அத்தியாயம் II
உரோமன் ஆட்சிக்குட்பட்ட பிரித்தானியா
கெலித்தியரின் வருகைக்கும் சட்சனியரின் வருகைக்கும் இடைப்பட்ட காலத்திலேயே உரோமர் பிரித்தானியாவைக் கைப்பற்றினர்.
இதனால் சட்சனியரின் வருகை ஒருகால், இருநூறு ஆண்டுகள் வரை தாமதப்பட்டி ருக்கலாம்.
பிரித்தானியரைக் கொனறு, அல்லது துரத்தி, அவர்களின் இருப்பிடங்களில் தாம் குடியேறும் நோக்கமாகவே கெலித்தியர், சட்சனியர், தேனியர் ஆகியோர் வந்தனர்; ஆனால், உரோமரோ, தாம் உயர்ந்த நாகரிகத்தவர் எனும் உரிமையால் நாட்டைச் சுரண்டபும், மக்களை ஆளவுமே அங்கு வந்தனர்.
இவ்வகையில்.
இவ்வகையில், அவர்கள், அமெரிக்காலிற் குடியேறிய யாத்திரைப் பிதாக்களைக்காட்டிலும், ஆபிரிக்காவிலுள்ள ஐரோப்பியரையே ஒத்திருந்தனர்.
ஆனால், ஆபிரிக்க மக்கள் ஐரோப்பிய முறைகழளத்தழுவுந் தகவு குறைந்தோராக, பிரித்தானிய மக்களோ, வெள்ளையர் என்ற முறையில், இலத்தீன் முறைளை முற்றாகத் தழுவக் கூடியவராயிருந்தனர்.
அன்றியும், உரோமானிய ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்த கிரேக்க, கீழைப்பிரதேச மக்களைப் போல், கோல் ஈனத்தவரும் பிரித்தானியரும் தமக்கே உரித்தான ஒரு விரிந்த நாகரிகத்தைப் பெற்றிருக்கவில்ளை.
ஆகவே, உரோமர் தமது கொளளை வேட்கையைத் தணித்தவுடன், இலத்தீன் வாழ்க்கை முறைகளின் சகல அமிசங்களையும் தாம் கைப்பற்றிய மேலைத்தேய மக்கள் மீது திணிப்பதில் ஈடுபட்டனர்.
கோல் மக்கள் மீது அவர்களடைந்த வெற்றி நிலையானதொன்றாயிருந்தது; அதுவே தற்கால ஐரோப்பிய வரலாற்றின் ஆரம்ப கட்டமாய் அமைந்தது.
ஆனால், பிரித்தானியாவில், ஆரம்பத்தில், வெற்றிபெற்ற உரொமர், இறுதியில் முற்றாகத்தோல்வியடைந்தனர்.
பிரித்தானியாவை உரோமர் கைப்பற்றிய காலத்தை ஆராயந்த தொல்பொருளியல் வல்லுநரகிய அவவீல், என்பார், "பிரித்தானியாவை ஒருகாலம் ஆண்ட உரோமானியரிடமிருந்து, பிரித்தானியாராகிய நாம் ஒன்றையும் மரபுவழிப் பெறவில்லை" எனக் கூறியுள்ளார்.

உரோமர் குறிப்பிடத்தக்க மூன்று விளைவுகளை விட்டுச் சென்றனர்.
முதல் விளைவானது, சீசர், அக்கிரிக்கொலா, ஏதிரியன் ஆதியோருக்கு வேடிக்கையாக அல்லது திகைப்பாக இருந்திக்கக்கூடியதான உவேல்சு நாட்டுக் கிறித்துவ மதம்; இரண்டாவது, உரோமானிய வீதிகள்; மூன்றாவது விளைவு, இரண்டாவது விளைவிலிருந்து பெறப்பட்டது.
அதுவே, விசேடமாக இலணடன் போன்ற சில புது நகர்ப்புலங்கள் அரம்பரைச் சிபைபுப் பெற்றமை.
ஆனால், இந்நகரங்களில் நிலவிய இலத்தீன் முறையான் வாழ்க்கை, கிராமவாசங்கள், கலைகள், மொழி, உரோமின் அரசியமைப்பு ஆகிய யாவும் கனவு போல மறைந்தொழிந்தன.
பிரித்தானியாவின பழைய வரலாறு காட்டும் உண்மை யாதோவெனின், பிரான்சை நிலையாக இலத்தீன் மயமாக்கிய உரோமா, பிரித்தானியாவை இலத்தீன் மயமாக்கமுடியாது போயினர் என்பதாகும்.

யூலியசு சீசரின் இரு செயற்கருஞ் செயல்கள் உலக வரலாற்றிலே அவருக்கு நிலையான இடத்தைக் கொடுத்தன.
அவையயாவன, உரோமப்பெனரசின் அரசியலமைப்பைப் புதிதாக்கியமையும், அப்பேரரசை வட ஐரோப்பாவிற் பரப்பியமையும் ஆகும்.
அல்பிசுவின் வடபுறத்தில் மத்தியதரை மக்களின் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டி, எஞ்ஞான்றும் நிரந்தா இலத்தீன் நாடாக்கிய பெருமை சீசருக்குரியது.
மேலும், சுயநலங்கருதும் உயர் குடிமக்களுக்கும் தாழ்வுற்ற பட்டினமாக்களுக்குமிடையே தவித்துக்கொண்டிருந்த, மாகாண மனப்பான்மையுடைய உரோமன் குடியரசை, நாகரிக உலகில் ஒழுக்கமும் உலகப் பொதுமனப்பான்மையும் பரந்த நோக்கமுமுள்ள பேரரசாக்கியதிலிருந்து, காலத்துக்குப் பொருந்தாத பண்டை உலகின் அரசியலமைப்பைப புதிய தத்துவங்களுக்கியைய எவ்வாறு நிருமாணிக்க முடியுமென்பதை அவர் எடுத்துக் காட்டினார்.
அவ்வல்லாட்சிப் பேரரசு மக்களால் விரும்பப்பட்டது.
சீசரின் வழிவந்தோர், சீசரின் நெறிகளுக்கேற்ப உரோம் அரசைப் புதிதாய் அமைத்தபோது, உரோமின் ஆதிக்கம் மேற்கே மேலும் ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சமீப கிழக்கே அயிரத்தைந்நூறு ஆண்டிகளுக்கும் புத்துயிர் பெற்றது.
சீசர் கட்டிய பரரசு பண்டை உலகத்தைப் புது உலகத்துடன் இணைத்தது.
அப்பேரரசாற் காப்பாற்றப்பட்ட கிரேக்க, உரோமப் பண்பாட்டி முறைகள், பிற்கால ஐரோப்பாவை உருப்படித்தும் இனங்களுக்கு ஒரு பொதுப் பண்பாட்டை அளித்து, அவ்வினங்களை ஒன்றுபடுத்தின.
சீசரின் பேரரசு கிறித்து மதத்தின் வளர்ச்சிக்கு ஒர் அரங்கமாக விளங்கி, அம்மதத்தை உரோமானியப் போர் வீரர் கட்டிப் பாதுகாத்த வீதிகள் மூலம் நாகரிகவுலகின் ஒவ்வொருனோடிக்கும் பரவச் செயதது.

கால வொழுங்கின்படி நோக்கின், உரோமப் பேரரசை அமைட்பதற்குச் சீசர் செய்த முயற்சிகளுக்கு ஒரு முன்னிகழ்ச்சியாக, கோலில் அவர் செய்த வேலைகள் அமைந்தன.
கோலை அடிப்படுத்தும் முயறசியில் அரைப்பங்கு தானும் முடிவுறுமுன்னர், தோவர் தொடுகடலுக்கப்பால் அவர் ஒருநாள் நோக்குவாராயினர், அங்குள்ள வெண்குன்றுகளை அளவிட்டார்; எனிறும், அவர் உள்ளத்திலே தோன்றிய எண்ணங்கள், நெப்போலியனின் எண்ணங்களிலிருந்தும் வேறுபட்டன.
பிரித்தானியாவை அடைவதும் அபாயமின்றித் திரும்புவதும் சீசருக்கு எளிதான விடயங்களே; ஆயின், சீசர் ஒரு விடயத்தில் மட்டுந் தடுமாறினார்.
கையிற் பெரிய வேலையிருக்க பிரித்தானியாவிற்குப் பிரயாணஞ் செய்வது பயனுடைத்தாகுமோ என்றுதான் சீசர் ஆலோசித்தார்.

