மரணப் புதிருக்கு விடை என்ன?


விளக்கும், விட்டிலும் பேசிக் கொண்டன. ‘நான் ஒவ்வொரு இரவிலும் உன்னை சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன் தெரியுமா...’
‘தெரியுமே... என் மீது உனக்கு ஆசை’
‘மண்ணாங்கட்டி... அந்த இரகசியத்தைத்தான் தினமும் உன்னிடம் நான் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்...’
‘எந்த இரகசியம்! நான் இரவிலெல்லாம் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் பார்ப்பதையும் கேட்பதையுமா...? அதை எல்லாம் நான் வெளியே சொல்வது மனித சமூகத்திற்கு செய்யும் மாபெரும் துரோகம் ஆகிவிடும். அதை யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் நான் ஒவ்வொரு விடியலிலும் அணைக்கப்பட்டு விடுகிறேன்’ என்றது விளக்கு.
‘அதை உன்னிடம் யார் கேட்டது? மனிதன் இறக்கும் போது பெரும்பாலும் நீ உடனிருக்கிறாயே. மனித இறப்பின் ரகசியத்தை சொல். அதைத்தான் நான் உன்னிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்’.
‘ஓ அதுவா... அதை நான் சொல்லவே மாட்டேன்’ என்றது விளக்கு.
‘ஆதி காலத்தில் இருந்து இத்தனைக் காலம் நான் உன்னை சுற்றிச் சுற்றி வந்தும் மரணத்தின் இரகசியத்தை நீ சொல்ல மறுக்கிறாய்! நீ ஒரு ஏமாற்றுக்காரன். நான் நேசிப்பது உன்னை அல்ல இருட்டை. சந்தேகம் இருந்தால் நீ காலையில் எரிந்து பார்! நான் வரவேமாட்டேன்’ என்று கூறிவிட்டு விட்டில் கோபத்தில் கிளம்பிப் போய்விட்டதாம் அதனால்தான் விளக்கு காலையில் எரிந்தாலும் விட்டில் அதை சுற்றுவதில்லையாம். இது ஒரு கற்பனையாக இருந்தாலும் - விட்டிலுக்கும் தெரியாத விளக்கிற்கும் விளங்காத விஞ்ஞானமும் முழுமையாக அறிந்திராத மாபெரும் புதிராக இருப்பது மரணம்.
மரணப் புதிருக்கு விடை காண முடியாத மனிதன், மரண உடலின் மறு பயன்பாட்டைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அப்போது வாழும் போது மற்றவர்களுக்கு பாடமாக இல்லாவிட்டாலும் இறந்த பின்பு தன் உடலால் மருத்துவத் துறைக்கு பாடமாக இருக்க முடியும் என்பதை தெரிந்து கொண்டான். எரிக்கவோ புதைக்கவோ செய்யாவிட்டால், வருங்கால டாக்டர்களுக்கு இயற்கை வடிவமைத்த உன்னத பாடப் புத்தகமான தன் உடல் பயன்படும் என்பதையும் புரிந்து கொண்டான். அப்படிச் செய்தால் மருத்துவ உலகம் நம் உடலை தொட்டுக் கும்பிடும்.
‘இறக்கும் முன்பே மூளைச் சாவில் உறுப்புகளாலும், இறந்த பின்பு முழு உடலாலும் பயன்படுகிறோமே’ என்ற எண்ணம் மக்களுக்கு வந்தால், மரணம் அவர்களுக்கு ‘விடுதலை பெருவிழா’வாக அமையும். மரண பயமும் நீங்கிவிடும்.
புராணங்களின் பக்கங்களை திருப்பினால் இதைப்பற்றி சில குறிப்புகள்!
யயாதி என்ற மன்னர் சுக்ராசசாரியார் கோபத்தால் முதுமையடைந்தார். இன்னொருவர் விரும்பி அந்த முதுமையை ஏற்றுக் கொண்டால், அவருக்கு இளமை திரும்பிவிடும் என்பதால், இளைஞனான அவருடைய மகன் புரூரவன் தந்தைக்காக தன் இளமையை தானம் செய்து முதுமை அடைந்தான்.
சிவ தொண்டர் திண்ணன் சிவன் மீது கொண்ட பெரும் பக்தியால், கண்ணைக் கொடுத்து கண்ணப்ப நாயனார் ஆனார்.
