மனித மனத்தினால் அதன் தேவையைநிர்ணயிக்க முடியாதிருக்கிறது


ப. சுரேஷ்குமார்

தேவைக்கும் அதிகத் தேவைக்கும் இடையே ஊசலாடுகிறது, மனித மனம். எவ்வளவு தங்களுக்கு வேண்டும் என்று எவராலும் நிர்ணயித்துக்கொள்ள முடிவதில்லை.
பிறக்கும்போதே சிலர் வசதியான குடும்பத்தில் பிறக்கிறார்கள். சிலர் வறுமையில் வாடும் குடும்பத்தில் பிறக்கிறார்கள். சிலர் உடல் ஆரோக்கியத்துடன் பிறக்கிறார்கள். சிலர் உடலில் குறைகளுடன் பிறக்கிறார்கள். வளரும் சூழல் வாழும் விதம், எதிர்கொண்ட அனுபவங்கள் என்று அவரவர் அளவில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தன் மையுடனே திகழ்கின்றார்கள். இந்த யதார்த்தமான உண்மையை மனம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.
ஒருவரது பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஒரு விலையுயர்ந்த புது காரை வாங்கினார். அவருடைய பொரு ளாதாரப் பின்னணி அத்தகைய வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. இவரோ அடிப்படைத் தேவை களைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளும் அளவு வருமானம் உள்ளவர். ஆனால் விலை உயர்ந்த காரை வாங்க வசதியில்லை. இந்த யதார்த்தத்தை ஏற்க இவரது மனம் மறுக்கிறது. அண்டை வீட்டுக் காரருடன் தம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து வருத்தப்படுகிறார்.
அதேபகுதியில் வசிக்கும் தொழிலதிபர், ஓய்வெடுக்க வெளிநாட்டுக்குப் பயணித்தார். உடனே நம்மவரோ, &#39;அடிப்படைத் தேவைகளைத் தாண்டி நம்மால் யோசிக்க முடியவில்லையே&#39; என்று ஒப்பிட்டுப் பார்த்து மேலும் மன வருத்தத்தைக் கூட்டிக் கொள்கிறார். மேலும் பணியாற்றும் அலுவலகம், பணிச்சூழல் போன்றவை இவரது மன இறுக்கத்தை அதிகப்படுத்துகின்றன. 
சமூக அளவில் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது நம்மாலே நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லையே என்று மனம் சோர்கிறது. போட்டிகள் நிறைந்த உலகில் இத்தகைய ஒப்பீடுகள், மதிப்பீடுகள் நடுத்தர வர்க்கத்தை சார்ந்தவர்களை அதிகம் ஆட்டிப் படைத்து அமைதி இழக்கச் செய்கின்றன.
&#39;ஒவ்வொருவரின் எதிர்பார்ப்பிலும் யதார்த்தம் குறைவாகவும் ஆசை அதிகமாகவும் உள்ளதே மகிழ்ச்சி யாக வாழ்வதை தடைசெய்யும் காரணியாக மாறுகிறது&#39; என்கிறார். 
ஆதாம் பிலிப்ஸ் என்ற உளவியல் வல்லுனர். பிறருடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்காமல் தன்னைத்தானே ஒப்பிட்டு பார்த்துக் கொண்டு நேற்று வரை இருந்ததைவிட இன்று முதல் எவ்வாறு மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று சுய பரிசோதனை செய்து கொண்டு யதார்த்தமான எதிர்பார்ப்புடன் செயல்படப் பழக வேண்டும்.
ஒருவேளை உணவு இல்லாமல் பசியால் வாடுபவர்களைக் காண் கின்றோம். அதேசமயம் பலவகை உணவுகளை வீதியில் கொட்டு பவர்களையும் காண முடிகிறது. ஒருபுறம் கோடி கோடியாகப் பணத்தைக் குவித்து வைத்திருக்கிறார்கள். மறுபுறம் மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் உழன்று கொண்டி ருக்கிறார்கள் பலர்.
ஆன்மிகம் என்றாலும் ஒருபுறம் தீவிரமாக அதிலேயே மூழ்கிப்போன பக்தர்களையும் பார்க்க முடிகின்றது. வழிபாடு என்பதைப் பற்றி ஒருவித அபிப்பிராயமும் இல்லாதவர்களையும் காண முடிகின்றது. உணவை சரியான அளவு உண்ணுதல் வழிபாடு முறைகளை சரியாகக் கடைப்பித்தல் என்று தேவைக்கேற்ப எதையும் மேற்கொள்ளாமல் &#39;வைத்தால் குடுமி அடித்தால் மொட்டை&#39; என்ற பாணியில் செயல் படுவதுதான் முரண் பாடுகளுக்குக் காரணமாக அமைகிறது.
தாமஸ்மேன் என்ற ஆங்கில எழுத்தாளரின் இளமைப் பருவத்தில் அவரது தந்தை தாமஸ் மேனையும் அவரது சகோதரர்களையும் கேக் மற்றும் ஐஸ்கிரீம் கடைக்கு கூட்டிச் சென்றார். எவ் வளவு வேண்டுமென் றாலும் சாப்பிட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்றார். குழந்தைக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. தொடர்ந்து சாப்பிட்டுக்கு கொண்டே இருக்கலாம் என்று எண்ணி சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். 
