தானாய் எல்லாம் மாறும் என்பது....!


எந்தவொரு பொருளும் சிலவேளைகளில் நமக்குத் தேவை யான பொழுது கிடைப்பதில்லை. பிடித்தமான உடையைத் தேடிச் சென்றாலும் அவ்வாறுதான். அதுபோல்தான் பயணமும் வாழ்க்கையும்!
நமக்கு அவசியம் இல்லாதபோது நமக்குத் தேவையான பஸ் வண்டிகள் எத்தனையோ வீதியில் ஓடும். ஆனால், அதற்காகக் காத்திருந்தால், எதுவும் வராது. வாழ்க்கையின் எதிர்பார்ப்புகளும் அவ்வாறுதான். நாம் எதிர்பார்த்தது எப்போதாவது பாதி வழி பயணித்ததும் கைகூடும்.
என்றாலும் இந்த பஸ் வண்டி பயணம் இருக்கிறதே! நமது தேவை க்கும் அவசரத்திற்கும் மாறாகவே நடக்கும். நிறுத்தி, நிலைத்து, ஏற்றி இறக்கிச் செல்வதைவிட சில்லறை வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்ற கட்டாயப்படுத்தல் வேறு...
உண்மையில் நாணயக் குற்றிகளை அதாவது பஸ் கட்டணத்துக்குத் தேவையான தொகையைப் பயணிகள் கொண்டு செல்ல வேண்டுமா? அல்லது பயணிகளிடம் கட்டணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு சரியான மீதிப் பணத்தைக் கொடுப்பதற்கு நடத்துநர் நாணயமாய் நடந்துகொள்ள வேண்டுமா? எவரை எவர் வெல்ல வேண்டும்? அவசரமாய் பயணம் செய்பவர்கள் இந்தச் சட்டத்தையும் நியாயத்தையும் பேசி வாதம் செய்ய விரும்புவார்களா?
இப்படித்தான் மொஹிதீன் என்றொரு நண்பர் எதையும் கட் அன்ட் றைட்டாகப் பேசுபவர். வள வள கிடையாது. வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டு! இப்படித்தான் பணம் கொடுத்து ‘டிக்கற்’ கேட்டிருக்கார் ஒரு பஸ்ஸில் சில்லறைப் பணம் இல்லை. கணக்காகத் தாருங்கள் என்றிருக்கிறார் நடத்துநர். 
இவர் விடுவாரா! ஹலோ பிஸ்னஸ் உன்னுடையது. எனதல்ல. பயணிகளிடம் சரியான கட்டணத்தை அறவிட நீர்தான் சில்லறை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்! என்று ஒரு போடு போட்டிருக்கிறார். உடனே அந்த நடத்துநர் சரியாகப் பணத்தை எடுத்துச் சரியாக நடந்துகொண்டிருக்கிறார். 
நம்மில் எத்தனை பேர் இப்படி நடந்துகொள்கிறோம். இரண்டு ரூபாய் மூன்று ரூபாய்தானே என்று மெளனித்துப் பயணித்துவிடுவோம். உண்மையில் இதில் தொகை அல்ல முக்கியம். எந்த விடயமும் தானாகச் சரியாகுவதில்லை. கலகம் பிறந்தால் தான் நியாயம் பிறக்கிறது.
இவ்வாறு சில்லறைத் தனமாகப் பிரச்சினை செய்யும் நடத்துநர்களிடம் சில பயணிகள் வீணாக மாட்டிக்கொள்வதையும் கண்டிருக்கிறேன். 
இறங்கும் போது மீதிப் பணம் தருகிறேன் என்பார் ‘கண்டக்டர்’. அப்போது கேட்டால் கொடுத்துவிட்டேனே! என்பார். சிலர் இந்த வம்புக்கு விரும்பாமல் மீதிப் பணத்தைக் கேட்காமலேயே இறங்கிச் சென்று விடுவார்கள்.
அரச சேவை பஸ் வண்டிகளில் நிலைமை வேறு. அங்கு பயணிகளின் எதிர்பார்ப்புக்குச் சற்று நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் தனியார் துறை பஸ் வண்டிகளில் இன்னமும் மனிதா பிமானமும் தொழில் பக்தியும் ஏற்பட வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கேற்றாற்போல் அவற்றில் பயணம் செய்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். 
சிலவேளைகளில், கர்ப்பிணிப் பெண்கள், நோயாளர்கள் வந்தால்கூட வேறுபக்கம் திரும்பிக்கொள்வார்கள். சிலர் ஆசனம் இல்லாதது தெரிந்தும் அந்த பஸ் வண்டியில் ஏறுவார்கள். 
வளர்ந்த பிள்ளைகளைக் கூட இடையில் சுமந்து வருவார்கள். இவற்றுக்கெல்லாம் யார் மீதும் குற்றம் சொல்லிப் பயன் இல்லை. அவரவரின் பழக்க வழக்கங்களில்தான் தங்கியிருக்கிறது என்கிறார்கள் புத்திஜீவிகள். 
என்னவானாலும், வாழ்க்கைப் பயணத்திலும் வீதிப் பயணத்திலும் பொறுமை அவசியம் என்கிறார்கள். அந்தப் பொறுமை அவரவரின் தேவையையும் சமய சந்தர்ப்பத்திலும்தான் தங்கியிருக்கிறது. தானாய் எல்லாம் மாறும் என்பது இன்னமும் பழைய பொய்யாகத்தான் இருக்கிறது!
