பெண்ணுக்கு தாலி கட்டுதல் தமிழருக்குத் தனித்துவமானது

உலகில் திருமணத்தின் போது பல சம்பிரதாயங்கள் பின்பற்றப்படுகின்றன. ஆனால் பெண்ணுக்குத் தாலி கட்டும் வழக்கம் தமிழருக்கே உரித்தான சிறப்பம்சமாகும். தமிழர்களுக்கு எதிலும் தனிப்பண்பாடுண்டு. இதற்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட சங்ககால நூல்களும் மற்றும் வரலாறுகளும் சான்று பகர்கின்றன. தமிழர்கள் அதுவும் இந்துக்கள் மத்தியில் திருமணத்தின் போது மணமகன் தான் கைபிடிக்கும் பெண்ணுக்கு தாலி கட்டும் வழக்கம் தொன்றுதொட்டு இருந்து வருகின்றது. ஒரு காதலன் தன் காதலிக்கு அல்லது ஒரு மணமகன் தன் மணமகளுக்கு அல்லது கணவன் தன் மனைவிக்கு கழுத்தில் தாலி கட்டுதலின் அர்த்தம் என்ன. தாலி கட்டின பெண் மணமுடித்தவள் என்பதை எல்லோருக்கும் புலப்படுத்தும். ஆதலினால் அப்பெண்ணை மற்றவர்கள் தீண்டப் போகமாட்டார்கள். தாலி பெண்ணுக்கு வேலி என்பார்.
அந்த வகையில் கட்டுதல் என்ற சொல்லுக்கு ஆழ்ந்த சிறந்த கருத்துள்ளது.
கட்டுதல் என்னும் சொல்லுக்கு மணத்தல் எனப் பொருள்படும். இரு இளைஞனை அல்லது இளையாளை நோக்கி ‘நீ யாரைக் கட்டப் போகிறாய்’ என்று கேட்பது உலக வழக்கு. மணமக்கள் இருவருள்ளும் தாலி கட்டுவது மணமகனும் அவனால் கட்டப்படுவது மணமகளுமாயிருப்பினும் கட்டுதல் என்னும் சொல் மணத்தல் என்னும் பொருளில் வழங்கத் தலைப்பட்டபின் அது இருவருக்கும் பொதுவான சொல்லாயிற்று.
தமிழர்கள் மத்தியில் நாகரிகம் தோன்றிய காலம் தொட்டு தாலி கட்டும் வழக்கம் இருந்து வருகிறது. இந்த வழக்கத்தை சங்ககால நூலான புறநானூறு சான்று பகர்கின்றது. (புறநானூறு 127) தாலியிலே சிவலிங்கம், விநாயகர் அல்லது இலட்சுமியினுடைய திருவுருவம் அமைத்தல் சிறந்தது. மாங்கல்யம் ஒன்பது இழைகளை உடையது. அவையாவன வாழ்க்கையை உள்ளபடி புரிந்து கொள்ளுதல், மேன்மை, ஆற்றல், தூய்மை, தெய்வீக நோக்கம், உத்தம குணங்கள், விவேகம், தன்னடக்கம், தொண்டு. இவற்றை ஒரு பெண் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கருத்தில் மாங்கல்யம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழர்களிலும் இந்துக்கள் மத்தியில்தான் முறையாகப் பொன்னை உருக்கி தாலி செய்து மணமகளுக்கு தாலி கட்டும் வழக்கம் இருந்து வருகின்றது.
தாலி போன்றே தாலிக் கொடியும் மங்கலமாகக் கருதப்பட்டு மங்கல நாண் எனப் பெற்றது. அது முதற் கண் மஞ்சள் தோய்த்த நூற் கயிறாய் இருந்ததினால் சில குலத்தார் இன்னும் பழ நிலையை மரபாகப் போற்றிக் காப்பர். இனி, மங்கல நாணையே தாலியாகக் கொண்டாரும் உண்டு. பெரும்பாலும் இந்தியாவில் ஏன் எமது நாட்டிலும் குறிப்பாகக் கிராமப் புறங்களில் பெண்டிர் மஞ்சட் கயிற்றில் தாலியைக் கட்டுவதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றது.
முற்காலத்தில் சிறப்பாக குறிஞ்சி நிலத்தில் வாழ்ந்து வந்தபோது இலை யையும் பூவையும் ஆடையணியாக அணிவது தமிழர் வழக்கம். ஓலை யென்பது உறுதியானதாதலின் பனங் குருத்தால் காதணி கழுத்தணி முதலிய பல்வேறு அணிகளை அவர்கள் செய்து கொண்டார்கள். காதிற் போன்றே கழுத்திலும் பனங் குருத்தணி அணியப்பட்டமை.
‘தாலிக் கொழுந்தைத் தடங்கழுத்திற் பூண்டு’ என்னும் நாலாயிரத் தெய்வப் பனுவலடியால் (திங். பெரியாழ் 2,6,1) தெரிய வருகிறது. மக்கள் நாகரிக மடைந்து பொன்னால் அணி செய்யத் தொடங்கிய பின் தாலியும் பொன்னாற் செய்யப்பட்டது.
‘பொற்றாலி யோடெவையும் போம்’ என்றார் ஔவையார்.
சிலர் பொற்தாலியில் மணியும் பதித்துக் கொண்டனர்.
‘நாணுள் ளிட்டு சுடர்வீச நன் மாணிக்க நகுதாலி
பேணி நல்லார் கழுத்தணிந்து’
என சிந்தாமணி நூலில் (2697) கூறப்பட்டுள்ளது.
‘பன்மணிப் பூணுஞ் சின்மணித் தாலியும்’
என்பது பெருங்கதை (19,119)
பண்டைய காலத்தில் கழுத்தில் அணியப்படும் நகைகள் எல்லாம் தாலியெனப் பெயர் பெற்றது. அது பல வகைப்பட்டதாய் பல பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டது.
தாலி கட்டும் வழக்கம் பெரும்பாலும் திராவிடர்களுக்கே உரித்தாய் இருந்து வந்துள்ளது. என்பதற்கு சான்றுகள் உள்ளன. மணமகன் தாலியை எடுத்து ‘பெண்ணே அறப்பயன் பெறுவதற்கு தாலி கட்டுகிறேன்’ என்று சொல்லி மணமகள் கழுத்தில் ஒரு கயிற்றை கட்டுகின்றான். இது. ‘தென்னாட்டு குலமரபு’ என castes and tribes of southerm india (பக்கம் 285) என்னும் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிற்காலத்தில் ஆரியர் தொடர்பால் மணமுறையில் பல மாற்றங்கள் தோன்றியுள்ளன.