உரோமன் பரிபாலன முறையை உடமடியாகப் பிரித்தானியாவில் அமைக்கும் எண்ணத்தோடு சீசர் பிரித்தானியா மீது படையெடுக்கத்்ீர்மானிக்கவில்லை.
அதற்கு வேண்டிய நோமும் ஆட்பலமும் அவர் வசமிருக்கவில்லை.
கோலில் அவரின் இராணாவ நிலைமையும் இத்தாலியில் அவருடைய அரசியல் வாயப்புக்களும் அறுதியற்ற முறையில் அமைந்திருந்தன.
ஏனேனில், காதேசு நகரத்து மூதவையுறுப்பினர் அனிபல் என்அவன்பாற் காட்டிய அன்பு எத்துணை குறிதோ அத்துணை குறிதாகவே உரோமப் பேரரசுத் தேசாதிபதிகள் சீசரின் மீது காட்டிப அன்பும் இருந்தது.
என்றாலும், சீசர், உரோமில் எதிர்க்கட்சித் தலைவராய் இருந்ததால், பொதுமக்களின் ஆதாவைப் பெறுலதற்காகப் பகட்டானசில சாதனைகளைச் செய்யவேண்டி யிருந்தது.
மேலும், தம் சார்பாளரைத்திருத்திப்படித்தவும், போர்வீரருக்கு வேதனம் வழங்கவும் போர்களில் ஈருத்திப்படித்தவும், போர்வீரருக்கு வேதனம் வழங்கவும் பொர்களில் ஈடுபடுவதற்துப் பணந்திரட்டிவதற்குமாக அவருக்குத் திறையும் அடிமைகளும் தேவையாயிருந்தன.
ஆகவே, சீசர் பிரித்தானிானவைக் கைப்பற்றி, அத்தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்ய எண்ணினார்.
கோலின் வடபாலிருந்த இனத்தவருக்கும் தென் பிரித்தானிய வாசிகளுக்குமிடையே நெருங்கிய தொடர்பிருந்தது; அதனால், கோலானது, அயல் நாடான பிரித்தானியா அம்தாபெரும் உரோமாபுரிக்குப் பயந்து திறைசெலுத்துவதைக் காண்பின், எளிதில் அடிபணியும் எனச் சீசர் எண்ணினார்.
இனி, கோலின் வருங்கால ஆள்பதிகளுக்கு, முதலிற் பிரித்தானியாவின் அரசியல், புவியியல் துறைகளைப் பற்றிய நரடிய நேரடியான அறிவு வேண்டியிருந்தது.

சீசரின் முதற்படையேடுப்பு, ஒர் இராணுவ நடவடிக்கை என்ற முறையில் தோல்வியாகவே முடிந்தது.
சிறுடடை கொண்டு சென்ற சீசர் தோவர்க்கரையிலிருந்து பத்து மைல் தூரந்தானும் முன்னேறவிலலை, பெருமளலில் நிகழ்ந்த அடுத்தாண்டுப்  படையெடுப்பில் சீசர், பல சமர்களில் வென்று, எதிரிகளின் முன்னிலையிலேயே தேமிசைக் கடந்து, கத்து வெலோனியரின் அரசனாகிய கசிவெலோனசு என்பானின் ஆட்சிக்குட்பட்ட எற்போட்டுசயர்ப் பகுதிளை அடைந்தார்.
கத்துவெலோனியரே தென் பிரித்தானியாவில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்; அவ்வாதிக்கங்கண்டு அழுக்காறு கொண்டு அவ்வினத்துக்குப் னேட்டிாயாிருந்தவர்களும் சில குடிமக்களும் படையெடுத்துவந்த உரோமானியர்க்கு நேயர்களாயினர்.
யூலியசின் காலத்திலும் அதற்கு நூறு வருடங்களுக்குப் பின்னர் குளோடியசு வெற்றிகொண்ட காலத்திலும் இவ்வாறே நிகழ்ந்த்து.
கெந்து மக்களுட்படப்பல பிரித்தானியர், சீசரை எதிர்த்து முனைந்து பொருதனர்
பிரித்தானியக் காலாட்படை பயிற்சியற்றதாயிருந்ததால், ஒழுங்காகப் பயிற்றப்பட்ட உரோமக் காலாட்படைக்கு முன்னிற்கத் தகுதியற்றிருந்தபோதிஸ்ரீும், உடலுறுதியுஞ் செம்மயிரும் பதைத கெலிததிய உயர்குடிமக்கள், கொடுவாள் பூட்டிய தேர்களில் எறி, கடகட வென்ற ஒசையுடன் போர்க்களத்தை யடைந்து, ஒமர் தமது காவியற்களிந் படைத்த வீரரைப்போற் பொருதனர்.
அவ்வீரப்போர், நம்கு பயிற்றப்பட்ட உரோமப் பத்தாம் படையைக்கூடத்திகைக்கச் செய்தது.
ஆனால், அக்காலத்தில் தேர்மீது சென்று போர்செய்யும் முறை பயனற்றதெனக் கைவிடப்பட்டிருந்தது; கெலித்திய கோலிலும் எலனியம் பரவிய கிழக்குப் புலத்திலும் தேரூர்ந்து போரிடும்முறை ஏலவே வழக்கற்றுவிட்டது.
பிரித்தானியர், குதிரைப் படைகளைப்பயன்டடுத்தும் முறையைக் கற்று, அம்முறையைக் கையாண்டிருந்தால், அவர்களின் எதிர்ப்பு உண்மையில் வலியதாய் இருந்திருக்கும்.
நோமானிய வெற்றியானது மத்தியகால நைற்றுக்களை அந்நிய தேச இயல்புகளைத்தழுவிக் குதிரைப்படைகளை உபயோகிக்கக் கற்பிக்கும்வரை, குதிரைமீதேறிப்போர் செய்யும் உயர்குடிமக்களாற் காப்பாற்றப்படிம் நற்பேற்றை இத்தீவு பெறவில்லை.

கி.மு. 54 ஆம் ஆண்டுப் படையெடுப்பானது முதற்படையெடுப்பைப்போன்று தோல்வியுறாவிடினாம் பெருவெற்றியெனக் கொள்ளுந்தகவிலது.
சிசரோ தனது தோழருக்கு முறையிட்டதுபோல, பேர்போன பிரித்தானியத்தங்கம் சிறிய அளவில்மட்டிமே கிடைத்தது; மேலும், உரோமர் பெற்ற அடிமைகள் அறிவிலிகளாயிருந்தபடியால், அவர்களை உயர்ந்த விலைக்குவிற்த முடியாமற்போயிற்று; அன்றியும், சீசர் கோலிற் செய்ததுபோல், குழப்பஞ் செய்யும் குலங்களை மொத்தமாகப் பிடித்துச்சென்று ஏலவிற்பனையாளருக்கு விற்பதற்குவேண்டிய நேரமும் வழிவகைகளும் இருக்க பனையாளருக்கு விற்பதற்குவேண்டிய நேரமும் வழிவகைகளும் இருக்க வில்லை.
இப்படையெடுப்பினால் நிலையான பெறுறேகளொன்றும் ஏற்படவில் லை; ஆங்கிலக் கால்வாயின் இரு கரைகளிலும் இருந்தவர்களின்போர் ஞாபகங்களே ஒரு நிலையான விளைவெனக் கருதலாம்.
சிறிதுகாலத்துட் பிரித்தானியா திறையிறுக்க மறுத்தது.
கோலில் வெலிற்றியர்தலைவனான வெசிஞ்சித்தோரிசு, சீசரின் ஆட்சிக்கெதிராகக் கலகஞ் செய்ததால், அப்போர் ஒரு நெருக்கடியான கட்டத்தையடைய, பிரித்தானியா பற்றிய திட்டங்கள் (எவையேனுமிருப்பின்) சீசரினாற் கைவிடப்பட்டன.
பின்பு தொடங்கிய உண்ணாட்டுப் போர்களாலும் ஒதத்தசு, தைபீரியசு போன்றவர்கள் பேராசைப் புதிதாக அமைப்பதில் ஈடுபட்டதாலும் தூரத்திலிருந்த பிரித்தானியாவிற்கு நூறு ஆண்டுகட்கு ஆறுதல் கிடைத்தது.

