சுற்றம் சூழவாழ்பவன்மனிதன்


முனைவர் மு. பழனியப்பன்

மனிதன் சமுதாயச் சார்புடையவன். ஒவ்வொரு மனிதனும் சமுதாயத்தைச் சார்ந்தே வாழ வேண்டிய கட்டமைப்பில் உள்ளான். அவனின் தனி முயற்சி ஒருபுறம் அவனை உயர்த்தினாலும் அவன் சமூகத்தின் ஒரு அங்கமாக அந்தச் சமூகத்தின் கருத்துக்களுக்கு மதிப்பளிப்பவனாக வாழ்ந்தால் மட்டுமே அனைவராலும் போற்றப்படுகிற உயர் நிலைக்கு உயர முடியும்.
உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் பலகற்றும்
கல்லார் அறிவிலா தார் (140);
எவ்வது உறைவது உலகம் 
உலகத்தோடு வ்வது உறைவது அறிவு (425)
மேற்சுட்டிய குறட்பாக்களும் மனிதன் சமூகச் சார்புடையவன் என்பதை உணர்த்துவனவாகும். உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகும் பண்பே மனிதர்க்குத் தேவையான அடிப்படை பண்பாகும். இப்பண்பினை ஒரு மனிதன் பெற வேண்டுமானால் சமூகத்தில் உள்ள அனைத்து மக்களோடும் இடையீடு இன்றிப் பழக வேண்டும். 
அனைவரும் மாசற்ற அன்பு கொள்ள வேண்டும். சண்டை சச்சரவு அற்ற ஒப்பற்ற உலகாக இவ்வுலகு உயர்வதற்கு இதுவே சரியான வழி. அந்த உன்னத வழியை உலகம் அடைவதற்காகவே இலக்கியங்கள், தத்துவங்கள் போன்றன நாடுகள் தோறும் தோன்றின. தோன்றிக் கொண்டு இருக்கின்றன. 
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற புறநானூற்றுப் புலவன் இன் சொல் இன்னுலகம் முழுமைக்கும் ஏற்கப்பட்டிருப்பதன் நோக்கமும் இதுவே ஆகும்.
சமுதாயக் கூட்டத்தில் மக்கள் அனைவரும் சரிசமம் என்ற போதிலும் அவர்களுடன் பழகுகின்ற போது, அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்கின்ற போது அவரவர் குணம், பண்பு பார்த்தே பழக வேண்டி இருக்கிறது. மனிதர்களின் குணம், பண்பு போன்றன வெளிப்படையாக தெரிவதில்லை. அவை உடலுக்குள் உணர்வுக்குள் மனதிற்குள் புதைந்து கிடக்கின்றன.
புதைந்து கிடக்கும் இந்த உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு இக்குணம் பண்பு போன்றவற்றிற்கான நிலையில் மனிதர்களைப் பிரித்து அறிந்து கொள்வது மிகக் கடினம். இந்த கடின நிலையை எளிதாக்கிட வள்ளுவர் சிற்றினம் சேராமை, பெரியாரைத் துணை கோடல், பெரியாரைப் பிழையாமை, சுற்றந்தழால் போன்ற பல அதிகாரங்களில் மனிதர்களை இனம் பிரித்து அறிந்து கொள்ள ஏற்றி வழிகளை எடுத்துச் சொல்லியுள்ளார்.
மனிதன் சார்ந்து வாழ வேண்டிய சமுதாய அமைப்பு என்பது கற்றத்தார், நண்பர்கள் போன்றோரை உள்ளடக்கியதாகும். நண்பர்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டு அவர்களிடம் நட்பு பாராட்ட ‘நட்பு, தீ நட்பு, கூடா நட்பு, நட்பாராய்தல்’ போன்ற பல அதிகாரங்கள் வழிகாட்டுகின்றன. சுற்றத்தார் குறித்த செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள வாய்ப்பாகக் கிடைத்தது சுற்றந்தழால் என்ற ஒரே ஓர் அதிகாரம் ஆகும்.
சுற்றந்தழால் என்ற அதிகாரம் பொருட்பாலில் அரசனுக்கு கூறப்படுகிற அரசியல் சார்புடைய கருத்துக்கள் கொண்ட பகுதியில் வைக்கப் பெற்றுள்ளது. அரசன் சுற்றத்தாரைக் காத்து அவர்களுக்கு நன்மை செய்து, தானும் நன்மை பெற்று வாழ வேண்டும் என்ற நிலையில் இது வள்ளுவரால் படைக்கப் பெற்றுள்ளது. 
