நெஞ்சிருக்கும் வரை நினைவிருக்கும்

முன்னாள் தகவல் ஒலிபரப்பு துறை பிரதி அமைச்சரும் மூதூர் முதல்வருமான மர்ஹ¥ம் ஏ.எல்.அப்துல் மஜீதுவின் 22வது ஆண்டு நினைவு நாள் இன்று.
கனகசபை தேவகடாட்சம்சுவிஸ்
விரிந்து கிடக்கும், கிண்ணியா வின் விண்ணாங்கடிப் பரவ லிலே பரந்து கிடக்கும் உப் புக் குறுமணலில் ஆதவனின் கதிர் பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
மணலில் சில குறுங்கற்கள் பளபளத்து ஜொலிக்கின்றது. கற்களில் சில நிறஒளிக் கதிரை வீசின. பல கற்கள் ஒளியின்றி ஊமையாய்க்கிடக்கின்றன. 
சில கடலலைகளினால் கழுவிச் செல்லப்பட்டன. இமைக்க மறந்து இரு கண்கள் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறது. பார்வையின் கோணங்கள் ஒவ்வொருவருக்கொரு விதம். ஆனால், வாலிப மிடுக்கேறிய சிந்தனைச் சிற்பி ‘அப்துல் மஜீது’வின் பார்வை மட்டும் வேறுபட்டு நின்றது.
ஒளி வீச மறுத்து ஊமையாய் கிடக்கும் கல்லாக, ஊராரின் கூலிகளாக, அறியாமையை தலையில் சுமந்தவர்களாக,
உலகத்தின் பெரும்பான்மையினரானவர்கள்,
உலக வணிகத்தின் சீமான்களானவர்கள்.
இங்கே செல்லாக் காசாக, கடைச்சமூகமாக பின்னடைந்து கிடப்பது, அந்த இளைஞனின் உணர்வலைகளை உசுப்பிவிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த வெண்மணற்பரப்பிலிருந்து அவன் கண்கள் இன்னும் விடுபடவேயில்லை. சூரியன், நகர, நகர பளபளப்பும் திசைமாறிக் கொண்டிருந்தது. பல கற்கள் ஒளிர்வதை மறந்து மங்கிக் கொண்டன.
அதிலே ஒரு பளிங்குக் கல்மட்டும் நாலாபுறமும் ஒளி விசி நின்றது. அதை தான் என நினைத்துக் கொண்டான், அந்த ‘அப்துல் மஜீது’ என்ற இளைஞர். பல திசைகளிலும் ஒளி விசுபவனாக ஆக வேண்டுமென எண்ணிக் கொண்டான். அப்போது அண்மையில் ‘அதான்’ ஒலிகேட்கிறது. உணர்வுகளின் ஜீவனா சத்துக்கள் பெருகி உடைப்பெடுக்க ஆரம்பிக்கின்றன. எரிமலையாய் எழும்பினான். ‘நபிவழி எம் வழி- தமிழ் மொழி எம் மொழி இஸ்லாம் எம் வழி’
தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்தின் செவிகள் அதிரும்வரை கூவினான். நற் தமிழை மூச்சாகக் கொண்டு கர்ஜித்தான். இறுதி மூச்சு விடும் வரை தமிழை அனைத்துக் கொள்வதென திடம் கொண்டான்.
தன் சமூகம் பிரகாசிக்க தன்னையே ஒளி விளக்காக மாற்றிக் கொள்ள உறுதி கொண்டான். ஊர் வாலிபர்களை கவர்ந்திழுக்க தன் நாவன்மையை அஸ்திரமாக பிரயோகித்தான்.
அறியாமைக்கு விடிவு! பில்லி சூனியத்திற்கு முடிவு! வணக்கத்திற்குரியவன் ஒருவன் தான். சூளுரைத்தான் ‘அப்துல் மஜீது’ எனும் அகல் விளக்கு.
