரஸ் அல்லாத ஓர் ஆட்சியை தன்னால் மட்டுமே தர முடியும் என்று அத்வானி சொல்லாமல் சொல்ல வருகிறார். அவ்வளவு தான்.

இது இப்படி என்றால், பாரதீய ஜனதா அணியில் பிரதமர் பதவிக்கு, நரேந்திர மோடி மற்றும் பீஹாரின் ஐக்கிய ஜனதா தளம் முதலமைச்சர் நிதீஷ் குமாருக்குமான சண்டை குடுமி பிடியாக மாறி மாதங்கள் உருண்டோடி விட்டன. இப்போது நிதீஷ் குமாருக்கு அத்வானியிடம் இருந்தும் போட்டி உருவாகி உள்ளது என்பதே உண்மை. இது போதாததற்கு, பிரதமர் பதவிக்கு போட்டி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னரே, சுஷ்மா சுவராஜ், அருண் ஜெய்ட்லி, வெங்கையா நாயுடு, ஜஸ்வந்த் சிங் என்ற பல்வேறு தலைவர்களும் முட்டி, மோதி, பின்னர் காணாமலே போய்விட்டனர்.

அந்த விதத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி ஒருபடி மேல் என்றே சொல்ல வேண்டும். சோனியா காந்தி அடையாளம் காட்டும் தலைவரை பிரதமர் வேட்பாளராக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவமே அந்த கட்சி தலைவர்களிடமும் தொண்டர்களிடமும் கற்போது உள்ளது. ஆனால், அதே நிலைபாட்டை, தமிழ் நாட்டில் திமுக ஏற்றுக் கொண்டாலும், சரத் பவார், மம்தா பானர்ஜி போன்ற கூட்டணி தலைவர்களும், முலாயம் சிங் யாதவ், லாலு யாதவ் போன்ற ஆதரவு கட்சி தலைவர்களும் தொடர்ந்து ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

இன்னும் சொல்லப் போனால், உத்திர பிரதேச சட்டமன்ற தேர்தலுக்குப் பின்னர், காங்கிரஸ் முக்கிய தலைவர்களான சோனியா காந்தியும் ராகுல் காந்தியுமே தங்களது மக்களவை தொகுதியில் தனியாக நின்று வெற்றி பெற்று விட முடியும் என்ற நம்பிக்கை காங்கிரஸ் தலைவர்களுக்கே இல்லை. அந்த சூழ்நிலையில், காங்கிரஸ் மற்றும் பாரதீய ஜனதா தலைமை இல்லாத ஓர் அணிக்கு தலைமை வகிக்கலாம் என்ற எண்ணம் அன்னா ஹசாரே குழுவினர்க்கு வந்தால், அது எதிர்பார்க்க கூடாத விடயம் அல்ல. மாறாக, அதுவே அவர்கள் அரசியல் 'ஆத்திச் சூடி' படித்து முடித்து பிற கட்சிகளை போலவே தேர்தல் அரசியலுக்கு தங்களையும் தயார்படுத்தி கொண்டு விட்டார்கள் என்பதற்கு அதுவே தகுந்த அத்தாட்சி.

இது அரசியல் சூழல் என்றால், ஆட்சியாளர்களின் நிலைமை என்ன? மத்திய அரசு செயல்படாமை என்ற எல்லையை தாண்டி, சீரழிவு என்ற வட்டத்திற்குள் விழுந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஒவ்வொரு முறையும் புதிய தலைவர், புதிய பிரதமர் என்ற போர்வையில் நாட்டின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம் ஏதோ ஒன்று, எங்கோ ஒளி விட தொடங்கும். ஆனால் அதுவே அந்த வட்டத்திற்குள் தானே விழும். மன்மோகன் சிங் தலைமைக்கும் அத்தகைய நிலைமை தான் ஏற்பட்டுள்ளது. அதற்கு தலைமை மட்டும் பொறுப்பு அல்ல.
மாறாக, அரசு தலைமையிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறோம் என்று தெரியாமலே தங்களது குருட்டு நம்பிக்கையை அதன் மீது வைக்ககும் மக்கள், பின்னர் தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டு விட்டதாக கருதி, தங்களை தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள். அதற்கு ஆட்சியாளர்களை பொறுப்பாக்கி விட்டு, தங்களது செயலாற்றமையை ஆட்சியாளர்களின் செயலாற்றமை மட்டுமே என்ற கணக்கில் குற்ற உணர்வு எதுவும் இல்லாமல், ஒரு ஜெயபிரகாஷ் நாராயணனையோ, அன்னா ஹசாரேயையோ தேடி திரிகிறார்கள்.

