அத்தியாயம் III
நோதிக்குப் படையெடுப்புக்களின் தொடக்கம்
ஆங்கில - சட்சனிய வெற்றி
பிரித்தானியாவில் நோதிக்கு மக்களின் குடியேற்றம் பிரித்தானிய வரலாற்றில் அதிகரித்து நிற்கும் ஒரு நிகழ்ச்சியாகும்.
ஆங்கில-சனிய மக்களும் யூத்தேய மக்களும் ஒருபுறமாகவும் தேனிசு மக்களும் கந்தினேவியக்கடற்கொள்ளைக்காரரும் மற்றொரு புறமாகவும் செய்த ஆக்கிரமிப்புக்கள் அவ்வரலாற்றிலே தனியோர் அத்தியாயமாகும்.
கி. பி. 300 ஆம் ஆண்டுக்கு முன் சட்சன் கடற்கொள்ளைக் கூட்டத்தினர், உரோமராட்சிக்குட்ப்ட்ட பிரித்தானியாவின் கரையோரங்களிற் செய்த உபத்திரவங்களே அவ்வத்தியாயத்தின் முற்குறிப்பாகும்,
கனியூ்ற்ரசன் கி. பி. 1020 ஆம் ஆண்டளவில், தம்மிடை இரத்தக் கலப்புள்ள இனத்தவர்களாகிய சட்சனியரையும் தேனிசு மக்களையும் சமப்பட இணக்குவித்து, அதனாற் பிரித்தானியாவை வெல்லுவதற்குக் கந்தினேவியர் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகளை முடிவுறச் செய்தமையே அத்தியாயத்தின் முடிவாகும்.
இவ்விரு காலங்களுக்குமிடையே பிரித்தானிய மக்களின் இனப்பண்பில் அடிப்படையான மாற்றங்கள் எற்பட்டன.
அதற்குப் பின்னர் நோமன், பிளெமிசு, இயூசனற்று, ஈபுரு, ஐரிசு ஆகிய இனத்தவரும் பிறரும் வந்து குடியேறியமையாலும் பிரித்தானிய இனப்பண்பிற் சிறு மாற்றங்கள் எற்பட்டன.
ஆனால், கனியூற்றாசன் காலத்திலேயே பிரித்தானியாவின் இன அடிப்படை உறுதியாக்கப்பட்டது.

நோதிக்குப் படையெடுப்பு உரோமராட்சியிலும் சிறப்புவாய்ந்தது.
நோமன் வெற்றிதானும் அத்துணை சிறப்பிலது.
பிரித்தானியாவிற் குடியேறிய உரோமரின் தொகை குறைவாயிருந்ததால், கெலித்திய நாகரிகத்தை இலத்தீன் மயமாக்கும் முயற்சியில் உரோமர் தோல்வி கண்டனர்.
நோமன்-பிரெஞ்சு உயர்குடி மக்களும் மதபுரவரும் இங்கிலாந்தைக் கோல்மயமாக்கச் செய்த முயற்சியானது, பல பெரும் விளைவுகளை ஏற்படித்ியபோதிலும் சமீபத்தில் அயலாந்தை ஆங்கில மயமாக்கச் செய்த முயற்சிபோற் கைவிடப்பட்டது.
இவ்விரு முயற்சிகளும் கைவிடப்படுவதற்குக்காரணம்யாதெனில் வெளிப்படையான இனவேற்றுமையேயென்க.
நோதிக்கு வெற்றிகளாற் பிரித்தானியாவில் ஏற்பட்ட பெறுபேறுகள் வேறு எந்த வெற்ியினாலேற்பட்ட பெறுபேறுகளிலும் பெரியனவும் நிரந்தாமானவையுமாகும்.
அச்சித்திக்குக் காரணமாயிருந்த்து நோதிக்கு இனத்தவர் கையாண்ட முறையே; இத்தீவிலுள்ள மிகச் சிறந்த விவசாயப் பகுதிகளிற் கெலித்திய மக்களை நீக்கி நோதிக்கு மக்களைப் புகுத்தியதே அம்முறையாகும்.
இக்கால ஆங்கிலரின் தனிப்பண்பு உவேல்சினத்தின் பண்பிலே புடமிட்ட நோதிக்குப்பண்பேயாம்--நோதிக்கு இனத்தின் பண்பிலே புடமிட்ட உவேல்சினத்தின் பண்பன்று அது.
இன அடிப்படையிற் பார்த்தாற் கொத்துலாந்திற் கெலித்தியச் சார்பு பலத்திருக்கின்றது.
ஆனால் கொத்துலாந்திற்கூட நோதிக்கு மொழியும் பண்பும் மேம்பட்டுள்ளன.

பிற்காலங்களில் வரலாற்று நோக்கங்களுக்காக ஆக்கப்பட்ட சொற்களுக்கு எதிர்ப்பிருப்பதுபோன்று "நோதிக்கு" என்ற சொல்லிற்கும் சிலர் மறுப்புக் கூறலாம்.
ஆனாற் பிரித்தானிய வரலாறு பற்றி நேரிய கருத்தை அறிவுறுத்தற்குச் சில சமயங்களில், சேர்மன், ஆங்கில-சட்சன், கந்தினேவியன் இனங்களெல்லாவற்றையும் ஒருங்கே குறிக்க ஒரேசொல்லை வழங்கவேண்டியிருக்கிறது.
"தியூத்தன்" "சேர்மன்" என்று அழைப்பதாக ஒரு முழுவினத்துள் ஒரு பகுதியினருக்கே தகவிலாச்சிறப்பு அளிப்பதாக முடியும்.
இரைன் நதிக்கரையிலும் தென் ஐரோப்பாவிலும் உரோமர் மண்டி அஞ்சியதியூத்தோனியர் அல்லது சேர்மன் இனத்தவரும், ஆங்கில-சட்சன் கந்தினேவியன் இனத்தவரும் ஒரே வமிசத்துக்கும் ஒரே பண்பாட்டுக்குமுரியவர்களாதலால், மூன்று இனங்களையுங் குறிக்கும் பெயரொன்றைக் காண்பதவசியம்.
"தியூத்தன்" அல்லது "சேர்மன்" என்ற சொற்கள் உரோமன் பேரரசைத் தெற்கு மேற்குத் திசைகளில் ஒதுக்கிவைத்த, தரைவழிப்படர்ந்த குலத்தினரைக் கருதுவதுபோலத் தோன்றும்.
இக்குலத்தினரோ கோலைக் கைப்பற்றித தமது பெயரையே அந்நாட்டிக்கு வழங்கிய பிராங்கு மக்கள்; சிபெயின், போல்கன் நாடுகள், ஆபிரிக்கா, இத்தாலி ஆகிய இடங்களில் நுழைந்த கோதியர், வந்தல்கள், உலம்பாடிகள், தம் சொந்தநாட்டிற்றங்கிவிட்ட சேர்மன் இனத்தவர் எனப் பல்திறப்படுவர்.
ஆனால் எங்கள் வரலாற்றுடன் சம்பந்தப்பட்ட ஆங்கிளல் சட்சன், கந்தினேவியன் இனத்தவர்களோ, தமக்கெனச் சில குணங்களை உடையராய் மேற்குப்பிட்ட குலத்தின் வடகிழக்குப் பகுதியினரும், கடலோடு மாந்தருமாவர்.
ஆகவே, பிரித்தானியா கைப்பற்றப்பட்டது பற்றி நாம் கூறுகையில், அவ்வமிசத்தினர் அனைவரையும் தியூத்தன் அல்லது சேர்மன் என்று வழங்குவது பிழையான அர்த்தத்துக்கு இடந்தருவதாகும்.

பல குலங்களாகச் சிதறுண்டு, அயலாந்திலிருந்து கொன்சுதாந்தினோப்பிள்வரையும், கிரீன்லாந்திலிருந்து சகாராப் பாலைநிலம்வரையும் பரவி, நாடு கைப்பற்றியும் குடியேறியும் வந்த கந்தினேவிய, ஆங்கில சட்சன் பிராங்குதியூத்தோனியன் இனத்தவர்கள் யாவரையும் உள்ளடக்கி நிற்கும் "நோதிக்கு" இனத்திற்குத் தனிச்சிறப்பான பண்புகள் பல உண்டு என்பது பெற்றாம்.

கிறித்துவுக்கு முந்திய கடைசி ஆயிரமாண்டுகளிற் பிராங்கு, கோது, வந்தல் இனத்தவர்களின் மூதாதையோர் மேற்கு தெற்குத்திசைகளில் அலைந்து திரிந்தபோதிலும், நோதிக்கு இனத்தவர்கள் யாவரும் போற்றிக்குக் கரைகளிலிருந்தே ஆதியிற் பரவினர்.
இவ்வினத்தவர் யாவர்ககுமிடையே ஒற்றுமைகள் பல இருந்தன: அவையாவன, ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்ட மொழிகளட; தோர், உவோடன் ஆகிய தெய்வங்களை வழிபடுதல் (இப்பெயாகளிலிருந்தே ஆங்கில நாட் பெயர்கள் பலவும் சேர்யன் நாட் பெயர்கள் சிலவுந் தோன்றின); எல்லா இனங்களுக்கும் பொதுவான வீரரைப் புகழ்ந்து பாடப்பட்ட காவியக் கதைகள்-உதாரணமாக, ஐசிலாந்திலிருந்து பவேரியால்ரை புகழ்பெற்றிருந்த சிகேடு அல்லது சீக்குபிரீட்டு என்க வீரர்பற்ியும், தென்மாக்கிலும் கந்கினேவியாவிலும் அருஞ்செயல் புரிந்தவரும், அதனால் ஆங்கிலக் கவிதையிற் புகழ்ந்தேத்தப்படுபவருமாகிய பியோவுல்வு போன்ற வீரர் பற்றியும் எழுந்த காவியங்கள்; கிரேக்க உரோமக் கலையிலிருந்து வேறுபடினும் கெலித்தியக் கலையிலிருன்னது அத்துணைவேறுபட்ாத அழகான மாதிரி உருக்களால் ஆயுதங்களையும் அணிகளையும்வேறு சாமானியப் பொருள்களையும் அலங்கரிக்ளையும் அலங்கரிக்கும் பொதுக்கலை; கடைசியாக, ஒவ்வோரிடத்தின் நிலைமைக்கும் தகுந்தவாறு அமைந்த பயிர்ச்செய்கை முறையும் போர் முறையும் ஆகும்.
ஆகவே சேர்மன், ஆங்கிலசட்சன், கந்தினேவிய இனத்தவர்கள் பலவாறாக இணைக்கப்பட்டிருந்தனர்.
இரைன் நதியோரத்கில் வாழ்ந்த சேர்மன் குலத்தவரைப்பற்றிச் சீசரும் தசித்தசுவும் கூறியுள்ள வருணனையொன்று, ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வடகடலிதலம் போற்றிக்குக் கடலிம் இருந்த எமது ஆங்கில சட்சன் முன்னோரைக் குறிப்பதெனச் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் சிலகாலம் வழுப்பட எண்ணியதுண்டு.
சீசரும்தசித்தசும் வருணித்த செர்மன் குலத்தவர் ஆங்கிலசட்சன் முன்னோருக்கு நானூறு, அல்லது ஐந்நூறு ஆண்டுகளின் முன்னர் வசித்தவர்களே.
இப்பொருத்தமற்ற இலக்கியச் சான்றைத் தொல் பெரருளியல் வல்லுநரின் உதவியாற் கண்டிக்கக் கூடியதாய் இருக்கின்றது.

போதிலிருந்து கோண்வால் எல்லைவரை குடியேறிய ஆங்கில-சட்சன் இனத்தவர் பிரித்தானியாவின் பெரும்பாகத்தையும் தமதாக்கினர்; யூத்தேய இனத்தவர், கெந்து, உவைற்றுத்தீவு ஆகிய இடங்களிற் குடியேறினர்.
தற்கால அறிஞர்களிற் சிலர் ஆங்கில-சன் இனத்தவர் ஒரே வமுசத்துக்குரியவர் என்றும், வேறு சிலர் பீதுவின் கருத்துக்கிணங்க அவர்கள் "ஆங்கிலர்" "சட்சனியர்" என்ற இருவேறு இனக்கவர்கள் என்றும் கருதுவதுண்டு.
எங்ஙனமாயினும் அலர்கள் பிரித்தானியாவிற்குக் குடிபெயர்ந்கு சென்ற காலை அவர்கள் தற்காலத் தென்மாக்கின் கரையோரப்பகுதிகளில், சேர்மனியில் எல்பு நதியின் இரு கரைகளிலும் குடியிருந்தனர்; அப்பொழுது "ஆங்கிலர்" சட்சனியர்" பிரிவுகளுக்கிடையே மொழி, அழக்க லழக்கங்கள் போன்ற துறைகளில் அற்ப வேறுபாடுமட்டுமிருந்து.
தொகையிற் சிறியோராகிய யூத்தேய குலத்தவர் ஆங்கில சட்சன் இனத்தவருடன் இரத்தத் தொடர்பு கொண்டிருந்த போதிலும் தனிப்பண்புவாய்ந்தனராக இருந்தனர்.
அவர்கள் ஒன்றில் தென்மாக்கிலுள்ள தமது பிறப்பிடமாகியுயத்திலாந்திலிருந்து நராகப் பிரித்தானியாவுட் புகுந்தனர்; அல்லது சிலர் எண்ணுவதுபோல் இரைன் ஆற்றின் கீழ்ப்பாகத்தில் பிரிசியா என்ற இடத்திற் குடியேறி அங்கிருந்து பிரித்தானியாவுட் புகுந்திருக்கலாம்.

