திருப்பாவை என்னும் தீஞ்சுவை அமுதம்


இவ்வுலகிலே கிடைக்கப் பெற்றுள்ள இலட்சக்கணக்கான பக்தி இலக்கியச் செல்வங்களுள்ளே ஒரு நன்முகத்தென விளங்கும் அருஞ் சொத்தே ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையாகும்.
வைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்திலே போற்றிப் புகழப்படும் பன்னிரு ஆழ்வார்களுள்ளே ஒரே ஒரு பெண் ஆழ்வாராக கெளரவிக்கப்பட்டு ஆராதிக்கப்படுபவள்தான் ஆண்டாள்.
சிறந்த பெண் புலவர்கள் குறைந்தளவில்தான் இருந்தனரெனினும் அவர்களுடைய அறிவும் ஆற்றலும் அளப்பரியன என்று சொன்னால் மிகையாகாது.
கடைச் சங்க நூல்களிலே அதாவது எட்டுத்தொகை நூல்கள் என்று சொல்லப்படும் நற்றினை குறுந்தொகை, பதிற்றுப்பத்து, அகநானூறு, புறநானூறு எனும் ஐந்து நூல்களிலும் முப்பத்தைந்து பெண்புலவர்கள் பாடிய சுமார் நூற்றியறுபது பாடல்கள் கிடைக்கப்பெற்றதாக இலக்கிய ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
ஔவையார், வெள்ளி வீதியார், காக்கை பாடினியார், நச்செள்ளையார், ஒக்கூர்மாசாத்தியார், காழார்க்கீரனெயாற்றியாள், கச்சுப் பேட்டு நன்நாகையார் நக்கணையார் ஆதிமந்தரையார் போன்ற பெண் புலவர்கள் அக்காலத்தில் மிகச் சிறந்த புலவர்களாக விளங்கினராம்.
இவர்களைத் தவிர திருவள்ளுமாலை என்னும் நூலிலும் சில பெண் புலவர்களின் பெயர்கள் உள்ளதாக அறிய முடிகிறது.
கடைச் சங்கப் புலவர்களிலே ஒருவராக விளங்கிய பெண்தான் பொன்முடியார் புறநானூறுறிலே இருக்கும் ‘ஈன்று புறந்த தருதல்’ என்னும் பாடலையும் “தகடூர்யாத்திரை” என்னும் நூலையும் இயற்றிய பெருமை இவரைச்சாருகிறது.
பிற்காலத்திலே ஆண்டாள் காரைக்கால் அமையார் போன்றவர்களின் புலமைத்திறன் இன்று வரை போற்றிப் புகழப்படுவதை யாமறிவோம்.
சொல்லப் போனால் அவை அனைத்தும் இந்த உலகம் உள்ளளவும் நின்று நிலைக்கும் வல்லமை வாய்ந்தவை மட்டுமல்லாமல் மனித குலம் வாழ வழி காட்டும் நன்நெறிச் சாதனங்களாகவும் விளங்குகின்றன வென்றால் மிகையாகாது.
சைவ சமயத்தை ஆதிசங்கரர் ஆறுபிரிவுகளாகப் பிரித்தார். அதில் விஷ்ணுபரமாத்மாவை முழு முதற்கடவுளாக ஆராதிக்கும் சமயமே வைஷ்ணவ சமயமாகும்.
நம் நாட்டில் சைவத்துக்கும் வைஷ்ணவத்துக்கும் சம்பிரதாய பேதங்கள் என்று எதுவுமே கிடையாது. ஹரியும், ஹரனும் ஒன்றென்றும் அவையிரண்டும் நம்மிரு கண்களெனவும் போற்றி ஆராதிக்கிறோம். 
தாழ் சடையும் நீள்முடியும் ஒண்மழுவும் சக்கரமும் சூழ் அரவும் பொன் நானும் தோன்றுமால் சூழும் திரண்டருவி பாயும் திருமலை மேல் எந்தைக்கு இரண்டுரு (2) வும் ஒன்றாய் இயைந்து எனும்- திருவந்தாதி அறுபத்து முன்றாவது பாடல் அறியப்படுவது போல் ஹரியும் ஹரனும் ஒன்றென்றுணர்ந்து வைஷ்ணவ பக்தி இலக்கியங்களையும் படித்தின்புற்றுப் பாராயணம் பண்ணிப் பயனடைய வேண்டும்.
