எனது இரு குழந்தைகளையும் சகோதரியையும் கடலலைகள் கண் முன்னே அள்ளிச் சென்றன

மூவரைப் பறிகொடுத்த பெண்ணின் ஆறாத்துயரம்
“உன்னை விட்டு விட்டுச் செல்லமாட்டேன். ஓடிவா என்று எனது சகோதரி சத்தியபவானி சுனாமி பேரலையின் போது சத்த மிட்ட குரல் இன்றும் எனக்குக் கேட்கின்றது.
26.12.2004 அன்று எனது இரண்டு அன்புக் குழந்தைகளை யும் எனது சகோதரி சத்தியபவானியையும் இழந்த சோக நாள். அந்த நாளை நினைத்து நினைத்து இன்றும் அழுது கொண்டே இருக்கின்றேன்” என மட்டக்களப்பு கல்லடி திருச்செந்தூரை சேர்ந்த ஞான செளந்தரி தெரிவித்தார். சுனாமி பேரலை இடம்பெற்று எட்டு வருடங்கள் கடந்தாலும் அது மறக்க முடியாத நாள் என ஞானசெளந்தரி தெரிவித்தார்.
“நானும் எனது கணவர் பேரின்பம் உதயகுமாரும் மட் டக்களப்பு கல்லடியிலுள்ள திருச்செந்தூர் பிரதேசத்தில் வசித்து வந்தோம். எங்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள், முதலாவது குழந்தை டெவாறோ (வயது 5), இரண்டாவது குழந்தை அவிசான் (பிறந்து 12 நாட்கள்) இவ்விரண்டு குழந்தைகளும் நானும் எனது கண வரும் தற்காலிக வீடொன்றில் வசித்து வந்தோம்.
“எனக்கு இரண்டாவது குழந்தை பிறந்து 12 தினங்கள் எனது குழந்தையை பார்ப்பதற்காக எனது சகோதரி சத்தியபவானி மாத்தளையிலிருந்து வந்து எனது வீட்டில் தங்கியிருந்தார்.
எனது கணவர் மேசன் தொழிலுக்காகச் செல்பவர். வழமை போன்று அன்று காலையிலும் தொழிலுக்குச் சென்று விட்டார். அன்று காலையில் வீட்டில் இருக்கின்ற போது ஒரு இரைச்சல் சப்தம் கேட்டது.
கடல் தண்ணீர் வருகின்றது என்று சத்தமிட்டு யாரோ ஓடிச்செல்லும் சத்தம் கேட்பதற்கிடையில் கடல் தண்ணீர் எனது வீட்டுக்கும் வந்து விட்டது. அப்போது எனது 12 நாள் குழந்தையை தூக்கி எடுத்துக் கொண்டு எனது சகோதரி சத்தியபவானி ஓடினார். நான் பின்னால் எனது மகள் டெவாறோவை தூக்கிக் கொண்டு ஓடினேன்.
அப்போது எனது சகோதரி எனது 12 நாள் குழந்தையுடன் ஐம்பது மீற்றரை கடந்திருப்பார். உன்னை விட்டு விட்டுச் செல்லமாட்டேன். ஓடிவா என்று என்னை சத்தமிட்டு அழைக்கும்போதே எங்க ளிருவரையும் கடல் பேரலை பிரித்து விடுகின்றது.
எனது சகோதரி சத்தியபவானியும் எனது 12 நாள் ஆண் குழந்தையும் கடல் பேரலைக்குள் மூழ்கி விடுகின்றனர். இப்போது எனது கையிலிருந்த 5 வயது மகள் டெவாறோவும் கை நழுவி தண்ணீரில் போகின்றாள். நான் மாத்திரம் பேரலையில் சிக்கி காப்பாற் றப்பட்டேன். எனது மகன் டெவாறோ, மகன் அவிசான், எனது சகோதரி ஆகிய மூவரும் இதில் உயிரிழந்து போனார்கள். என் கண்முன்னால் மூவரையும் பறிகொடுத்தேன்.
பிறந்து ஒன்றரை வயதில் அப்பாவை இழந்தேன், 3 வயதில் அம்மாவை இழந்தேன். 26.12.2004 அன்று எனது இரண்டு குழந்தைகளையும் எனது சகோதரியையும் இழந்தேன். ஏன் நான் வாழ வேண்டும் என்று அடிக்கடி எனக்குள் நான் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றேன்.
இதை நினைத்தால் எனக்கு அழுகையே வரு கின்றது” என்றார் மட்டக்களப்பு கல்லடி திருச்செந்தூரை சேர்ந்த ஞானசெளந்தரி.
