ஞானத்தை உண்டாக்கும் கேள்விகள்


(நேற்றைய தொடர்)
என்னை ஏன் மதிக்கிறதே இல்லை?
இப்படி வாழ்க்கை ஏற்படுத்துகிற வலிகளிலிருந்து கணக்கற்ற வினாக்கள் மூன்றாம் கண்ணிலிருந்து பட்டுத் தெறிக்கிற நெருப்புச் சுடராய்த் தெறிக்கின்றன. இந்தக் கேள்விகள் இப்படியிருக்க இன்னும் சிலரின் கேள்விகளோ...
நானா படிக்கிறேன் என்று சொன்னேன்?
என்னை எதுக்காகப் படிக்க வச்சீங்க?
இப்படி அடுக்கடுக்காய்க் கேட்டுவிட்டு கடைசியில்
என்ன எதுக்காகப் பெற்aர்கள்?
இவையெல்லாம் பெற்றோர்களை நோக்கியே கேட்கப்படுகிற கேள்விகள். ஈட்டியாய்ப் பாய்கிற இந்தக் கேள்விகளைப் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் கேட்டிருப்பார்கள்.
பள்ளியிலோ கல்லூரியிலோ சேர்ந்த முதல் நாளன்று நீ என்னவாகப் போகிறாய்? என்று ஆசிரியர் கேள்வி கேட்கிறபோது மகிழ்ச்சியோடு நான் டாக்டராகப் போகிறேன். நான் என்ஜீனியராகப் போகிறேன். நான் கலெக்டராகப் போகிறேன் என்று சொல்லி கைதட்டு வாங்கியவர்கள்தான் இன்று இப்படிக் கேட்கின்றார்கள்.
படித்து முடித்து பட்டம் வாங்கியதும் பண்பாட்டோடு நடந்து கொள்ள வேண்டிய இளைஞர்களுக்கு இன்றைக்கு என்ன ஆனது? எனக்குள்ளும் கேள்விகள் எழுகின்றன.
வேலை கிடைக்காத நிலையை விட தன்னைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மைதான் இந்த வினாக்களுக்கெல்லாம் காரணம்.
வேலை என்பது எல்லோருக்கும் கிடைக்கக் கூடியது அல்ல. சில வேளைகளில் நாமே உண்டாக்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். எப்போதும் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள் முயற்சியைக் கைவிடாதீர்கள்.
நினைத்தது கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக இந்தக் கேள்விகளா? அதையும் யாரைப் பார்த்து வயிற்றில் சுமக்கும் போதே உங்களுக்காக சுவாசித்த அம்மா, புதையலைப் போல் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்த அப்பா, இவர்களைப் பார்த்தா?
இளைய இளைஞர்களே. வார்த்தைகள் வலிமையானவை. படித்த கதையொன்றை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.
ஒரு தந்தையும் மகனும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“மகனே நீ மற்றவர்களை அதிகம் காயப்படுத்திப் பேசுகிறாய். குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும்-“
“எப்படியப்பா?”
“நீ எவரையும் காயப்படுத்திப் பேசிவிட்டால் ஒவ்வொரு முறையும் உடனே வீட்டின் முன்புறம் உள்ள மரத்தில் ஒரு ஆணி அடி”
“சரிப்பா”
வகு சீக்கிரத்தில் அந்த மரம் முழுக்க ஆணிகள்
மகன் பதறிவிட்டான். “அப்பா இப்ப என்ன செய்யுறது? எனக்கு அந்த மரத்தைப் பார்க்கவே பிடிக்கலை!”
தந்தை ஓர் ஆலோசனை கூறினார்.
“யார் யாரை நீ காயப்படுத்திப் பேசினாயோ அவர்களிடம் நல்ல விதமாகப் பேசு அப்படி நீ பேசிவிட்டால் ஒரு ஆணியை அகற்றி விடலாம்.
இந்த ஆலோசனை வேலை செய்தது மகன் மகிழ்ச்சியோடு ஓடினான். கோபப்பட்ட எல்லோரிடமும் நல்லவிதமாகப் பேசினான். ஆணிகளும் குறைந்தன. மன பாரமும் குறைந்தன.
கதை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிaர்களா? இல்லை. ஆணிகள் முழுக்கவும் அகற்றப்பட்ட பின் துள்ளிக் குதித்து அப்பாவை அழைத்துப் போய் மரத்தைக் காட்டினான். அவர் அவனை மிகவும் பாராட்டினார். பின்பு அவனது பிஞ்சுக் கைகளைப் பிடித்து ஆணிகளை அகற்றிய இடங்களில் மரத்தில் வைத்து அழுத்தினார்.
இப்ப எப்படி இருக்கு?
மகனின் முகம் மாறியது. தந்தை அவன் தோள் மீது கையைப் போட்டுப் பேசினார். “ஆணிகளை நீ பிடுங்கியிருக்கலாம் ஆனால், அதனுடைய தழும்புகள் மறையாது.”
இதுதான் கதை.
புண்கள் ஆறிவிடலாம். ஆனால் தழும்புகள் ஆறாதது என்பதை இப்போது புரிந்திருப்பீர்கள். சில கேள்விகள் நெருப்பாய் தகிக்கக் கூடியவை. காயங்களை ஏற்படுத்தக் கூடியவை. இனிமேலும் கேள்விகளையும் வார்த்தைகளையும் கவனமாய்க் கையாளுங்கள். ஏனென்றால் அவை வலிமையானவை.