யூலியசு சீசர், பிரித்தானியாமீது செய்த படையெடுப்பிலும் கோலைக் கைப்பற்றியமை காரணமாகவே, தென் பிரித்தானிய இனத்தவர் இலத்தீன் நாகரிக எல்லைக்குள் ஈர்த்துச் செல்லப்பட்டனர்.
இவர்களும் வடகோல் மக்களும் ஒரே இனத்தவரே; ஒரே அரசியற்றொகுதிக்குச் சேர்ந்தவரே.
அக்காலததே கோல் மக்கள் உரோமானியக் குடிமக்களாயினர்; பலர் உரோமானியக் குடியுரிமையும் பெற்றனர்.
அமைதியான முறையிற் பிரித்தானியாவை வெற்றிகொள்ள முடிந்தது.
அலக வரலாற்றிலேயேமிக முதன்மை வாயந்த அந்த நூறு வருட காலத்தில் பிரித்தானியாவிலுஞ் மாற்றங்கள் உண்டாயின.
இப்பால் யூலியசு சீசரின் கொலையும் அதற்குப் பழிவாங்கியமையும் நிகழா நிற்க, அந்தனிக்கும் கிளியப்பற்றிராவுக்கும் ஏற்பட்ட காதல், கீழைத் தேசத்துக்கும் மேலைத் தேசத்துக்குமுள்ள தொடர்பு பற்றிய பிரச்சினையை உரோமானிய உலகில் எழுப்பா நிற்க, ஒகத்தசு தந்திரமாகப் போரசை ஆமையா நிற்க, கிறித்து போதியா நிற்க, போல் கொள்கை மாறாநிற்க, அப்பால் அதிவடக்கே, இலத்தீன் மயமாக்கப்பட்ட கோல் மாகாணத்தைத் தம் நிலைக்களனாகக் கொண்டு உரோமானிய வியாபாரிகளும் குடியேறிகளும் பிரித்தானியாவின் உள்ளூர் களில் குடியேற்றங்களை அமைத்தும் குலத்தாசர்களின் அவையில் செல்வாக்கைப் பெற்றும் வருவராகிய "சிம்பலின்", அவரின் "இலியர்" போலக்கட்டிக்கதையன்று.
சிம்பலின் என்ற அரசன் கத்துவெலோனி இனத்தை ஆண்டது மட்டிமல்லாமல், அவ்வினத்தின் ஆதிக்கத்தைத் தெற்கு இங்கி லாந்து வரை செலுத்தித் தனது வெள்ளிநாணயத்தில் தன்னைத்தானே "பிரித்தானிய அரசன்" என உரோமன் மொழியிற் குறித்துங் சொண்டான்.
உரோமன் மொழியை அவன் கையாண்டமை ஒகத்தசு தைபீரியக ஆகிய பரசருடன் சிம்பலின் கொண்ட நட்பைக் காட்டிகின்றது.
ஒப்புக் கொள்வோன் எட்டிவேட்டி என்பான், நோமன் நைற்றுக்களையும் நோமன்குருமாரையுன் பிரித்தானியாவுட் புகுத்தி, அரண்மனையிலேயே பிரேஞ்சுமொழி பேசுவதை நவ்வழக்கமாக்கி நோமன் வேற்றிக்கு அடிகோலியது போலவெ, சிம்பலினும் உரோமன் வியாபாரிகளையும் தொழில் வல்லுநா் களையும் பிரித்தானிய நகரங்களிற் குடியேறச் செய்து, குலப் பெருமக்கள்பலர் இலத்தீன் மொழியையும் பண்பாட்டையும் பயிலுமாறு செய்தான்.
மேலும், சிம்பலின், சென் ஒல்பன்சுக்கு அண்மையுலுள்ள வெருலாமியம் என்ற நகரைத் தலைநகராக்கி, அங்கிருநது உரோம நாணயங்களின் மாதிரியான பொற்காசுகளை அடித்து வெளியிட்டான்.

இலண்டன் ஒரு நகரமாக உருவெடித்தது, சிம்பலின் காலத்திவேயேபோலும்.
ஆற்றிவே கண்டெமிக்கப்பட்ட சில தொல் பொருள்களைக் கொண்டு இலண்டன் பாலம் ஆதியில் மரத்தினாற் கட்டப்பட்டிருந்ததெனக் கூறத்தக்கதாயிருக்கின்றது.
உரோமானிய வெற்றிக்கு முன்னர், உரோமானியர் செல்வாக்கு பிரித்தானியாவிற் பரவியிருந்த காலத்தில் அப்பாலம் அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
தன்மை மாறுங் காலமாகிய இப்பருலத்தில், பாலத்தின் வட முனையில் இலண்டன் மாநகா உற்பத்தியாயிற்று.
குளோடியகின் படையெடுப்பின் போது இலண்டன் என்று கூறப்படும் ஒரிடம் இருந்ததென்று நிச்சயமாகக் கூறலாம்.

எனினும், முதலில் ஆங்கில வாலாந்நிலும், பின்னர் உலக வரலாற்றிலும் மிக தைன்மையான பங்கைப் பெறவிருந்த இலண்டன் மாநகர், உரோமர் ஆடசியிலேயே தனது ஆதிச் சிறப்பைப் பெற்றது.
ஈலண்டன் என்ற பெயத் கெலித்தியப் பெயராயிருந்தபோதிலும் ஐபீரிய நாகரிதத்துக்கோ, கெலித்திய நாகரிகததுக்கோ அது மையமாக விளங்கவில்லை.
சீசரின் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும், மிதில்செட்சு காடாகவும், தற்பேனதைய இலண்டனிற் பெரும்பகுதி கேற்று நிலமாயுமிருந்தன பாலத்தின் இரு முனைகளிலும் நிலங் கடினமாயிருந்ததால், கெந்திசுத் துறைமுகங்களிலிருந்து வரும் பாதைகள் ஆற்றைக் கடந்து, வடக்கு, மேற்குத்திசைசளிற் பரந்துசெல்ல முடிந்தது.
தேமிசு பொங்கு முகத்துக்கூடாக வந்தகண்டத்து வியாபாரப் பொருள்கள் பாலத்திற்குச் சமீமாக இறக்கப்ட்டன.
இலண்டன் பாலமும் துறையும் புவியியற் பொருத்தத்தால் ஒரே நிலையத்தில் ஆமைந்திருந்த்தனாலேயெ இலன்டன் மாநகா் சிறப்புற்று விளங்சியது.

உரோமர், பிரித்தானியாவைக் கைப்பற்றியதும் வடக்கிலுந் தெற்கிலுமிருந்து பெரும் பாதைகளை அமைத்தனர்.
இப்பாதைகளுள் ஏறக்குறையநூற்றுக்கு ஐம்பது வீதமானவை இலண்டன் பாலத்துக்கூடாக அமைக்கப்பட்டன.
ஐரோப்பவுடன் மிகப் பரந்த வர்த்தகத்தை ணெடாக்கியதன்மூலம் இலண்டன் துறைமுகம் முக்கியத்துவமடைந்தது.
நெடுங்காலமாகக் கவனிக்கப்படாதிருந்த தேமிசு நதிக்கூடாகச் சிறந்த முறையில் வியாபாரம் நடத்தலாமெனடனத ஐரோப்பியர் கண்டனர்.
ஐரோபபியப் பொருள்களைப் பிரித்தானியாவின் உட்புறத்திற் கப்பல்களிலிருந்து இறக்கிப் பெரும்பாதைகள் மூலம் பல பாகற்களுக்கும் அனுபபுவதற்கு இலண்டன் துறை முகமொன்றே வசதிடளித்தது.
பாதைகள் உண்ணாட்டு மக்களின் நன்மையைக் கருதி மைக்கப்படவில்லை; ஆட்சிக்காரரின் தேவையைப் பூர்த்திசெய்யவே ஆமைக்கப்பட்டன.
உரோமர் காலத்திற் பிரித்தானியா, வெள்ளீயம், தோல், அடிமைகள், முத்து, ஒரோவழி தானியம் ஆகியலற்றை ஏற்றுமதி செய்து, அவ்வழி பிறநாட்டுப் போகப் பொருள்களை வாங்கியது.