என்றாலும் இக்காலத்தில் சுற்றந்தழால் என்ற பண்பு ஆள்பவருக்கு உரிய பண்பா என்ற கேள்வி சில அறிஞர்களால் எழுதப்படுகிறது. இது குடியாட்சி நிலையில் ஆள்பவருக்கு உரிய பண்பு ஆகாது என்று கருதுகின்றனர்.
சமுதாய மாமுனிவர் குன்றக்குடி அடிகளார் பின்வருமாறு இவ்வதிகாரத் தேவையை எடுத்துரைக்கின்றார்.
‘சுற்றம் ஆக்கம் தரும். பாதுகாப்பு தரும். சுற்றம் சூழ வாழ்தல் ஒரு கலை. சுற்றம் பேணி வாழ்தலுக்கு இடையறாத அன்பு, நினைவில் வைத்துப் பாராட்டுதல், அன்பு காட்டுதல், ஒத்துப் போதல், குற்றம் பாராட்டாது இருத்தல் ஆகியன தேவையானது. 
நாடாள்வோருக்கும் சரி, தனி ஒருவராய் வெற்றி பொருந்திய வாழ்க்கை நடத்த விரும்புவோருக்கும் சரி சுற்றம் தேவை’ (குன்றக்குடி அடிகளார், திருக்குறள் உரை, ப. 158) என்ற அடிகள் அவர்களின் கருத்து மனிதருக்கான சுற்றத்தின் இன்றியமையாமை எடுத்துரைப்பதாக உள்ளது. 
சுற்றந்தழால் என்ற அதிகாரத்தில் சுற்றத்தார் இயல்பும், சுற்றத்தால் ஏற்படும் நன்மை, சுற்றத்தினைப் பேணிக்காக்க வேண்டிய முறைமை, பிரிந்த சுற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுகிற முறைமை முதலியன வள்ளுவரால் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.
சுற்றத்தோடு தொடர்பற்று, பற்றற்றுச் சிலர் வாழ்ந்த போதிலும் அவர்களை ஒதுக்கிவிடாது தேவையான நேரத்தில் வந்து இருந்து உதவி செய்து பழமை பாராட்டும் பேரியல்பு சுற்றத்தாருக்கு மட்டுமே உண்டு என்ற அனுபவப் பாடத்தை இவ்வதிகாரத்தின் தலைக்குறள் எடுத்துரைக்கின்றது.
பற்றற்ற கண்ணும் பழமைபா ராட்டுதல்
சுற்றத்தார் கண்ணே உள (521)
பழமை பாராட்டும் இப்பண்பு சுற்றத்தாரின் தனிச்சிறப்பாகும். மாதவி கண்ணகியின் உறவை ஏற்றிப் போற்றும் பாங்கு இக்குறளுக்கு இலக்கியமாகும்.
மணிமேகலையைக் கண்ணகியின் மகள் என உரிமைப்படுத்துகிறாள் மாதவி. மாதவிக்கும் கண்ணகிக்கும் இடையே நிலவிய முரண்பாடு மாதவியின் மகளான மணிமேகலையின் தொடர்பால் உறவாக மாறும் தன்மையைப் பெற்றது.
கண்ணகியும் கோவலனும் ஒருங்கிருக்கும் போது மாடலன் கூறும் மொழிகள் வழியாகக் கண்ணகி மணிமேகலையின் பிறப்பை அறிந்து மெளனமாகவே ஏற்கிறாள். மேலும் வஞ்சிக் காண்டத்தில் மாதவியின் மணிமேகலையின் துறவினை எடுத்தியம்பும் அடித்தோழி வாயிலாகவும் இந்தச் சொந்தம் வலுவான நிலையைப் பெறுகிறது.
கணவற் குற்ற கடுந்துயர் பொறாஅள்
மணமலி கூந்தல் சிறுபுறம் புதைப்பக்
கண்ணீராடிய கதிரிள வனமுலை
திண்ணிதிற்றிருகித் தீயழற் பொத்திக்
காவலன் பேருர் கனையெரியூட்டிய
மாபெரும் பத்தினி மகள் 
மணிமேகலை
(மணிமேகலை 5156)
என்ற அடிகளில் உள்ள உறவின் தொடர்பு ஏலவே குறிப்பிட்ட குறளுக்கு இலக்கியம் என்பதில் ஐயமில்லை.
இதற்கு அடுத்த நிலையில் சுற்றத்தாரால் ஏற்படும் நன்மைகள் வள்ளுவரால் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.
அன்பு மாறாத சுற்றம் ஒருவனுக்கு அமைந்தால் அது அவனுக்கு குன்றாத செல்வம் பலவும் தரும். (522) கரையில்லாத குளத்தில் நீர் தங்காததைப் போல சுற்றத்தார். துணையில்லாதவனின் வாழ்க்கையும் பயனன்றுப் போய்விடும். (523).