கறிகாலக் கடைக்கூற்றிலிருந்தே வட-கிழக்கு ஐரோப்பாவிற் பயிர்ச் செய்கை இடம்பெற்றிருந்தது.
பிரித்தானியாவுட் புகுந்த ஆங்கில-சட்சன் இன்த்தவர்தள் கமத்தாராயிருந்ததால் வடஐரோப்பியக் கரையிலிருந்த மணற்குன்றுகள், தரிசுநிலங்களட, சேற்றுநிலங்கள், காட்டுப்பிரதேதசங்களாகிய பயிர்ச்செய்கைக் குதவாப் பகுதிகளை விட்டு அவற்றினும் வளடமிக்க நிலங்களை நாடினர். ஆனால் அவர்களுட் பலர் ஆழ்கடல் வலைஞராயும், சீல், திஙைகிலம் ஆகியவற்றைப் பிடிப்பதிற் றேர்ந்தவராயுமிருந்தது மல்லாமல் வட ஐரோப்பியக் கடலுக்குரிய புயல்களைபும்.
பயங்கர மிருகங்களையும் கொள்ளைக்காரரையும் எதிர்ப்பதில் பயிற்சிபெற்றிருந்தமையால் தைரியமுடையவராயும் விளங்கினர.
கடலிலும் தரையிலும் போர்செய்ய நர்ந்தகாலை தாமே தாற்கொள்ளைக்காரராடுவோராகவும் மாறினர்; ஆனால் அவர்களின் காப்பியக் கவிதைகள் கூறுவதைக் கொண்டு அவர்கள் மிகவும் மேம்பாடுடையவர்களென்றும் தம்மினத்தவருடன் அன்புடன் பழகுவோரென்றும் அறியக்கிடக்கின்றது.
நோவேக்கும் ரிசியாவுக்குமிடையே கரையோரப்பகுதிகளிற் கொள்ளைக்காக நடத்தப்பட்ட படையெடுப்புக்களில் அவர்கள் தமகு தலைவரை மிக்க விசுவாசத்துடன் தொடர்ந்கு, பயங்கரமான வீரராயும் நீங்காத நட்டள்ள சீடராயும் விளங்கினர்.

சிற்றத்துவுக்குப்பின், முதற் சில நூற்றாண்டுகளாக நீரிலும் நிலத்திலும் அலைந்துதிரிந்த இம்மக்களின் பழக்கவழக்கஙகள் இத்தகையன.
அவர்கள் குடியேறிய இடங்களிலெல்லாம் பயிர்ச் செய்கையில் ஈடுபட்டதால் அவர்களை நாடோடிகள் என்று வழங்க முடியாது.
சர்வாதிகார முடியாட்சியே ஆங்கில-சட்சன் அரசியலமைப்பாக இருந்தது.
அரசர்கள் தெயவங்களின் சந்ததியினரென்று கருதப்பட்டபோதிலும் அவர்களின் தனியாட்சியானது குலவழமைகளாலும், படைபூண்ட குலத்தினரின் குணவியல்பாலும், அரசனின் சொந்தவியல்பினாலும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.
ஆங்கில-சட்சன் வீரர் அடிமைகளாக் இருக்கவில்லையென்றுலும் பிரித்தானியாவிற் குடியேறிய எமது "தியூத்தோனய" முன்னோர்கள் குடியாட்சியையுடைய வர்களென்று கொள்ளுவது தப்பாகும்
அவர்களிடையே வகுப்பு, செல்வம், சுதந்திரம் ஆகியவற்றிற் பலதரப்பட்ட பிரிவினர் இருந்ததோடு அவர்கள் அரசர்களால் ஆளப்பட்டனர்.

ஆங்கில-சட்சன் முன்னோர்கள் பிரித்தானியாவிற் புகுமுன் அவர்களை அண்ட அரசர்களுட் தலைசிறந்து விளங்கியவர் "ஏஞ்சல்" அரசராகிய ஒபா ஆகும்.
அவ்வரசரைப்பற்றிய பல கவிதைதளும் அதிசயமான பரம்பரைக் கதைகளும் இருந்தபோதிலும் தற்காலத்துச் சிறந்த ஆசிரியர்கள் அவ்வரசர் உண்மையாக வரலாற்றிலிடம் பெற்றவர் என்று கருதுகின்றமர்.
தற்போதைய சிலெகவிக்குப் பகுதியிலிருக்கும் ஐதர் நதிக் கரையில், தெற்கிலிருந்த தியூத்தோனிய குலத்தவருடன் ஒபா போர்புரிந்தார்.
<தர் நதிக்கரையே அப்பொழுது ஆங்கில இனத்தவரின் ஆள்புலங்களுக்குத்தெற்கெல்லையாக இருந்த ஒபாவின் போரே ஆங்கிலேயர் சேர்மன் மக்களுடன்.

"முன் கண்டிராத இருள்நிறைந்த கோரமான நாள்வரை
மப்பளட மறப்பத்தகா மேன்மையான அற்புதவாண்டுவரும்வரை"

நடத்திய கடைசிப் போரெனச் சிலர் கற்பனை செய்யலாம்.

பிரித்தானியாவுட் புகுந்த காலத்தில், ஆங்கில-சட்சன் மக்களிடையே முடியாட்சியும் உயர்குடிவகுப்பும் இடம்பெற்றிருந்தன.
அவர்களின் ஆட்சி "கமக்காரர் குடியரசாக" இருக்கவில்லை.
இரத்தத்தொடர்புடைய இனத்த வருக்கிடையே இறுகிய தொடர்பும், ஒரு பெரிய குலத்து மக்கள் தமக்கிடையே ஒருவருக்கொருவர் உதவியாற்றுவதாகிய பிணைப்புமே ஆதிகாலக் குடியாட்சியின் அடிப்படையாய் அமையக்கூடியவை.
இத்தகைய பாதுகாப்பும் உதவியுமில்லாவிடின் கமக்காரன் கடனாளியாகிக் காலச் செலலில் அடிமையாவது திண்ணம்.
ஆனால் ஆங்கில-சட்சனிய மக்கள் பிரித்தானியாவுட் புகுமுன்பே அவர்களிடையே குலமுறைமை குன்றித் தனிப்பட்ட தருரிமை தலைகாட்டியது.
இரத்தத் தொடர்புடைய இன உறவு கைவிடப்பட்டுத் தலைவனுக்கும் அவன் குலத்து வீரருக்குமிடையே தனிப்பட்ட முறையில் தொடர்பு வளர்வதாயிற்று.
அதுவே உயர் குடி மக்களாட்சியினதும் மானிய முறையினதும் அடிப்படையாக அமைந்தது.
குலப் பிரிவுகளட பல தோன்றின.
வெவ்வேறு குலங்கள் தத்தம் தலைவரின் கீழ்த் தமது பிறப்பிடமாகிய ஐரோப்பியக் கண்டத்தைவிட்டு வேறு நாடுகளுக்குச் சென்றனர்.
சில தலைவர்கள் பலிவேறு குலத்துவீரரையும், சில தடவைகளில் அன்னிய இனத்தவரையுங்கூடச் சேவைத்கென நியமித்தனர்.
இங்கிலாந்துக்குரிய ஆங்கிலேயரின் தனிப்பட்ட இயல்பு என்ன வெனின் தம்முடன் தொடர்புள்ள உறவின்ரைப்பற்றி அவ்வளவு அக்கறைப்படாமையும், உறவினரையும் புறக்கணிப்பதுமாகும்.
கொத்துலாந்து மக்கள் ஆங்கிலேயரிலும் வேறுபட்டிருப்பதற்குக் காரணமென்னவென்றால் கொத்துலாந்து வாசிகளிடம் கூடிய அளவிற்குக் கெலித்திய இரத்தம் கலக்கப்பெற்றிருப்பதனாலென்க.

ஊசு, திரெந்து, தேமிசு ஆகிய ஆற்று முகங்கலை நோக்கிப் புலம் பெயர்ந்த ஆங்கில-சட்சன் வகுப்பினரின் கடற்படையமைப்பும், இராணாவ அமைப்பும் இரத்த உறவிற்றங்ககியிருக்கவில்லை.
கடற்படையின் கண்ணியமான ணழுக்கமுறையும் படையைத்திரட்டி நிருவகிக்குந் தலைவனிடம் வீரர்கொண்டிருந்த அபிமானமும் அன்பமே அம்முயற்சிக்குப் பலமளித்தன.
அடையெடுப்புச் சித்தியடைந்ததும் கமக்காரர் மனைவி மக்களுடன் தொடர்ந்து குடயேறுவர்.
ஆனால், படைத்தலைலனும் படைவீரருமே படையெருப்பின் முன்னோடிகளாக விளங்கினர்.
தலைவனே பன்றித்தலையுருவிந் செய்யப்பட்ட தலைச்சீராவும் இரும்புவளையக் கவசமுந் தரித்து வேலந்து சிமிதினாற் செய்யப்பட்ட கனது முன்னோரின் செரத்தாகிய மணிப்பிடியுடையவாலை உபயோகிப்பான்.
அவன் ஒவ்வொரு சிறு தலைவனுக்கும் ஒரு வாலைப் பரிசாக அளிப்பான்.
மற்றும் தனது படையிலுள்ள ஒவ்வொரு வீரனுக்கும் மாத்தாற் செய்யப்பட்ட ஒரு கேடயத்தையும் மரக்காம்பையுடையதும் இருப்புத்தலையையுடையதுமாகிய ஒரீட்டியையும் வழங்குவான்.
மேலும் மாரிக்காலங்களிலெல்ாம் போர்வீரருக்குப் போதிய அளவு இறைச்சி அளித்து அவர்களக்கு வேண்டிய மதுவையும் அப்பத்தையும் குறைவின்றிக் கொடுப்பான்.
ஆனந்தமேலிட்டினால் வீரர் தலைவனைப் புகழ்வர்; பெயோவுல்வைப் போலப் போர்வீரரைக் குடிவெறியால் அவன் கொள்வதில்லை.
இத்தலைவனே அடுத்து வந்த வேனிற் காலத்தில், சிறந்த கொள்ளைப்பொருளையும் நிலங்களையும் தனதுவீரர் பெறுவதற்கு அவர்களுக்கு வழிகாட்டினான்.

யூத்தேய இனத்தைச் சேர்ந்த எங்கிசு என்ற வீரன் கெந்துவைக்ளைப்பற்றியதாக மரபமுறையான கதைகூறும்.
அவ்வீரன் உண்மையான வரலாற்றுப் பாத்திரமோ, கற்பனைக் கதையின் சிருட்டியோ என்று திட்ட வட்டமாகக் கூறமுடியாது.
எப்படியிருந்தபோதிலும் மனிதரால் மறக்கப்பட்டுள்ள ஆதிச் சரித்திர கருத்தாக்களை ஞாபகப்படுத்தி அவ்வீரரின் வெற்றிகழள எடுத்துக் காட்டும் சின்னமாக எங்கிசு விளங்குகிறான்.
"உருசியைக் கொடுப்பும் உண்பண்டங்களை உபயமாகப் பெஙுவதற்கு உறுதியும்  ஊக்கமுமுடையோராய் ஊதியமளிக்குங் கருமங்களில் உற்சாகத்துடன் உழைத்தனர் அவ்வீரர்."
அம்முயற்சிகளில் ஈடுபட்டோர் தாம் செய்வது ஈதென்றறியாதே இங்கிலாந்தையும் காலப்போக்கில் இங்கிலாந்திற் பிறந்தவற்றையும் உருலாக்கினர்.
உரேமரை வெளியேற்றிக் கெலித்தியரை மேற்குப் பிரதேசங்களுக்கு விரட்டிய கவகங்களும் ஈட்டிமுனைகளும்ாகியதுருப்பிடித்த ஆயுதங்களும் ஆதி ஆங்கில-சட்சனிய இனத்தவரின் இடுகாடுகளில் பெயர் தெசியாத இத்தலைலர்களில் எலும்புகள் கலந்து கிடக்கின்றன.
சரித்திரத்தில் இடம்பெனாத அப்பெயரற்ற பெரியோரைத்தற்கால வழக்கில் "போராற்றல்" வாய்ந்த "கருமவீரர்" என்று வழங்கலாம்.
ஆனால், அவர்கள் கதை அவர்களுடன் தாண்டுபோயிற்று.
தனியொருவீரனின் வாழக்தை வலராற்றுக்காக அவனும் அவனது பரிவாரங்களும்  அவனது பரிவாரங்களும் ஏன் கடலைக் கடந்தனர், எங்கு கரையேறினர், எப்படிப் போர் புரிந்து பணியாற்றினர், எம்முறையிற் சிந்தித்தனர் என்றெல்லாம் அறிவதற்குப்பிற்கால வரலாற்டுகள் எத்தனையைக் கொடுத்தாலுந் தகும்.

ஆனால், இறந்தகாலமோ இரங்க மஙுக்கின்றது; மேனஞ் சாதிக்கின்றது.
சட்சனியர் வெற்றியை எடுத்துரைக்க நிச்சயமான வரன்முறைக் குறிப்புக்கள் எதுவுமில்லை.
உவேல்சுமலைகளிற் புகலிடம் பெற்ற பிரித்தானியர் கெலித்திய மியேச்சவியல்புகலை மீன்டும் தழுவினர்.
கிலிதாசுஎன்ற மதகுரவர் எரேமியாவின் புலம்பலை இலத்தீன் மொழியில் எழுதி அலர்களுக்களித்தபோதிலும், அதுதானும் வரலாற்றின் வினாக்களுக்குவிடைகர மறுக்கன்றது.
பதிதர்களான் சட்சனிய குடியேறிகள் உறுணிக்கு எனும் நெடுங்கணக்கை உபயோகித்தனர் என்பது உண்மையே.
ஆயின் அந்நெடுங்கணக்கு வாளிற்கு மந்திரம் ஒதவும், பாறைமிற் பெயா பொறிக்கவும் உதவிற்றே தவிர அக்கால வரலாற்றைக் கிரமமாய்க் கூற உபயோகிக்கப்படவில்லை.
பாணர் பலர் மண்டபங்களிற் பாடிக்களித்த மகாகாலியங்கள்தாமும் காலச் செலவில் மறைந்தொழிந்தன.
அவற்றையாவது பெயர்த்தெழுத முயலவில்லை நம்முக்னோர்.
அவற்றுள் ஒன்றிரண்டாயினும், ஆழ்கடல் தாண்டிப் பிரித்தானியாவுட் புகுந்த ஒரு வீரனைப் பற்றியும் அலன் அருஞ்செயல் பற்றியும் கூறியிருக்க முடியும்.