உரோனரின் ஆதிக்கத்தில் இலண்டன் ஒரு பெரிய செல்லம் நிறைந்த நகரமாயிற்று.
உரோமருக்குப்பின் இலண்டன் அவ்வுன்னத நிலையை இழந்து, நோமன் காலமளவிலேயே திரும்பவும் பழைய நிலையையெய்தியது.
உரோமரால் இலண்டனைச் சுற்றியமைக்கப்பட்ட மதிலக்ளே மத்திய காலத்திலுஞ் சில திருத்தங்களுடன் நிலைபெற்றிருந்தன.
இவ்வாறாக, உரோமர் காலத்திலும் மத்திய காலத்திலும் இலண்டன் நகரம எறக்குறைய ஒரேயளவான நிலபபரப்பை அடக்கி நின்றது.
உரோமர் காலத்திலாமினாம் மத்திய காலத்திலாயினும் இலண்டன் ஒரு வர்த்தக மையமாக இருந்ததே தவிர, அரசியல் மையமாக ஒருபோதும் இருக்கவில்லை.
இலண்டன் நகரம், உத்தியோக பூர்வமாக பல சிறு நகரங்களிலுந் தாழ்வாக உரோமன் தலைவர்களாற் கரு்ப்பக்கள் முடிந்து ஒரு நூற்றாண்டிற்குப் பின்னரே பிரித்தானியா குளோடியசுப் பேரரச்னால் உண்மையாகக்கைப்பற்றப்பட்டது. 
ஒரேசு எழுதிபதுபோல், பிரித்தானியாவைக் கைப்பற்றுதறகுப் பல காலமாக உரேனமர் உளங்கொண்டு, திட்டடைடுவந்தனர்.
முன்னேற்றமான பூட்கையையும் அப்பூட்கையைச் செயற்படுத்துதற்கு வேண்டிய அவகாசமுமுள்ள ஒரு பேரரசனைப் பெற்றகாலை, அவன் ஆங்கிலக்கால்வாய்க்கப்பாலிருந்த கெலித்தியப் பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றி, அவ்வழி, கோலிய ஆள்புலங்களை முற்றாக அடிப்படுத்துவானென்பது திண்ணமாயிற்று.
பிரித்தானியாவிற் குடியேறிய வியாபாரிகளும், அடிமைகள், காணி, பதவி ஆகியவறறை மேலும் பெறுவதற்குப் ரேவாக் கொண்ட ஆரசவையினர், போர்வீரர் ஆகியோரும் உரோமப் போரசோடு பிரித்தானியாவை இணைக்க ஆர்வங் கொண்டனர்.
பிரித்தானியாவை இணைத்தல் கடினமான தொன்றன்ளு என அவர் கொண்டிருந்த அபிப்பிராயம் சரியானதே.
உரோமன் பண்பட்டிலூறியழந்த தலைவர்கள் உரோமனதிகாரத்தை எதிர்க்க மாட்டார்களென்து வெள்ளிடைமலையாயிற்று.
மேலும், அவர்களுட்பலர் கதுவலோனியரின் ஆட்சியை எதிர்த்தது உரோமருக்கு இசைவாக அமைந்தது.
தேமிசு நதியின் போங்கு முகத்தை ஆட்சிப்படுத்தற்கு உரோமர் நடத்திய சமரும், கொல்செசுத்தர் மீது படையெடுத்தமையும் தீலின் தென்கிழக்கிலிருந்த சிம்பலினின் பழைய இராச்சியத்தை உரோமருக்கு அளித்தன.
பின்பு, இரண்டோர் ஆண்டுகளாக நிகழ்ந்த போர்களின் பயனாய், வில்திசு, சொமசெற்று ஆகிா இடங்களிலிருந்த பெல்கே இனத்தவரும் தோசற்றிலிருந்த தியூரோதிரிசு இனத்தவரும் உரோமர் ஆட்சிக்குள் அடங்சினர்.
இவ்வினத்தவர் பெருங் கோட்டைகளைக் கட்டியிருந்தனர்.
பிரித்தானியாவில் பக்குசு தோடக்கம் உவொரிக்குசயர் வரையிருந்த மிதுலந்து காட்டுப்பிரதேசமாக இருந்தமையால், அங்கே குடித்தொகை குறைந்திருந்தது.
ஆகவே, உரோமருக்கு ஆப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றுவது கடினமாயிருக்கலில்லை.
உவேல்சு மலைததொடர்களின் கரைப்பகுதியையும் வடபாலிலுள்ள சதுப்பு நிலங்களையும் சேனைள் ஆடைந்தபொழுதே, பிரித்தானியாமீது படையெடுத்த ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்பட்டதுபேன்கு, முதன்முதலாகப் பெரும் இடையூறுகள் ஏற்படலாயின.
கி.பி. 60 ஆம் ஆண்டளவிற் கூட அவர்கள் உவேல்கப் பகுதியை வெல்ல முடியாது தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
உரோமன் சேனை சினோடன் மலைத்தொகுதிகளின் கரையை வளைந்து சென்று அங்கிளிசித் தீவிலிருந்த மதலெறியாளரான திரியூதர்களைக் கொல்வதில் ஈடுபட்டிருக்கையில், படைட்பின்னணியிற் பெரும் புரட்சி பிறந்ததெனத் தகவல் கிடைத்தது.

பிரித்தானியாவின் தெற்குக் கிழக்குப் பகுதிகளை உரோமர் இலகுவாகக் கைப்பற்றித் தமது ஆதிக்கத்தை அப்பகுதிசளிற் றடையின்றிச் செலுத்தலாம் என்ற எண்ணததை வலியுறுத்தும் விதிவிலக்காகப் போடிசியாப்புரட்சி அமைந்தது.
அப்புரட்சிக்குக் காலாயிருந்தவர் உரோமரே.
பிளாசிப்போருக்குப் பின்னர், ஆங்கிலேயருள் மிகக் கேவலமான சிலர், கிளைவும் ஏத்திஞ்சும் பிரித்தானியரின் அரசாங்கத்தை முறையாக அமைப்பதற்குமுன், வங்காளத்திற் செய்த இழிவான செயல்கள் போலவே, உரோமருட்சிலர், ஐகினி, திரினோவந்தே ஆகிய மக்களை வருத்திப் பல இழிவானவா செய்கைகளில் ஈடுபட்டனர்.
உரோமர் தாம் நினைந்தவாறு பறிமுதல்செய்தல், சூறையாடல் போன்ற கொடுஞ் செயல்களைப் புரிந்தமையால், ஐகினிமக்கள் மனங்கொதித்திருக்க, உரோமர் அவர்களின் அரசியாகிய போடிசியாவுக்கும் அவரின் குடும்பத்தாருக்கும் செய்த வலோற்காரமான மானபங்கம் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றினாற்போலாயது.
கெலித்திய இரத்தம் கொதித்தது; உரோமரையும் உரோம மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியும் வெறுத்தனர்.
கோல்சிசுற்றர், வெருலாமியம், இலண்டன் ஆகிய இடங்களிற் கூடியிருந்த உரோமரையும் அவர்களைச் சார்ந்த பிரித்தானியரையும் கொடிய முறையில் வருத்தியும் உறுப்புச் சிதைத்துங் கொன்றனர்.
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் உயிரிழந்தனர்.
ஏறக்குறைய எழுபதினாயிரம் மக்கள் இறந்தனரென மரபுமுறையான மதிப்பீடு கூறுவதைப் புனைதப் புளைந்துரயாகக் கருதினாலும் பெருந் தொகையினர் இறந்தனர் என்பது திண்ணம்.
பிரித்தானியாவை உரோமர் கைப்பற்றியிருந்த குறுகிய காலமாகிய பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, மேற்குறிப்பிடப்பட்ட இடங்கள் இலததீன் மயமாக்கப்பட்டு வந்தன என்ற பிறசான்றை இறந்தவரின் பெருந் தொகை வலியுறுத்துகின்றது.

ஒழுங்குமுறையற்றதும் குறுகிய கால ஆர்வமுடையதுமான கெலித்தியரின் அத்தாக்கலை, அங்கிலிசியிலிருந்து விரைந்து திரும்பிய உரோமன்போர் வீரர் பெரும்போரில் முறியடித்தனர்.
முன்பு நிகழ்ந்த வதத்திற்காக நொபக்குப் பகுகியிலிருந்த ஐகினி இனத்தவரை வஞ்சந் தீர்க்குமுகமாக நிர்மூலமாக்கினர்.
பாழாக்கப்பட்ட நோபக்குப் பிரதேசம் பல தலைமுறைகளாகப் பழையநிலையை அடையவில்லை.
போடிகியா நஞ்சுண்டிறந்தார்.
உரோமன் பரிபாலன முறைமை மீண்டும் தெற்கிலும் கிழக்கிலும் நிலைநாட்டப்பட்டது.
ஆனால், அதிவிரைவில் அப் பகுதிசளில் வசித்தேரருக்கு முன்னையிலும் மேலான நீதி வழங்கப்பட்டது.
ஐசினி இனத்தவரால் நாச மாக்கப்பட்ட நகரங்கள் விரைவிற் செழித்தோங்கின; சிறப்பாக, இலண்டன்மாநகர், வட ஐரோப்பியப் புதுமுறை வர்த்தக நிலையமாக ஆண்டுதோறும் வளர்ச்சியுற்றது.
புதிய தலைமுறையினருட் பிரபலம் வாய்ந்த பிரித்தானியா, போர்வீரருககுரிய பழக்கவழக்கங்களைத் துறந்து "தோகா" எனும் உரோம டேதரிப்பதிற் பெருமையடைந்தனர்; உரோமன் ஒழுக்க முறைகள், மொழி.
கலை ஆகியவற்றைக் கற்பதில் இன்பங்கண்டனர்.

வடமேற்கு எல்லைப்புறத்தை அடக்கும் பிரச்சனை இன்னும் இருந்தது.
உவேல்சுக் குன்றுகளிலும் வடக்குக் கரம்பை நிவங்களிலும் திறமையுள்ள படையதிகாரத்னத நிலைநாட்டும் வரை, மிலேச்சவியல்பினரின் உறைவிடங்களாகிய அப்பகுதிசளிலிருந்து வெளிவரும் மறக்குலமக்கள், கீழே சமவெளிகளிலுள்ள கிராம வாசங்களிலும் நகரங்களிலும் வாழ்ந்த படைபலமற்றமக்களைச் சூறையாடுவது உறுதி.