சிபிச் சக்கரவர்த்தியிடம் புறா உயிருக்கு பயந்து அடைக்கலம் தேட, அதை துரத்தி வந்த கழுகு, ‘அது கடவுள் எனக்காக படைத்த உணவு. அதை நீ காப்பாற்ற வேண்டுமானால் பதிலுக்கு எனக்கு மாமிசம் கொடு’ என்று கேட்க சிபி தன் தசையை வெட்டி தானமாக்கினார். இவைகள் எல்லாம் உடலில் உள்ள உறுப்புகளை தானமாக்கிய கதை!
நிஜம் இவைகளைவிட பல மடங்கு உயர்வடைந்து மனித வரலாற்றில் புத்தம் புது நிகழ்வுகளை பதிவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. மேற்கு வங்காள முன்னாள் முதல் மந்திரி ஜோதிபாசு 96வது வயதில் 17.1.2010 அன்று இறந்தார். அவர் உடல் கொல்கத்தா எஸ். எஸ். கே. எம். அரசு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஆய்வுக்காக தானமாக வழங்கப்பட்டது.
மரணம் மகத்தான பல விஷயங்களை நமக்கு உணர்த்தி விட்டுச் செல்கிறது. ஒருவர் யாருடைய மரணத்துக்காவது காரணமாக இருந்தால், அந்த கொலையாளி அதைவிட கொடூரமான முறையில் மரணத்தை சந்திக்கிறார்.
நீங்கள் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பிரபலமான மனிதர்களை சந்திப்பீர்கள். அவர் மரணம் அடைந்தால் அந்த ஊரே தலை வணங்கும் என்று நினைத்திருப்பீர்கள். ஆனால், அவர் அநாதை சடலமாக அடக்கம் செய்ய ஆள் கூட இல்லாத நிலைக்கு சென்றிருப்பார். அது சரித்திரத்திலும் உண்டு.
ரோமை ஆட்சி செய்தவர் மாவீரன் பாம்ப்பே. இவர் படையெடுத்துச் சென்று ஆபிரிக்கா, ஆசியாவை வென்றுவிட்டு ஒருபுறமாக ரோம் திரும்பி, ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மறுபுறத்தில் ஐரோப்பாவிற்குள் அதிரடியாகப் புகுந்து கலக்கிவிட்டு வெற்றியோடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். இவரது தளபதி ஜூலியஸ் சீசர்.
வெற்றிக் களிப்பில் வந்த சீசரின் உச்சியில் கர்வம் கூடாரம் போட்டது. இதே வேகத்தில் சென்று பாம்பேயை சிறை பிடித்தால் ரோமுக்கு நான்தான் பேரரசன் என்று நெருக்கமான நண்பர்களிடம் கிசுகிசுத்தார். காதும் காதும் வைத்து பேசப்பட்ட இந்த விஷயம் எப்படியோ கசிந்து, ரோமில் இருந்த பாம்பே காதில் போய் விழுந்தது. உஷாரானார் பாம்ப்பே, ‘வழிமறித்து சீசரை தாக்கிக் கொல்லுங்கள்’ என்று கட்டளை இட்டார். படைகள் சீறிப் பாய்ந்தன. முதலில் சீசரின் படைகள் தடுமாறினாலும், பின்பு சுதாகரித்துக் கொண்டு எதிர்தாக்குதல் நடத்தி பாம்ப்பே படையை துவம்சம் செய்து விட்டு, ரோம் நகருக்குள் சுனாமி அலைபோல் சுழன்று புகுந்தது.
பாம்ப்பே பீதியில் உறைந்தார். தனக்கு கீழ் வேலை பார்த்தவரிடம் தலைகுனிந்து உயிர் பிச்சை கேட்பதைவிட, கண் தெரியாத இடத்திற்கு தப்பி ஓடவிடலாம் என்று தனது குதிரையில் ஏறி தனியே தன்னந்தனியே பயணப்பட்டார். வெகுதூரம் பயணம்... இரவானது, மீனவர்கள் ஒருவரது குடிசைக்குச் சென்று தங்க இடம் கேட்டு தூங்கினார்.
மறுநாள் அதிகாலையில் கடற்கரையில் நின்றிருந்த படகு ஒன்றை இழுத்துச் சென்று தானே துடுப்பு போட்டு இயக்கிக் கொண்டு கடலுக்குள் பயணப்பட்டார். நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு கப்பல் கண்ணில் பட்டது. அதில் இருந்தவர் பாம்பேக்கு தெரிந்தவர். மன்னா... என்று தலை வணங்க அவரோ தன் சோகக் கதையை எல்லாம் சொன்னார். சரி நான் உங்களுக்கு எப்படி உதவ வேண்டும் என்று அவர் கேட்க, இவர் தன் மனைவி கார்நிலியாவை சந்திக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை முன்வைத்தார்.
