விருந்தோம்பல் எனும் உயரிய பண்பு


2003ம் வருடம் ஆகஸ்ட் மாதம் 15ம் திகதி அமெரிக்காவில் மிகப் பெரிய அளவில் மின்வெட்டு ஏற் பட்டு மக்கள் பரிதவித்த வேளை... சாதாரண செயல்களுக்குக் கூட மின்சாரத்தை நம்பிக்கொண்டு இருந் தவர்களுக்குப் பேரிடியாக இருந் தது அன்றைய இரவு. 
மின்சாரம் இன்றிச் சமைக்க முடியவில்லை. வங்கியில் பணம் வழங்கும் தானி யங்கி இயந்திரமும வேலை செய் யவில்லை. ஆக, உண்ண உணவும் இல்லை, வெளியில் வாங்கிச் சாப்பிடலாமென்றால் கையில் பணமும் இல்லை.
இந்த நிலையில், பல நூறு பேருக்குத் தனது ஹோட்டலில் இலவச உணவளித்தார் இந்தி யரான ஸ்ரீநிதின் வியாஸ் எனபவர். ஒரு போத்தல் தண்ணீர் ஐந்து டொலர் என விற்ற தருணத்தில் அனைவருக்கும் இலவசமாகவே தண்ணீர் வழங்கினார்.
மறுநாள்... அவருக்குப் பணம் தர பலரும் முன்வந்தனர். பாராட் டுக்களும் குவிந்தன. உங்களால் எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று? என வியந்தபடி கேட்க... ‘இது எங்கள் தேசத்தின் பண்பு’ என்றார் ஸ்ரீநிதின் வியாஸ். தன் வயிறு நிரம்பினால் போதும், தன் குடும் பத்தார் சாப்பிட்டால் போதும் என எண்ணாமல், எல்லோரும் பசியாறி, இன்புற்றிருக்க வேண் டும் எனும் உயரிய சிந்தனைதான் இதன் அடிப்படை.
உறவு மற்றும் தோழமைகளுடன் சேர்ந்து சாப்பிடுவதையே விருந்து என நினைக்கிறோம். விருந்து என்பது புதுமை என்கிறது தொல் காப்பியம். குடும்பத்தினர், உற வினர், நண்பர்கள் தவிர, முன்பின் அறிமுகமே இல்லாதவர்தான் விருந் தாளி. முகம் தெரியாத மூன்றாம் மனிதருக்கு, தவித்த வேளையில் உணவிடுதல் போன்ற சிறந்த அறம் எதுவும் இல்லை.
முன் அறிவிப்பு இன்றி வரு பவரே விருந்தாளி. அவரைக் கட வுளாகவே கண்டு போற்றச் சொல் கிறது வேதம். அவரைப் போற் றுவதே இல்லறத்தானின் முதல் கடமை!
இன்று என் வீட்டுக்கு விருந் தாளி வரவேண்டும் எனும் எண் ணத்துடன் தினமும் உணவு சமைத் தல் நம் பண்பாடு. விருந்தாளியாக வருபவரைக் கண்டு அலுத்துக் கொள்ளாமல் இன்முகத்துடன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து உணவளித் தலே அதன் வெளிப்பாடு.
சற்றே சிந்தியுங்கள், காபி ஷொப் புகள், மோட்டல்கள், வாகனங்கள் என எந்த வசதிகளும் இல்லாத காலத்தில், நம் முன்னோர் காசி யில் இருந்து ராமேஸ்வரம் வரை யாத்திரை மேற்கொண்டது விருந் தோம்பல் எனும் உயர்ந்த செயலை நம்பித் தானே?! பயணிகள் இளைப்பாறத் திண்ணைகளும், அவர்களின் தாகம் தீர்க்கப் பானை பானையாகத் தண்ணீரும் அன்று தயாராக இருந்தன.
வறுமையில் உழன்று வயிறு காய்ந்த நிலையிலும், அடியாருக்கு உணவளிக்கத் துடித்த உயர்ந்த உள்ளங்களின் புகழ் பாடுகிறது பெரிய புராணம். கணவனும் மனை வியும் கூடி, அன்புடனும் அறத் துடனும் வாழும் இல்லற வாழ் வின் முக்கியக் கடமையாக விருந் தோம்பலை வலியுறுத்துகிறார் திரு வள்ளுவர்.
இருந்தோம்பி இல் வாழ்வ தெல்லாம் விருந்தோம்பி வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.
அந்தக் காலத்தில் வெகுதூரம் நடந்து, களைப்புடன் வரும் விருந் தினரை அன்புடன் வரவேற்று உப சரித்து, அவர் அமருவதற்கு இருக்கை தந்து, புழுதி நிறைந்த அவரது பாதங்களைக் கழுவி, அவருக்கு உணவளித்து, அவர் சாப்பிடும் போது விசிறிவிட்டு, அன்பான சொற்களைச் சொல்லி அவர் சாப் பிட்ட பிறகு அவரின் அனுமதியு டன் வீட்டில் இருப்பவர்கள் சாப் பிடுவார்கள்.