இதனோடு தொடர்புடையதாக பின்வரும் நாலடியார் பாடல் அமைகின்றது.
வயாவும் வருத்தமும் ஈன்றக்கால்
கவாஅன் மகற்கண்டு தாய் 
மறந்தாங்குஅசாஅத்தான் உற்ற வருத்தம் 
உசாஅத்தான்கேளிரைக் காணக் கெடும் (211)
கரு சுமந்த போதும், ஈன்ற போதும் ஏற்பட்ட வருத்தங்கள் குழந்தையைப் பெற்றபின் அக்குழந்தையைப் பார்த்த பின் தீருவது போல வருத்தம் உற்றவர்கள் தம் சுற்றத்தாரைப் பார்த்தால் அவ்வருத்தம் தீர்வார்கள் என்ற பொருளுடையதாக இப்பாடல் அமைகின்றது.
உறவினர்களின் துணை மனிதத் துயரத்தை ஓட்டும் பயனுடையதாக உள்ளது என்பதை இவற்றின் வழி உணர முடிகின்றது.
ஒருவன் செல்வந்தவனாக இருக்கி றான் என்றால் அவன் அச்செல்வத்தால் பெரும்பயன் சுற்றத்தைக் காக்க வேண்டுவதே ஆகும். (524) இனிய சொற்கள், கொடைத்தன்மை உடைய வனிடத்தில் அடுக்கடுக்காகச் சுற்றம் சூழ்ந்து நிற்கும். (525) பெருங்கொடை கொடுப்பவனிடத்திலும், கோபப்படாதவன் இடத்திலும் சுற்றத்தார் சூழ்ந்து நிற்பர். (526) காக்கை தன் இனத்தைக் கூட்டி உண்ணுவது போல சுற்றத்தாரை அழைத்து அரவணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் (527). இக்குறள்கள் தரும் இலக்கணத்தின்படி பல இலக்கியங்கள் அமைந்துள்ளன.
தசரத மன்னன் இராமனால் ஏற்கப் பெற்ற சுற்றங்கள் அனைவருக்கும் தந்தையாக மாறிப் பொலிவுற்றான் என்ற கம்பனின் அடிகள் குறள்களின் பாற்பட்டதே. வேறு உலகக் குழுவை எல்லாம் மானுடம் வென்றதற்குக் காரணம் சுற்றம்தான் என்பதைக் கூறவும் வேண்டுவதில்லை.
இவ்வதிகாரத்தின் நிறைவில் இடம்பெறும் மூன்று குறட்பாக்கள் வேந்தர்கள் சுற்றத்தோடு கொள்ள வேண்டிய உறவு நிலையை எடுத்துரைக்கின்றன. வேந்தன் சுற்றத்தாரின் தரமறிந்து அவர்களின் பெருமைக்கேற்ப செல்வ வரிசைகளை அளித்து அவர்களின் உறவைப் போற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 
(528) காரணம் கருதியோ, காரணம் இன்றியோ பிரிந்து சென்ற சுற்றத்தார்கள் மீண்டும் இணைவது இயல்பு. இதற்குக் காரணம் கருதத் தேவை யில்லை (529) அவ்வாறு வரும் சுற்றத்தாரைத் தேர்ந்தே தமராக்கிக் கொள்ள வேண்டும் (530).
இக்குறட்பாக்கள் வேந்தருக்கு மட்டுமல்லாது சாதாரண மனிதர்களுக்கும் உரிய முறைமையே ஆகும். சுற்றத்தாருக்குள் ஏற்படும் மனக் கசப்புகளுக்குக் காரணம் இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம் என்ற நிலை எல்லா தரப்பினருக்கும் உரியதே. வீடணன் வருகை புரிந்த போது அவனைத தமராக்கிக் கொள்ள இராமன் யோசித்தே முடிவு செய்கிறான். இந்தப் பகுதி மேற்குறள்களுக்கு இலக்கியமாகலாம். 
எனவே, வள்ளுவர் வாய்மொழிகள் எக்காலத்திற்கும், எத்தரப்பினர்க்கும் இயல்பான நல்லறங்களைக் கூறக் கூடிய தன்மையது என்பதை மீண்டும் இக்குறள்கள் வாயிலாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடிகின்றது. மேலும் சுற்றத்தார்கள் ஒரு மனிதனின் உயர்விற்கு முக்கியமான காரணமாக அமைகின்றனர். அவர்களைப் பேணிக்காக்க கோபமின்மையும் கொடைத் தன்மையுமே தேவை என்ற அடிக்கருத்தை மனித குலம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