இப்பிரச்சினையைத் தீர்க்க உரோமன் பொர்லீரர் தலைமுறை தலைமுறையாக எத்தனித்தனர்.
ஆனால், உரோமன் படைகள் கெலித்திய சட்சனியதேனிசுப் படைக்குழாங்களிலும்.
நோமன் காலத்து நில மானியப் படைகளிலும் வேறுபட்டிருந்தன.
உரோமன்படை நன்றாகப் பழக்கப்பட்டி நீண்டகாலச் சேவைகண்ட வீரரைக் கொண்டகு.
ஆண்டுமுழுவதும் கண்டிப்பான ஒழுக்கமுறைக்குக் கட்டிப்பட்ட அச்சேனை, போர்புரியாத் சமயங்களிற் பாதைகள், பாலங்கள், அரண்கள் போன்றவற்றை அமைப்பகில் ஈடுபட்டது.
பிரித்தானியா மீது படையெடுத்த பிறரைப்போல், உரோமர் கண்டபடி கொலையும் அழிவும் செய்தோ, கமக்காரர் கூட்டங்களைக் குடியேற்றியேர, தமக்கெனப் பெருங் கோட்டைகளைக் கட்டியோ நாட்டைக் கைனப்பற்றவில்லை.
அவர்கள் நாடுமுழுவதற்குமாக, திட்டமிடப்பட்ட முறையில், இராணுவப் பாதைகளை முறையாகவமைத்தும் அப்பாதைகளில் அங்கங்கே படைவீரராற் பாதுகாக்கப்பட்ட அரண்களை அமைத்தும் தக்கமுறையில் நாட்டைக் கைப்பற்றிர்.
ஆகவே, சட்சன் இனத்தவர் செய்ய முடியாததும், கோட்டைகள் அமைக்கும் நோமானியப் பரன்கள் பல நூற்றாண்டுகளின் பின்னரேசெய்ககுமாகிய அரும்பெருுஞ் செயலை உரோமா, முதலிற் சற்றே தடங்கினராயினும், பின்னர் குறுகிய காலத்திற் செய்து முடித்தனர்: அச்செயல் உவேல்சுப் பிரதேச மலைவாசிகளை அடக்கியாண்டதாகும்.
கிழக்குத் தெற்குப்பகுதிகளை உரோமமயமாக்கியது போல், உவேல்சு மலைப் பிதேசத்தை உரோம மயமாக்காவிடிகும் சினோடன், பிளினிலிமன் ஆகிய மலையடி வாரங்களிற் பெரும் நகாங்களைக் கட்டாவிடினும், பாதைகளினாலும் அரண்களினாலும் உவேல்சுப் பிரதேசத்தைப் பிரித்தானியாவிற் கால்வைத்து முப்பத்தைந்து ஆண்டிகளுட் செவ்வனே இராணுவ ஆட்சிக்குட்படித்தினர்.

தனித்தனவும் கிறியனவமாகிய தெவன், கோண்வால் பகுதிகளை அபர்யமற்றவையென எண்ணி அலட்சியமாய் விட்டனர்.
எட்சிற்றருக்கு அப்பால் உரோம வாட்சிவ் சின்னங்களைக் காண்பத்ரிது.
ஆனால், பிரித்தானியாவின் அமைப்பிற சொமசெற்று ஒரு தன்மையான பங்கைப்பெற்றது.
குளோடியசின் படையெடுப்பு முடிந்து ஆறாண்டுகளிற் புதிய அசசாங்கம் மெந்திப்பு ஈயச்சுரங்கங்களிற் றொழில் தொடங்கிற்று.
அக்குவேசொலிசு என்றழைக்கப்பட்ட வெந்நீரூற்றுக்கள் காரணமாக பாத்து என்ற நகாம் ஒரு நாகரிக நிலையமாகிது.
உரோமன் பேரரசுச் சமுதாயத்தின் உல்லாசமான வாழ்க்கையை இங்குள்ள கருமேகத்தின் கீழும் நிலைநாட்ட அருமுயற்சிசெய்த உரோம--பிரித்தானியச் சமுதாயமானது, வண்ணம், சுகபோகம், சாவகாசம் ஆகியவற்றையளித்த பாத்து நகரத்தைநாடியது.

வடக்கெல்லைப் பிரச்சினை தீர்க்கப்படாதே இருந்தது.
தைன் நதிக்கும் அம்பர் பொங்குமுகத்துக்குமிடையே தரிசு நிலத்தையும் வெண்புல்லுப்பகுதிளையுமுடைய காம்பை நிலம் காட்சியளித்தது.
அந்நிலத்தில் வெண்சந்தன மரங்தளும் குறுகிய சிந்தூர மரங்களும் காடாக வளர்ந்திருந்தன; பிற்காலங்களில், கம்டளி வியாபாரம் இங்கிலாந்தில் அபிவிருத்தியடைந்தகாலை வளர்க்கப்பட்ட ஆடுகளாற் கடிக்கப்பட்டழிந்தன.
அப்பாழடைந்த பகுதிசளிலிருந்த நாகரிகமற்ற பிரிகாந்திசு இனத்தவர், உரோமரின் வசீக்ரங்களாற் பாதிக்கப்படாது தங்கள் பிறப்பிற்குரிய பழக்கவழக்கற்களையும் போரவாவையும் போற்றி வந்தனர்.
அவர்களுக்கப்பால் தற்காலக் கொத்துலாந்தப் பகுதியில் கலிடோனியர் என்ற பிகுதிசு, கெலித்திய இனங்களைச்சேர்ந்தவர்கள் ஈருந்தனர்.
அவர்களும் பிரிகாந்திசு இனத்தவரைப்போலவே அடிபணியாது உரோமரை எதிர்த்தபோதிலும், அலர்களின் எதிர்ப்பு அப்பகுதியின் பௌதிகவமைப்புக்கேற்ப மிகவும் கொடுமாயிருந்தது.

குளோடியசின் வெற்றிக்கு நூற்றைம்பதாண்டிகளுக்குப் பின்னரே, செவரசு என்ற பேரரசன் சொல்வேக்கும் தைன் நதிமுகத்துக்குமிடையே அத்திரியனாற் கட்டப்பட்டிருந்த மதிலைப் (கி. பி. 123) புதிதாக்கி, (கி. பி. 210), வடக்கெல்லையின் அமைப்பை நிச்சயித்தான்.
கொத்தலாந்தைக் கைப்பற்ற உரோமர் பல தடவைதள் முயன்ர்.
ஒருமுறை தசித்தசின் மாமனும் பல வெற்றிகளை ஈட்டிய சிறந்த ஆள்பதியுமான அகிரிகோலாரின் தலைமையில் கொத்துலாந்தைத் தாக்கினர் (கி. பி. 84).
அகிரிகோலா உயர்நிலத்தி னோரத்திலிருந்த "மொன்சுகுரோப்பியசு" என்ற இடத்தில் மட்டும் வேற்றி பெற்றான்.
பின்பு, அந்தோனினசு பயசு என்பானின் ஆட்சியிற்றாக்கின்ர் (கி. பி. 140).
திரும்பச் செவரசின் தலைமையிலும் தாக்கினர்.
எல்லா முயற்சிக்ளிம் வீணாகி, பிளந்தேசெனற்று அரசர்க்கு நிகழ்ந்தது போல், உரோமரும் தோல்விக்குமேற் ளோல்வி கண்டனர்.
உரோமரின் தோல்விக்கு ஈரு காரணங்களைக் காட்டலாம்; முதலாவது காரணம், பிகுதிசு இனத்தவர் நீர்தேங்கு பள்ளத்தாக்குக்களையும் அடைய முடியாக்குன்றுளையும் காடுகளையும் பயன்படுத்தி நேர் நின்று எதிர்த்தமையாகும்; இனத்தவர் பல்கால் விளைத்த கலகங்கள் உரோமரின் முன்னேற்றததைப் பாதித்தமையாகும்.
உரோமர் கலிடோனியாவைக் கைவிடும்வரை, அவர்களுடைய போக்குலரத்துப்பாதை மிக நீண்டிருநததால், அம்பரிலிருந்து வடக்கே நெடுந்தூரம் அப்பாதை அபாயத்துக் கேடுவானதாக அமைந்தது.

உரோமன் சேனை கொத்துலாந்தில் விட்டுச் சென்றவை, அகழிசூழ்ந்த பாசறைகளும் போத்திலிருந்து கிளைது வரை அந்தோனினசு என்பவரால் அமைக்கப்பட்ட புற்கற்றை மதிலுமேயாகும்.
இவையன்றியும் உரோமன் பேரரசையும் அதன் சுவர்களையும் கட்டடங்களையும் எதிர்த்துப் பாழாக்கும்பொது நோக்கத்தால் உந்தப்பட்ட பிகுதிகக்குலத்தவரிடை பெறாம் பிணைவுணர்ச்சியையும் விடடுச் சென்றது.
உரோமர் அயலாந்தைக் கைப்பற்றிச் சீசரின் ஆன்புலங்களோடு இணைக்க எத்தனிக்கவிலை.