வரலாற்றாசிரியனுக்கு வழிகாட்டும் ஒளிக்கதிர்கள் இரண்டு, இவ்விருளிலும் உண்டே.
ஆயின், அவையும் மங்கியவையே.
நாலாம் நூற்றாண்டின்கடைசிப் பகுதியில் வீழ்ச்சியடையும் தறுவாயிலிருக்கம் ஒர் ஒழுங்கான உரோம-செலிததியச் சமுதாயத்தைக் காண்கிறான் வாலாற்றாசிரியன்.
இரு நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், மீண்டும் தோன்றும் சரித்திரத்தின் அந்தி ஒளிமில் சட்சனிய-கெலித்தய மிலேச்சக் சமுதாயம் உதயமாகின்றது; இவ்வந்தியில் ஒர் ஒலிவரலாற்றாசிரியன் காதில் வீழ்சின்றது.
அதுவேசென் ஒகத்தினும் அவரைச் சேர்ந்த் மதகுரவரும் அணிநமையிற் படிததுச்செல்லும் கீதத்தின் ஒலி, அத்துறவிகள் இலத்தீன் நெடுங்ககணக்கையும் எமுத்து மூலம் பதிவுசெய்யும் வழக்கையும் மீண்டும் கொணாவாராமினர்.
இவ்விருநிகழ்ச்சிகளுக்கிடையே காரிருள் கரந்திருக்கின்றது.
எமது நாட்டின வரலாற்றின் முக்கிய பகுதி வெறிதாயிருக்கின்றது.
இவ்விருள் நிறைகாலத்துக்குரிய எங்கிசு, உவோத்திசேன், டேக்கு, ஆதர் ஆகியோர் உண்மையாகவே வாழ்ந்தவர்களோ, கற்பனைப் படைப்புக்களோ என்று நிச்சயிக்கமுடியாது.
வரலாறும் தொல்உபாருளியலும் ஒன்றுபட்டாலும் உரோமனாட்சியை உடைத்தெறிந்து பிரித்தானியாவை ஆங்கிலேயருக்களித்தபோரின் காலத்தையாவது, தலைவரையாவது, போக்கையாவது காட்டமுடியாது.
அவற்றால் போரின் பொது இயல்பையே எடுத்துரைக்கமுடியும்.

மூன்றாம் சூற்றாண்டின் கடைசியாண்டுகளிலே விசேடமாகக் கலிக்கு பிரித்தானியாக் கரைகளைச் சட்சனிய கொள்ளைக்காரரின் தாக்குதல்களிலிருந்து பாதுகாப்பதற்கென்றே ஒரு தனிப்பட்ட கப்பற்படையை உரோமர் நிறுவினர்.
உரோமன் பேரரசு அப்பொழுது போட்டியிடும் பேரரசரினதும் சேனைகளினதும் உண்னாட்டுப் போர்களினாற் பாதிக்கப்பட்டு வந்தது.
பிரித்தானியாவிலே தங்கிய போர்வீரரும் தத்தம் தலைவரின் பொருட்டிப் போர்களில் ஈடுபட்டனர்.
பேரரசைக் கைப்பற்ற முயன்ற போலியுரித்தாளருள் ஒப்பில்லாது விளங்கியவன் கரோசியசு ஆவான்.
அவன் கி. பி. 286 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 239 ஆம் ஆண்டுவரை பிரித்தானியாவைப் பேரரசிற்கு உட்படாத தனித்த ஏகாதுபத்தியமாக ஆண்டு, சட்சன் தாக்குதல்களிலிருந்து பிரித்தானியாவைப் பாதுகாத்தான்.
பிரித்தானியாவின் பாதுகாப்பிற்கெனத்தனித்த கடற்படையொன்று இருந்தது.
கரோசியசைப் "பிரித்தானியாவின் முதற் கடல்மன்ன" என்று புகழ்ந்துரைப்பர்.
சில ஆண்டுகளுப்குப்பின்னர் தயோகிளிசியனும் கொனசுதந்தைனும் உரோமன் பேரரசைச் சீர்திருத்தியமைத்த காலத்தில் பிரித்தானியா, பேரரசின் ஒரு மாகாணமாக மீண்டும் இணைக்கப்பட்டது.
அக்காலமே பிரித்தானியாவின் கடைசிப்பொற்தாலமாகும் "சட்சன் கரைப் பிரப'" என்று வழங்கப்பட்ட ஒரதிகாரியே பிரித்தானியக் கரையை உவோசிலிருந்து போட்சுமதுவரை பாதுகாத்தான்.
பாதுகாப்பிற்காகப் பத்துப் பரரண்கள் அமைக்கப்பட்டிருதன.
அவற்றுள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்துவிளங்கியது கெந்திலிருந்து இறிச்சுபரோ என்ற அரணாகும்.
இரரணுவ தளங்களாகிய வட-மேற்குப் பகுதிகளிலிருந்து இப்புதிய அலுவலுக்காகப் பெருஞ்சேனை கொண்டுவரப்பட்டது.
பத்துக்கோட்டைகளில், ஒவ்வொருகோட்டையின் ஆதிக்கத்திலும் ஒவயவொருதுறைமுகமிருந்தது.
அத்துறைமுகங்களிலிருந்து கடற்படை வெளிப்போந்து தாக்குவோருடன் கடற்போர் விளைக்கும்.
இம்முறையால் நாகரிகமுற்று விளங்கிய தாழந்த பிரதேசங்கள் ஏறக்குறைய ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குச்சட்சனியப் படையெடுப்புக்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டன.
300 அம் ஆண்டிவிருந்து 350 ஆம் ஆண்டுவரை முன் எக்காலத்திலும் கண்டிராத அளவிற்கு அனேக் கராமவாசங்கள் அமைக்கப்பட்டு அவற்றிற் பலர்வசிக்கத்தொடங்கினர்.
அதேகாலத்தில் இரைன் நதிப் பிரதேசங்களிற் பிரித்தானியத்தானியமும் இலவாந்திற் பிரித்தானிய துணிகளும் விற்கப்பட்டன.
செல்வச்சிறப்பின் இவ்வறிகுறிகளைக் கொண்டு, உரோமன் பரரசின் மற்றைய மாகாணங்களிலும் பிரித்தானியச் சமுதாயத்தின் பொருளாதார நிலைமை சிறந்திருந்ததா அன்றாவென நிச்சயமாகக் கூறுவதற்கு ஆதாரமெதுவுமில்லை.

நாலாம் நூற்றாண்டின் கடைசிப் பாதியில் வீழ்ச்சியாரம்பமாயிற்று.
பிரித்தானியாவின் தாழ்ந்த பிரதேசங்களில் வாழ்க்கையும் பொருள்களும் அத்தாலத்திற் காப்பில்லாமற் போயின என்பதைத் தொல்பொருளியல் வல்லுநரின் ஆரரய்ச்சிகள் நிரூபிக்கின்றன.
பிகுதிசு கூட்டத்தினரும் வடக்கிலிருந்து வந்த பிரிகாந்திசு இனத்தவரும் அனேக கிராம வாசங்களை எரித்தும் சிதைத்தும் சென்றனர்; "கொத்திசு" என்று அக்காலத்தில் வழங்கப்பட்ட நாகரிகமற்ற ஐரிசு குலத்தவர் மேற்குப் பகுதிகளில் உரோம மயமாக்கப்படாத இடங்களினூடாகத் திரள்திரளாக வந்தும் கொள்ளையடித்தனர்.
இவ்வுள்ளுர் இடையூறுகளுக்கு ஒருபெரும் பொதுக் காரணமிருந்தது.
உரோமன் பேரரசின் இதயதானமே, பேரரசிக்கு அண்மையிலிருந்துவந்த பல தாக்குதல்களாற் பலவீனமுறுவதாயிறறு.
பிரித்தானியாவிற் கடமையாற்ச் சில உரோம வீரரும் அரசாங்க விவகாரிகளுமே அனுப்பட்டனர்.
அவர்களும் முந்தியவாகளிலுங் கீழ்மையானவர்களாய்க் காணப்பட்டனர்.
இதன் பயனாகக் கெலித்தியர் புத்துயிர் பெற்றனர்.
அப்பத்துயிர்ப்பு ஆரம்பத்தில் துரிதமற்றிருந்தபோகிலும் வெகுவிரைவில் வெளிப்படையாக விளங்கிற்று.
அதையடுத்துச் சட்சனியரின் இறுதிப்படையெடுப்பு பிரித்தானியாவிலுள்ள இலத்தீன் நிலையங்களை நிர்மூலமாக்கிற்று.
மத்திய தரையுடன் பிரித்தானியா கொண்டிருந்த அரசியற்றொடர்புகளும் படையுவும் காலப்போக்கில் நலிவற்றன.
உவேல்சு, கலிடோனியா, உயலாந்து ஆகிய இடங்களிலிருந்த, உரோமன் மயமாக்கப்படாத கெலித்தியர் நாடு முழுவதிலும் பரவினர்.
சட்சனியரின் தாக்குதலால் சிலுச்செசுத்தரை உரோமர் கைவிடமுன் அந்நகரத்திலே "ஒகம்கல்" என்ற ஆதிப் பிரித்தானிய நெடுங்கணக்குக் கல்லொன்று காட்சிப்பொருளாக வீதிகளில் வைக்கப்பட்டது.
அக்கல்லில் கெலித்தியரின் மிலேச்சக் கல்வெட்டு வரையப்பட்டிருந்தது.
சிலுச்செசுத்தர் ஒருகால் இருந்த நிலையை மறவாதவர்களுக்கு அக்கல்லு ஒரு துர்க்குறியாகக்காட்சியுளித்தது.

ஐந்தாம் சூற்றாண்டின் முதல் முப்பது, அல்லது நாற்பது வருடகாலத்தில் உரோமன் பேரரசு, உரோமன்மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியரைப் படிப்படியாகக் கைவிட்டது.
இத்தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்ட நிலையின் போக்கைநிச்சயமாகக் கூறமுடியாதபோதிலும் (தன்னால் எத்துணை உதவியும் செய்ய முடியாது என்று ஒப்புக்கொண்ட பேரரசால்) பிரித்தானியர் தமது கருமங்களைத் தாமே நிருவகிக்குமாறு விடப்பட்டனர் என்பது திண்ணம்.
நாலாம் நூற்றாண்டில் வடக்கிலும் மேற்கிலுமிருந்து மிலேச்சக் கெலுத்தியர் தொடக்கிவைத்த அழிவுத் தொழிலைத் தொடர்ந்து ஆற்றுவதற்குச் சட்சனிய இனத்தவருக்கு இப்பொழுதுதான் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது.
உரோமன் மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியாவை அழிக்கும் பிரதான கருவியாகசட்சனிய இமத்தவர் மாறினர்.
350 ஆம் ஆண்டுப்பும் 400 ஆம் ஆண்முப் குமிடையில் சட்சனிய இனத்தவர் தமது தாக்குதல்களை மீண்டுந் தொடங்கினரோ என்பதையும் ஆவ்வாறு தொடங்கினும் எம்மட்டிற்குச் சித்தியடைந்தனர் என்பதையும் திட்டமாகக் கூசமுடியாது.
ஆனால் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்கள் பெருந்தொகையினராய்த்துணிந்து வந்தனர் என்பது தெளிவு.
பிகுதிசு, கொத்திசு இனத்தவராற் சீரழிந்குவிட்ட பிரித்தானியாவின் நிலைமை, உரோமனாட்சியின் வீழ்ச்சி, சீரமமான உரோமன் சேனாதிபதிகளுக்குப் பதிலாக வீழ்ச்சயைத் தடுக்கமுயன்ற சென்.
சேர்மனசு போன்ற சமயப் பிரசாரகரின் கைதேரந்த காவல்-இவையே கொள்ளையடிப்புக்காக ஏற்படித்தப்பட்ட படையெடுப்புக்களில் வெற்றிமாலை சூடி வீடு திரும்பிய ஆங்கில-சட்சனியப் பிரபுக்கள் மரமண்டபங்களில் ஆர்வத்துடன் விவாதிக்கும் விடயங்களாக இருந்திருக்கும்.
கமக்காரராயும் கடற்கொளிளைக்காரராயும் கடமையாற்றிய ஆங்கில-சட்சன் மக்கள் மதுபானம் அருந்தும்போது ஒருவரையொருவர் "எதற்காக எம்மால் எடுத்துச்செல்லத்தக்க பொருட்களை மட்டிம் கவரவேண்டிம்?" என்று கேட்பதுண்டு.
செல்வாக்கு மிகுந்த சூழ்நிலையிற் சிந்தனை தோன்றுவது இயல்பாகும்.
மிதமானசூடும் நல்ல நீரும் கொண்ட நிலங்களும் பச்சைப்பசேரென்ற தானிய வயல்களும் புற்றரைகளும் மானும் பன்ளியும் மலிந்து கிடக்கும் சிந்தூர மரக்காடுகளும் அவற்றைப் பார்த்தவர்களின் மனதில் ஒர் எண்ணத்தைக் களறின.
எல்லோரும் குடியேறி அங்கிருக்குமின்பங்களை நுகருவதே தகும் என்பதே அவ்வெண்ணமாகும்.

சான்றுகளின் ஆதரலின்மையால், எம்மால் நரளவிற்கு ஊகிக்கக்கூடியது யாதெனில், இருவகைப்பட்ட படையெடுப்புக்களால் சட்சனியர் வெற்றிபெற்றனர் என்பதாகும்.
ஒருபுறத்தில், பெரும் போர்களிலீடுபடவும் அழித்தலைச் செய்யவும் சிறந்த போர்வீரர் தேவைப்பட்டிருப்பர்.
ஆகவேபெண்களையும் குழந்தைகளையும் குழந்தைகளையும் விலக்கய தனிப்போர்ப்படைகள் புறப்பட்டிக்கும்.
அப்பதிப் பரவும் போர்வீரர் பாதைவழியாகவும் ஆறுவழியாகவும் உட்புகுந்து எதிர்ப்போருடன் பொருதும் மடிகூடாரங்களையும் கனமதில் மாநகரங்களையும் தகர்த்தெறிந்தும், பட்டினங்களையும் கிராமவாசங்களையும் எரித்தும், உரோமன் மயமாக்கப்பட்ட பிரித்தானியரைக் கொன்றும்கலைத்தும், கலிடோனியா, அயலாந்த போன்த இடங்களிலுள்ள எதிரிகளான மிலேச்சப் படைகளை மேற்குப் பகுதிகளுட் சிதறடித்தும் முன்னேறியிருப்பர்.
மறுபுறத்தில் படைவீரரின் மளைவிமாரும் மக்களும் கப்பல்களிற் சென்றிருப்பர்.
அவர்களுடன் போரிவீடுபடாத கமக்காரரும் சென்று புதிதாகத்திருத்தப்பட்ட நிலங்களிற் குடியேறியிருப்பர்.

