பிள்ளைகளுக்கு கற்றலுக்கான சூழலை ஏற்படுத்துவதில்குடும்பமும் முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது


கற்றலானது படிமுறை ஒழுங்கில் நடைபெறும் ஓர் செயற்பாடாகும். இது வாழ்நாள் முழுவதும் இடம்பெறு கின்றது. தாயின் கருவறையில் தொடங்கி இறக்கும்வரை மனிதன் கற்பதாக கல்வியாளர்களும், சமூக வியலாளர்களும் குறிப்பிடுகின்றனர். ஒவ்வொரு பிள்ளையினதும் ஆரம்ப வகுப்பறை தாயின் கருப்பையேயாகும்.
தாயின் உதிரத்தில் கலந்து நாடி வழியாக, உணர்வுகளாய்க் கற்றல் - கற்பித்தல் செயன்முறை இங்கு நடை பெறுகின்றது. தாயின் உடல், உள ஆரோக்கியம், உணவுப் பழக்கவழக்கம், குடும்பக் கட்டமைப்பு, சுகாதாரப் பழக்கவழக்கம், எதிர்பார்ப்புக்கள் மற்றும் அன்னையர்களுக்கான பராமரிப்பு முறைகள் போன்றன இவ் உள்ளக வகுப்பறையைப் போசித்து வருகின்றன. 
எனவே பிள்ளையின் எதிர்காலக் கற்றலுக்கான ஆரம்ப அடித்தளத்தினை இடுவதற்குத் தாயின் நலம் தொடர்பில் கூடிய அக்கறை கொள்வது அவசியமாகும்.
பிறக்கும் குழந்தை அழுவதன் யதார்த்தமும் கற்றலாகவே அமைகின்றது. தாய், தந்தை மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களை அறிவதற்காகப் பிள்ளை உற்றுநோக்குவதும், அதனை உணர்வதும் கற்றல் தான் என குறிப்பிடப்படுகின்றது. 
இவ்வாறு ஒன்று அல்லது ஒன்றரை வயதுவரை பிள்ளை சுயமாகக் கற்கின்றது. இங்கு தாயின்மடி பிள்ளையின் வகுப்பறையாக அமைந்த போதும் படிப்படியாகப் பிள்ளையின் சுதந்திரம் வரையறைக் குட்பட்டு குடும்பத்தின் செல்வாக்கு அதிகரிப்பதைக் காணலாம். எனவே குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவரும் பிள்ளையின் கற்றலுக்கான மிகக் காத்திரமான பங்களிப்புக்களை வழங்குவது அவசியமாகும்.
மூன்று வயதுக்கு சற்று முன்னரே புத்தகங்களைச் சுமக்கும் ஓர் உயிரியல் இயந்திரமாக பிள்ளை அடுத்த நிலைக்கு நகர்த்தப்படுகின்றது. கற்ற வர்கள், பாமரர்கள் என்ற வேறுபாடு இன்றி ஒவ்வொரு பிள்ளையும் பாலர் பாடசாலைக் கல்வி முறையினுள் நுழைவதற்கு தாய்மார் கணிசமான பங்கினை வகித்து வருகின்றனர். 
ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கலைத்திட்டமோ பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்களோ இல் லாத நிலை எமது முன்பள்ளிகளில் காணப்படுகின்றது. கல்வியியலாளர்கள் மற்றும் உளவியலாளர்களின் அணுகு முறைகளுக்குப் புறம்பாக எவையெல் லாமோ இங்கு கற்பிக்கப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டுக்கள் பரவலாக நிலவுகின்ற போதும் இலங்கையில் எழுபது வீதத்துக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர்கள் இவ்வாறு முன்பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுகின்றனர். எனவே எமது பிள்ளைகளை முறையாகப் பயிற்று விக்கப்பட்ட ஆசிரியைகள் காணப்படும் முன்பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுவதையும் பிள்ளையின் வயதுக்கு மீறிய செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுத்தப்படா மையையும் உறுதிப்படுத்துவதும் மிக முக்கியமாகும்.
அடுத்து முறைசார் கல்வித் தேவை களை நிறைவு செய்வதற்காக, ஐந்து வயதில் பாடசாலையில் சேர்க்கப்பட்டு முறையான வகுப்பறைக்குள் பிள்ளை கள் உள்Zர்க்கப்படுகின்றனர். இதனைத் தொடர்ந்து புலமைப் பரிசில் பரீட்சை, சாதாரண தரப் பரீட்சை, உயர்தரப் பரீட்சை என பல பொதுத் தடைகளை அல்லது சவால்களை எதிர்கொள்வதும் பாடசாலைக் கல்வியின் பண்புகளில் ஒன்றாகவும் அமைந்துள்ளது. பரீட்சைகள் பிள்ளைகளுக்கு சோதனைகளாகவே அமைந்துவிடுவதாகவும் பலரும் அங்கலாய்க்கின்றனர்.
பிள்ளைகளின் கற்றல் தேவைகளை முழுமைப்படுத்துவதற்குப் பாடசாலை யால் மட்டும் முடியாது என்பதையும் இங்கு நாம் சருத்திற் கொள்ள வேண்டும். மாணவரது கற்றலில் ஒத்தாசை வழங்குவதற்குப் பாடசா லைக்கு மேலதிகமாக ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்ததாக குடும்பமும் தனது வகிபங்கினை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். 
