பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்


ன்பு சனிக்கிழமை தோறும் ஆண்களுக்கு நல்லெண்ணெய் குளியல் நடத்துவார்கள். இதனால் உடல் சூடு குறையும். தசை பலம் அதிகரிக்கும். அந்தக் கால கூட்டுக் குடும்பங்களில் வீட்டு மாப்பிளைகளுக்கும், இதர ஆண்களுக்கும் எண்ணெய் தேய்த்து விடுவதற்கென்றே தனி ஆட்களை வேலைக்கு வைத்திருப்பார்கள். அவர்கள் வாரந்தோறும் உச்சி முதல் பாதம் வரை எண்ணெய் தேய்த்து ஒரு மணி நேரம் வரை வைத்திருந்து, சீயக்காய்தூள் போட்டுக் குளிப்பாட்டுவார்கள். அந்தக் எண்ணெய் குளியல் தான் இன்று மசாஜ் என்ற பெயரில் வியாபாரம் ஆகிவிட்டது. வெள்ளிக்கிழமை என்றால், பெண்கள் முகத்திற்கும் உடலுக்கும் மஞ்சள் தேய்த்து தலைக்கு எண்ணெய்யும் தேய்த்து குளிப்பார்கள். இதுபோன்ற எண்ணெய்க் குளியலும் மஞ்சள் தேய்த்தலும் இன்று காண முடியாத காட்சியாகிவிட்டது.
காலம் மிக வேகமாக சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. உலகமாற்றத்திற்கு தக்கபடி நாமும் மாறி, அதீத நாகரீகத்திற்கு அடிமையாகி பழங்காலத்தில் கடைப் பிடித்த பல்வேறு பழக்கவழக்கங்களில் இருந்து விடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். அதனால் பழைய காலத்தில் கண்ட பல காட்சிகளை இப்போது ஊர்களில் காணமுடியவில்லை. அந்த காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு ஒவ்வொரு வாழ்க்கைப் பாடத்தை கற்றுத்தந்தன. அந்த காட்சிகள் உணர்த்திய பாடங்களை புரிந்துகொள்ளாமலே நாம், நமது வாழ்க்கை மேன்மைகளை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.
தபால்காரர் ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் தவிர்க்க முடியாத நபராக இருந்தார். எந்த குடும்பத்தில் உள்ளவர் எந்தப் பகுதியில் வசிக்கிறார். எத்தனை நாளைக்கு ஒருமுறை கடிதம் எழுதுவார், அந்த குடும்பத்தில் என்னென்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதுவரை அந்த தபால்காரருக்கு தெரியும். அவரும் குடும்பத்தின் உறுப்பினராக கருதப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். அந்தக் காலத்தில் பலருக்கு படிக்கத் தெரியாது. அவர்களுக்கு கடிதத்தை படித்துக்கொடுத்து விட்டு அதில் ஏதாவது வருத்தத்துக்குரிய செய்தி வந்திருந்தால் அதற்கு ஆறுதலும் சொல்லிவிட்டு போவார்.
மகன் தனக்கு கைப்பட எழுதிய கடிதத்தை தாய் படிக்கும்போது தன் மகனையே நேரில் பார்த்த சந்தோஷத்தை அடைவார். இப்படி எல்லா உறவுகளும், நட்புகளும் கடிதங்களுக்காக வழி மேல் விழி வைத்து காத்திருப்பார்கள். பாசத்தைக் கொட்டி கடிதம் எழுதுவதும்- பெறப்படுவதும் இன்று காண முடியாத காட்சியாகி விட்டது.
