உண்மையான உபவாசம் எது? நாவைக் கட்டுப்படுத்தும் பண்பு


ஹீவக்காலம் என்றதுமே எமது மனதில் வரும் எண்ணம் உபவாசம். உணவுப் பழக்கத்தை கட்டுப்படுத்தி எம்மை வருத்தி வாழ வேண்டும் என்ற சிந்தனையே எம்மை ஆட்கொள்ளும். தவக்காலம் வசந்தகாலம் என்று வர்ணிக்கப்படுவது இன்னும் பல அர்த்தத்தைக் கொண்டதாக அமைகிறது.
பரிசுத்தமான காலம், சுத்திகரிக்கின்ற காலம், தம்மை ஒறுக்கின்ற காலம், தம்மை தாழ்த்தும் காலம், தம்மை வெறுமையாக்கும் காலம், தம்மை கட்டுப்படுத்தும் காலம், தம்மை சீரான வாழ்விற்குள் வழிநடத்தும் காலம் என்ற பல வித உண்மைகளைத் தாங்கி நிற்கிறது. இவை எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையாக அமைவது எமது நாவு ஆகும்.
நாவே சுவையைப் பகுத்தறிவதற்கும், பேசுவதற்கும், உச்சரிப்பதற்கும் உறுதுணையாக அமைகிறது. அதே வேளையில் அந்த சிறிய அங்கமே எல்லாவித அசுத்தத்திற்கும் காரணமாக இருப்பதால் அதனை தகுந்த முறையில் பயன்படுத்தப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். நாவை அடக்காதவன் இப் பயிற்சியில் சேர முடியாது விடுகிறது. 
நாவை அடக்குவதன் மூலம் இறைவனோடு உறவாட முடிகிறது. எல்லா மத நம்பிக்கைகளும் ஏன் மதசார்பற்ற இயக்கங்களும் கூட இக்கருத்தை ஏற்றுக் கொள்கின்றன. சமயங்களைக் கடந்து மனித வாழ்வின் ஒழுக்க நெறிகளைக் கற்பிக்கும் அறிவு ஜீவிகளும் இதையே கற்பிக்கிறார்கள்.
ஆகவே இத் தபசு நாட்களில் எம் சிந்தனையையும் குறிப்பாக நாவையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அவ்வாறு நாம் கட்டுப்படுத்தும்போது எமது வாழ்வு சுவையுள்ளதாக மாறும் என்பதை திருமறையின் பல பகுதிகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இஸ்ரவேல் மக்கள் பாலைநிலத்திற்கூடாக பயணம் செய்த போது தாகம் ஏற்படுகிறது. 
அவ்வாறு தாகம் பசி ஏற்பட்டபோது கடவுளை நோக்கி ஓலமிடுகின்றார்கள். தாகத்தை தாங்க முடியாது நாவறண்டது. தேவனைத் துதித்த அதே நாவுகள் வசைபாட ஆரம்பித்தன. மோசேயிடம் முறு முறுக்க ஆரம்பித்தன. ஏன் இவ்வாறு எம்மை துன்ப சூழலுக்கூடாக வழி நடத்துகிaர் எம்மை விட்டுவிடும் நாம் அடிமைத்தன வீட்டில் இருப்பது இதைவிட மேலானது என்று கதறுகிறார்கள். 
கடவுள் முதல் முதலாக அந்த பாலை நிலத்தில் ஓர் அற்புதத்தை செய்தார். (விடுதலைப் பயணம் 15: 22-27) அவர்களுக்கு நீரூற்றொண்டைக் காண்பித்தார். அவர்கள் அங்கே சென்று அதை சுவைத்தபோது அது கசப்பாக இருந்ததால் அவர்கள் விசனப்பட்டார்கள். தாகத்தை தீர்ப்பதற்கு ஏற்றதாக இல்லாதிருந்ததால் அவர்கள் மனம் கடினப்பட்டது. 
ஆனாலும் கடவுள் தனது கிருபையினால் மோசேவுக்கூடாகத் திரும்பவும் அவர்களுக்கு ஒரு மரத்தைக் காண்பித்தார். அதன் கிளையைத் தண்ணீரில் எறிந்த போது அது சுவையுள்ளதாக மாறியது. தாகத்தை தீர்க்கக் கூடியதாக மாறியது.
நாவை கட்டுப்படுத்திய போது சுவையுள்ளதாக மாறியது. தேவை சந்திக்கப்பட்டது. மகிமையை ஏற்படுத்தியது.
நாவை அடக்கி கர்த்தருடைய வேத்தத்தில் பிரியமாயிருப்பவர் செழிப்பாக இருப்பார்கள் என்று கூறியதோடு நின்றுவிடாது திருப்பாடல் 1: 2,3 ம் வார்த்தைகளில் இரவும் பகலும் அவரது வேதத்தில் பிரியமாயிருந்து அதை தியானிக்கிற மனுஷன் நீர்க்கால்களில் நடப்பட்டு, தன்காலத்தில் தன்கனியைத் தந்து இலையுதிராயிருக்கிற மரத்தைப் போல இருப்பார். 
அவர் செய்வது எல்லாம் வாய்க்கும். ஆலயப் பிரகாரங்களில் நாட்டப்பட்டவர்கள், நிறுத்தப்பட்டவர்கள் எங்கள் தேவனுடைய பிரகாரங்களில் செழித்து இருப்பார்கள். (திருப்பாடல் 92: 13) நீதிமான் பனையைப் போலச் செழித்து லீபனோனின் கேதுரு மரத்தைப் போல வளருவான் என்று குறிப்பிடுகிறார். 
லீபனோனின் மரத்தைப் போல - உயர வளர்ந்து இருப்பார். உறுதியாக இருந்து பலன் கொடுப்பார். நீண்ட ஆயுள்காலம் வாழ்ந்து மகிமையடைவார் என்கிறது அந்த வசனங்கள். தவக்காலம் எம்மையும் செழித்து வளர, கனிகொடுக்க அழைக்கிறது. 
நாவை அடக்குவதன் மூலம் இறையருளை பெற்றுக் கொள்ளும் நாம் மறுபடியும் குறுக்கு வழிகளை நாடாமல், உயர வளர்ந்து பலன் கொடுக்க மகிமையடைய எதிர்பார்க்கப்படுகிறோம். உண்மையாம் உபவாசம் எது என்ற வினாவிற்கு விடையைக் கண்டு கொள்வோம்.
அருள்திரு. 
தே. தேவநேசன்
(அமெரிக்கன் சிலோன் மிஷன் திருச்சபை)