அல்பிரெட்டரசன் காலத்திற்குரிய தேனிசுக் குடியேற்றத்தைப்போலவே ஆங்கில-சட்சன் வெற்றியும் இரு தோற்றங்களையுடையது.
இரண்டில், எதையும் கூறத்தவறின், நோதிக்குப் படையேடுப்பைப் பிழைபட விளங்கிக் கொள்வதாகும்.
பிந்திய காலங்களுக்குரிய தேனிசு இனத்தவர்போலவே ஆங்கில-சட்சன் இனத்தவரும் இரத்தஞ் சிந்தும் மனப்பான்மையுடைய கடற்கொள்ளைக்காரராயிருந்தனர்.
தமது நாகரிகத்தைவிடச் சிறந்து விளங்கும் எந்நாகரிகத்தையாவது அழிப்பதில் மகிழ்ச்சியுற்றனர்.
அதேசமயத்தில், குடியேறிய நிலங்களைத் தாமாகவே பண்படுத்தி, நேர்மையானமுறையிற் பயிர்ச்செய்கையிலீடுபடும் யாத்திரைப் பிதாக்களாயும் அவர்கள் இருந்தனர்.
அவர்கள் மிலேச்சராயிருந்தத்தனாலேயே உரோமன் நாகிகத்தை நாசஞ்செய்தனர்.
அவர்கள் அருள் யாத்திரிகராயிருந்தத்னாலேயே உரோமன் நாகரிகத்தை அழித்தபோதிலும், அதற்குப் பதிலாக அதைவிடச் சிறந்த நாகரிகத்தை நிலைநாட்ட அவர்களால் முடிந்தது.

இப்பொழுது இருப்பதைப் போலன்றி மிக ஆழமாகவும் போக்குவரத்துக் குரியனவாகவும் இருந்த ஆறுகளே இங்கிலாந்துட் புகுந்த அங்கிலேயருக்கு பிரதான பாதைகளாக இருந்தன.
ஆங்கிலேயர் பிரித்தாயாவுட் புகுந்ததிலிருந்தே பிரித்தாயா "இங்கிலாந்து" என்றுவழங்கப்படுகிறது.
ஆழமில்லா நீரிற் செல்லுதற்குரிய, மேற்றளமில்லாததுடுப்புடைக்கலன்களில் துணிவுடன் வடகடலைக் கடந்து வந்த ஆங்கிலேயரால் அதே கலன்களால் ஆறுகளின்மேற்பாகங்களைக் கடந்து உண்ணாட்டை அடையமுடிந்தது.
அப்படிப் புகுந்தவர்கள் தமது வள்ளங்களைச் சிறுசேற்றுத்தீவுகளில் சிலரின் பாதுகாப்பில் விட்டும் அல்லது காட்டிலிருந்து வெட்டப்பட்ட குறுந்தறிகளால் துரிதமாக அமைக்கப்பட்ட தம்பவேலிகளின் பாதுகாப்பில் விட்டும் சென்றனர்.
பாதுகாப்பிற்காக விடப்பட்டவர்களைத் தவிர்ந்த ஏனையோர், வாளுந் தீயுங் கைக்கொண்டு பிரித்தாயாவை அடைந்து தமதாக்கினர்.
இம்முறையையே அல்ிரட்டரசன் காலத்தில் தெனிசுக்குடியேறிகள் கையாண்டனர் என்பது எமக்குத் தெரியும்; இவ்வாறே அவர்களுக்கு முந்திய ஆங்கில-சட்சனிய இனத்தவரும் இம்முறையையே கையாண்டிருப்பர் என ஊகிக்கக் கிடக்கின்றது.

உரோமன் படையமைப்பு வீழ்ச்சியுற்றதும் உரோமரால் அமைக்கப்பட்ட பாதைகள், வெற்றியைமை அழிவையும் துரிதமாக்கின.
அுதிதாகப் புகுந்த அங்கில-சட்சனிய இனத்தவர் முதலில் ஆறுகளை அடுத்தே குடியேறினர்; அன்றிப் பாதைகளை அடுத்தன்ளு.
அவர்களின் அழிவுச் சின்னங்கள் அதை ஆதரிக்கின்றன.
ஆனால் பாதைகள் பிரித்தாயா முழுவதையும் பிடிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டிருத்தல்வேண்டும்.
பாரமற்ற போர்க் கவசங்களைத் தரித்த போர்வீரர் பாரமான கொள்ளைப் பொருள்களைச் சுமந்து கற்பாதைகளிற் செலலும் காட்சி எம்மனக்கண்முன் தெரிகிறது.
தமது நற்பேற்றைக்கண்டு ஆனந்தக்கடலில் மூழ்கியிருக்கும் அவ்வீரர் மரங்களுக்கிடையில் மறைந்துகிடக்கும் கிராம வரசங்களைக் கண்டு அவற்றைக் கொள்ளையடிப்பர்.
எரிக்கப்பட்ட கிராமவாசங்களில் நெருபபுச் சுவாலை ஒங்கவே, உரோமரால் கொண்டுவரப்பட்டுத் தம்மாடங்களை அலங்கரிப்பதற்காக அன்புடன் வளர்க்கப்பட்ட வீசனப்பறவை, மிலேச்சரின் அட்டகாசங்களுக்கு அஞ்சி அருகாமையிலுள்ள காடுகளுள் விரைவாகக் கதறிச் செல்லும்.
அவ்வீட்டுப்பறவை வேட்டைக்குரிய காட்டுப் பறவையாக மாறி, பலநூற்றாண்டுகளாகப் பிரித்தானியாவின் சமுதாயவரலாற்றில் முதன்மைவாய்ந்து வருகின்றது.

வரலாற்றரங்கில் முதன்முறையாகக காட்சிமரும் சட்சன் வீரரைப் பற்றிநாம் ஒன்று கூறமுடியும் அது என்னவென்றால் அவர்கள் தமது வழித்தோன்றல்களைப் போலவே "படைத்தொழிலை மேற்கொண்டவராகவன்றி.
போர்விருப்புடையவர்களய்" ம்ட்டிம் இருந்தனர் என்க.
ஆளுக்கோர் ஈட்டியையும் மரக்கேடயத்தையும் இடையிடையே சில வாட்களையும் தலைச்சீராவையும் ஏறக்குறைய ஆயிரம் வீரருக்குப் பொதுவாக ஒர் இருப்புக கவசத்தையும் உபயோகித்தே அவர்கள் பிரித்தானியாவைக் கைப்பற்றினர்.
அந்நிலையில் ஒமுங்காகப் பயிற்றப்பட்ட காலாட்படையையும் மெய்க்காப்புக்குரிய ஆயுதங்களையும் எறியாயுதஙயகளையும், பிற்கால உரோமன்போர் முறைக்குரிய குதிரை வீரரையும் உடைய உரோமன்பண்பாட்டைக்் கொண்மிருந்த பிரித்தானியர் உட்புகுவோரை எதிர்த்திருக்கலாம்.
"வடகடலிற்றிரண்டு வந்த பதிதரை" அரைக் கற்பனைச் சிருட்டியான ஆதர் என்ற அரசனின் தலைமையிற் பொருத பிரித்தானியர், உரோமன் போர் முறையைக்  கையாண்டனரோ புத்துயிர்ப்புப் பெற்ற கெலித்தியப் பாங்கிற் பொருதனரோ என்பது தெரியவில்லை.
எவ்வாறாயினும் பிரித்தானியர் சாமானியகாலாட்படைகளாலே தோற்கடிக்கப்பட்ட னர்.
வெற்றிமாலை சூடிய வீரர் பாசறைப் பழக்கவழக்கமற்றவர்.
அவர்களிடம் கவசமாவது எறியாயுதமாவது இருக்கவில்ளை.
அதிசயமான ஆற்றலும் கருமத்தில் ஊக்கமுமே அவர்களுடைய அரிய ஆயுதங்களாயிருந்தன.
இவர்களை எதிர்த்து நின்றவரிடம் பயங்கரமான பாசறைகளும் வேலி இடப்பட்ட செங்குத்தான கோட்டைதளும் மலிந்து கிடந்தன.
இவைகளைத் தவிர கன்மதில்களாற் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த உரோமன் நகரங்களுமிருந்தன.
ஆனால் சில ஆயுதங்களுடன் நீண்ட கப்பல்களிலிருந்து இறங்கிச் சென்ற மிலேச்சக் காலாட்படைகளுக்குமுன் எவ்விதக் தடைகளும் நிலைக்க முடியாது ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தவிடுபொடியாயுன.

உரோமனாட்சி உச்சநிலையிலிருந்தபொழுது சமாதானம் நிலவிய தெற்கிலும் கிழக்கிலும் தற்பாதுகாப்புக்கென எவ்வகுப்பினரும் பயிற்றப்படவில்லை என்பதை இதற்கு முந்கிய அத்தியாயத்தில் அவதானித்தோம்.
அம்முறை உரோமனாட்சிக்கே உரிய இயல்பாகக் கருதப்பட்டது.
கிராமவாசத்தலைவன் பிந்திய காலத்து மானியப் பிரபுவைப்போற் போருக்குரியவனாயிருக்கவில்லை.
அவனிடம் போருக்கெனப் பயிற்றப்பட்ட பரிசனமாவது அரண் இடப்பட்ட மாளிகையாவது இருக்கவில்லை.
அநேக மாநகரங்கள் மகத்துவமான மதில்களால் காக்கப்பட்டபோதிலும் மத்தியகாலங்கட்குரிய மதில் சூழ்ந்த நகரத்தவர்போல் மாநகரவாசிகள் போர்ப்பயிறசி பெற்றிருக்கவில்லை.
உரோமனாட்சி மத்தியகால ஆட்சியிலும் எந்த அளவிற்குமேலான நாகரிகமற்று விளங்கியதோ அதே அளவுக்கு உள்னூர்த் தற்பாதுகாப்பின்றியிருந்தது.
மத்திய அரசாங்கமாவது, கிரமமான சேனையாவது தாக்கப்பட்டகாலை அவற்றின் பாதுகாப்பிற்கென உள்ளுரிற் பெறக்கூடிய உதவி உதுவிம் இருக்கவில்லை.
உண்மையைக் கூறுங்கால், அச்சமுதாய அமைப்பிற் காணப்பட்ட முக்கிய குறைகளை நிவிர்த்திசெய்யும் பொருட்டே மிலேச்சப்படையெடுப்புக்களால் உண்டான குழப்பத்திலிருந்து மானியமுறை காலக்கிரமத்திற் றோன்றிற்று.

சட்சனிய வெற்றி பற்றிய மிகப்புதிய வரலாற்றுக்கொள்கை இப்பெரும் அழிவுவேலையை, வெல்லேறு பகுதிகளிற் குடியேறிய வெல்வேறு சிறிய குலத்தவர்செய்யாது, இன்றுபட்ட இராணுவத் தலைமையின்கீழ்ப் பல பிரிவினர் ஒன்று திரண்டு செய்தனர் என்பதாகும்.
அல்பிரெட்டு அரசன் காலத்துத் தேனிசுக் கொள்ளைக்காரர் வழக்கமாகத் தனியொரு தலைவனின்கீழ் ஒன்றுதிரண்ட கூட்டங்களாய் நாடுமுழுவதிலும் பரந்து சென்றனர் என்பது நாம் அறிந்ததே.
இம்முறைமை ஆங்கில சட்சனிய வெற்றி முறைமையோடு ஒர் அளவிந்கு ஒப்புமையமையுடைததெனக் கருதப்பட்டாலும், ஆங்கில சட்சனியரின் தொகையையும் அக்குழுவினர் ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருந்த தொடர்பையும் நேராக் நிநூபிப்பதெனக் கருதமுடியாது.
ஆனால், ஆங்கில சட்சனிய அழிவுகளைப் பற்றிக் கிலிதாசு என்ற சரித்திரவாசிரியன் கி. பி. 540 ஆம் ஆண்டில் கண்ணீர் சொரிந்து, தெளிவற்ற முறையிற் கூறியுள்ளார்.
அடையெடுப்பு ஆரம்பமாகி நூறு ஆண்டுகளுக்குப்பின் எழுதிய கிலிதாசு, இவ்வழிவு நாட்டின் மத்திக்கூடாக மேற்குக்கடல்வரை பரவிற்றென்றும் பின்பு படையெடுபபோர் மேற்கிலிருந்து சிறிது பின்வாங்கும்பொழுதும் வெறும் அழிவையே விட்டுச் சென்றனர் என்றும் கூறுகின்றார்.
இது உண்மையாக ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலும் கடைசிக்காலத்திலும் நடந்தேறிய சம்பலமாயின், ஆங்கிலேயர் மத்திய பதுதியிலும் மத்திய-மேற்குப் பாகத்திலும் நிலையாகக் குடியேறுமுனனரே அங்கிருந்த உரோமன் மாநகரங்களும் சிராம வாகங்களும் அழிந்திருந்த்தற்குக் காரணம் கையிற் கிடக்கின்றது.
"பாது" என்ற நாகரிகநிலையம், சட்சனிய இனத்தவர் அதை அடைவதற்கு முன்னமே, பாழ்நிலையிற் கிடந்தது என்பதைப் புராதனகாலவாராயச்சி நிரூபித்திருக்கின்றது.
அங்கிருநத பாங்கான சிறு குளங்களெல்லாம் சட்சனிய இனத்தவரின் குடியேற்றத்திற்கு முன்னமே நீர்ப்பறவைகள் குடிகொண்டிருக்கும் காடுகளாகக் காட்சியளித்தன.
ஆங்கில--சட்சனிய வரன்முறைக்குறிப்பில் 577 ஆம் ஆண்டிற் பாது இறுதியாகக் கைப்பற்றப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது, ஐயத்துக்கிடங்கொடுப்பதாகும்.
ஏனெனில் 577 ஆம் ஆண்டிற்குப் பல காலங்களுக்கு முன்னமே பாது அழிவுற்றிருந்ததெனப் புராதன ஆராய்ச்சியாளர் நிறுவியிருப்பதனாவலன்க.
இதனால் இடைவிடாத வேகத்துடன் நாடு முழுவதையும் அழித்துச் சென்ற பின்னர் பின்வாங்கிய ஒரு "கூட்டம்" இதற்குமுந்திய காலத்தில் இருந்திருப்பின், இவ்வாறு நிகழ்ந்தனமக்குக் காரணத்தை இலகுவில விளங்கிக்கொள்ளமை.
உரோமர் காலத்தில நெருக்கமின்றி, சிதறியிருந்த மக்கட்டொகையைக் கொண்டிருந்த மத்தியபகுதிகள் அழிவின் பின்பு ஒருவராலும் விரும்பப்படாததனித்த பாழ்நிலையங்களாக இருந்தன.
இலத்தீன் நாகரிகத்திற்குட்பட்டிருந்த மத்திய பகுதிகள, இன்னும் சட்சனியரால் மீட்கப்படாதிருந்தன.
இக்கொள்கையின்படி அழித்துச் சென்ற ஆங்கிலேயர் "கூட்டம்" மேற்கையடைந்ததும், பின்வாங்கி, மத்திய பகுதிகளிற் சிதறிற்று.
பின்பு இவர்களில் ஒவ்வொரு பகுதியினரும் கிழக்கில் ஒர் ஆட்சியை நிறுபுதற்கெனப்புறப்பட்டுக் குடியேறல், இல்வாழ்வு, பயிர்ச்செய்கை போன்ற தொழில்களில் ஈடுபடலாயினர்.