இந்த பிரச்சினைகள் அனைத்துமே சம விகிதத்தில் கலந்து குழப்பமான நிலைமை உள்ள மாநிலம் ஆந்திர பிரதேசம். இதுவே இன்று நாட்டிற்கு முன்னுதாரணமாக உள்ளது. ஆனால் ஆந்திர பிரதேசத்தில் நடப்பது தான் நாட்டின் பிற மாநிலங்களிலும் நிகழ்வது கண்கூடு. அரசியல் ஸ்திரமின்மை, சட்டம் - ஒழுங்கு பிரச்சனை, ஊழல் என்று ஆந்திராவில் நடப்பது தான் தேசிய அளவிலும் பிரதிபலிக்கிறது என்பதே உண்மை.

கடந்த 2009ஆம் ஆண்டு ஒரு சேர நடந்த ஆந்திர பிரதேச சட்டமன்றம் மற்றும் மக்களவை தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி பெரிய வெற்றியை தனதாக்கிக் கொண்டது. ஆனால், முதலமைச்சர் ராஜசேகர ரெட்டி விமான விபத்தில் மரணம் அடைந்ததை தொடர்ந்து அவரது மகன் ஜகன்மோகன் ரெட்டி, கட்சி தலைமைக்கு எதிராக போர்க்கொடி எழுப்பியதை தொடர்ந்து அங்கு, கட்சியிலும் ஆட்சியிலும் பிரச்சினை தான். ஆனால், அவற்றை தொடங்கி வைத்த காங்கிரஸ் தலைமையோ இந்திரா காந்தி காலத்திய 'அஞ்சையா பிரச்சினை' போலே, கண்டுகொள்ளாமல் உள்ளது.

ஆந்திர மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் சிதறுண்டுள்ளது. தெலுங்கான பிரச்சினை அடிப்படையில் அனைத்து கட்சிகளை சேர்ந்த மக்களவை மற்றும் சட்டசபை உறுப்பினர்கள் பலரும் தங்கள் பதவிகளை ராஜிநாமா செய்ததாக கூறப்படுகிறது. ஆனாலும் அவர்களும் சரி, முதலமைச்சர் கிரண்குமார் ரெட்டி தலைமையிலான அரசும் தொடர்ந்து பதவியில் இருந்து வருகிறார்கள். முக்கிய எதிர்க்கட்சி என்று தன்னை வர்ணித்துக் கொள்ளும் தெலுங்கு தேசம் கடந்த 2009ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்குப் பின் நடைபெற்ற 27 இடை தேர்தல்களில் ஒன்றில் கூட வெற்றி பெறவில்லை.

காங்கிரஸ் மற்றும் தெலுங்கு தேசத்திற்கு மாற்று என்று கூறிக்கொள்ளும் ஜகன்மோகன் ரெட்டி, இடைப்பட்ட காலத்தில் நாள் ஒன்றிற்கு ரூபாய் 50 லட்சம் என்று தனது வருமானம் கூடி உள்ளதாக தேர்தல் கணக்கு காட்டியுள்ளார். இதுபோன்ற செல்வம் இந்திய பண முதலைகள் என்று வர்ணிக்கப்படும் எந்த தொழிலதிபரும் இதுவரை தனது வங்கி கணக்கில் காட்டியுள்ளதாக சரித்திரம் இல்லை. அடுத்த முதலமைச்சர் என கருதப்படும் அவர் சிறை சென்றதன் பின்னணி இது தான். ஜகன்மோகன் என்றல்ல, 2-ஜீ உட்பட்ட பல்வேறு மெகா ஊழலுக்கு பின்னும் லஞ்ச பணம் சட்டப்படியே கைமாறியுள்ளது தான் 'உலகமயமாக்கல்' நாட்டிற்கு அளித்த பரிசு.

இது போதாது என்று, கிரைனைட் ஊழல் வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி அதே வழக்கில் லஞ்சம் வாங்கினார் என்று கைது செய்யப்பட்டுள்ளதும் ஆந்திராவில் நடந்துள்ளது. இவை அனைத்துமே பாரதீய ஜனதா ஆட்சி செய்யும் கர்நாடகாவிற்கும் பொருந்தும் என்பதே, நாட்டிற்கு நல்ல மாறுதல் தேவை என்பதை வலியுறுத்தும். ஆனால், சீர்பட்ட அரசியலை, சீர் செய்ய வருகிறேன் என்று பிரகடனம் செய்த அன்னா ஹசாரே, தானே அந்த சீரழிவிற்குள் சிக்கி கொண்டு விட்டாரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

அது மட்டுமல்ல. இன்றைய சூழ்நிலையில், குரங்கு அப்பம் பங்கு வைத்த கதையாக உருவெடுக்க முயலும் அவரது குழு, இன்றுள்ள அரசியல் பூனைகள் புலிகளாக உருவெடுத்துவிட்டதை மறந்து செயல்படுகிறார்கள். அப்பத்தின் இடத்தில் குரங்கு தன்னை வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டால் இந்த உண்மை விளங்கும். ஆனால் அது விளங்க வேண்டும் என்று அன்னா ஹசாரே எண்ணி செயல்படுவதாக எண்ணத் தோன்றவில்லை!