1933ம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதம் 15ம் திகதி பிறந்து, வளர்ந்து மாவட்டத்தின் முஸ்லிம்களின் முதல் பட்டதாரி இளைஞனாக வரும் வரை கிண்ணியா ஊர் காத்துக் கிடந்தது.
‘பக்கத்துக் கடலில் மீன் பிடிக்க உரிமை இருப்பது போல் காடுகளை களனிகளாக்க எமக்குரிமையுண்டு!’ என நில உரிமைக்காக கிளர்ந்தெழுந்த அந்த இளம் சிங்கத்தின் முன்னால் முற்போக்கு எண்ணம் கொண்டவர்கள் அலை அலையாய் திரண்டனர்.
அன்று தான் முற்போக்கு வாலிபர் மன்றமும் முகிழ்விடுகிறது. கபZகரம் செய்யப்பட்ட வானாறு வயல் நிலத்தை மீளப் பெறுவதற்கான யுத்தம் ஒன்று ஆரம்பமானது.
அதுவே, பெரும்பான்மை இனத்தவரின் நில ஆதிக்கத்திற்கும், திட்டமிட்ட குடியேற்றத்திற்கும் எதிராக எம்பகுதியில் கிளர்ந்த முதல் யுத்தமாகும்.
சாந்தமும், பண்பும் கொண்ட தந்தையான முகம்மது சுல்தான் அப்துல்லத்தீப் விதானையாருக்கு, மகன் மஜீதின் செயல் அறவே பிடிக்கவில்லை.
மனம் நொந்தார்.விதியை கடிந்து கொண்டார்.கல்வியிலே மகனின் திசை மற்றினர்.
துடிப்படக்கி பள்ளிக்கனுப்பும் நல்ல தந்தையானார். மட்டக்களப்பு சுவாமி விபுலானந்தரால் தோற்றம் பெற்ற மட்டக்களப்பு சிவானந்தா வித்தியாலயத்தில் மஜீது சேர்க்கப்பட்டார். குரு குல வாழ்வு நல்ல பழக்க வழக்கங்களுக்கு தீனி போடப்பட்டது.
வித்தியாலயத்தின் மாணவர் தலைவனான். அநீதிக்கான போராட்டம் கூடவே ஆரம்பமானது. இறுதியில் கிண்ணியா ‘சீனடி’ சண்டையில் முடிந்தது.
அங்கிருந்து நேராக கிண்ணியா அனுப்பப்படுகிறார். தந்தையார் தலையில் அடித்து ஒப்பாரி வைக்கத் தொடங்கினர். தலைவிதியை எண்ணி வெகுவாக நொந்து கொண்டார். கட்டி அடிக்கும் வயதும் கடந்ததால், கட்டி அணைக்கும் தந்திரத்தால் வென்றார்.
தந்தையின், உபதேசம் அவர் இதயத்தில் ஊன்றியது. மீண்டும் கல்விக்காக, அதே சுவாமி விபுலானந்தரின் பாசறையான திருகோணமலை இந்துக் கல்லூரியில் சேர்க்கப்பட்டார். அங்கேயும் மாற்றமில்லை. தொடர்கதைத்தான். ஆனால் கல்வியையும் கைவிடவில்லை. ஆங்கிலக் கல்வியோடு உயர் பரீட்சையில் சிறந்த சித்திகளுடன் வீடுநோக்கினார் மகன் அப்துல் மஜீது.
அரச உத்தியோகங்கள் பல தேடி வந்தும் அதற்குள் முடங்க அவர் நினைக்க வில்லை, இன்னமும் அறியாமைகளிலிருந்து ஊர் விடுதலை பெறவில்லை என்பது அவர் உள்ளத்தில் முள்ளாகத் தைத்தது.
பழையபடி வேதாளம் முருங்கை மரத்தில் ஏறியது. ஊரின் சகல ‘காறுவாறுகளை’ யெல்லாம் அடக்கும் விதானையாருக்கு தன் மகனை அடக்க முடியாது வெட்கித்துக் கொண்டார்.