தேனிசுப் படையெடுப்புடன் உள்ள ஒப்புமையையும், கிலிதாசு என்பவரின்மன வெழுச்சியாற் பிறந்த கூற்றுக்களையும், பலகாலங்களுக்கு முந்தியே பிரித்தானியாவில் நிகழ்ந்த மிகப் பரந்த அழிவையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆங்கில "கூட்டத்தின்" முன்னேற்றமும் பிறக்கீடும் பற்றிய கொள்கை இத்தகையதே.
இக்கொள்கையை நிரூபிக்கப்பட்டதாகவோ நிராக ரிக்கப்பட்டதாகவோ கருதுவதற்கில்லை.
கிரீன் என்னும் சரித்திர ஆசிரியர் அங்கில சட்சன் வரன்முறைக்குறிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் மரபுமுறைகளைத் தழுவி வெளியிட்டுள்ள பழைய அபிப்பிராயத்திலும் இக்கொள்கையே இற்றைக்காலத்தில் மிகவும் ஆதரிக்கப்படுகின்றது.
அழித்தலையும் ஆக்கலையும், ஆங்காங்கு சிதறுண்டிருந்த தனிப்பட்ட ஆங்கிலக்கும்பல்களே செய்துமுடித்தன என்று கிரீன் கருதுகின்றார்.
இவ்விரு கொள்கைகளிலும் சிற்சில உண்மைகள் இருத்தல்கூடும்.
இரு கருத்துக்களும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையல்ல.
போதிலிருந்து கால்வாய்வரை இத்தீவகம் கைப்பற்றப்பட்டபொழுது பல சம்பவங்கள் நிகழ்வதற்குவேண்டிய காலமும் இடமும் இருந்தன.
எனினும், அவைபற்றி எமக்கொன்றும் கிட்டமாகத் தெரியாது என்று ஒப்புக்கொள்வதே முறையாகும்.

பிரித்தானியாவுட்புகுந்த கும்பல்கள் சிறியனவாய் அல்லது பெரியனவாய் இருந்தாலும் அவை தனித்தனியாய அன்றி ஒருமித்து இயங்கியிருந்தாலும், அவை செய்து முடித்த அழிவு பெரிதே.
உவெல்சுக் கிறித்தவரில் எஞ்சியுள்ளவரின் மரபுக்கதையைப் போதகர் கிலிதாசு பின்வருமாறு சுருக்கிக் கூறியிருக்கின்றார்: ஒவ்வொரு குடியிருப்பும் தகர்பபொறியின் தாக்குதலால் தரைமட்டமாக்கப்பட்டிருக்கின்றது.
குடியேறிகளும் கோயில் காப்போரும் கொலையுண்டு கிடக்கின்றனர்.
எல்லாப் புறங்களிலும் வாட்கள் ஒளிகாலுகின்றன.
நெருப்புச் சுவாலைகள் வெடிப்பொலியொடு வீசுகின்றன.
நெருப்புச் சுலாலைகள் வெடிப்பொலியொடு வீசுகின்றன.
வீதிகளிலே கோபுரக் கொடுமுடிகள் உயரமான பிணையல்களிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டுக் கிடக்கின்றன.
உயர்ந்த மதில்களின் கற்கள் மலிந்துகிடக்கின்றன.
அப்படியே பரிசுத்தமான பலிபீடங்களும் உடற்குறைகளும் தெருக்களிற் குவிநது கிடக்கின்றன.
யாவும் உறைந்த இரத்தத்திலே தோய்நிது கிடக்கும் காட்சி கோரமானது.
எல்லாப் பொருள்களும் பயங்கரமான கிராட்சமது பிழியும் இயந்திரம் ஒன்றில் நசுக்கப்பட்டன போன்றது அக்காட்சி.
அல்லற்பட்டோருள் எஞ்சியவர்கள் மலைகளிற் புகலிடம்பெற எண்ணி ஒடுகின்றனர்; அவர்களும் கைதுசெய்ளப்பட்டுக் கொன்று குவிக்கப்படுகின்றனர்.
சிலர்பட்டினி பொறுக்கலாற்றாது எதிரிகளிடம் சரணடைந்து சதாகால அடிமைகளாகின்றனர்.
மிகச் சிலர் புலம்பலுடன் கடல்கடந்து செல்லுகின்றனர்.

உரோமன் மாநகரங்களும் கிராமவாசங்களும் இருந்தவிடத்தெல்லாம் முற்றாக அழிக்கப்பட்டனவெனலாம்.
ஆதி ஆங்கில சட்சனியக் குடியேறிகள் நகரவாசிகளாய் இருக்கவில்லை.
அடிமைகளைக் கடலுக்கப்பாலுள்ள நாடுகளில் விற்பதைத் தவிர அவர்களிடம் வாணிபஞ் செய்ளும் விருப்பு அளில் விற்பதைத் தவிர அவர்களிடம் வாணிபஞ் செய்யும் விருப்பு அரிதாயிருந்தது.
பிரித்தானியாவின் உட்புறத்தில், பயிர்ச்செய்கைக்குச் சிறந்த நிலங்களைப் பெற்றவுடன் அவர்கள் தமது கடற்பழக்க வழக்கங்களைக்கைவிட்டனர்.
அவர்களின் விருப்பங்களுள் மிக முற்போக்குடையதாக விளங்கியது யாதெனில், நாட்டுப்பாங்கான பெரிய நகர்ப்புறங்களிற் குடியேறி, விவசாயத்துக்குரிய அடைப்பிலா வயல்முறைமைப்படி பயிர்ச்செய்கையில் ஈடுபடுவதேயாகும்.
புதிய ஆங்கில நாகரிகத்திற்கு அதுவேசிறந்த அடிப்படையாக அமைவதாயிற்று.
இவ்வியல்பூக்கந் தூண்ட அவர்கள் பிரபிவிற்குரியதும் மரத்தாற் செய்ளப்பட்டதுமான மண்டபத்தைச் சுற்றித் தமக்கென உடனும் மர இல்லங்களைக் கட்டி எழுப்பத்தொடங்கினர்.
காட்டிமரங்களைப்பிளந்து அத்துண்டங்களைச் செங்குத்தாக அடுத்தடுத்து நாட்டிச் சுவரமைத்தனர்.
அவர்களுக்கு வேண்டிய மரத்துண்டங்கள் காட்டில் மலிந்து கிடந்தன.
அத்துன் அவர்களும் வேலைசெய்வகிற் கைதர்ந்தவர்கள்.
கடலுக்கப்பால் அவர்கள் வாழ்ந்த இல்லங்கள் இத்தகையவே.
பல வசதிகளுடன் கட்டப்பட்டிருந்த கிராமவாசங்களிலும்பட்டண வீடுகளிலும் அவ்வீட்டுச் சொந்தக்காரரைக் கொன்று புதைத்தபின்பு நிம்மதியாக வாழ அவர்களுக்கு வாய்ப்பிருந்தபோதிலும் அவர்கள் அத்தகைய வாழ்க்கையை விரும்பவில்லை.
சிந்கூர மரத்தாற் செய்யப்பட்ட மனைகளில் வாழ்வதையே அவர்கள் விரும்பினர்.

"சட்சனிய இனத்தவர் உரோம வாசங்களில் வாழ்ந்தனரேனக் கூறும் ஒரு சான்றையாவது காணமுடியாது.
காலப்போக்கிலே தொல்பொருளியல் அராய்ச்சிகள் ஒரிரு சான்றுகளைப் பெறுதல்கூடும்; அவையும் எண்ணிக்கையில் அதிகமாகலிராபோலத் தோன்றுகின்றது.
கிராமவாசங்களை அவர்கள் வெறுத்ததுபோலவே நகரங்களையும் வெறுத்தனர்.
அப்புதுவோர்கல்லாற் கட்டப்பட்ட கட்டடங்களிலே தாமிருக்க விரும்பாத்துபோலவே பிறர் இருப்பதையும் விரும்பவில்லை.
சில குடிமனைகள் இயற்கையான வாய்ப்புக்களாலும், எஞ்ஞான்றுஞ் சிரழியா உரோமன் பாதைகள் சந்தித்தற்கு இடனாய் விளங்கியமையாலும் தனிச்சிறப்புப் பெற்றனவாதலின் அவற்றைநிலையாகக் கைவிடமுடியாதிருந்தது.
காலப்போக்கில், செசுத்தர், பாது, கந்தபெரி ஆகிய இடங்களில் மீண்டுங் குடியேறினர்.
இலண்டன், இலிங்கன், யோக்கு ஆகியவை முற்றாகக் கைவிடப்பட்டனவோ அல்லவொ என்பது நிச்சயமாகத் தெரியாது; எனினும் சில தலை முறைகளாக அவைமுக்கியமான நகாங்களாகக் கருதப்படவில்லை எனக் காணப்படுகிறது.
பிந்தியகாலங்களில் நாகரிகம் வளர்ச்சியுற்றதாற் போலும் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.
உரோமன் பாதைகளும் ஆற்றுவழிகளும் சந்தித்தலால் இலண்டன், கேம்பிரிட்சு ஆகிய இடங்களும் வேறு சில நிலையங்களும் காலப்போக்கில் முதன்மை பெறலாயின இவ்விடங்களில் மட்டுமே காலத்தின் கோலத்தாலேனும் மிலேச்ச வியல்பாலேனும் உரோமின் அருஞ்செயல்கள் நிலையாக அழிவுற முடியாமற் போளின.

ஆனால் சில்செசுத்தர், உரொட்சீற்றர், வெருலாமியம் ஆகிய இடங்களும் வேறுபல் னகரங்களும் குடியேற்றப்படாது அடியோடு கைவிடப்பட்டன.
சென் ஒல்பன்சு, வெருலாமியமிருந்த நிலையத்திலிருந்து அரைமைலுக்கப்பால் ஆற்றின் மறுகரையிலிருந்தும், பழையமாயிருந்ததாற்போலும் தவிர்க்கப்பட்டது.
வயல்களாகவும் புற்றரைகளாகவும் கரம்பை நிலங்களாகவும் காட்சியளிக்கும் பகுதிகளிற் கிராமவாசங்களும் மாநகரங்களும் தொடர்ந்து தோண்டப்பட்டு வருகின்றன.
உரோமரின் அழிவுச் சின்னங்களும் பாழ்நிலையங்களும், சுதுவட்டு மன்னர்கள் காலத்திலிருந்த முகடற்றதுறவோர் மடங்கள் போலவே, சட்சன் மக்கள் வழக்கமாய்க் காணுஞ்சாதாரண காட்சிகளாய் விளங்கியிருக்கும்.
அவற்றுட் சில பயன்மிக்க பார்க்குழிகளாய்ப் பகலிற் காட்சியளித்தும், இரவிந் பேயுறையும் பயங்கரப்பகுதிகளாய்க் கருதப்பட்டும் வந்திருக்கும்.
தனது முன்னாராற் கொல்லப்பட்ட இனத்தவரின் ஆவிகள் கோபித்துத் திரிவனபோற் கற்பனை பண்ணியிருப்பான் சட்சனிய உழவன்.
இறந்த உரோமர் "தோகாவால்" உடல்போர்த்து உயிர்பெற்றெழுவரோ என்ற அச்சம் அனைவரையும் ஆட்கொண்டிருக்கும்.
பல பழைய குடியிருப்புக்களிற் சட்சனியர் குடியேறாமைக்கு இவ்வச்சமும் ஒரி காரணம்போலும்.

முதற்படையேடுப்பு நிகழ்ந்த காலை அழிவெனுந் தீ பரவியதனால் இங்கிலாந்தின் மேற்கரைப் பாகம் எத்துணை கொடிய அழிவிற்கு உடபட்டதோயாமறியேம்; எனினும் 16 ஆம் நூற்றாண்டின்போது, அவ்வழிவுத் தீ அணைந்தபின்னர், அப்பிரதேசங் கெலித்தியர் வசமிருந்தஞான்று, பற்பல ஆங்கில சட்சன் இராச்சியங்கள் நோதம்பிரியப் பேணிசியா தொட்டுவெசிற்சுவரை வளரத்தொடங்கின: இவ்விராச்சியங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அயலாய்த் தோன்றியவாயினும் ஒன்றையொன்று சாராத் தனி இராச்சியங்களே.
ஒரு பன்னிற உருக்காட்டி உப்படித் தேவைக்குத் தகுந்த வண்ணம் இணக்கப்படுமோ அப்படியே ஆங்கில் சட்சன் இராச்சியங்களின் எல்லைகளும் பலநூற்றாண்டுகளாக மாறிக்கொண்டிருந்தன.
எனினும், தென்கிழக்கு இங்கிலாந்திலிருக்கும் எசெட்சு, சசட்சு, கெந்து போன்ற சயர்களின் எல்லைகளும் பெயர்களும் பழைய இராச்சியங்கள் பலவற்றை ஞாபகப்படுத்துகின்றன.