ஒரு தெய்வக் கோட்பாடு பலதெய்வ வழிபாடு என்பது சைவ சமயத்தின் உயர்ந்த தார்மீக சிந்தனையாகும். அதற்கிணங்க விஷ்ணு வழிபாடு, விரதங்கள், ஆராதனைகள், திருவிழாக்கள் அனைத்தையும் சிறப்புறக் கடைப்பிடித்து இறைவனைச் சரணடையத் தூண்டுவது நம்மதம் கூறும் நல் வழியாகும்.
கிருஷ்ண பரமாத்மாவுக்கு மிகவும் பிடித்தமான மார்கழி மாதத்திலே திருப்பாவை, ஏகாதசி என்பன வருவதைப் போலவே சிவனுக்குரிய திருவெம்பாவை திருவாதிரை நாட்களும் அமைகின்றன.
அழகுமயமான காலைப் பொழுதிலே ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத அரும் பெருந்சோதியாய் விளங்கும் இறைவனைப் பாடிப்பரவிப் பரவசமூட்டி தேடித் தூயிலெழுப்பித் திருமுறைகள் ஓதி மகிழும் பண்பு நமது சமயத்தில்தானே விரவிக்கிடக்கிறது.
இத்தகைய வழிபாட்டு நோன்பு முறைகளிலொன்று தான் ‘காத்தியாயினி’ நோன்பு என்று சொல்லப்படும் பாவை நோன்பாகும்.
திருப்பாவையை அருளிய ஆண்டாள் ஒரு தெய்வப் பெண். நீளா தேவியின் (பூமாதேவி) அம்சமான அவள் ஸ்ரீவை குண்ட சுகங்களை விடுத்து மானிட உயிர்கள் கடைத் தேறும் பொருட்டு ஆடிப் பூரநன்னாளில் அவனியில் அவதாரமானாள். கண்ணன் மேல் ஆராத காதல் கொண்டு திருவரங்களையே கண்ணனாக மனதில் நினைந்து கணவனாக வரித்து இறுதியில் திருமாலோடு தெய்வீகமானாள்.
இவன் பிறப்பும் வளர்ப்பும் அதிசயமாகும் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பட்ட காலமென்பர்.
ஸ்ரீ வில்லிபுத்தூரிலே வாழ்ந்த புரச்சூடனென்னும் வேதியருக்குப் புதல்வனாகப் பிறந்தவர்தான் விஷ்ணுச் சித்தர். இவர் வேதங்கள் பலகற்று வேதவல்லோனாக விளங்கினார்.
தன் வாழ்நாள் பூராவும் விஷ்ணு பக்தராக வாழ்வதே அவரது இலட்சியமாக இருந்தது. இவரையே பெரியாழ்வார் என்றும் அழைப்பார்கள்.
விஷ்ணு கைங்கரியம் செய்வதன் முதற்படியாகப் பெரியாழ்வார் தன் இருப்பிடத்திலேயே நந்தவனம் அமைத்து அங்கேமலரும் மலர்களாலும் துளசித் தளங்களாலும் மாலைகட்டி வடபத்திர சாயிக்குச் சமர்ப்பணமாக்குவதை விருப்புடன் செய்து வந்தார்.
அந்த மகத்தான சேவையினைத் தனக்குப் பின்னே தொடர்ந்து செய்துவர ஒரு வாரிசு இல்லையே என்ற பெருங் கவலையொன்றுதான் அவரைத் தினம் தினம் வாட்டி வதைத்தது.
எல்லாம் நியதிப்படிதானே நடக்கும் அன்றும் அப்படித்தான் வழமை போல் உள்ளமும் உடலும் தூய்மை பெற உயிர் மூச்செல்லாம் அரங்கனைத்துதிக்க மெல்ல நடந்து நந்தவனத்தை அடைந்தார் ஆழ்வார்.