ஆனால் விரை விலேயே அவர்களுக்குத் திகட்ட ஆரம்பித்தது. அப்போதுதான் நாம் மனதில் நினைப் பது ஒன்று, ஆனால் இயல்பான தேவை என்பது குறைவுக்கும் அதிகத்துக்கு இடைப்பட்டது என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்ததாகக் கூறுகிறார் தாமஸ்மேன்.
ஒரு செல்வந்தரைப் பார்த்து ஒருவர் &#39;எதை வேண்டுமென்றாலும், எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் சாப்பிடும் வசதி உங்களுக்கு இருக்கிறது அல்லா? என்றார். உடனே செல்வந்தர், &#39;ஆம், நானும் அப்படித்தான் நினைத்தேன். ஆனால் நான் ஒரே வேளையில் இரண்டு சாப்பாடு சாப்பிட முடியாது&#39; என்றார் அவர். வசதி படைத்தவர், வசதி குறைவானவர் ஆகிய இருவருக்குமே அளவுகோல் என்பது பொதுவான ஒன்றுதான். அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு என்பதுதான் யதார்த்தம்.
நாம் அளவுக்கு அதிகமாக அன்பு செலுத்த முயல்வது விரும்பிய உணவை அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிட முயல்வது பாதுகாத்து வைப்பது போன்ற செயல்களை செய்வதற்கு காரணம் அவற்றை இழந்து விடக்கூடாது என்ற பய உணர்வுதான். பேராசை என்பது அனைத்தையும் அடைய நினைக்கும் உணர்வு. ஆனால் ஒருபோதும் பேரா சைக்குத் திருப்தியான தீனி போட முடியாது. எதையும் தேவைக்கு அதிக மாகப் பயன்படுத்த நினைப்பது ஒரு வகை மனநோயின் வெளிப்பாடே ஆகும்.
இயற்கை ஒவ்வொன்றுக்கும் ஓர் அளவுகோல் நிர்ணயித்துள்ளது. விலங்கினம், தமது தேவை தாண்டி நாட்டம் கொள்வதில்லை. ஆனால் மனிதமனமோ, இயல்பான தேவையை விட அதிகமாக வேண்டும் என்றே கருதுகிறது. இதனால்தான் ஒருவரது பேராசை, மற்றவரை அடிப்படைத் தேவைக்கே அல்லலுற வைக்கிறது. ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் நடுவே ஆதிக்க மனப்பான்மை ஏற்படுவதும் கூட இதனால்தான்.
வான் புகழ் வள்ளுவர் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது &#39;அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல இல்லாகித் தோன்றக் கெடும்&#39; என்று குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, அளவை அறிந்து வாழாதவன் வாழ்க்கை உள்ளது போலத் தோன்றி இல்லாததாகி, அந்தத் தோற்றமும் இல்லாமல் அழியும் என்பது இதன் பொருள்.
கங்கை நதியின் ஓரத்தில் ஓர் ஆசிரமத்தில் அண்ணல் காந்தியடிகள் தங்க நேர்ந்தது. காலையில் முகம், கை, கால்களைச் சுத்தம் செய்ய ஒரு குவளை தண்ணீர் காந்தியடிகளுக் குக் கொடுக்கப்பட்டது. அவர் ஏதோ சிந்தனையில் இருந்ததால் குவளை தண்ணீரில் சிறிதளவு வீணாகிவிட்டது.
உடனே ஒருவர் ஓடிச்சென்று மற்றொரு குவளைத் தண்ணீரை காந்திக்குக் கொடுத்த போது அவர் அதை வாங்க மறுத்துவிட்டார். தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்ணீரைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி இருந்தால் தனது தேவையைப் பூர்த்தி செய்திருக்க முடியும். தனது கவனக் குறைவுதான் தண்ணீர் விரயமானதற்கு காரணம். எனவே கூடுதல் தண்ணீரைப் பயன்படுத்துவது சரியல்ல என்றார் அண்ணல். 
கங்கை ஆறு நிறைய தண்ணீர் ஓடும்போது ஒரு குவளை தண்ணீர் அதிகம் எடுத்தால் ஒன்றும் பாதிப்பில்லை என்று மற்றவர் கருதினார். ஆனால் நதியில் எவ்வளவு தண்ணீர் ஓடினாலும் தன் பங்குத் தண்ணீரை வீணாக்கக் கூடாது என்று கருதினார் காந்தி.
ஒவ்வொருவரின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதற்கான வளம் இந்தப் பூமியில் உள்ளது. ஆனால் ஒவ்வொரு வரின் பேராசையையும் பூர்த்தி செய் வதற்கான வளம் பூமியில் இல்லை என்றார் மகாத்மா, இன்றைய சூழ் நிலையில் இது மிகவும் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று. நம் மனம் தேவைக் கும் அதிகமாக சொந்தமாக்கிக் கொள்ள எண்ணும் போது மற்றவர்களின் நலம் உரிமை பாதிக்கப்படுகிறது.
ஆகவே வீணாக்காமல் எதையும் பயன்படுத்துவது தேவைக்கேற்பப் பயன்படுத்துவது என்று சுயகட்டுப்பாட் டுன் செயல் படப் பழகினால் எல் லோரும் எல்லாமும் பெற முடியும். இவ்வுலகில் இல்லாமை இல்லாத நிலை ஏற்படும்.