புதிதாகப் திறந்த இவ்வாங்கில இராச்சியங்கள் காலத்துக்குக்காலம் ஒன்றோமடொன்று போரிட்டவாறே இருந்தன.
அத்துடன் பண்பில்லாவியல்புடைய உவேல்சு மக்களுடனும் காலத்துக்குக் காலம் பொருதிக்கொண்டே இருந்தன.
உவேல்சு மக்களும் தம்மிடை ஒயாது பூசல்விளைத்தனர்.
கிலிதாசு கூறுவதை நம்புவோமாயின் ஆதரின் காலத்திற்குரிய உரோமானோ-பிரித்தானியர் பலகாலும் பிரபுக்களின் நெறிகெட்ட மடத்தையாலும் கலகத்தாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டனர் எனக் கொள்ளல் வேண்டும்.
உரோமன் ஆதிக்கம் நிலைகுலைந்து கெலித்திய இனவாட்சிபுதுப்பலமடைந்தபோது, தம்குலத்திடையே போர் விளைக்குங் கெலித்தியர் சுபாவமும் புத்துயிர் பெற்றது.
அதுவே சட்சனிய வெற்றிக்கு ஆதரவுபெரிதும் அளித்ததாகப் பீட்டு கருதுகின்றார்.

சட்சனிய வெற்றியின் முதல்விளைவு யாதெனில் பழைய உரோமமாகாணமாகிய பிரித்தானியாவிலிருந்த அமைதியும் ஒற்றுமையும் அழிந்ததேயாம்.
ஐந்தாம் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில், பிரித்தானியாபோரிடும் குலங்களினதும் இராச்சியங்களினதும் குழப்பத்தாவ் பயங்கரமாகக் காட்சியளித்திருக்கும்.
ஒவ்வோர் இனத்திலும் இராச்சியத்திலும் இருந்த குடும்பங்களுக்கிடையில், இரத்தப்பழியான குலப்பகை நிலைத்திருந்தது.
அதனாற் பலர் இறக்க நேரிட்டது.
கொலையைக் குறைப்பதற்காக நட்ட ஈடாக அபராதப் பணம் பெறும் முறைமை சட்டப்படி விதிக்கப்பட்டிருந்தது.
(கொலை செய்தவரின் குடும்பம் கொலை செய்யப்பட்டவரின் குடும்பத்திற்கு ஒரளவு பணமும், குலப் பிரபுவுக்கு ஒரு தொகை பணமும் அபராதமாகக் கொடுப்பது சட்சனிய முனறயாயிருந்தது).
சில சமயங்களில் கொலையைக் குறைப்பதற்காக, ஒரு குடும்பத்தினரை இந்த அபராதப்பணம் பெறுவதற்கு இசையச் செய்ளவேண்டியிருக்கும்.
கொலைக்கீடாகக் கொடுக்கப்படும் பணம் பகிரங்க விசாரணையின் பின்பே வெளிப்படையாக விதிக்கப்படும்.
பொது மக்களிடையேயும், தனிப்பட்டவர்களிடையெயும் போர் நடத்தல் விதிவிலக்கன்றிப் பொதுவழக்காயிருந்தது.
எனினும் இக்குழப்பத்துக்கிடையேயும் எதிர்காலத்துக்குவேண்டிய, ஆழமான அத்திவாரங்கள் அமைக்கப்பட்டன.
தமது வெற்றியின் விரைவுக்கேற்ப ஆங்கில-சட்சனிய இனத்தவர் தமது மனைவியரையும் குழந்தைகளையும் பெருந்தொகையாகக் கொண்டுவந்தனர்.
"ஆங்கிலர்" என்ற முழு இனத்தவரும் தாமிருந்த நிலத்தை வெறுமையாக விட்டு பிரித்தானியாவுட் புகுந்தனரெனப் பீட்டு காலத்து மரபுவழக்கு கூறுகின்றது.
முதலாம் ஒபாவை ஒப்பற்ற தலைவனாகக்கொண்ட அவர்களுடைய அரசகுடும்பத்தவர் சிவெசுவிக்கிலிருந்த தமது பழைய ஏஞ்சல் இராச்சியத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து இங்கிலாந்தில் மேசியாவுக்கு அரசராயினர்.
"இங்கிலாந்திற்" குடியேறியவர் விட்டுச்சென்ற வெறுமையான பகுதிகளில், தற்காலச் சுலீடனாகிய பெருநிலபபகுதியிலிருந்து போந்ததேனிசு மக்கள் குடியேறினர்.
தேனிசு மக்கள் குடியிருந்த பகுதிகள்தற்காலத் தென்மாக்கின் பகுதிகளாகும்.
அக்காலத்து மிலேச்சக் குடியேற்றங்களுள், தெற்குத் தென்மாக்கிலிருந்து இங்கிலாந்துக்குக் கப்பலயகளிற் சென்ற பல குடும்பங்களின் குடியேற்றமே ஒப்பில்லாததாகும்; அவர்களேகடலில் அதிக தூரத்தைத் தாண்டிச் சென்றனர்.
அப்படிக் குடியேறியவர்கள் மேற்றளமிடப்படாத தட்டுவள்ளங்களிற் சென்றனர் என்பதை நினைககும்போதெல்லரம் அவ்வள்ளங்களிற்சென்ற வீரப் பெண்களின் மேன்மையை வியந்து புகழாதிருக்க முடியாது.

குடியேறுவதில் ஊக்கமும் அழிபுவேலையில் ஆர்வமுங் கொண்ட ஆங்கிலக் குடியேறிகள் இங்கிலாந்தின் நாகரிகத்தைவும் இன அமைப்பையும் மாற்றியமைத்தனர்.
இக்குடியேறிகள் ஆக்கிய தாற்றத்திற்கு அக்காலத்து வேறெந்த நோதிக்குப்படையெடுப்பின் விளைவும் இணையாகாது.
இத்தாலியிற் குடியேறிய கோது, உலொம்பாடி இனத்தவரும் கோலிற் புகுந்த பிராங்கு மக்களும் அந்நாடுகளிலிருந்த நகரவாழ்க்கை, கிறித்து மதம், இலத்தீன் மயமாக்கப்பட்ட பெச்சுவழக்கு ஆகியவற்றை அழிக்கவில்லை.
ஆனால் சட்சனியர் குடியேறிய இங்கிலாந்தில் மாநகர வாழ்க்கைமுறை, கிறித்துமதம், உரோம-கெலித்திய மொழியாவும் அழிந்தன.
அன்றியும், நாட்டுக்குரிய குலத்தவரின் பிரதேச எல்லைகளும் உரோம பரிபாலன எல்லைகளும் மறைந்தொழிந்தன நகர நிலைகளும் கிராமங்களும் பெரும்பாலும் மாற்றியமைக்கப்பட்டன; ஏறக்குறைய எல்லாவற்றிற்கும்--பத்தில் ஒன்பற்காவது--சட்சன் பெயர்கள் இடப்பட்டன.
இம் மாற்றங்கள் அனைத்தையும் உற்றுநோக்குங்கால், அவை இன அடிப்படையில் ஒரு பெரும் திரிபைக் குறிக்கின்றன; எனினும் பூரணமான இனமாற்றம் பற்றிச் சில வேளைகளில் மிகைபடக் கூறப்படுகின்றது.

இனி உரோம-பிரித்தாமிய நாகரிகம் மீளா அழிவுற்றதெனின், அது மிகையாகாது.
புதிதாகப் புகுந்த சட்சன் ஆதிக்கம், கெலித்தியப் புத்துயிரிப்பு ஆகிய இரு மிவேச்ச இயக்கங்களுக்கிடையே அந்நாகரிகம் நசுக்கப்பட்டது.
உரோம-பிரித்தாமிய நாகரினம் செழித்தோங்கிய தாழ்ந்த பிரதேசங்களே சட்சன் அழிவுகாரரின் தீப்பந்தத்திற்கு இரையாயின.
மாநகரங்களையும் காணிகளையும் இழந்து உவெல்சுமலைகளிலும் கோணிசுக்கரம்பை னிலங்களிலும் புகலிடம் பெற்ற நாகரிகமான அகதிகள் நாலாபுறங்களிலும் நாகரிகமற்ற கெலித்தியச் சகோதரரின் சமுதாயத்தாற சூழப்பட்டிருந்தனர்.
ஒரு காலத்திற் சட்சனிய முரடர்களை இகழ்ந்து நோக்கிய இவர்கள் ஒரிரு தலைமுறைகளில் தம்மைச் சட்சன் மிலேச்சரிலிருந்து வேறுபடுத்திய கலைகளையும் மரபு முறைகளையும் மறந்தனர்.
உரோமின் கைத்திறனும், விஞ்ஞானமும், கல்வியும் அழிவுற்றமையே சட்சனிய வெற்றியின் முதல் விளைவாகும்.
பிரித்தாமியா முழுவதிலும் குடித்தொகை குன்றியது.
பயிரிடப்பட்ட நிலங்களும் குறைந்துகொண்டே போயின.
எஞ்சியிருந்த கெலித்தியரும் புதிதாய்ப் புகுந்த சட்சன் இனத்தவரும் மிலேச்சராகவேயிருந்தனர்.
எனினும் சட்சன்மக்கள் தாழ்ந்த பிரதேசங்களில் வாழ்ந்தனராதலால், தமக்கென ஒரு தனிப்பண்பாட்டை விருத்தியாக்கினர்.
அவர்கள் வளர்த்த நாகரிகம் வெகுவிரைவரல் உவெல்சு மலைவாசிகளின் நாகரிகத்திலும் மேலானதாக மிளிர்ந்தது.
புவியியலானது வரலாற்றின் போக்கைக் கவிழ்த்து, கெலித்தியரை மிலேச்சராயும் சட்சன் இனத்தவரை நாகரிக முடையவராயும் அமைத்தது.

பிரித்தாமியாவிலே வளம்பொருந்திய பகுதிகளிலிருந்து மக்கள் னீக்கப்பட்டதற்கு அவர்கள் குணமும் ஒரு காரணமாயிருந்தது.
நாகரிகமுடைய உரோமரைத் தம்மிலும் மேலானவர்கள் எனக் கருதி அவர்களுக்குப் பணிந்த உவெல்சு மக்கள் மிலேச்சராகிய சட்சன் இனத்தவரைத்தம்மினும் மேலோராக ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தனர்.
ஒன்றில் மிலேச்சருடன் பொருது இறப்பது, அல்லது மடலுக்கப்பாற் சென்று கோல்நாட்டு ஆமொரிக்காவிலுள்ள புதிய பிரித்தனி என்ற பகுதியிற் புகலடைவது, அல்லது உவெல்சு மலைகளுக்குப் பின்வாங்கிச் செல்வதே சிறந்தது என்று அம்மக்கள் எண்ணினர்.
உவெல்சு மக்கள் சட்சன் இனத்தவரைப்பெரிதும் வெறுத்ததால் அவர்களைக் கிறித்தவராக மாற்றவும் முயற்சிக்கவில்லை.
பீட்டின் காலத்தில் வாழ்ந்த சட்சன் மக்கள் அக்குனறயை உணர்ந்து உவெல்சு மக்களை வைதனர் என்று தெரிகிறது.
அக்காலத்தில் அவர்களையடைந்த கிரித்தாகமம் செவேணுக்கப்பாலிருந்து வராது உரோமிலிருந்தும் கொத்துலாந்திலிருந்துமே வந்து சேர்ந்தது.
உவெல்சு மக்களிடம் ஒர் அளவிற்கு இடம் பெற்றிருந்த நாடோடிப் பழக்கமானது, தாம்வெறுத்த சட்சனிய வெற்றிவீரர்களுக்கு அப்பாற் சென்று புதிய இடங்களை அடையச்செய்தது.
உவெல்சு மக்கள் தம் குலத்திடம் கொண்டிருந்த பற்று, நிலமீது அவர்கொண்ட பற்றிலும் வலியதாயிருந்தது.
அதனால் விரும்பிய இடங்களுககெல்லாம் குறித்த குலம் செல்லமுடிந்தது.

முதல் முரட்டுப் படையெடுப்புத் தடங்கியபின் உவெல்சு மக்களுக்கும் சட்சன் இனத்தவருக்குமிடையே எல்லைப் ரேகள் னடப்பது சாதாரணவாழ்ககை நியதியாயிருந்தது என்று முன்பு கூறினேன்.
அந்நெடுங்காலப் போரில் இரண்டு முக்கியமான சம்பவங்களைக் காணலாம்.
முதலாவது வெசிட்சிலிருந்து ஆங்கிலேயர் செவேண் ஆற்றுமுகத்தினுடே வெளிப்போந்து அரவியமை.
(இது மரபுப்படி கி. பி. 577 ஆம் ஆண்டு குளோத்தசயரில் தெயராமின் வெற்றிக்குப் பின் நடந்தது).
இரண்டாவது, நொதம்பிரியாவிலிருந்த ஆங்கிலேயர் மேசி, இடீ ஆகிய ஆற்று முகங்களுடே வெளிப்போந்து பரவியமை.
இது 613 ஆம் ஆண்டில், "பட்டாள நகரமாகிய" செசுத்தரின் பாழ்நிலையத்தில் ஆங்கிலேயரின் வெற்றிக்குப்பின் நிகழ்நதது.
இவ்வாறு, ஐரிசுக்கால்வாயில் மேற் குறித்த இரு தலத்திலும் சட்சனியராத்க்கம் வந்தடைய, திரதுகிளைடு, உவேல்சு, தெவன்குமாநாடு ஆகிய பகுதிகளிற் பரவிய உவெல்சு மக்கள் தனித்தவர்களாயினர்; ஒவயவொரு பகுதியினரும் தம்மினத்தவரிடமிருந்தும் சமவெறி வாழ்ககையிலிருந்துந் துண்டிக்கப்பட்டுச் சிறுச்சிறு கூட்டத்தினராய், கெலித்திய வாழ்க்கை முறையைத் தொடர்ந்து பேணிவாழ்வாராயினர்.

அப்படியே அடுத்தடுத்து அநேக நூற்றாண்டுகளாக முன்னேறிய சட்சன் இனத்தவரும் அவர்களுக்குப் பின்வந்த கந்தினேவியரும் செசயர், இலங்காசயர், கம்பலந்து, உவெத்துமோலந்து, செவேண்பள்ளத்தாக்கு, சொமசெற்று ஆகிய பனுதிகளைக் கைப்பற்றிக் குடியேறினர்.
கடைசியாக, தெவன் கைப்பற்றப்பட்டு ஒன்பதாம், அல்லது பத்தாம் நூ்றறாண்டிற் குடியேற்றப்பட்டது.
கைப்பற்றிக் குடியேறிய காலங்களிலெல்லாம் சட்சன் இனத்தவர் நாகரிகமடைந்து முன்னேறிச் சென்றனர்; உவெல்சு மக்களும் அவர்மளுடன் நெருங்கிப் பழகுவாராயினர்.
ஆங்கில முன்னேற்றம் முடிவுற வெகுமுன்னரே, இரு பக்கத்தவரும் கிற்த்தவர் களாயினர்.
ஆகவே தொலை மேற்கையொட்டிய பகுதிகளிற் கெலித்திய இனமும் வழமையும் கூடிய வளவிற்கு நிலைத்தன.
ஆனால், கோண்வாலிலும் கைப்பற்றப்பற்றப்படாத உவெல்சு மலைகளிலுமெ மெழியும் பண்பாடும் கெலித்திய மயமாயிருந்தன.