பசியால் வாடிய போதும் கூaட மகாகவி பாரதியார்,
வயிற்றுக்குச் சோறிடல் வேண் டும் இங்கு வாழும் மனிதருக் கெல்லாம்.
என்று பாடியது விருந்தோம்பல் என்ற உயரிய பண்பின் ஆழமான வெளிப்பாடு தான்!
வேளாளன் என்பான் விருந்தி ருக்க உண்ணாதான் என்கிறது திரிகடுகம். விருந்தாளி வெளியே அமர்ந்திருக்க தான் மட்டும் உண் பவன், விஷத்தை உண்கிறான் என் கிறது மகாபாரதம். வெளியே விருந்தாளி அமர்ந்திருக்க அமிர் தமாக இருந்தாலும் சரி, தனியே உண்ணக் கூடாது என எச்சரிக் கிறார் திருவள்ளுவர்.
அது மட்டுமா? விருந்தாளியைப் போற்றுகிறவனின் வீட்டில் திரு மகள் நிரந்தரமாக, மகிழ்வுடன் வசிக்கிறாள். விருந்தாளிகளை உள் ளன்புடன் கவனித்துக் கொள்பவ னது நிலத்தில், விதைக்கவும் வேண்டுமோ?! என்று கேட்கிறார் திருவள்ளுவர். அதாவது, இறை வனே அவர்களுக்கு வேண்டிய தைத் தருவான் என்பதே அர்த்தம்.
செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான் நல்விருந்து வானத் தவர்க்கு வீட்டுக்கு வந்த விருந் தினரின் உள்ளம் குளிரும்படி உப சரித்து, அவர் சென்றதும் அடுத்த விருந்தினரின் வருகையை எதிர் பார்த்துக் காத்திருப்பவன், தேவர் களுக்கு பிரியமானவனாக இருக் கிறான் என்கிறார் வள்ளுவர். செல் விருந்து என்பதற்கு இருக்கும் இடம் கிருபானந்தவாரியார் சுவா மிகள் தந்த விளக்கம், ரசித்து ஏற்கத்தக்கது.
நம் தேசத்தின் ஒவ்வொரு கிரா மத்திலும் இந்த விருந்தோம்பல், இன்றைக்கும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரிஸ்ஸாவில் உள்ள கிராமங்களில், முன்னறி விப்பு இன்றி சென்றாலும், ஐந் நூறு பேருக்கு உணவளித்து விடு வார்கள் என்பது இப்போது வரை தொடர்கிறது. நீலகிரி மாவட்ட மலைக் கிராமங்களில், ஒவ்வொரு விருந்தாளிக்கும் உணவு தந்து, அவரை நிற்க வைத்து, நெற்றி நிலம்பட விழுந்து வணங்கும் உயர்ந்த பண்பு உண்டு.
விருந்தோம்பலின் பயனை அறுதியிட்டுச் சொல்லிவிட முடி யாது. விருந்தாளி, எவருடைய உணவைப் புசிக்கிறாரோ, அவரது பாவங்கள் யாவும் தொலையும். எவரது உணவை விருந்தாளி உண்ணவில்லையோ, அவரது பாவங்கள் குறையாமல் நிலைத்தி ருக்கும் என்கிறது வேதம்.
விருந்தோம்பல் வேள்விக்குச் சமமானது எனக் குறிப்பிடுகிறார் வள்ளுவர்.
ஒருவரின் இல்லத்தில் அறுசுவை உணவே பரிமாறப்பட்டாலும், அவரது முகம் கடுகடுப்புடன் இருந்தால், விருந்தாளியின் முகம் அனிச்ச மலர் போல் வாடிவிடும். எனவே, உணவு அளித்தால் மட் டும் போதாது, இனிய சொற் களுடன் உபசரிப்பதும் அவசியம்.

விருந்தோம்பலை மேற்கொண் டால் மட்டும் போதுமா? அடுத்த தலைமுறையினரும் அதைக் கடைப் பிடிக்கவும் கற்றுக்கொள்ள வேண் டும். வீட்டுக்கு வந்த விருந் தாளியைக் கண்டு குழந்தைகள் ஏளனப் பார்வை பார்ப்பது, அவர் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்காமல் அலட்சியம் காட் டுவது, அறைக்குள் சென்று கத வைச் சாத்திக் கொள்வது போன் றவை இன்றைக்கு வீடுகளில் பரவலாகக் காணப்படும் அன் றாடக் காட்சிகள்.
விருந்தினரை முகம் மலர வரவேற்று, அமருவதற்கு இடம் அளித்து அவர்களுக்குக் குடிக்கத் தண்ணீர் தரும் பொறுப்புகளைக் குழந்தைகளிடம் ஒப்படைக்கலாம். இதன் மூலம் குழந்தைகள் நம் பண்பாட்டைக் கற்றுக் கொள் வார்கள்.
முந்தைய தலைமுறையைவிட, தற்போது உள்ள இளைய தலை முறையினரின் கைகளில் பணம் அதிகமாகவே தவழ்கிறது. கூடவே பண்பும் அதிகரிக்க வேண்டும். விருந்தோம்பல் எனும் உயரிய அறத்தை அன்புடன் மேற்கொள் வோம், வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வோம். புதியதோர் உலகம் படைப்போம்.