துடிப்பை திருமணத்தால் கட்டி விடலாம் என எண்ணம் கொண்டு அதை நிறைவேற்றினார். எண்ணியதற்கு எதிராக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. முடிவாக பட்டப்படிப்பு என்ற போர்வையில் தன் மகனை இந்தியாவுக்கு அனுப்ப முடிவெடுத்தார். திருச்சி ஜமால் கல்லூரி, பூனா வாதியாக் கல்லூரி, அவை இடை நடுவே, தி.மு.க.வுடன் தொடர்பு எம்.ஜி.ஆர். கருணாநிதி, அண்ணாவுடனான நட்புகள், நிறைவாக சென்னை இராஜதானிக் கல்லூரியிலே பட்டப்படிப்பு நிறைவு பெற்றது.
பெரிய கிண்ணியாவில் ஆரம்பித்த கல்வி சென்னையில் போய் தரித்தது. தன்மகன் ‘தறுதலை’ என எண்ணிய தந்தைக்கு, சமூகத்தின் தலைவிதிகளை மாற்றுபவனாக ஆகப் போவதைக் காண விடாமல் தந்தையை காலன் கவர்ந்தான்.
திருக்கோணமலையின் முதல் முஸ்லிம் பட்டதாரியாக வெளிவந்த கிண்ணியா அப்துல் மஜீது, நாடுகாணும் அரசியல் தலைவனாகவோ, யதார்த்தத்தை நோக்கி வீறு நடை போடுபவனாவோ, இனபேதமின்றி நேசிக்கப்படுபவராகவோ, முஸ்லிம்களுக்கான தனி அடையாளத்தை நிர்ணயிப்பவராகவோ, தேசத்து வரலாற்றிலே மூதூரை செதுக்குபவராகவோ, திகழ்வார் என்பது எழுதிய இறைவனைத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.
59ம் ஆண்டு நடுப்பகுதி! கிண்ணியா ஊரே ஒன்று கூடி பட்டதாரி மஜீத் அவர்களை உரிமையுடன் வர வேற்றுக் கொண்டது.
அதற்கு நன்றி தெரிவித்துப் பேசிய உரையில் இக்பாலின் தத்துவம், மேற்கோளாக காட்டிய போது புத்திஜீவிகள் சிந்திக்க ஆரம்பித்தனர்.
‘சிலவேளை உயிர் வாழ்வது வாழ்க்கையாகும். சில வேளைகளில் உயிர் கொடுப்பதும் வாழ்க்கையாகும்.’
இத் தீர்க்கத்தரிசனம், பிற்காலத்தில் தனக்கே நிதர்சனமாகுமென எண்ணிப்பார்த்திருப்பாரா? அதே ஆண்டிலே கிண்ணியா மகா வித்தியாலயத்துக்கு அதிபராக விட்டார். இந்தப்பதவியில் நிரந்தரமாக தங்க இஷ்டமில்லை. தன் சிந்தனைகளை செதுக்க இது பொருத்தமில்லையென உணர்ந்திருந்தார்.
இந்த வேளை 1960ம் ஆண்டு தேர்தல் வந்தது. தேர்தலில் தையல் இயந்திரத்தின் சின்னத்தில் சுயேட்சையாக போட்டியிட்டார். துணிவாக தேர்தலை எதிர் கொண்டார். தம்பலகமம், கிண்ணியா,
மூதூர், தோப்பூர் சேர்ந்தால் போல், கந்தளாய் தொடங்கி வெருகல், இலங்கை துறை முகத்துவராம் வரையும், பரந்து கிடந்தது. இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதியான மூதூர். மக்கள் மத்தியில் அறியப்படாத முகம். தேர்தலில் போட்டியிடுவது பலரை ஆச்சரியத்திற்குள்ளாக்கியது. தேர்தல் மேடைகள் அமைக்க ஆட்கள் இல்லை. தலைமை வகிக்க எவரும் இல்லை. முதலீடு செய்ய முதலாளிமார் இல்லை.