எந்த மாவட்டத்திலேனும் உவெல்சு உதிரத்துடன் கலந்த நோதிக்கு உதிரத்தின் அளவைத் திட்டமாக நிச்சயிக்க முடியாது.
ஆனால் பிரித்தாமியாவின் வடக்கிற்கும் தெற்கிற்கும் கொள்ளக்கூடிய ஒரு பொது விதியைக்காணலாம்; அது என்னவெனில், னாம் கிழக்கிலிருந்து மேற்குநோக்கிச் செல்லும்பொழுது, படிப்படியாக நோதிக்கு மக்களைத் தாண்மி உவெல்சு மக்களையடையலாம் என்பதே.
இவ்விதிக்குப் புறநடைகளுமுள: கிழக்கிலிருந்த சில சேற்றப்பிரதேசங்களிலிம் எற்போட்டுசயர் பகுதிகளிலும்போன்று கிழக்கிலே தனிப்பட்ட உவெல்சுத் தொகுதிகளுமிருந்தன.
பின்புபெருங்கப்பல்களிற் சென்ற கந்தினேவியக் கடற்பிரயாணிகள் ஆல்லது னோசு மக்கள், தென் உவெல்சு, வட இலங்காசயர் ஆகிய பகுதிகளிற் செய்ததுபோல் மிக மேற்கையொட்டிய கரைகளிலும் குடியேறினர்; அங்குவைக்கிங்குகள் கங்கள் நீண்டகப்பல்களில் வந்து கடலிலிருந்து உவெல்சு மக்களைப் பின்புறமாகத் தாக்கினர்.

கிழக்கையொட்டிய பழைய சட்சன் குடியிருப்புக்களிலும் பார்க்க வெசெட்சிலும் மேசியாவிலும், மொழிமாற்றமடைந்திருபினும். கூடியதொகையான உவெல்சு மக்கள் உயிர்பிழைத்திருந்தனர்.
693 ஆம் ஆண்டளவில் தோசெற்று, சொமசெற்று ஆகிய பகுதிகளும் வெசெட்கசினுள் அடங்கியிருந்தன.
அக்காலத்தில் சட்சன் அரசனான அயின் அதிகாரம் செலுத்ினான்.
அவ்வரசன் இட்டசட்டங்கள் உவெல்சு மன்னள் என்னும் புறம்பான ஒரு மகுப்பினரின் உரிமைகளை ஆங்கீகரித்திருந்தன.
உவெல்சு இனத்தவருட் பலர், நிலங்களைப் பெற்றும் அரசனின் செனையிற் சேவை செய்தும் வந்தனர்.
கெந்து, கிழக்கு அங்கிலியா ஆகிய இடங்களிலும் ஒரளவு உவெல்சு இரத்தம் உவெல்சுப் பெண்கள் வாளிலாகக் கலந்திருத்தல்வேண்டும்.
முதற் குடியேறிய யூத்தேய, ஆங்கில-சட்சன் இனத்தவர்கள் அனேகம் பெண்களைக் கூடவே கொண்டு வந்தனர் என்று கூறமுடியாது.
ஆகவே அவர்கள் உவெல்சு அடிமைப் பெண்களுடன் உறவாடியிருப்பர்.

சட்சன் தாக்குதலிலே தப்பிய உவெல்சு மக்களின் தொகையை னிச்சயிக்க முடியாது.
சட்சனிய இங்கிலாந்திற் பேசப்பட்ட மொழியிற் கெலித்தியக் கலப்பு அருகியே காணப்பட்டது.
ஐந்து, அல்லது ஆறுசொற்களே இடம் பெற்றுள்.
இவ்வாதாரத்தைக் கொண்டு உவெல்சு மக்கள் முற்றாக நலிந்துபோயினர் என்றே ஊகிக்கத்தோன்றும்.
எனினும், இவ்வாதாரம்பற்றி அன்னக்கள் மிற்றாக அழிந்து போயினர் எனக்கொளிளலும் அமையாது.
ஏனெனில் கெலித்தியரின் இருப்பிடனாகிய அயலாந்திற் கூட ஆங்கிலமே பேசப்பட்டு வருகின்றதாதலின்.
அதற்குப்பாடசாலைகளும் அச்சியந்திரமும் காரணம் எனச் சிலர் கருதல்கூடும்.
அப்படியானால் அதிகப்படியான கெலித்திய இரத்தம் கலக்கப்பெற்ற தென்மேறகுக் கொத்துலாந்து வாசிகள் மத்திய காலங்களிலேயே ஆங்கிலத்தைத் தமது தொழியாக ஏற்றுக் கொண்டனர் என்ற உண்மையை நாம் நினைவில் வைத்திருத்தல் வேண்டும்.
கொத்துலாந்தில் வாழ்ந்தமிலேச்சக் கெலித்தியர் ஆங்கிலததைப் பேசி காலத்தில், கொத்து மக்கள் தானும் படிப்பறிவில்லா மக்களாயிருந்தனர்.

உவெல்சு மக்கள் பெருந்தொகையினராய்ப் பிழைத்து வாழவில்லை என்பதை நிறுவுதற்குப் பிறிதுமொரு நியாயமுண்மு.
அது யாதெனில் ஆங்கில இடப்பெயர்கள் நோதிக்கு மரபினவாய் இருத்தலெயாம்.
சில இயறகைத் தோற்றங்களின் பழைய பெயர்கள் சிறிய அளவிற்கு ம்டும் ச்டசன் பெயர்களால் மாற்றமடைந்தன.
உதாரணமாக, பள்ளத்தாக்கிற்கு "கூம்" என்றும் சில குன்றுகளுக்கும் நீரோட்டங்களுக்கும் "பிசெதன்" "ஏவன்" என்ற பெயர்களும் வழங்கப்படுகின்றன.
கெந்து, "இலிந்துசி" போன்ற ஆதி ஆங்கில-சட்சன் அகுதிப் பெயர்களும் பழைய கெலித்தியப் பெயர்களையே ஞாபகப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் வழக்கமான உவெல்சுப் பகுதிகளுக்கு வெளியேயுன்ன கிராமங்களும் குடிமனைகளும் சட்சன் பெயர்களையே அனேகமாகப் பெற்றிருக்கின்றன.
நோதிக்கு வெற்றியாளரின் ஆட்சியில் நாடு முற்றாக நிலைகுலைந்து பித்தமைப்புப் பெற்றமையை இவ்வுண்மை எடுத்துக்காட்டும்.
என்றாலும் நாம் கவமைகவே எம்முடிவுககாயினும் வரல் வேண்டும்.
ஒராங்கில-சட்சன் விகுதிப் பெயர் ஒரு கெலித்தியப் பகுதிப் பெயரைத் தன்னகத்ததுக் கொண்டிருக்கலாம்.
உதாரணமாக, திரம்பிங்கிதன் என்ற பெயரில் "திரம்பு" என்பதும் மாதிங்கிலி என்ற பெயரில் "மாது" என்பதும் கெலித்திய அடிகளாகும்.
தூய சட்சன் பெயர்களாகிய உவொல்தன், உவோலிந்தன், உவோலுந்தன், உவோலுவேது ஆகியவையும் நோதிக்குப் பெயராகிய பேக்குபியும் உவெல்சு மக்களின் அல்லது பிரித்தானியரின் இருப்பிடங்களைக் குறிப்பநவாகக் கருதப்படுகின்றன.

சேர்மன் அல்லது கந்கினேலிய இனங்களைப் போலல்ாது ஆங்கில இனம் ஒரு கலப்பினமாகும்: கலப்பு கீதம் எவ்வாறாயினும் பரதானமாக நோதிக்குக் கலப்பேயதிகமாகும்.
ஆங்கிலேயர் என்ளு அழைக்கப்படுலதற்கு உரிமையுடையவர்கள் யாவரும் கெலித்திய இரத்தமும் அதனிலும் அழைய ஐபீரிய இரத்தமும் கலக்கப் பெற்றவர்களாவர்.
இவ்வுதிரக் கலப்பே ஆங்கியக் குணத்தை நிர்ணயித்துமிருக்கும்.
தற்தால ஆங்கிலேயருக்கும் சேர்மன் மக்களுக்குமிடையில், ஆல்லது ஆங்கிலேயருக்கும் கந்தினேலிய மக்களுக்குமிடையில் உள்ள வேறுபாட்டிற்குக் காரணம் யாதெனில், தனித்தன்மை வாய்ந்த பிரித்தானியில் ஆங்கில மக்கள் பல சூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்தமையாகும்.
அன்றியும் 1066 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஆன்னியர் தாக்குதல்களிலிருந்து நன்றாகக் காப்பற்றப்பட்டு வந்த பிரித்தானியா அளித்த சமுதாயக் காப்பும் அரசியற் அலமும் பிறிதொரு காரணமாகும்.
இன்றும் ஆங்கிலக் கவிதை மரபு கெலித்தியரின் கட்டுக்கமையாக் கற்பனாசத்திக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றது; கெலிக்கியக் கற்பனையும் நோதிக்குக் கவிதையுணர்ச்சியும் நல்லறிபும் கலக்கப்பெற்றதே ஆங்கிலக் கவிதையின் மரபு என்று எண்ணாவதுண்டு.
உவெல்சு மக்களும் சட்சன் இனத்தவரும் போர் விளைத்த செவேண் பள்ளத்தாக்கிற்கு அருகாமையிலுள்ள இரு சயரிலேயே செகப்பிரியர் பிறந்தார் என்ற உண்மையும் இங்குக் கருதற்பாலது.
அனால் இத்தகைய எண்ணக்கருத்துக்களெல்லாம் கற்பனையின்றி வேறில்லை.
இக் கற்பனைக்கும் உண்மைக்கும் இடையிலுள்ள தொடர்பு உறுதிசெய்ய முடியாததொன்றாகும்.

கேலித்தியர் மங்கிய ஒளியுடன் நிலைத்திருக்க, உரோமரோ பிரித்தானியாவின் வரலாற்றிலிருந்து மறைந்தொழிந்தனர்.
இவ்வாறு மறைந்தவர்கள் மூன்று பொருட்களை நிலையான சாதனங்களாக விட்டுச் சென்றனர் என்று முன்பு கண்டோம்.
அவையே பரம்பரையாக இலண்டன் மாநகரம் அமைந்துள்ள தானம், உரோமன் பாதைகள், உவெல்சுக் கிறித்துவ மதம் ஆகியன.

சட்சனியரின் படையெடுப்பு உக்கிரமான கட்டததை அடைந்தபோதும் இலண்டன் எப்பொழுதாவது முற்றாகக் கைலிடப்பட்டதோ அல்லவோ என்பது விவாதத்திற்குரிய விடயமாகும்.
இலண்டன் ஒருகாலத்தே கைவிடப்பட்டிருத்தலுங்கூடும்.
எவ்வாறாயினும், எப்பொழுதாவது கைவிடப்பட்டிருப்பினும் ஒரளவு சிறந்த சட்சன் நகரமாக அது வெகுவிரைவில் நிலை நாட்டப்பட்டது.
ஏனெனில் பீட்டின் காலத்திலே (கி. பி. 700) நிலை பெற்றிருந்த வாணிகவமைப்பிலே இலண்டன் மீண்டும் ஒரு சிறந்தவர்த்தக நிலையமாக விதந்துரைக்கப்பட்டதாதலின்.
இலண்டன் மாநகரத்தை நிறுவியோர் உரோமரேயென்னல் உமையும். அவர்களால் அமைக்கப்பட்ட பாதைகள், கப்பலோட்டற்கு இசைவாயிருந்த தேமிசு நதியை நடுநிலைய மாகக் கொண்டிருந்தன.
அதனால் இலண்டனின் வர்த்தக அபிவிருத்தி நிச்சயமாயிற்று.
ஏனென்றால் உரோமர் இங்கிலாந்தை விட்டுச் சென்ற காலைதம் பாதைகளை இங்கிலாந்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லவில்லையாதலின்!

