இளம் ஊடகவியலாளர்களுக்குஒரு சிறந்த முன்னுதாரணம் ரூபன்

இன்று இரண்டாம்ஆண்டு நினைவு தினம்
ரூபன்.... தமிழ் ஊடக உலகில் என்றுமே நிரப்ப முடியாத வெற்றிடம். ஒரு ஊடக இளைஞனாக துறையில் பிரவேசித்த நாள் முதல் இறுதி வரை ஒரு ஊடகவியலாளனாக தன க்கென வகுக்கப்பட்ட கடமைகளையும் பொறுப்புக்களையும் செவ்வனே செய்து எல்லோர் மனதிலும் நீங்காத இடத்தைப்பிடித்தவர்.
ஒரு ஊடகவியலாளனாக செய்திகள் கட்டுரைகள் எழுதுவதற்கப்பால் ஊடக படப்பிடிப்பு துறையிலும் கைதேர்ந்த ரூபன், கவிதைகள் மற்றும் கதைகள் எழுதுவதிலும் திறமை மிக்கவர்.
ஊடகவியலாளனாக தன் மீது சுமத்தப்பட்ட சமூகப் பொறுப்புகளை தனது நாளாந்த கடமைகளில் நிரூபித்து வந்த ரூபன், அதனை சமூக வாழ்விலும் செயற்படுத்த தவறவில்லை.
ரூபன் என்ற ஒரு நல்ல மனிதனின் பிறப்பால் அராலி மண்ணே பெருமை பெறுகிறது. யாழ்ப்பாணம், அராலிமத்தி, வட்டுக்கோட்டையைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட செல்வரத்தினம் ரூபன், செல்வரத்தினம் பரமேஸ்வரியின் அன்பு மகனும் நடராசா, மகாலிங்கம், தவமணி, மல்லிகாதேவி ஆகியோரின் அன்புச் சகோதரனும் ஆவார்.
சக்திதாசன் என்ற பெயரில் ஊடகத் துறையில் பிரவேசித்த இவர் ஆரம் பத்தில் யாழ். தினக்குரல் பத்திரிகையின் செய்தியாளராகவும் பிற்காலத்தில் அப்பத்திரிகையின் உதவி ஆசிரியராக நீண்டகாலம் பணியாற்றிவந்தார். எனினும் இவரது பிரதிபலன் எதிர்பாராத ஊடகத்துறை சேவையினால் ரூபன் என்ற பெயர் தமிழ் ஊடக உலகில் வியாபித்து நிற்கிறது.
நோய்வாய்ப்பட்ட நிலையில் சில காலம் யாழ். போதனா வைத்திய சாலையில் சிகிச்சை பெற்றுவந்த ரூபன் 25ம் திகதி ஏப்ரல் மாதம் 2010 ஆம் ஆண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை தனது 32வது வயதில் கால மானார். இவரது இழப்பு யாழ். ஊடகவியலாளர் மத்தியில் பெரும் சோகத்தை ஏற்படுத்தியது. இறுதிச் சடங்கில் திரண்ட மக்கள் வெள்ளம் அவரது அருமைக்கும் பெருமைக்கும் திறமைக்கும் சான்று கூறியது.
ஒரு கண்ணியமிக்க ஊடகவியலாள னாகவும் சமூக சேவகனாகவும் தனது காலத்தை சமூகத்தின் உயிர்ப்புக்காய் செலவு செய்த ரூபன் இன்றும் ஊர்மக்களால் நினைவு கூரப்படுகிறார்.
அன்று வடக்கை போர் மேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன. ஆங்காங்கே சாவுகள், யாழ். மக்களின் வாழ்வை ஆயுத கலாசாரம் புற்று நோயைப் போல அரித்து, ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஊடக வியலாளர்களும், ஊடக நிறுவனங்க ளும் பல்வேறு சவால்களுக்கு மத்தியி லேயே தமது பணிகளைத் தொடர வேண்டியிருந்தது. எனினும் ரூபன் ஒரு ஊடகவியலாளனாக தனது கடமைகளை சரிவர செய்து கொண் டிருந்தார்.
அன்பான உள்ளமும், கனிவான பேச்சும் கொண்ட ரூபன், பழகும் எவரையும் இலகுவில் கவர்ந்துவிடக் கூடியவர். ஒரு ஊடகத்துறை நண்பனாக அவருடன் நாம் கழித்த பொழுதுகள் என்றுமே மறக்க முடியாதவை.