ஆனால் நாவிலே வன்மை இருந்தது. வார்த்தைகளுக்கு உயிர் இருந்தது. வியர்வை இரத்தமாக சொட்டும் வரை உறுதியுடன் இயங்கும் மனோவலிமை இருந்தது. 
ஆனால் தேர்தலில் தோல்வியே பரிசாகக் கிடைத்தது. மனம் தளரவில்லை. எதிர்பாராத நிகழ்வு வெற்றிபெற்ற ஐ.தே.கட்சி அரசு அமைக்க முடியாது தோல்விகண்டது. அதே 60ம் ஆண்டு ஜூலையில் மிண்டும் ஒரு தேர்தல். கட்சியில் இணைந்து போட்டியிட்டால் வலிமை அதிகமாகும் என்றெண்ணி தமிழரசுக் கட்சி தலைமைப்பீடத்தை அணுகினார். 
பெறுமதி அறியாது நிராகரிக்கப்பட்டமை, ஒரு துர் நிகழ்வென இன்று வரை பல அரசியல் அவதானிகள் சிலாகித்துக் கொள்கிறார்கள். அரும் மாங்கனி கை நழுவி விட்டது. ஸ்ரீல.சு. கட்சியில் இணைந்தார்.
தேர்தலில் ‘அப்துல் மஜீது’ என்ற சிந்தனையாளனுக்கு அமோக வெற்றி. ஆனால் அவர் கட்சியை என்றுமே கருத்தில் கொண்டதில்லை. போட்டுக் களற்றும் உடையாகவே கட்சியை கருதினார். அரசியலில் தனக்கென பாதையை சமைத்தார்.
விவேகம்-வேகம்- தீர்க்கதரிசனம் என இவை மூன்றையும் தாங்கியவாறு அரசியல் வானில் சுதந்திரமாய் பவனி வந்தது அந்த உதய தாரகை. 60களில் ஆரம்பித்த அவரது அரசியல் பயணம், ஒரு நல்ல இலக்கிய வாதியாக, மக்களோடு பின்னிப்பிணைந்தவராக, பொது மராமத்து அமைச்சராக, தகவல் ஒலிபரப்பு பிரதி அமைச்சராக, திருக்கோணமலை மாவட்ட அரசியல் அதிகாரியாக, நீண்ட பரிணாமமடைந்து 77களில் கட்டாய ஓய்வு கண்டது.
ஆனால் அவரின் அஸ்தமிக்கும் காலம் வரை அவரிடமிருந்த அரசியல் சித்தாந்தத்துக்கு ஓய்விருந்ததில்லை. வன்முறைகள் உச்சமாய் வெடித்த காலங்களில் தமிழ்க் கிராமங்களில் சுதந்திரமாய் அவர் வாகனம் மட்டும் ஊர்ந்து திரிந்தது.
தமிழ்-முஸ்லிம் உறவுகளை துணிவுடன் கட்டியெழுப்ப இனி ஒரு தலைவன் பிறப்பானோ என்ற கேள்வி எம் மத்தியில் எழுவது நியாயமாகிறது.
அமரர் மஜீத்தை அறிந்த,.வர்பால் வரிந்து கொள்ளப்பட்ட,
அவர் காலத்தில் வாழ்ந்த எவருமே அவர் நாமம் உச்சரிக்காமலில்லை.
அவரை எண்ணாமலும் இல்லை. இதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு.
மஜீது’ என்ற ஒளி 87ம் ஆண்டு கார்த்திகை 13ல் அணைந்த அன்றிலிருந்து இன்று வரை அந்த இடைவெளி வெறுமையாகவே உள்ளது. இந்தப் ‘பஞ்சம்’ நிரந்தரமாக விடுமோ என்பது தான் அவர் பால் ஈர்க்கப்பட்ட மக்களின் ஏக்கமும் ஆதங்கமும்.