தோட்டத்தில் பூத்துக் குலுக்கும் புதுமலர்களைப் பறித்துத் தன் கரங்களால் மாலை கட்டிப் பெருமாளுக்குச் சாத்த வேண்டுமென்ற அவசரம் அவருக்கு கையிலிருந்த மலர்க்கூடை மலர்களால் நிரம்பியது. இனித் துளசி &gt;மிசீ8(மிt பறிக்க வேண்டியது தான். விஷ்ணுச் சித்தர் துளசி வனத்துள் செல்கிறார்.
என்ன இது... துளசி வனத்துள்ளே.. அவர் கண்களையே அவரால் நம்பமுடியவில்லை. 
அவ்வளவு பேரழகு ‘தக தக’ என்று ஜொலிக்கும் அழகுச் சிலையாக... தன்பிஞ்சுக்கைகளையும், கால்களையும் அசைத்துக்கொண்டு இதழ்களிலே குறு நகைதவழக்கிடக்கும் இவள்யார். இவள் எப்படி இங்கே வந்தாள். சித்தர் செய்வதறியாது திகைத்துப் போனார்.
எல்லாம் ஒரு கணம் தான் கள்ளம் இல்லாத வெள்ளையுள்ளம் கொண்ட அந்த மழலைச் செல்வத்தை உரிமை கோர யாருமில்லை யென்றளவில் இவள் இறைவன் எனக் களித்த செல்வம். இவள் இனி என்மகள். இவளுக்கு இனித் தந்தை நான் தான் என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டவராய் அந்தக் குழந்தையை அப்படியே அள்ளியெடுத்து உச்சி மோர்ந்து வாரியணைத்துக் கொண்டார்.
வாய் விட்டுச் சொல்லவொண்ணாத பேரின்பத்தால் பெரியாழ்வார் உள்ளம் பூரித்துப் போனார்.
அவளை அள்ளி அணைத்த போதே அவர் உணர்ந்து கொண்டார் இவள் சாதாரண பெண் அல்ல தெய்வக் குழந்தை, இறைவனால் எனக்களிக்கப்பட்ட திருமகள் மனதிற்குள் நினைத்தவர் மனம் நிறைந்த மகிழ்வோடு தன் மனைவியிடம் ஒப்படைத்தார்.
அழகுச் சிலை போன்ற அக்குழந்தைக்கு விஷ்ணு சித்தரும் அவர் மனைவியும் கோதை என்னும் அழகான பெயர் சூட்டி அன்பினால் அவளை ஆராதித்து அருமையாக வளர்த்து வந்தனர்.
பெண்வளர்த்தி யென்பது “நாளொருமேனி பொழுதொரு வண்ணமென்பார்களே அவ்வாறே விஷ்ணுச் சித்தர் வீட்டுச் செல்லப் பெண்ணும் காண்போர் மயங்கி விடும் அழகுத் தேவதையாக வளரத் தொடங்கினாள். வடபத்திர சாயிக்கு மாலைகட்டும் போதெல்லாம் சித்தர் தன் அன்பு மகளை அருகே அமரவைத்து பெருமாளைப்பற்றியும் அவர் தம் அவதார மகிமைகள் பற்றியும், கண்ணனின் லீலைகள் பற்றியும், கோபியர்கள் பற்றியும், ஆயர் சேரிபற்றியும், நல்லறங்கள் தர்மங்கள் பற்றியும் கதை கதையாகக் சொல்லிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார்.
அவ்வாறு அவர் சொல்லிக் கொடுத்த போதெல்லாம்.. கோதையின் மனம் பரவசத்தில் மூழ்கத் தொடங்கியது. இயற்கையிலேயே ஞானாபிருத்தி நிரம்பியவள் மோனநிலையில் ஞான உலகில் சஞ்சரிக்கத் தொடங்கினாள்.
கண்ணனின் கதைகளைக் கேட்கக் கேட்க கோதையின் உள்ளம் மெல்ல மெல்ல அவனிடம் சரணடையத் தொடங்கியது.(தொடரும்)
அனுராதா பாக்கியராஜா... -
களுவாஞ்சிகுடி