கப்பலில் சென்று மனைவியை சந்தித்து தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு அதே கப்பலில் மீண்டும் பயணப்பட்டார். சீசருக்கு பயந்து, எந்த நாடும் அவருக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், மரணம் அவருக்கு அடைக்கலம் கொடுக்க கை நீட்டி அழைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவருக்குத் தெரியவில்லை. 
இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை ழிறிப்பிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். மனதும் உடலும் கலந்து, ‘உனக்கு நான் எனக்கு நீ...’ என்று கணவரோடு இரண்டறக் கலந்து வாழும் மனைவிகளில் பலர், தங்கள் கணவருக்கு மரணம் நெருங்குவதை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உணர்ந்து விடுகிறார்கள். புராணங்களிலும், சரித்திரத்திலும் இதற்கு நிறைய எடுத்துக் காட்டுகள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் மரணம், நிச்சயித்த நேரத்தில் நொடிகூட பிசகாமல் அந்த உயிரை பலிவாங்கி விடுகிறது.
பாம்பேயின் கப்பல் எகிப்துக்கு சென்றது. இவர் சென்ற நேரம், அந்த நாட்டு மன்னனான சிறுவன் தொலமி போர் நடத்த இன்னொரு நாட்டிற்கு போயிருந்தான். அவனுக்கு பதிலாக போதினாஸ் என்பவன் நிர்வாகத்தை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். உங்கள் நாட்டில் அடைக்கலம் கிடைக்குமா? என்று பாம்பே போதினசிடம் கேட்க, அவனோ, ‘வாருங்கள்... உங்களுக்கு அடைக்கலம் தந்து மகிழ்விக்க எங்கள் நாடு வழி மீது விழி வைத்து காத்திருக்கிறது’ என்றான். அந்த வேகத்திலே ஒரு வரவேற்பு குழுவையும் போதினஸ் அமைத்தான்.
அழைப்பையும், வரவேற்பு ஏற்பாடுகளையும் பார்த்து பாம்பேக்கு மகிழ்ச்சி. கார்நிலியாவுக்கு சந்தேகம். வேண்டாம் இதில் ஏதோ ஒரு மர்மம் இருக்கிறது. ஒருவேளை இது உங்களுக்கு மரணத்தின் அழைப்பாகக் கூட இருக்கலாம் என்றான். பயப்படாதே கண்ணே, மரண தேவதை என்னை அவ்வளவு சீக்கிரமாக அரவணைக்க மாட்டாள். நீ தைரியமாக இரு... நான் மட்டும் சென்று வருகிறேன் என்றான். பாம்ப்பே வரவேற்பு குழு அனுப்பிய படகு கப்பலை நோக்கிச் சென்று, பாம்பேயை அழைத்து வந்து கடல் கடற்கரையில் இறக்கி விடுகிறது. அவர் கடல் மணலில் கால் அழுத்த நடக்கிறார். அங்கேயே மரணிக்கிறார்.
சுவாமி விவேகானந்தர் ஒரு உண்மையை உரைக்கிறார். நீ ஒருவரை திடீரென்று பாப்பாய். அவருக்கும் உனக்கும் ஆழமான நட்பு ஏற்படும். அவர் மூலம் கற்பனைக்கு எட்டாத விஷயங்கள் கூட உன் வாழ்க்கையில் நடக்கும். அப்போது நீ இவரை மட்டும் சந்தித்திருக்காவிட்டால் இத்தனை காரியங்களும் நடந்திருக்காதே என்று நினைப்பாய். ஆனால் அந்த திடீர் சந்திப்பு எதேச்சையாக நடந்தது அல்ல, எப்பவோ தீர்மானிக்கப் பட்டதுதான். எப்படியாவது அது நடந்து விடும என்பார்.
ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட திடீர் மனிதர்களும், திடீர் வாய்ப்புகளும் வந்திருக்கும். அவைகளை எப்படி தவிர்க்க முடியாதோ, அதுபோல்தான் மரணத்திற்கான வாய்ப்புகளும்.
சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால் கவனித்திருந்தால்...!
அந்த மனிதனை மட்டும் தவிர்த்திருந்தால்...
அங்கு மட்டும் செல்லாமல் இருந்திருந்தால்... அந்த மரணத்தை தவிர்த்திருக்கலாம் என்று மரணத்திற்குப் பிறகு காரணங்களை கண்டுபிடித்து சிலர் அடுக்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்று அது தீர்மானிக் கப்பட்டிருந்தால் அந்த மரணம் எப்படியாயினும் நடந்துவிடும்.