புதிதாக புக முயலும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அமரர் மஜீத் பாணியை தங்களில் பதிக்காமலில்லை. ஆனால் செயலில் வீரமோ, வெற்றியோ காணப்பதரிது. மக்கள் மனதில் ஆழப் பதிய முடியாது திண்டாடுவது கண்கூடு. தேர்தலுக்கு முன்னும், பின்னும் மக்களோடு நடந்து கொள்வதில் ஏற்படும் முரண்பாடுகள் தான் இதற்கு மூலகாரணமாகின்றது.
அரசியலில் ‘அப்துல் மஜீது’ விட்டுச் சென்ற ‘தடங்களில்’ கற்க வேண்டிய கல்வி அதிகம் உண்டு.
நாணயத்திற்கு இரு பக்கங்கள் போல மானிட வாழ்விற்கும் இரு பக்கங்கள் உண்டு.
ஆனால் அமரர் (மர்ஹும்) மஜீது அவர்களின் வாழ்வில் என்றுமே இரு பக்கங்கள் இருந்ததில்லை.
அரசியலே வாழ்வாகவும், வாழ்வே அரசியலாகவும், ஒன்றிணைத்து வாழ்ந்திருந்தார். அதனால்தான், எந்த நேரத்திலும் தகவல்களைக் கூற அவர் உள்ளங்கையில் தன் தொகுதியின் படம் வரைந்து வைத்திருந்தார். மக்கள் நலனில் உண்மையான அக்கறை கொண்டிருந்தார். 
தன் தொகுதியில் வாழும் மக்களனைவரையும் மனதில் பதித்து வைத்திருந்தார். இனமத பேதங்களுக்கப்பால் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ‘ஒருவனாக’ வாழ்ந்திருந்தார்.
இதனால் தான் இந்த மானுடன் நினைவுகள் இன்று வரை ஒவ்வொருவரது இதயத்தினுள்ளும் சிறைப்பட்டு சிரஞ்சீவியாக வாழ்கின்றது. இருப்பினும், தான் விட்டுச் சென்ற மிச்சப்பணிகள் தொடரப்படுகிறதா என ஏக்கத்துடன் பார்த்து நிற்கிறது அந்த ஆத்மா. ‘ஓதுவீராக!’ என்ற இஸ்லாத்தின் முதல் இறைமொழியானது மானிட காலம் வரை உயிர்ப்பாய் வாழும் என்றால்.
‘அறியாமை அகற்றப்பட வேண்டும்’ இந்த முற்போக்குச் சிந்தனையே அந்த சிற்பியை அடியெடுத்து வைக்கத் தூண்டியது. அதற்கு கல்வியே விளக்காக அமைதல் வேண்டும். அமரர் அப்துல் மஜீது அவர்க ளின் கனவுகள் நிறைவேற வேண்டும்.
திறமையிருந்தும் வறுமையில் வாடும் மாணவ செல்வங்களுக்கு கல்வி வழிகாட்ட முன்னோடிகள் முன்வரவேண்டும்.
அமரர் அவர்களின் பெயரால் ஏழைக்கல்விக்கான ஓர் அறக்கட்டனை நிதியம் ஸ்தாபிக்கப்பட வேண்டுமென உரிய ஒவ்வொருவரும் திடசங்கற்பம் கொள்ளல் வேண்டும். அதனை விரைவாக அமைத்திடலும் வேண்டும். அதுவே அவர் ஆத்ம சாந்திக்கான வழி.
“அன்னயாவினும் புண்ணியங்கோடிஆங்கோ ரேழைக் கொழுந்தறிவித்தல்” (பாரதி)
எல்லாம் வல்ல இறைவன் அன்னாரின் ஆத்மாவுக்கு சொர்க்க வாசலை திறந்தருளுவானாக!