உரோமராற் கைப்பற்றப்பட்ட பிரித்தானியப் பகுதிகள் தற்கால இங்கிலாந்து உவேல்சுப் பகுதிகளே.
இப்பகுதிகள் தாமும் மிக வேறுபட்ட இரு பிரதேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன.
அவையாவன, இலத்தீன் மயமாக்கப்பட்ட தெற்கு கிழக்குப் பகுதிகளும், வடக்கு மேற்கு மிலேச்சப்பகுதிகளுமாகும்.
அம்பருக்கும் திரெந்துக்கும் வடக்கிலும், செலேனுக்கும் எகுசுக்கும் மேற்கிலும் பழைய கெலித்திய-ஐபீரியத் குலத்தவர் நாகரிகமற்ற நிலையில் இருந்தனர்.

பிரித்தானியாவின் அரைப் பரப்பாகிய இக்கரம்பை நிலப்பகுதியியே பெரும்படை குடி கொண்டிருந்து, தனது நோத்திற் பெருமபாகத்தைச் செலவழித்த போதிலும், குறிப்பிடத்தக்க சம்பவங்களொன்றும் அங்குநிகழவில்லை.
இப்பகுதியில் உரோமன் பேரரசின் சேனைத்திரளிற் பத்திலோரளவான வீரர், எனின் 40,000 வீரர், தங்கியிருந்து காவல்புரிந்தனர்.
யோக்கு, செசுத்தர், கேயலியன் ஆகிய இடங்களில் அமைக்கப்பட்ட கோடடைகளே படைத்தளங்களாய் அமைந்ததோடு, ஒவ்வொன்றும் ஒல்வொரு படைப்பகுகியின் தலைமை நிலையமாகவும் இருந்தது.
உவேல்சு, பெனைசு சும்பலாந்து, நொகம்பிரியா ஆகிய இடங்களில் மலைமேற்பாசறைகளுக்கிடையே பாதைகளையமைத்து, அப்பாதைகளில் அணிநடை போவதும் வருவதுமாயிருந்த,  இருப்புக் கவசந்தரித்த காலாட்படை, பல குடியற்ற பகிதிகளுக்கூடாகவும் மிலேச்ச மக்களைத் தாண்டியும் செல்லவேண்டியிருந்தது.
படையின் போக்கு சிலரால் எதிர்க்கப்பட்டிம் சிலாால் அலட்சியம்  பண்ணப்பட்டிம் வந்தது.
தெவன், கோண்வால் ஆகிய பகுதிகள் கெலித்திய குலத்தவரின் ஆட்சிக்குட்பட்ட தனியிருப்பிடங்களாய் விளங்கின.
இலத்தீன் மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியர் செழிப்புள்ள தென்கிழக்குப் பகுதியிற் குவிந்நதருந்தனர்; அப்பகுதியில் ஒழுக்கமும் அமைதியும் நிலவின; அணிநடை நடக்கும் ஒரு காலாட்படை வகுப்பை ஆங்குக் காண்பதரிதாயிருந்தபோதிலும், உரோமன் நகரங்களும் கிராம வாசங்களும் அங்குமலியவிருக்க, கவர்ச்சியுடைய உரோம நாகரிகம் உச்சநிலையிலிருந்தது.

இத்தீவின் புவியியலமைப்புக் காரணமாக, இரு கூறாகப் பிரிக்கப்பட்ட இரு பிரிவிலுமுள்ள இப்பண்பாட்டி வேற்றமையாள், இலத்தின் நகரகிராம வாச வாச வாழ்க்கை முறைமைகளால் முற்றிலும் இலத்தீன் மயமாக்கப்பட்ட மாவட்டங்களே, சட்சனியரால் படையெடித்தழிக்கப்படவிருந்தன.
மறுபுறமாக, சட்சனியரின வருகையாற் பாதிக்கப்படாது, தனிப்பட்ட கெலிக்திக்கு வாழ்க்கை நிலைபெறவிருன்த பகுதிகளான உவேல்சு, கோண்வால், சிரத்துகிளைடு, இலங்காசயர் ஆகிய மாவட்டங்களே உரோமானியரின் ஆட்சியாற் சிறிதளவேனாம் மாறுபாடடையாதனவாகும்.
இத்தீவில் ஒரு அகுதியிலேனும் உரோமானிய செல்வாக்கு நிலையாக ஊன்றாதுபோனதற்கு இத்தற்செயலான நிகழ்ச்சியும் ஒரு காரஒமாகும்.

கோலை இலத்தீன் மயமாக்கியதுபோற் பிரித்தானியாவை அவ்வாறுசெய்யத் தவறியதற்கு ஒரு போதுவகையான இரண்டாவது காரணமுண்டு. பிரித்தானியா, மத்தியதரையிலிருந்து வெகு தூரத்திலிருந்தது.
தென்பிரன்சு தானும் ஒரு மத்தியதரை நாடாகும்.
ஆனால் இத்தாலிய நகர நாகரிகமும் சாலைமுற்றம், பொதுமக்கட்கூடம் போனற பண்பாட்டு முறை களும் வடக்கு முகமாக அதிக தூரத்தில் வேரூன்ற மறுத்தன.
ஆகியுலகம், மத்தியதரை நாகரிகமாகவேயிருந்தது.
மத்தியகால உலகந்தான் இலவாந்தையும் லட ஆபிரிக்காவையும் இழந்து, சேர்மனிவயக் கிறித்துவ உலகுடன் சேர்த்ததால், ஐரோப்பிய னாகரிகத்தைத் தழுவிற்று.
ஆதி உலக ஆமைப்பில் பிரித்தானியா, தூரமானதும் தனித்ததுமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால், மத்திய காலத்திற் பிரித்தானியா, கிறித்தவ நிலமானியநாகரிக நிலையங்களுக்கு வெது அணித்தாயிருந்தது.
அதனாலேயே இத்தீவில் நோமானியர் ஆற்றிய செயல்கள் நிலைபெற உரோம ஆதிக்கப்பெறுகள் அழிந்தொழிந்தன.
கெலித்திய பிரித்தானியாவிற் பகுந்த இத்தாலிய, அல்லது மத்தியதரை மக்கட்கூட்டம் சிறிதாயிருந்தமையால், பிரித்தானிய நாகரிகத்தின் இயல்பை மேலீடாகவேயன்றி, ஆழமானமுறையில் மாற்றமுடியாமற் போயிற்று.
என்ளாலும், பிரித்தானியாவின் மிகச் செழிப்பான தெற்கு கிழக்கு விவசாயப் பகுதிசளில் உரோமர் ஈட்டிய வெற்றி ஆழமற்றதாயிருந்தபோதிலும் போற்றுதற்குரியது.
அவ்வெற்றி நிலையற்றதாயிருந்த்தனாலேயே, அதனை மேலும் போற்றுதல் வேண்டிம்.

உரோமரைத் தனது படைபூண்ட தூதராகக் கொண்ட மத்தியதரை நாகரிகம் நகரவாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.
அந்த முறையில், மத்திய தரை நாகரிகம் தான் கைப்பற்றிய கெலித்திய நாகரிகத்திலும் தனக்குப் பின் வந்த சட்சன் நிலனைய நாகரிகங்களிலும் வேறுபட்டிருந்தது.
உரோமப் பேரரசு, நகரப்பெதுவரசிலிருந்தே வளர்ந்தது.
வளரும்போது மத்தியதரைக்குரிய பல நகரவரசுகளைத் தன்னுடன் இணைத்ததுடன், கோல் இமத்தவரிடையே பல மகரங்களையும் நிறுவிற்று.
மதில் சூழ்ந்த நூற்றுக்கணக்கான பட்டணங்களே உரோமப் பேரரசின் உயிர்நாடியாக இருந்தன.
பரந்திருந்த நகரங்களைக் கண்காணித்தல் கடினமாதலால் அவற்றைப் பெரும் இராணுவ வீதிகளால் இணைத்தனர்.
ஒரு மகரத்தை மையமாக வைத்து அந்நகாத்தைச் சுற்றியிருந்த கிராமப்பகுதிகளை ஆள்வதிலும் மாற்றங்கள் செய்வதிலும் பேரரசு ஈடுபட்டது.
ஆகவே, உரோமர் தென் பிரித்தானியாவைக் கைகப்பற்றியதும் முதலிற்பெரும் நகரங்களை நிறுவினர்.