முன்பெல்லாம் சமையல் அறையில் ஒரு அம்மிக் கல் இருக்கும். இஞ்சி, மிளகு பூண்டு, சீரகம், பெருங்காயம், கொத்தமல்லிதழை போன்றவற்றை இந்த அம்மியில் வைத்து இரண்டு கைகளாலும் இழுத்து அரைத்து சமைப்பதால் உடலுக்கு, நன்மை. அரைக்கும் பொருட்களின் சத்து அப்படியே கிடைத்தது. அரைக்கும் கைகளுக்கு நல்ல பயிற்சியாகவும் அமைந்தது. இந்த அம்மிக்கல்லை பெண்கள் தினமும் உபயோகித்து வந்தால் அது வழவழப்பாகிவிடும். அதை உளிமற்றும் சுத்தியல் கொண்டு அடித்துக் கொத்தினால் மீண்டும் நன்றாக பயன்படுத்தும் நிலைக்கு மாறிவிடும். அம்மி கொத்துவதற்கென்றே அந்தக் காலத்தில் பெண்கள் இருந்தார்கள். மடியில் குழந்தையை கட்டி கொண்டு தெருத் தெருவாக ‘அம்மி கொத்தலையோ... அம்மி...’ என்று கூவிக் கொண்டு வருவார்கள். அழைப்பவர்கள் வீடுகளுக்குச் சென்று அம்மி கொத்திவிட்டு சம்பளமாக பணத்தையோ, விளைபொருட்க ளையோ வாங்கிச் செல்வார்கள். இன்று அம்மியையும் காணவில்லை ஆட்டுக்கல்லையும் காணவில்லை. உரலையும் காணவில்லை. அதை கொத்தி சீர்படுத்த வரும் பெண்களையும் காணமுடியவில்லை.
அன்று குழந்தைகள் விளையாட மரப்பாச்சி பொம்மைகள், களி மண் பொம்மைகளை பெண்கள் வீடு வீடாக கொண்டுவந்து விற்பார்கள். இன்றோ இரசாயனம் கலந்த பொம்பைகளை தேடிப்போய் வாங்குகிறார்கள். அவற்றை குழந்தைகள் வாயில் வைத்துக் கடிப்பதாலும், நுகர்வதாலும் குழந்தைகளுக்கு அலர்ஜி, ஆஸ்மா போன்ற நோய்கள் ஏற்படுகின்றன. களிமண் பொம்மைகளும் மரப் பொம்மைகளும் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றவை. ஆனால் இப்போது அதை விற்பவர்களையே காணமுடிவதில்லை. ஏனென்றால், அவைகளை வாங்க ஆள் இல்லை.
முன்பு வீட்டில் வெண்கலப் பாத்திரங்களும், பித்தலைப் பாத்திரங்களும் அதிகமாகப் புழக்கத்தில் இருந்தன. வெளியூரில் இருந்து வரும் சில தொழிலாளர்கள் குடும்பத்தோடு ஒரு மரத்தடியில் தங்கி அந்த ஊரில் உள்ளவர்களின் ஈயப் பாத்திரங்களுக்கு ‘கலாய்’ பூசித் தருவார்கள். பியூட்டி பார்லருக்குச் சென்று முதல் முறை பிZச்சிங் செய்துகொண்ட பெண் போல் பாத்திரங்கள் பளபளப்பாகி சுகாதாரமாகிவிடும். அதையும் இப்போது பார்க்க முடிவதில்லை.
மாப்பிள்ளை முன் வைத்தே மணமகளின் கையைத் தொட்டு கேலி செய்து வளையல் போடும் வளையல்காரர்கள் நம் தலையிலிருந்து உதிர்ந்த முடியை வாங்கி நமக்கே அழகாக சவுரி செய்து தரும் பெண்கள் எல்லாம் இன்று எங்கு போனார்கள் என்றே தெரியவில்லை. முன்பெல்லாம் வெளியூர்களுக்குச் செல்லும்போது கூஜாவில் தண்ணீர் எடுத்துச் செல்வார்கள். கூஜாவில் டம்ளரும் இருக்கும். இதை ரெயில் கூஜா என்றே சொல்வார்கள். இன்றைய காலத்தில் சில மட்டமான பிளாஸ்டிக் போத்தல்களில் தண்ணீர் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். கூஜா தண்ணீர் தட்ப, வெப்ப நிலைக்கு ஏற்றாற் போல் சூடும் குளிர்ச்சியும் ஆகி அதனால் ஏற்படும் வேதியல் மாற்றங்கள் நம் உடலை தாக்காதவாறு பார்த்துக்கொள்ளும். அந்த ரெயில் கூஜாவை இப்போது காண முடியாது. ‘பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்’ என்ற பழமொழி சொல்லப்பட்டாலும் நம் பாரம்பரியமிக்க சில நல்ல விஷயங்கள் நம் உடலுக்கும் உள்ளத்திற்கும் குறிப்பாக நம் சந்ததியினருக்கும் நன்மை தருகிறது. அவற்றை நாம் கடைப்பிடிக்காமல் விட்டுவிடக்கூடாது. அதற்கு சில எடுத்துக்காட்டுக்கள்.