தொழில் ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் நெருங்கிய நண்பனாக ரூபனுடன் பழகும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்ததை ஒரு பாக்கியமாகவே கருதுகிறேன்.
இருவரும் நீண்டகாலம் ஒன்றாக இருந்து பணியாற்றினோம். அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டோம். இன்னும் எனது உள்ளம் அவரது இழப்பை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இல்லை. நம் மத்தியில் ரூபன் இல்லை என்று எண்ணும் போது கண்கள் கசிகின்றன.
ஊடகத்துறை தோழனாக இருவரும் ஒரே மோட்டார் சைக்கிளில் பல்வேறு இடங்களுக்கும் சென்று களப்பணியில் ஈடுபட்ட காலங்களை நினைத்து பார்க்கும் போது மனது விம்முகிறது.
அவன் எப்போதும் கூறும் வார்த்தை &#39;மச்சான் எங்கட சனத்துக்கு ஏதாவது நல்லது செய்யவேணும் டா.....&quot; இது அவன் சார்ந்த சமூகத்தில் அவன் கொண்ட அக்கறையை காட்டி நின்றது. யுத்தமற்ற நாட்டில் நம் தேசத்தவர்கள் நிம்மதியாக வாழவேண்டும் என்ற அவா அவரிடமிருந்து அடிக்கடி வெளிவரும்.
சமூக துரோகிகளையும், மற்றவர்களை துன்புறுத்துபவர்களையும் பார்த்து &quot;பார் மச்சான்... இந்த ஊத்தையை...&quot; என்று கடிந்து கொள்வான்.
எல்லோருக்கும் ஒரு ஊடகவிய லாளனாகவும், சமூக சேவ கனாகவும் எழுத்தாளனாகவும் தெரிந்த ரூபன் ஒரு சிறந்த குரல்வளம் உள்ளவர் என்பது எம்மில் சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும்.
ஆம்... பழைய மற்றும் இடைக்கால தத்துவப் பாடல்களை மெட்டு பிசகாது இனிமையாக பாடும் ரூபன் நம்மை பொறுத்தளவில் ஒரு பாடகனும் கூட.
தூர இடங்களுக்கு நாம் செய்தி சேகரிப்புக்காக செல்லும் போது மோட்டார் சைக்கிளின் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்தவாறே பல கவிதை களை நயத்துடன் சொல்லி அதன் கருத்துக்களையும் விளக்கும் திறமை கொண் டவர் ரூபன்.
நட்பு, பொறுப்புணர்வு, தியாக மனப்பான்மை மிக்க ஒரு ஊடக தோழனான அவன் இன்று நம்மத்தியில் இல்லை, அவன் நம்மை பிரிந்து இரண்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டன.
பொய்யான காரணங்களைக் கூறி சில பிரகிருதிகள் ஊடகவியலாளர் என்ற போர்வைக்குள் ஒழிந்து கொண்டு வெளிநாடுகளில் சொகுசாக வாழச் சென்றபோதும் தன்னைத் தானே துணிச்சல் மிக்கவர் என கூறித்திரியும் சிலரின் வார்த்தைகளை பொய்யாக்கி, உண்மையிலேயே துணிச்சல் மிக்க ஊடகவியலாளனாக இறுதி வரையில் யாழ். குடாநாட்டி லேயே வாழ்ந்து மரணித்தவர் ரூபன்.
சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த போதும் வைத்தியசாலை விடுதியில் இருந்தவாறே கட்டுரைகளை வரைந்தவர் ரூபன். இறுதியாக போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் தொடர்பான கட்டுரை ஒன்றை எழுதியிருந்தார். அது அவர் மரணிப்பதற்கு முதல் நாளான 24 ஏப்ரல் 2010 யாழ். தினக்குரல் பத்திரிகையின் சக வெளியீடான &quot;ஷிunனீay மெயிலில்&quot; வெளியானது.
இப்படியாக இறுதி மூச்சு வரையில் ஊடகவியலாளனாகவே வாழ்ந்து உயிர்நீத்த ரூபனின் தொழிற் திறமை, அர்ப்பணிப்பு, சமூகப் பொறுப்பு, கண்ணியம், பணிவு என்பன வளர்ந்து வரும் இளம் ஊடகவியலாளர்களுக்கு நல்லதொரு முன்னுதாரணம் ஆகும்.

