76
வன்முறையைத் தடுக்கும் பேச்சுவார்தைக்கான ஆதரவுவாதம்
பின்னணி
கிழக்கின் அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கரையைரக் கிராமமே பாணம ஆகும்.
இப்பிரதேசமானது அலங்காரத் தடாகம், பௌத்த கோளில்கள் போன்ற பல தொல்லியற் சின்னங்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட புராதனமான வரலாற்றுப் பெருமைக்கு சான்று பகர்கின்ற அம்சங்களைக் கொண்டதாகும்.
வரலாற்று ரீதியில் பாணம கிரமம் கீழ் ஊவா மாவட்டத்திலுள்ள ஊவா வெல்லஸ்ச பிரதேசத்தின் ஒரு பகுதியாக்க கருதப்பட்டு வந்தது.
இப்பிரதேசம் மூன்று புறங்களிலும் காடுகளாலும் ஒரு புறத்தில் கடலினாலும் சூழப்பட்டிருப்பதால் சற்றுப் பின்தங்கியதாக உள்ளது.
ஒரேயொரு பெருந்தெரு ம்டும் பொத்துவில் கிராமத்துடன் இக்கிராமத்தை இணைத்தின்றது.
இப்பிரதேசத்தில் காணப்படும் உட்தட்டுமான வசதிகள் எதுவுமில்லை.

இக்கிராமத்தில் சிங்கள தமிழ் சமூகங்களைச் சேர்ந்த 5000 வரையான மக்கள் வாழுகின்றனர்.
பெரும்பாலானவர்கள் நெற்பயிர்ச் செய்கையில் ஈடுபடும் விவசாயிகளாக உள்ளனர்.
இருசமூகத்தினரும் பாரம்பரியமாக நெருப்பமான உறவைப் பேணி வருகின்றனர்.
இரு சமூகத்தினருக்குமிடையிலான துருமண பற்தம் என்பது சாதாரணமாக நோக்கத்தக்க ஒரு அம்சமாகும்.

இரண்டு சமூகத்தவரும் மற்றவரின் மொழியில் சிறந்த பரீட்சயம் கொண்டவர்களாக 

இருந்த போதும், நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளில் நிலவிய இன நெருக்கடிகளின் தாக்கங்கள் கிழக்குப் பகுதிக்கு பரவலடைந்து பாணம கிராமத்தையும் தாக்கியது.
இதனால் நெருங்கிய பிணைப்பைக் கொண்டிருந்த அச் சமூகங்களுக்கிடையில் ஆழமான விரிசல்கள் ஏற்படத் தொடங்கின.

இவ்வேளையில் தான், இப்பிரதேசத்தில் நிலவிய தீவிர வேலையில்லாப் பிரச்சினை சிங்கள இளைஞர்களை இராணுவத்தில் சேர நிர்ப்பந்தித்தது.
பின்தங்கிய கிராமங்களைச் சேர்ந்த வேலையற்ற பல வறிய சிங்கள இளைஞர்களுக்கு தொழிலை வழங்கும் என நம்பிக்கையளித்த ஒரேயொரு துறையாக இராணுவமே விளங்கியது.
பாணம கிராமத்திற்கு இறந்த இராணுவ வீரர்களின் உடல்கள் வந்துசேரத் தொடங்கிய பொழுது பதட்ட நிலை வீரியமடைந்தது.
அதேநேரத்தில் தமிழ் ஆயுததாரிகள் இப்பிரதேசம்தில் முகாம் ஒன்றை அமைத்து பிரதேச மக்கள் மீது அதிகாரம் செலுத்தத் தொடங்கினர்.
மக்களின் தனிப்பட்ட உறவுகளிலும் பிணக்குகளிலும் தலையிடத் தொடங்கினர்.

1990ல் பானம மக்கள் முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத பயத்தில் வாழ்ந்தனர்.
ஆயுததாரிகள் சிங்களவர்களைக் கொல்லப்பொவதாக அச்சுறுத்தினர்.
இதனால் தமது உயிருக்கு அஞ்சி பெரும்பாலான மக்கள் தமது வீடுகளை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கினர்.
இதில் இராணுவம் தலையிட்டு முயற்சிகள் எடுத்ததினால் பெரும் இரத்தக் களரி ஒன்று தவிர்க்கப்பட்டது.