பூபதிக்கு வீடு- கார்- அலுவலகம் ஆகிய மூன்றும் முக்கியமான இடங்கள். வீடு முழுக்க ஏ.சி. செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கிருந்து கிளம்பும்போது போர்டிகோவில் கார் வந்து நிற்கும். அதில் ஏறுவார் அதுவும் ஏ.சி! கார் அலுவலத்திற்கு போகும். அலுவலகமும் முழு ஏசி. இப்படி அவர் வாழ்க்கை ஏ. சியிலே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் திடீர் திடீ ரென்று அவர் சேர்ந்துபோனார். வேலை யில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வயதை மீறிய தளர்ச்சி தெரிந்தது. டாக்டரை சந்திக்கச் சென்றார்....!
பூபதி முழு நேரமும் ஏ. சி. யிலே இருந்ததால் இயற்கையான காற்றை அவரால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. மின்சார வெளிச்சத்திலேயே 24 மணிநேரமும் இருந்த அவர் உடலில் சூரிய வெளிச்சம் ஒருபோதும் படவேயில்லை. இதனால் நோய் தடுப்பாற்றல் குறைந்து உடலில் நச்சு தன்மை அதிகரித்தது. உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டது. இதை எல்லாம் அவர் உணர்ந்த பிறகு தன் வாழ்க்கை முறையை மாற்றினார். மரங்கள் அடர்ந்த பகுதிக்கு தன் வீட்டை மாற்றினார். இயற்கை காற்றை சுவாசித்தார். தினமும் காலையில் உதிக்கும் சூரியனைப் பார்த்து உடலில் வெயில் பட நடந்தார். இயற்கையாக கிடைத்த உணவுகளை ரசாயன கலப்பின்றி சாப்பிட்டார். அவர் சோர்வு நீக்கி, புது தெம்பும்பெற்றார்.
ஜேம்ஸ் கிராமத்து மனிதர். மகளுக்கு நகரத்து மாப்பிள்ளையை மணமுடித்து வைத்தார். மகளுக்காக நகரத்தில் வீடு ஒன்றை விலைக்கு வாங்கிக்கொடுக்க முடிவு செய்து, வீடு தேடினார். அவரை அணுகிய புரோக்கர்கள் பெரிய பங்களாக்களைக் காட்ட அவரோ ‘பணம் நமக்கு ஒரு பிரச்சினை இல்லை! ஆனால் வீட்டுக்கு முன்னால் ஒரு வேப்பமரம் நிற்கணும். வீட்டிற்கு பின்னால் ஒரு வாழை மரம். ஒரு முருங்கை மரமாவது இருக்கணும்...’ என்று அப்படி ஒரு வீட்டைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். எதற்காக அவர் இந்த மரங்கள் எல்லாம் வேண்டும் என்று சொல்கிறார்? என்ற விஷயம் புரியாமலே புரோக்கர்கள் அவரை பின்தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
கிராமத்து பெரியவர் நகரத்தில் வேம்பு வாழை, முருங்கை இருக்கும் வீட்டைத் தேட இதுதான் காரணம். வேப்பமரம் இன்று உலகத்தையே அச்சுறுத்திக்கொண்டிருக்கும் பன்றிக் காய்ச்சல் உட்பட பல விதமான காய்ச்சல்களுக்கு தடுப்பு மருந்துபோல் செயல்படுகிறது. அதன் காற்று உடல் நலத்திற்கு மிக ஏற்றது. வாழை மரம் இருந்தால் அந்த இலையில் சாப்பிடுவோம். அதன் மூலம் உடலில் இருக்கும் நச்சுத்தன்மை குறையும். ஆயுள் அதிகரிக்கும். முருங்கை கீரையால் பெண்களின் உடலில் இரும்பு சத்து அதிகரிக்கும். முருங்கை பூவை சமையல் செய்து சாப்பிட்டால் ஆண், பெண் இனவிருத்திக்கு உதவும் சுரப்பிகள் நன்றாக இயங்கும். அதனால்தான் அப்படிப்பட்ட ஒரு வீட்டை அந்த கிராமத்து பெரியவர் தேடினார். அது காணக்கிடைக்காத காட்சியாகிவிட்டதால் இப்போதும் அவர் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.