இலண்டனையும், அதைப்போன்ற பெரும் நகராதிபத்தியங்கழளயுந்தவிர்த்து சிலுச்கசத்தர் போன்ற சிறுநகரங்கள் பல உரோமரால் நிறுவப்பட்டன.
அந்நகரங்கள் செவ்வக வடிவில் அமைக்கப்பட்டி, அவற்றுட் பல கன்மதில்களாற் பாதுகாக்கப்பட்டன.
அந்நகரங்களில் வசித்த சாமானிய தொழிலாளர்கூட இலத்தீன் மொழியைக் கற்று, அம்மொழியிற் பேசயும் வழுதயும் வாசிக்கயும் வல்லுநராயிருந்தனர்.
அவர்கள் வேலை செய்யும்பொழுது, ஒடுகளிலும் கலவோடுகளிலும் விளையாட்டாக எழுகியலற்றைத் தற்கால தொல்பொருளியல் வல்லுநர் ஆராய்ந்து விளக்கிறார்கள்.
உரோம நாகரிகம் மிக உயர்ந்து விளங்கிற்று. இங்கிலாந்கதிற் பல நூற்றாண்டுகளாக அதைப் போன்ற நாகரிகவளர்ச்சி இடம்பெறவில்லை.
ஆனால், அந்நாகரிகம் ஆங்கில மண்ணில் உருப்பட்ட உண்ணாட்டி நாகரிகமாயிருக்கவில்லை.
கடலுக்கப்பாலிருந்த உலகப் பொதுவான உரோமப் பேரரசின் உன்னதவாழ்க்கை முறைதான் அந்நாரிகம்.
பிரித்தானியாவிலிருந்த முற்போக்குடைய மக்கள் ஒரு சிறு காலத்திற்கு ம்டிமே அந்நாகிகத்தைத் தழுவி, அதனுடன் உறவு கொள்வதில் இன்பங்கண்டனர்.

உரோமர்நிறுலிய மாநகரங்களின் மதில்களுக்கப்பால், உரோம நாகரிக வாதிக்கம் அடிப்படியாகக் முன்றியிருந்திது.
நகரங்களையடுத்துக் கிராம வாசங்களூடாகப் பரவிய நாகரிம், கெலித்திய இனப் பகுதிகளிலும் இடம்பெற்றது.
கிராமப் பகுதிகளில் இத்தாலிய முறையிற் கிராம வாசங்களைக்கல்லாற்கட்டி அவற்றைச் சித்திரதளம், சுவரோவியம், நீராடுமிடம் போன்ற பல அணிகளால் அலங்கரித்தனர்.
ஒவ்வோரு கிராம சமவாத்தையுமடுத்து ஒவ்வொரு தோட்டம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.
அத்தோட்டங்ளில் வேலைபார்த்த அடிமைகள், மத்தியதால நிலமானிய அடிமைத் தொழிலாளி போலவே பல கொடூரமான சட்டங்களால் ஆளப்பட்டனர்.
சுதந்திரமற்றிருந்தபோதிலும் ஆங்கு அமைதி நிலலிற்ற.
படையொழிப்புச் செய்யப்பட்ட தென்கிழக்குப் பகுதிகளில் உண்மையான உரோமானிய அமைதிநிலவியது காரணமாக, அங்கு கட்டப்பட்ட கிராம வீடுகள், மத்தியகால மாளிகைகளியும் கிராமப் பண்ணை வீடுகளையும்போல், அரண்களினாலாவது, அகழிகளாரலாவது பாதுகாக்கப்படாத்து குறிப்பிடத்தக்கது.
நிலையான சேனைக்குரிய வீரரே பொருக்கெனப் பயிற்றப்பட்டனர்.
உரோமன் மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியாவின் வீழ்ச்சிக்கு இதுவுமொரு காரணமாகும்; ஏனெனில், சேனை பலகீனமுற்றவுடன் நாட்டைக்காப்பதற்கு ஒருவரும் இல்லாததால், நாடு அன்னிய தாக்குதல்களுக்கு இரையாயிற்றென்க.

இங்கிலாந்திலே தெற்குப் புறமாயிருக்குந் தற்கால மாகாணங்களில் உரோமர் காலக் கிராமவாசங்கள் பல, அகழ்தலினால் அடிக்கடி கண்டுபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றன; ஆனால், மற்றைப் பகுதிகளில் அவைகளைக்காண்பதரிது.
உரோமன் காலத்திற்குரிய கெலித்தியக் குடிகைளுற் கண்டுபிடிக்கப் படுகின்றன.
குடிசைகளின் தளப்படமும் உருவமும் கெலித்திய முறைக்கேற்ப  அமைந்தபோதிலும், அக்குடிசைகளில் வாழ்ந்தவர்கள் உரோமன்முறையிற் செய்யப்பட்ட பாண்டங்களையும் இயற்றுக்களையும் உபயோகித்தனர்.
ஐரோப்பியமாதிரிப் பொருள்கள் வந்ததும் ஆசிய ஆபிரிக்கநாடுகளிற் செய்யப்பட்ட கலைப் பொருள்கள் எப்படிக் கைலிடப்பட்டனவோ, அவ்வாறே கெலித்தியக் கலைக்கோறபச் செய்யப்பட்ட பண்டங்கள் உரோமன்கலைக்கு முன்னிற்கமாட்டாது வழக்கொழிந்தன.
இவ்வாறு நிகழும் மாற்றங்கள் உலகிற் கலைச்செல்வம் பெருகுதற்கு எப்பொழுதும் எதுவாக் அமைவதில்லை.
கிராமங்களில் வசித்த கெலித்தியர் எம்மொழியை, அல்லதுமொழிகளைப் பேசினர் என்று ஆராய்வதற்கு ஆதாரமொன்றுமில்லை, அப்படியே அவர்களின் வாழ்க்கை முறைகளிலும் தொழில் முறைகளிலும் உரோமனாதுக்கத்தாலேற்பட்ட மாற்றங்கள் எவையேனுமிருப்பின் அவை எத்தகையனவென ஆராய ஆதாரங்களெவையுமில்லை.
ஏவவீல், வினோகிறாடோவு போன்ற துறைபோயவர்களே அத்துறைகள் பற்றி மாறுபாடான கருத்தக்களைக் கொண்டுளர்.
எமக்கும் அவைகளை ஆராய்வது கடினமாகும்.

காடுகளையும் சேற்று நிலங்களையும் திருத்தியதன்வழி மீட்கப்பட்ட விளைநிலங்களும் குடியிருப்பு நிலங்களும் உரோமனாட்சிக் காலத்திற் சிலமாவட்டங்களிற் பெருப்பிக்கப்பட்டன; இதற்குக் கேம்பிரிட்சையர் ஒருதாரணமாகும்.
அம்மாவட்டங்களிற்றானும் பெருப்பித்தல் தொடங்கிற்றே தவிரவேறு முக்கிய மாற்றங்கள் ஒன்றுஞ் செய்யப்படவில் லை; பக்குசு தொடக்கம் உவொறிக்குசயர்வரை பரந்திருந்த மிதுலந்துப்பகுகி அப்பொழுதுங் காடாகவே காட்கியளித்தது.
தேமிசு, திரெந்து நதிகளின் பள்ளத்தாக்குக்கள்நீர் நிறையப பெற்றிருந்ததாற் பிந்திய காலங்களிற்போல் பிரதான நகாங்களையும் கிராமங்களையும் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டிருக்கவில்லை.
காடழித்தல், சேற்று நிலங்களை வற்றச் செய்தல் போன்ற முக்கிய தொழில்களில் உரோமர் ஈடுபட்டபோதிலும், அத் தொழில்களை உண்மையிற் சீராகச்செய்து முடித்தவர்கள் ஆயிரமாண்டிகளாக சட்சன், தேனிசு நகரங்களிலிருந்து வியர்வைசிந்தி யுழைத்தவரேயாவர்,
எவ்வாறாயினும், வயலாக்கப்பட்ட நிலங்களில் உரோமர்விளைத்த தானியம் ஐரோப்பாவிற்கு மிகுந்த அளவில் ஏற்றுமதி செய்யுமளவிற்குப் போதியதாயிருந்தது.

பிரித்தானியாவின் ஆட்சி, உறுதியான, ஒரே தன்மைத்தான பணிக்குழுவாட்சியாக அமையவில்லை.
உரோமப் பேரரசானது, அடிமைகளைக்கொண்ட சமுதாயத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட படையாட்சியாக இருந்தபோதிலும், சில வகைகளில் உதாரகுணமுள்ளதாயிருந்தது.
பேரரசின்வழமைக்கிணங்கச் சில தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட நகராதி பத்தியங்களுக்குச்சுய ஆட்சியுரிமை வழங்கப்பட்டதுமன்றி, இக்காலத்து ஒரு மாகாணத்தின் அளவுடைய கிராமப் புறங்களையும் அவை, தம் ஆட்சியெல்லைக்குட்படுத்தியிருந்தன.
அத்தகைய ஆட்சி செலுத்திய ஐந்து நகரங்களிருந்தனம: அறையாவன, வெருலாமியம், கொல்செசுத்தர், இலிங்கன், குளோத்தா, யோக்கு ஆகியவையாம்.
வணிக நிலையமாக விளங்கிய இலண்டன் மற்றை நகராதிபத்தயங்களிலும் பெரிதாகவிருந்தபோதிலும் அதன் உத்தியோக பூர்வமான நிலை தாழ்வாகவிருந்தது.

