திருநீற்றின் மகிமைக்காக தனது உயிர்நீத்த ஏனாதிநாத நாயனார்


ஏனாதிநாத நாயனார் குருபூசை இன்று 2012.09.25ம் திகதி செவ்வாய்க்கிழமை இடம்பெறுவதையிட்டு இக்கட்டுரை பிரசுரமாகின்றது.
சேக்கிழார் சுவாமிகள் அருளிய திருத்தொண்டர் புராணமென்னும் பெரிய புராணத்திலே வரும் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுள் ஒருவரே ஏனாதிநாத நாயனாராவார். இந்நாயனார் சோழ நாட்டிலே, எயினனூரிலே சான்றோர் குலத்திலே கி.பி. 8ம் நூற்றாண் டில் பிறந்து வாழ்ந்தவராவார்.
சிவனடியாரையும், திருவெண் ணீற்றையும் போற்றி வாழ்ந்த ஏனாதிநாதர் சான்றோர் குலமென வும், சூரிய வம்சமெனவும், வாள் முதலிய படைக்கலப் பயிற்சிகளை வழங்குகின்ற போர்த்தொழிலை யுடையவரென்றும் வரலாறுகள் கூறுகின்றன. சேக்கிழார் பெருமானும் நாற்பத்திரண்டு விருத்தப்பாக்களிலே இவரது வரலாற்றினைப் பாடி இருக்கின்றார்.
சிறந்த வீரரான ஏனாதிநாதரும் தமது குலத்துக்குரிய தொழிலான படைக்கலப் பயிற்சிகளை அரசர்களுக்கும், ஏனையவர்களுக்கும் வழங்கி வரலானார். இத்தகைய பெருமைகளையுடைய இவருக்கும் ஓர் எதிரி இருக்கவே செய்தான். அவரைப் போல படைக்களப் பயிற்சிகளைக் கொடுக்கின்ற அவரது உறவினனான அதி சூரன் என்பானே அவன்.
நாளுக்கு நாள் தம்மிடம் பயிற்சி பெறுபவர்கள் குறைவதும் ஏனாதிநாதரிடம் பயிற்சி பெறுபவர்கள் அதிகரிப்பதுமாகவே இருப்பதைக் கண்ட அதி சூரனையும் பொறாமை என்னும் தீ பற்றிக் கொண்டது. இருவரில் ஒருவர் தான் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமென்ற வக்கிர எண்ணத்தோடு ஏனாதிநாதருடன் போரிட படையுடன் சென்று போரிட்டு புறமுதுகு காட்டி ஓடினான் அதிசூரன்.
நாட்கள் பல கடந்தன. ஏனாதிநாதரும் தம் தொழிலில் மும்முரமாக ஈடுபட்டு பயிற்சிகளைக் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார். பயிற்சி பெறுபவர்களும் பெருகிய வண்ணமே இருந்தனர். அதிசூரனின் பயிற்சிக் கூடத்தில் குறைவாகவே பயிற்சி பெறுவோர் காணப்பட்டனர். இவ்வேளையில் அவன் மனதிலே ஒரு பயங்கரத் திட்டம் உருவானது. 
நேருக்கு நேர் நின்று போரிட்டு ஏனாதிநாதரை வெல்ல முடியாது. ஆதலால், சூழ்ச்சி செய்து தான் இவரை வெல்ல முடியுமெனத் துணிந்து, ஒருவனை அழைத்து, ‘இருவரும் படையுடன் போர் புரிவதால் பல உயிர்கள் பிரிவதோடு பலத்த காயங்களுக்கும் சிலர் ஆளாக நேரிடும். எனவே, தாம் இருவரும் தனித்து நின்றே போரிடுவோம்’ என்னும் செய்தியை கூறிவிட்டு அதற்கான காலத்தையும் இடத்தையும் குறித்து வருமாறும் அனுப்பினான்.