பாதைகளை அமைத்துதவிய உரோமர் சென்ற பின்னரும் அப்பாதைகள் முதன்மைவாய்ந்து விளங்கின.
எவ்வாறெனில், 18 ஆம் நூ்றறாண்டில் ஆயக் கதவு முறையைத் கழுவிப் பாதைகள் அமைக்கப்படும்வரை உரோமர் விட்டுச் சென்ற பாதைகளே உறுதியானவையாய் விளங்கினவென்க.
அக்காலம்வரை உறுதியான பாதையொன்றும் அமைக்கப்படாதது அவதானிக்கத்தக்கது.
இருட் காலத்திலும் மத்திய காலத்தொடக்கத்திலும் ஒற்றுமையின்றிப் பற்பல மிலேச்சப் பகுதிகளாகச் சிதறிக் கிடந்த பிரிவுகளையெல்லாம் உரோமன் பாதைகளே ஒன்று சேர்த்தன.
அததுடன் சட்சன், தேனிசு, நோமன் வெற்றிகளை உரோமன் பாதைகளே துரிதப்படுத்தின.
மேலும், போர்க்காலங்களிலும் அமைதிக்காலங்களிலும் இங்கிலாநதைத் தனியோர் அரசாக ஐக்கியப்படுத்தற்கும் ஆங்கில நாட்டினத்தை உருவாக்குதற்கும் சட்சன் நோமன் அரசர்க்கு உதவியவை அப்பாதைகளே.
சுதுவட்டுக் காலத்திற் கிளைவீதிகள் அனேகமிருந்தன வெனினும் சட்சன் காலத்து ஏழிராச்சியங்களிலேயே சிறந்த பெருவீதிகள் மிக்கிருந்தன.
அப்பாதைகள் உரோமர் விட்டுச்சென்ற அரும்பெறலுரிமையே.
உரோமர் அமைத்த, கல்லாலாய நீரிடைப் பாதைகள் அனேகமாக நிலத்திலிருந்து சில அடிகளுக்கு உயர்த்தப்பட்டிருந்தன.
அவை ஒரு கடலிலிருந்து மற்றொரு கடல்வரை கட்டப்பட்டிருந்தன.
பெரும்பான்மையும் உயர் நிலமீதே சென்ற அப்பாதைகள் வேண்டிய விடத்துச் சகுப்பு நிலங்களையும் காடுகளையும் கம்பீரமாகத் தாண்டிச் சென்மை.
தவனிப்பின்மையாபைலத்த பாலங்கள் பாழடைந்தவிடங்களிலும் கற்பதித்த அற்றுத் கிடர்வழிகள் எஞ்சியிருந்தன.
சீசரை ஒரு கற்பிதப் புருடனாக மட்டும் கருதியிருந்த மிலேச்சக் குலத்தினர் அவனாற் கட்டப்பட்ட பிரமாண்டமான பாதைகளைப் பல நூற்றாண்டுகளாகத் தடையின்றிப் பயனபடுத்தி அவற்றை உவதுலிங்குத் தெரு, ஏமின் தெரு, பொசுவழி போன்றமனோகற்பிதப் பெயர்களால் வழங்கினர்.
காலப்பொக்கிற் கற்கள் கீழிறங்கத் தொடங்கின.
கற்களை மீளவமைத்துப் பாதைகளைப் பாதுகாப்பதற்கு எண்ணவில்லை, அக்காலத்துச் சாவதானமற்ற அறிவிலிகள். அடுத்து, பாறைகளைக் கற்கள் பெறுவதற்கென அகழத்தொடங்கினர்; மத்திய கால ஆங்கிலேயர் வீடமைப்பதற்கு மரமின்மையால் கல்லினால் வீடுகளையமைக்கத்தொடங்கினர்.
பாதைகளையே அவர்கள் கற்குழிகளாய்க் கருதினர.
பெரும்பாதைகள் குதிரைகளின் காலடிப்பாதைகளாக ஒடுங்கி இறுதியில் கரம்பை நிலங்களாகவும் கமங்களாகவும் மாறின.
இப்படி அழிந்தொழிந்த பாதைகளிற் பல பிந்திய காலங்களிலே திருத்தப்பட்டும் புதுக்கப்பட்டம் வந்தன.
உரோமன்சேனை சென்ற பாதையில் இன்று மோட்டர் வண்டி விரைந்து செல்கின்றது.
இனி, பாதைகள் மறைந்துவிட்ட பிற சிலலிடங்களுல், நடந்து செல்லும் சட்சனியர், அல்லது பிரித்தானியர் இன்றும் பயன்படுத்தும் ஒழுங்கைகள் தோன்றியுள.
அவை பச்சைப் பசேரென்றிகைகும் சந்பு வழிகளாகவே இன்றும் இருக்கின்றன; அவை எங்கே தொடங்கி எப்படி முடிகின்றன என்பது எவருக்கும் தெரியாது.
பலமைல் தூரத்கிற்கு ஒடுங்கி நீண்டிருக்கும் அவ்வழிகள் மோகனக் காட்சிகரும் பழைய ஆங்கிலக் கிராமங்களுக்கூடாக நுழைந்து செல்லும் காட்சி கண்டு களிப்பகற் குரியதாகும்.

உரோமர் விட்டுசசெனிற அரும்அபறலுரிமைகளுள் மூன்றாவதாகக் கருதத்தக்கது உவெல்ருக் கிறித்துவமதமாகும்.
அவர்கள் பிரித்தானியாவுட் கடைசியாகப் புகுத்தியது கிறித்துயமதமே; எனினும் உரோமநாகரிகத்துக்கே சிறப்பியல்பான நிறுவகங்ககள் பல இந்நாட்டுள் முந்திப் புகுந்தபோதிலும், பிந்துப் பகுந்த கிறித்துவ மதமே நிலைநெற்று நின்றது.
உரோமானோ பிரித்தானியக் சமுதாயத்தைத் தொல்பொருளியல் வல்லுநர் வடித்தாராய்ந்தபோது கிறித்துமதச் சுவடுதள் சிலவற்றையே கண்டுபிடித்தனர்.
அதனாலேயே கிறித்துமதம் மட்டும் தனியோர் உரோமவாட்சிச் சின்னமாக உவெல்சு மத்தளிடம் வேரூன்றியிரும்தது அற்புதமானது.
அதற்கு ஒரு காரணமுண்டு உரோமரின் படையாட்சிமுறையும் அரசியல் அமைப்பும் பிரித்தானியாவை விட்டு நீங்கியபின்னர் மீண்டும் திரும்பிவரவில்லை; ஆனால் கிறித்துமதத்தூதர் இலத்தீன் மயமான ரைப்பாக் கண்டத்திலிருந்து இடைவிடாது பிரித்தானியாவுட் சென்று இருளில் இன்னற்படும் உவெல்ரு மக்களுக்கு ஆதரவளித்தனர்; நோதம்பிரியாமதில் அடைந்தஆபாதும், பிகுதிசு, கொத்திசு இனத்தவர்கள் வடக்கிலும் மேற்கிலும் இருந்து தாக்கியபோதும், சட்சன் மக்கள் தெற்கிலும் சிழக்கிலு மிருந்து விரட்டியபோதும் உவெல்சுமக்களுக்கு உற்சாகமளித்தவர்கள் இம்மத தூதரே.
நாகரிகமுற்ற பிறநாடுகளெல்லாம் நடுத்தெருவில் விட்ட உவெல்சு மக்களைக் கிறித்தவர்கள் மறக்கவில்லை.
மததூதரிலே தலைசிறந்தவர் சென் சேர்மனசு ஆவர்.
அப்பெரியாரே 430 ஆம் ஆண்டில் பிகுதிசு, சட்சன் இனத்தலர்களின் ஒன்றுசேர்ந்த அடைடப்பலத்தை யெதிர்த்து "அல்லேலூயா வெற்றி" ஈட்டிய பெரும்வீரராவர்.
ஒருகால், கோலிற்சிறந்த உரோமலீரனாகக் கடமையாற்றிய சேர்மனசு பிரித்தானியாவிற் பெலேசியன் புறநெறியாளரை அடக்குவதற்கென அனுப்பப்பட்டா ரெனவும், அவர் கமது பழைய தொழிலில் ஈடுபட்டு, டயந்திருந்தபிரித்தானியருக்குத் தலைமைதாங்கித் தாககும் புறச்சமயிகளைப் பொது வெற்றி கொண்டாரெனவ்ங் கதை கூறுகின்றது.
எமக்குத் தெரியாத ஒரு சம்பவத்தைக் குருவாயத்தினர் கைப்படுத்திக கூறியிருக்கலாம்.
எனினும் அக்காலப் போக்கினைச் சிறப்பாக எடுத்துக்காட்டுவது இச்சரிதை; அக்காலப் போக்கினைப் பிரதிபலிக்குஞ் சின்னம் அது எனினும் மிகையாகரது.
உரோமப்படைவீரரும் அதிகாரிகளும் பின்வாங்கியகாலத்தில் அறியாமையில் மூழ்கியிருந்தனர் பிரித்தானியர்.
அப்பிளவை நிரப்பிப் பிரித்தானியருக்கு வழிகாட்டியவர்கள் அறிவும் ஆற்றலும் மிக்க மததூதர்களாவர்.
உரோமவாட்சியின் கடைசிக்காலத்திலும் கிறித்துமதம் உவெல்சு மக்களின் உத்தியோகமுறையான மதமாகவிருக்கவில்லை.
ஆயின் உவெல்சு மக்கள் அல்லற்பட்ட சமயத்திலேயே கிறித்துமதம் அவர்தளிடை வேருன்றியது.
இவ்வாறே.
பதிதரான தேனிசுமக்களும் நோசுமக்களும் வந்து நெருக்க அல்லற்பட்ட சட்சனியரும் தாம்புதிதாய் ஏற்ற கிறித்துவமதத்தை ஊங்கியபற்றோடு எவ்வாறு தழுவலனரென்பதைப் பின்னர்க் காண்போம்.
தற்கால ஆங்கிலத் தேவாராதனை ஒழுங்கில் இருக்கும் "தேவரீரே அல்லாமல் எங்களுக்காக யுத்தஞ் செய்வார் ஒருவருமில்லை."
ஆதலால் "ஆண்டவரே எங்கள் காலத்தில் ஆமைதியைக் கொடுத்தருள்வீராக" என்ற பிரார்த்தனை ஒரு நூதனமான அடி நாதத்தையுடையது.
கிறித்தவர்களின் கடவுளே உற்ற ஒருதணை என்றே அப்பிரார்த்தனை கருதுமாபோற் காணப்படுசின்றது.ஆனால் பிழையான வழியிற் சென்றுகொண்டிகும் உலகத்தில், அக்கடவுள்கானும் யூரணமான ஒரு காப்பாகக் கருதப்படலில்லைப்போலும்.
ஆனால், 5 ஆம் நூற்றாண்டிற் சட்சன் இமத்தவரால் ஆபகரிக்கப்பட்ட உவெல்சு மக்களுக்கோ, 9 ஆம் நூற்றாண்டில் தேனிசு மககளால் அபகரிக்கப்பட்ட சட்சன் தக்களுக்கோ அப்பிராரத்தனை அப்படியே பொருத்தமானதாய்த் தென்பட்டிருக்கும்.

அந்நிலையில் 5 ஆம் 6 ஆம் நூற்றாண்டுதளில் வாழ்ந்த உவெல்சு மக்கள் கிறித்து மதத்தையே தமது சிறப்புச் சின்னமாகப் போற்றிப் பேணினர்.
மேலும் அவர்கள் பாணரின் இசையிலும் பெருவிருப்புக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆம்மைச் சமவெளிகளிலிருந்து துரததி "காட்டுஉவேல்சின்" மலைகளிலும் கரம்பை நிலங்களிலும் ஒதுக்கிய சட்சன் னிலேச்சரிலும் தாம் உயர்ந்தவர்கள் என்று எண்ணினர்.
உவெல்சு மக்களோடு பழகிப் பயின்ற பழைய பாணனொருலனது படல் ஒருகால் ஆதிப் பிரித்தானியாவை ஆண்ட இனத்தவரைப்பற்றித் தீர்க்கதரிசஙைகூறுவதுபோல் ஆமைந்துள்ளது :-

தம் ஈசனைப் போற்றும் சாதியினர்,
தமமொழியைக் காக்கும் இனத்தவர்,
நாட்டை இழக்க நேர்நதாலும்
காட்டு வேல்சைப் பேணும் பெற்றியர்.

தொலைவிலிருந்த மேற்கு உவேல்சு அல்லது கோண்வாற் குடாநாட்டிலும் இதேறையிலேயே கெலித்தியக் கிறித்து மதம் வளர்ச்சியுற்றது.
ஆங்கு லெள்ளீயம் விளையும் கரம்பை நிலங்களிலும் மலைக்குகைகளைநோக்கிப் பாயும் நகிகளை அண்டியும் மதகுரவர் கூட்டமொன்று, உலகத்தில் வேறெந்தக் கிறித்தவர்களும் ஆறியரவண்ணம் வாழிந்து கோண்வாற் கிராமங்களுக்குத் தன் பெயர்களை விட்டுச் சென்றகு.
அக்கூட்டத்தவரின் பெயர்களைக் கொண்டிருக்கும் கராமங்கள் பிரித்தானியப் பண்பாட்டின் அடிவையும் பிரித்தனிாக் கிறித்துமதம் மரணத்தின் மடியில் மீண்டும் புத்துயிர் பெற்றுப் பலமடைந்த தன்மையையும் விளக்கும் ஞாபகச் சின்னங்களாகும்.
கோண்வாலின் வீரகால வரலாறு அழிந்நு போனபேரதிலும் அவ்வரலாறு பெரும்பாலும் கடலைச் சார்ந்ததாகவே இருந்திருக்கும்.
ஏனென்றால் கோண்வாலின் வரலாறும் கோண்லாலுக்கு ஏதிர்முதமாய்க் கோலிலிருந்த ஆமொரிக்காப் பகுரியின் வரலாறும் சமயனும் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடரடயுடையனலாயிருந்ததனாலென்க.
சட்சன் தாக்குதல்களுக்கு அஞ்சித் தீவைவிட்டோடிய பிரித்தானியர் ஆமொரிக்காவையே அடைந்தனர்.
உரோம மயமாக்கப்பட்ட கோலிற்குரிய ஆமொரிக்கா வெகு விரைவில் ஏற்பட்ட கெலித்தியப் புத்துயிர்ப்புக் காலத்தில் "பிரித்தானி"யாக மாறிந்நு.
இலத்தீன் மயமாயிருந்த பிரான்சிய வாழ்க்கைதானும் பிரித்தானியக் கவர முடியாமற் போயிற்று.
பிரெஞ்சுப்புரட்சிக் காலத்திற்கூட, அங்கிருந்த "பிரித்தானியர்" பிரான்சின் பிறபகுதிகள் அங்கீகரித்த பல மாற்றங்களைப் பலமாக எதிர்த்தனர்.

மூன்றாம் அத்தியாயத்து இறுதித் குறிப்புக்கள்
அவவீல்டு எழுதிய "உரோமர் ஆட்சி."
சடசனிய இனத்தவரில் ஒருவனாவது உரோம வாசத்தில் இருந்ததாதத் தெரியவில்லை என்று அவவீல்டுகூறுவதை மறுப்பதற்கில்லை.
சிறில் பொட்சு "கேம்பிரிச்சுப் பிரதேசம்" என்ற நூலில் 282-3 ஆகிய பக்கங்களிற் பின்வருமாறு கூறுகின்றார்:-- சட்சன் குடியேற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதற்கு ஆதாரமுண்டு.
கேம்பிரிச்சைத் தவிர்த்து இலிதுலிங்டன், பாதுலோ, வைமொண்டிலி, இசுத்தான்சதத்து அகிய இடங்களில் உள்ள உரோமவாசங்கள் ஆங்கில- சட்சன் குடியேற்றப் பகுதிகளின் குவிவிலும் அவற்றெயண்டியும் நிலைத்திருக்கின்றன.
இது தொடர்ச்சியை மட்டுவதாக எண்ணிலிட முடியாது; பொருளாதார விதிகளின் போக்கு இதற்குக் காரணமாயிருக்கலாம்.