நாகரிகமடைந்த மற்றைப் பகுதிகள் கெலித்தய இனப் பிரிவுக்கேற்ப கோட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டடு, அவ்வினப் பெயர்களால் வழங்கப்பட்டன.
கோட்டப் பரிபாலனம், நகராண்மை நிலையையடையாத உரோம நகாங்களை இயன்ற அளவு சார்ந்திருந்தது.
உம்பலர் முறையை உடைத்தெறியாது, அதன் மூலமாக ஆட்சிசெய்து தமது கவர்ச்சியான நாகரிகத்தால் அதன்வேகத்தை நிலைகுலையச் செய்தமை நாம் கவனிக்கவேண்டியதோர் உரோமவாட்சிமுறையாகும்.
உரோமானிய உடை, மொழி ஆகியவற்றைத தழுவிமனப்பூர்வமாக உரோமராக மாறுவதற்குக் கெலித்தியத் தலைவர்களுக்குப்போதிய அளவு சந்தர்ப்பமும் தூண்டுதலும் அளிக்கப்பட்டன.
உரேமனாகமாறுங் கெலித்தியத் தலைவனொருவன் தனது உம்பலுக்குத் தலைவனாகக்கடமையாற்றி, உரோம அதிகாரியாகவும் கருதப்பட்டான்.
பணிக்குழுவாட்சியை விரும்பும் ஒருவனுக்கு அம்முறை, உம்பலருககு அளிக்கப்படும் ஒர் அபாயகரமான கலுகைபோற் காணப்பட்டாலும், உண்மையிற் கெலித்தியரை அவர்களின் பூரண விருப்பத்துடன் உரோம மயமாக்கியது அம்முறைதான்.
பிரித்தானியாவில் ஏற்படித்துப்பட்ட கோட்டவாட்சியே கோலிலும் நிலைநாட்டப்பட்டது.
ஆனால், கோலிற் கோட்டப் பிரிவுகளும் அவற்றின் பெயர்களும் பிராங்கியிரின் வெற்றிக்குப் பின்பும் நிலைபெற்றிருந்தன; பிரித்தானியாவிலோ அழிவுநிறைந்த சட்சன் படையெடுப்புடன் அவை மறைந்தன.

சில நாட்டினப்பற்றுடைய இக்கால அரசுகளைப்போன்றிராது, கெலித்தியப் பகுதிகளின் குல மூறைகளை அணைத்தாண்ட உரோமர், சமயசம்பந்தமாகவும் அப்படியே இசைந்தொழுகினர்.
ஆனால், தமது அரசியலதிகாரத்தையெதிர்ததோரைக் கருணையின்றித் துன்புறுத்தினர.
அவர்கள் சமயசம் பந்தமாகக்காட்டிய பெருந்தகைமை இருடகாலத்து, அல்லது மத்தியகாலத்துக் கிறித்து மதத்தவரின் செய்கைக்கு முழு மாறாகவமைந்தது.
வேறுசமயங்களையாவது, தத்துவக் கருத்துக்களையாவது எதிர்க்காது, தங்கள் அரசியலகிகாரத்திற்கு முட்டுக்கட்டையாயிருந்த திரியூத மதம், கிறித்தவதிருச்சபைபோன்ற அமைப்புக்களையே தாக்கினர்.
அவாகள் எவ்வமைப்பைத்தாக்கியபோதும், சமயநோக்கங்களைக்கொண்டு தாக்காது, அரசியற் காரணத்தைக் கொண்டே தாக்கினர்.
இதைக் கொண்டு அவர்கள் சிறழத்தவரை வற்புறுத்திது நியாயமென்று கொள்வதற்கிலலை அவர்களின் நோக்கம் எப்படியிருந்தபோதிலும் அவர்களின் துன்புறுத்தல் அருவருப்பானதும் ஆபத்தானதுமாக விருந்தது.
உரோமர் கிறித்தவத் திருச்சபையை இடையிடையே இடர்ப்படுத்தி வந்ததால், திருச்சபை அதிகாரம் வசித்த காலத்தில் அதே முறையைக் கையாண்டது.
ஆயிரத்தைந்நூறு ஆண்டுகளாகக்கிறித்தவர்கள் பிறருக்குச் செய்த துன்பங்களாற் கிறித்தவ நாடுகளுக்கே நஞ்சூட்டினர்.
பிரித்தானியாவிலிருந்த கிறித்தவசபை சிறிதாயிருந்ததால், ஒருவேளை உரோமா கிறித்தவர்களுக்கு அங்கேவிளைத்த இடர்கள் குஙைந்திருக்கலாம்.
ஆனால், சமயாபிமானத்திற்காகக் கொல்லப்பட்ட சென் அல்பான்சுவின் தியாகக் கதை உண்மையை உணர்த்தும் சின்னமாகும்.

தனதாட்சி எதிரக்கப்படவில்லை என்று கண்ட சமயங்களில் உரோமப்பரரசு, உண்ணாட்டில் இடம் பெற்றிருந்த பல்லிறை வழிபாட்டிமுறையை விருப்பொடு தழுவிற்று.
அத்துடன், கெலித்தியரின் குலதெய்வங்களையும் இயற்கைத்தேவதைகளையும் கிரேக்க-உரோமத் தெய்வவணக்கத்துக்குரிய தெய்வங்களுடன் சமப்படுத்தினர்.
கிரேக்கராற் சீயசு என்றும் உரேமரால்யுப்பிற்றர் என்றும் வழங்கப்படுந் கெய்வம், "பொறாமையற்ற ஒரு தெய்வம்"; பல படித்தாய பல்லிறை வழிபட்டுமுறையை ஒரே சமயமாகக்கருதலாம் என்றும் யூதமதம், கிறித்தமதம், முகம்மதிய மதம் ஆகியவை உன்றுக்கொன்று புறம்பானவை என்றும் கருதினர்.
திரியூத மதகுரவர் அரசியல் முன்னேற்றத்துக்கு முட்டுக்கட்டைகளாயுள்ளனர் எனவெண்ணி அடிக்கப்பட்டபோதும், பிரித்தானியா தாம் விரும்பிய எத் தெய்வங்களையாவது வழிபடும் சுதந்திரத்தைப் பெற்றனர்.
மதிலையடுத்திருந்த, பல மொழி டேசும் போர்வீரர் பரந்த பரரசின் பல தெய்வங்களையும் முக்கியமாக உரோமத் தெய்வங்களையும் வணங்கினர்.
அத்துடன் நிற்காது அன்னிய பாரசிகச் சமயக் கருத்தாகிய மித்திர மதத்தையும் அதைப்பொன்ற வேறு மதங்களையுந் தழுவினர்.
இவ்வாறான சமயவழிபாடுகள் மேற்கு மத்தியில் வலுப்பெற்றிருந்தமையலேயே கிழக்கிலிருந்து பரவிய பிறிதொரு மாயையான மதம் இடம்பெறுவதற்கு வழிகோலப்பட்டது.

உரோமப் படைகள் பிரித்தானியாவை விட்டு வெளியேறுவதற்கு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, கொன்சுதந்தைன், கிறித்தவ மதத்தை உரோமப் பேரரசின் அரசியல் மதமாக்கினார்.
அவ்வாறாக்கியபோதிலும், அம் மதம் தூரத்திலிருந்த மாகாணங்களில் தீலிரமாகப் பரவியதாகத் தெரியவில்லை; ஏனெனில், உரோம-பிரித்தானிய நிலையங்களிற் கண்டெமுக்கப்பட்ட சில கிறித்தவ சின்னங்களிலிருந்து அவ்வாறான தீர்ப்பையடையக்கூடியதாயி நுக்கினறது.
என்றாலும், உரோம நிறுவனங்கள் யாவும் அழிந்தொழிந்த போதிலும், கிறிதுவமதம் உவேல்சு மக்களிடையே நிலைபெற்றிருந்தது; உரோமச் சேனாதிபதிகளும் அதிகாரிகளும் பிரித்தானியாவை விட்டுச்சென்றபோதும், எஞ்சிநின்று உரோம நாகரிகத் தூதராய் விளங்கிய கிறித்தமதப் பிரசாரக் குழுவினர் பிரித்தானியரை அவர்கள் அல்லற்பட்ட அமயத்திற் கைவிடாததே அதற்குக் காரணமாகும்.