இதனையும் மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்ட ஏனாதிநாதர் குறித்த காலம் வந்ததும் சண்டை செய்வதற்காக வாள் கேடயத்துடன் தனித்து சொல்லப்பட்ட இடத்தில் நின்றார். போரிட்டு வெல்ல முடியாத அதிசூரன், திருநீறு அணிந்த சிவசிந்தையாளர்களுக்கு எதுவித தீங்கினையும் ஏனாதியார் செய்யமாட்டார் எனத்துணிந்து நெற்றியிலும் உடம்பிலும் திருநீற்றினைப் பூசிக்கொண்டு, அதனை கவசத்தினாலும், கேடயத்தினையும் மறைத்தபடி அவர் முன் நின்றான் அதிசூரன்.
இருவருக்கும் சண்டை மூண்டது. ஏனாதிநாதரின் கை மேலோங்கி நின்றது. பயத்தில் ஆழ்ந்த அதிசூரன் தான் அணிந்த திருநீறு முழுமையாகத் தெரியும்படி அவர் முன் நின்றான். இதனைக் கண்ணுற்றதும் திருநீற்றின் மீதுகொண்ட பக்தியின் மேலீட்டால் அதிர்ந்து போனார் ஏனாதிநாதர். வாளைச் சுற்றிப் போரிட்ட அந்த மாவீரனின் கைகள் தளர்ந்தன. 
திருநீறு அணிந்த அதிசூரன் முன் பக்திகொண்டு போரிடும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு ஆயுதங்களைக் கீழே போட நினைத்தார். எனினும் ஒரு நிராயுத பாணியைக் கொன்ற பாவம் இவரைச் சேருமே என நினைத்தவராய் சண்டை செய்வது போல பாவனை செய்தவராய் அதிசூரடன் முன் நின்றார்.
கொடுமனங்கொண்ட பாதகனான அதிசூரனும், இது தான் தக்க தருணமென நினைத்து தனது வஞ்சக எண்ணத்தை தான் வைத்திருந்த வாளால் நிறைவேற்றினான். திருநீறே தமக்குப் பெருநீறு என வாழ்ந்த சிவ பக்தர் ஏனாதிநாதரும் தமது உயிரைத் துறந்தார். கொடியவனான அதிசூரனும் அவ்விடம் விட்டகன்றான்.
இத்தருணத்திலே வானிலே ஒரு பேரொளி தோன்றியது. தூய வெண்ணீறணிந்த எம்பெருமானும், உமா தேவியாருடன் இடப வாகனத்திலே காட்சி கொடுத்தார். சிவசிந்தையும், இறை பக்தியும் கொண்டு, அன்பும், பண்பும் விளங்க வாழ்ந்த மகா வீரரான ஏனாதிநாதரை உயிர்பெற்றெழச் செய்தார். நாயனாரும் பக்திப் பரவசத்தால் சிவனையும், உமையையும் வணங்கியபடி நின்றார்.
ஏனாதிநாத நாயனாருக்கு பேரின்ப வாழ்வை அளிப்ப தற்கென்றே இவ்வளவு பெரிய சோதனையை அவருக்குக் கொடுத்த இறைவன் ‘நீ நம்மை விட்டுப் பிரியாதிருக்கும் பெருவாழ்வினைப் பெறுவாயாக’ எனத் திருவாய் மலர்ந்தருளி மறைந்தார்.
அருள் மயமானது திருநீறு திருநீறு அணிவதனால் அனைவருக்கும் அமர வாழ்வு கிடைக்கும், பிறவா இன்பமாகிய பேரின்பம் கிட்டும்.
இத்தகு மகிமை கொண்ட திருவெண்ணீற்றின் பெருமைகளை உணர்ந்து வாழ்ந்த ஏனாதிநாத நாயனாரை அவரது குருபூசை தினமான இன்று அனைத்து இந்து ஆலயங்களிலும் வழிபாடுகள் செய்து, பக்தி நெறி வளர்ப்போமாக!
ஈழக்குலச்சான்றார் எயினனூர் வாழ்
ஏனாதிநாதனார் இறைவன் நீற்றைத்
தாழத் தொழுமரபார் படைகளாற்றும்
தன்மை பெறா அதிசூரன் சமரில் தோற்று
வாழத் திருநீறு சாத்தக்கண்டு
மருண்டார், தெருண்டார்கை வாள்விடார்நேர்
வீழக் கழிப்பார்போல் நின்றேயாக்கை
விடுவித்துச் சிவனருளே மேவினாரே.

