கிறிஸ்தவ வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கும் மறைக்கல்வி


ருமுழுக்கின்போது நாம் பெற்றுக்கொண்ட இறைநம்பிக்கை என்ற விதையானது சிறியோர், இளையோர், வளர்ந்தோர், முதியோர் என மனித வாழ்வில் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் படிப்படியாக வளர்ச்சிபெற்று முதிர்ச்சியடைந்து கனி தரச் செய்யும் கல்வியே மறைக் கல்வியாகும். அதாவது ஒவ்வொருவரும் (கிறிஸ்துவோடு இணைந்து முதிர்ச்சி நிலை பெற வேண்டும்’ (கொலோ 1:28) கிறிஸ்துவின் மதிப்பீடுகளுக்கு சான்று பகரும் நம்பிக்கையில் முதிர்ச்சி பெற்ற கிறிஸ்தவராக வளர வேண்டும் என்பதையே மறைக் கல்வி இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. மறைக் கல்வி என்பது கிறிஸ்தவ வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்குகின்ற பயிற்சியாகும். இறைவார்த்தை திருச்சபையின் மரபுப் போதனை ஆகிய இரு தூண்களின் மேல் எழுப்பப்பட்டுள்ள மறைக் கல்வியானது, இறைமாண்பை எடுத்துச் சொல்லி மனித மாண்பிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றது. போதனையால் விளக்கப்பட்ட நம்பிக்கையை மனித வாழ்வில் உயிருள்ளதாக செய்கிறது.
இத்தகைய சிறப்புகளைப் பெற்ற மாண்புமிக்க மறைக் கல்வியை மேலும் மெருகூட்டும் வகையில் தேசிய மறைக்கல்வி தினம் அனுசரிக்கப்படுகிறது. எனவே மறைக் கல்விப் போதனையின் அவசியத்தை அனைவரும் உணர்ந்து, கற்போரும் கற்பிப்போரும் ஆர்வத்துடன் அர்ப்பணிக்க மறைக்கல்வி தினம் உற்சாகப்படுத்தி ஊக்குவிக்க வேண்டுமென நெஞ்சார வாழ்த்தி நிற்கின்றேன்.
மறைக்கல்வியின் ஆரம்பம் அதன் நடைமுறைகள் பற்றி அருட்சகோதரி ரஞ்சி அவர்கள் இவ்வாறு தெரிவிக்கின்றார்.
தேசிய மறைக்கல்வி நிலையத்தின் ஆரம்பம், அதற்கு ஏதுவான பின்னணி, என்ன என்பதை சற்று சுருக்கமாக நோக்குவோம்.
போர்த்துக்கேயரின் வருகையோடு (கி. பி. 1505) இலங்கையிலே கத்தோலிக்க மதம் பரவியதாக வரலாறு கூறுகிறது. ஆனால் அவர்களின் வருகைக்கு முன்னரே இலங்கையில் கிறிஸ்தவர்கள் வாழந்தமைக்கான சான்றுகள் இருப்பதையும் வரலாற்றிலே காண்கிறோம்.
போர்த்துக்கேயரின் காலத்தில் எமது மறை சுதந்திரமாக இலங்கையில் பரவியது. அக்காலத்தில் ஐரோப்பாவிலிருந்து மறைப்பணியாளர்கள் இங்கு வந்து மறை பணியாற்றினார்கள்.
அதன் பின்னர் இலங்கைக்கு வந்த ஒல்லாந்தரினால் கத்தோலிக்க மதத்தினர் பெரும் இன்னல்கள், சித்திரவதைகளை அனுபவித்தனர். தங்கத்தின் பெறுமதியை உணர வேண்டுமாயின் அதனை நெருப்பில் உரசிப் பார்க்க வேண்டும். எனவே இந்த சித்திரவதைகள், இன்னல்கள் கஷ்ட நெருக்கடிகள், உயிர் கொலைகள் அனைத்துமே கத்தோலிக்கரை ஒழிப்பதற்கு பதிலாக அவர்களை வளர்ப்பதற்கு துணை புரிந்தன. கத்தோலிக்கர் ஒடுக்கப்பட்டார்கள். அடக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் ஒடிந்து போகவில்லை. அவர்களது விசுவாசமே மேலும் அதிகரித்தது. இரகசியமாக தமது சமய அனுஷ்டானங்களை மேற்கொண்டார்கள். கத்தோலிக்க மறையை ஒழிப்பதற்காக எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அவர்கள் அழிக்கப்பட்டார்களோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு துணிவுடன் வளர்ந்தார்கள்.
அவர்களைத் தொடர்ந்து வந்த ஆங்கிலேயரினால் திருச்சபைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது. அக்காலத்தில் நம் மறையை வளர்ப்பதற்கு மேலும் வலிமையளிப்பதற்கு பல மிஷனரிமார்கள் (குருக்கள், அருட்சகோதரிகள்) இங்கைக்கு வந்தனர். மறைபணியோடு சமூக பணியும் ஆற்றினர். இத்துறவறத்தினரால் மறை அறிவுடன் கல்வி நல்லொழுக்கமும், கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது. பாடசாலைகளிலே சுதந்திரமாக மறையறிவு அளிக்கப்பட்டது. இலங்கை அரசு 1961 ஆம் ஆண்டு பாடசாலைகளைப் பொறுப்பேற்றது. மறைசார்ந்த பிரத்தியேக பாடசாலைகள் அனைத்தும் அரச பாடசாலைகளாயின. இதனால் மிஷனரி குருக்கள், அருட்சகோதரிகள் மீண்டும் தங்கள் சொந்த நாட்டுக்குப் போக வேண்டி ஏற்பட்டது. பாடசாலைகளில் மறையும் நலிவுற்றது. நிலமையை உணர்ந்த ஆயர் பேரவையினர் ஒன்று கூடினர். நிலமையைச் சீரமைப்பது பற்றி ஆலோசித்தனர்.
மறையை வளர்த்து சிறுவர்கள், பிள்ளைகள், இளைஞரை மறையினால் போஷிக்க வேண்டும் அவர்களுக்கு ஊக்கமளிக்க வேண்டும் என்ற தணியாத தாகத்தினால் உந்தப்பட்டு அப்போதைய பேராயர் - கர்தினால் தோமஸ் குரே ஆண்டகையினால் 1964 ஆம் ஆண்டு தேசிய மறைக்கல்வி நிலையம் ஆரம்பமானது. அதன் முதல் தேசிய இயக்குனராக அருட்பணி தொன் சில்வெஸ்டர் (பின்னாளில் அவர் காலி மறை மவாட்ட ஆயர்) பணியாற்றினார். (ஸ)