இந்தக் குறிப்பிட்ட சம்பவத்தில் இராணுவம் அவர்களைக் காப்பாற்றிய போதும், 1995 ஒக்டோபர் 25ல் மிகவும் கொடூர சம்பவம் ஒன்று அரங்கேறியது.
பாணம கிராமத்து மக்கள் விறகுந்தேவை, கட்டடம் கட்டுவதற்கான கிரவல்கள், பலகை ஆகியவற்றுக்கு சுற்றியுள்ள காடுகளிலேயே தங்கியுள்ளனர்.
இதன்படி, மாட்டுவண்டிகளில் காடுகளுக்குள் சென்று தமக்குத் தேவையான பொருட்களை சேகரித்துக் கொண்டு வருவது வழமை.
குறிப்ிட்ட தினத்திலும் சில சிங்கள இளைஞர்களும் பெரியவர்களும் ஒன்று சேர்ந்து மாட்டுவண்டியில் காலைப் பொழுதில் காட்டுக்குச் சென்றனர்.
சிலர் மீன்பிடித்துக் கொண்டும் வேறு சிலர் விறகு வெட்டித் கொண்டுமிருந்தனர்.
அப்பொழுது அங்கு வந்த ஆயுதம் தரித்த தமிழ் இளைஞர்கள் மிகவும் கொடூரமான முறையில் பதினாறு சிங்களவர்களைக் கொன்றனர்.
சில உடல்கள் விறகுக் கட்டைகளுடன் கட்டப்படடு மாட்டு வண்டியில் போடப்பட்டிருந்தன.
இந்த உடல்களைச் சுமந்த மாட்டு வண்டி, வெறும் மாடுகளுடன் கிராமத்தில் உலவும் பொழுதுதான் நடந்த சம்பவம் தெரிய வந்தது.
இந்தச் சம்பவத்தினால் அதிர்ச்சியும் துயரமும் அடைந்த சிங்கள கிராமவாசிகள் தம்முடைய கவலையை எவ்வாறு முழுதாக வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியாத நிலையில் பழிவாங்க நினைத்தனர்.
அருகிலுள்ள தமிழ்க்கிராமமே உக்கணத்ில் அண்மித்ததாகவும் இலகுவான குறியாகவும் இருந்தது அக்கிராமத்தில் வாழ்ந்த தமிழர்களே.
இச்சூழ்நிலையில் இத்தமிழ் மக்களுக்கு பதிலடி கொடுக்க சில சிங்களவர்கள் திட்டமிட்டனர்.
அதன்படி (குற்றவாளியோ, அப்பாவியோ) தமிழர்களால் சிங்களவர்கள் கொல்லப்பட்டது போலவே கொல்ல வேண்டும் என தீர்மானித்தனர்.

கிராமத்தின் மனஉணர்வுகளையும் உடன் நிகழக்கூடிய வன்முறைகளையும் உய்த்தறிந்து கொண்ட கோவிலின் பிரதமகுருக்களும், சமூகமற்றும்தன்னார்வநிறுவனத்தலைவர்களும் சந்தித்து வன்முறை மேலும் தொடராமல் தடுக்க முயற்சித்தனர்.
அவர்கள் தமிழர்கன் அனைவரையும் கோவில்களில் தங்கவைத்து உணவு வழங்கிய அதேவேளை பழிவாங்கும் நோக்குடன் இருந்த மக்களுடன் பேச்சுவார்த்தையை ஆரம்பித்தனர்.
அக்கிராமத்தின் பிரதம பௌத்த குருவும் சமூகத்தலைவர்களும் பழிவாங்கத் துடித்த மக்களை சமாதானப்படுத்துவதற்கு மிகுந்த சிரத்தை எடுத்தனர்.

வெளிக் குழு ஒன்று மேற்கொண்ட வன்முறைக்காக தனது மயலவர் மீது பழிதீர்ககும் காட்டுமிராண்டித் தனமான செயல்களில் ஈடுபடுவது மேலும் துன்பகரமானதும் பயங்கரமானதுமான விளைவுகளுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதை பிரதம பௌத்த மதகுருவும் ஏனைய சமூகத் தலைவர்களும் ஒன்று சேர்ந்து கிராம மக்களுக்குப் புரிய வைத்தனர்.
மேலும் அவர்கள் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வந்ததை வெறும் வரவாறாக ஆக்கி விடாமல் அதனைத் தொமர்ந்தும் பின்பற்றி ஒற்றுமையாக வாழவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டனர்.
ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள் பற்றி தெளிவாக எடுத்துக்குறி, இவர்கள் இப்பொழுது எடுத்திருக்கும் நகர்வு எந்தளவு பாதூரமானது என்பதையும் விளங்க வைத்ததால், மக்கள் மனங்களில் கோபம் தணிந்து மேலும் வன்முறைகள் டெம்பெறாமல் தடுக்கப்பட்டது.

எவ்வாறு இருந்தபோதிலும், இரண்டு சமூகங்களுக்கும் இடையிலான உறவில் 1995 ஒக்டோபரில் நிகழ்ந்த கசப்பான சம்பலம் ஒரு விரிசலை ஏற்பமுத்தி விட்டது என்றே கூறலாம்.
அதுமட்டுமன்றி இந்நாட்டில் நிலவிவரும் உள்நாட்டுப்போரும், இனப் பிரிவுகளும் நீங்கும் வரையில் நாட்டின் தற்போதைய நிலையை மீட்டுக்கொள்ள முடியாது போய்விடும்.

கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள்
* ஒரு இனத்தைச் சேர்ந்த குழு ஒன்றினால் வேறு ஒரு இனம் தாக்கப்படும்பொழுது, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் ததை கோபத்தையும் பழிதீர்க்கும் உணர்வையும் மறு இனத்தின் மீது கட்டவிழ்த்து விடுவதனால் ஒரு சிறு குழுவின் வன்செயலுக்கு முழு இனத்தையும் பொறுப்பாக்க முடியாது என்று கூறி வன்முறைகள் பரவாது தடுக்க முடியும்.

* பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தின் தலைவர்கள் டெக்கும் தீர்க்கமான முடிவுகள் வன்முறைகள் மேலும் பரவாது தடுப்பிடத்தக்க பங்களிப்பு செய்யும்.