பாடசாலைக் காலத்துக்கு அப்பாலும் பிள்ளையை முன்னிலைப் படுத்துவதற்குத் தேவையான அறிவு மற்றும் சமூகத்திறன்களை ஏற்படுத் துவதில் பாடசாலையுடன் ஒருங்கி ணைந்த அனுசரணையை குடும்பமும் ஆரம்பத்திலேயே வழங்குவதை உறுதிப்படுத்துவது இன்றியமையாத தாகும். இவ்விடயத்தில் வீட்டினையும் பாடசாலையையும் வெவ்வேறாகப் பிரித்துப் பார்க்கக் கூடாது.
பாடசாலையில் ஆசிரியர்களும் வீட்டில் குடும்பத்தினரும் காட்டும் ஈடுபாடானது பிள்ளையின் அடைவு மற்றும் பரீட்சைப் பெறுபேறுகளில் அதிகரிப்பை ஏற்படுத்தும். பாடசா லைக்கு முறையாக வருதல், பாட சாலையில் தங்கியிருத்தல், பாடங்களில் கருத்தூன்றிப் பங்கெடுத்தல், மற்றும் தொடர்படிப்புக்கான ஊக்கியை வழங்கி கல்வியத் தொடர்தல் என் பவற்றுக்கும் குடும்பம் வழியேற்படுத்திக் கொடுக்கும் என்பதும் மேற்குலக நாடுகளின் ஆய்வு முடிவாகும்.
அடைவு மட்ட மேம்பாட்டில் காத்திரமான பங்கினை வகுப்பறைகள் போன்று வீட்டுச் சூழலும் கொண் டுள்ளது என்பதும் பாடசாலைச் செயற்பாடுகளுக்குச் சமாந்தரமான பங்களிப்பை வழங்காத குடும்பப் பிள்ளைகள் எதிர்மாறான அடைவினைப் பெறுவதும் பொதுவான நிலவரமாகும். எனவே எமது வீட்டு மட்டச் செயற் பாடுகளும் ஒழுங்குகளும் பற்றி நாம் விரிவாக ஆய்ந்தறிந்து நடவ டிக்கைகளை எடுக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது.
வகுப்பறைக் கற்றல் - கற்பித்தல் செயல்முறையின் போது மட்டும் கற்றலுக்கு உதவுதல் கற்றலின் வெற்றிக்குப் போதாது. பிள்ளையின் கல்வியில் பெற்றோரின் ஈடுபாடானது பாடசாலையில் பிள்ளைகளின் வினையாற்றலையும் அடைவையும் மேம்படுத்துவதற்கு முக்கியமானதாகும். இத்தகைய ஈடுபாடு விரும்பிய கற்றல் விளைவுகளை பிறப்பிப்பதில் பெற்றோரது கல்வி மற்றும் குடும்ப வருமானம் என்பவற்றுடன் ஒப்பிடும் போது மிகவும் வினைத்திறன் உள்ளது என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
வீடுகளில் பிள்ளைகள் படிப்பதற்கு மிகப் பொருத்தமான ஓர் இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதுடன் அமை தியான சூழல் நிலவுவதையும் நாம் உறுதிப்படுத்தல் வேண்டும். பிள் ளைகளைப் படிக்குமாறு கட்டளையிட்டு விட்டு ஏனையோர் தொலைக்காட் சிகளின் முன் அமர்ந்து தொடர் நாடகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டி ருப்பது எந்தவகையிலும் தர்மமாகாது. இதுபற்றி பெற்றோர் இன்னும் உணர்ந்து கொள்ளவில்லை என்பது போல் அவர்களது செயற்பாடுகளும் காணப்படுகின்றன.
பெற்றோர் மற்றும் குடும்ப உறுப் பினர்களிடையே நல்லிணக்கமும் ஆரோக்கியமான உறவு நிலையும் காண ப்படுவதும் பிள்ளையின் கற்றலில் நேர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியது. பிள்ளைகளுடன் அடிக்கடி கலந்துரை யாடுவதும் அதனடிப்படையில் அவர் களுக்கான வசதிகளை ஒழுங்கு செய் வதும் அவசியமாகும்.
பெற்றோர் பாடசாலைக்குச் சென்று பிள்ளை தொடர்பாக விசாரித்தல், கருத்துக்களை கேட்பதும் பாடசாலையுட னான உறவுகளை மேம்படுத்துவதும் அவசியமாகும். புகழ்தலும் பாராட் டுதலும் செய்த பணிக்கான உறுதி யையும் அங்கீகாரத்தையும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. இவை தன்னம்பிக்கை மற்றும் சுயமரியாதையை மேம்படுத் தவும் வழிகோலுகின்றன. பாடசாலைச் செயற்பாடுகளில் பிள்ளைகள் பெற் றுக்கொள்ளும் சிறப்பு நிலைமைகளுக் கான கணிப்பீட்டினை அவர்கள் வீட்டிலும் எதிர்பார்ப்பர். எனவே உரிய சந்தர்ப்பங்களில் பிள்ளைகளைப் புகழ்ந்து பாராட்டுவது அவசியமாகும்.
கற்றல் இயந்திரமயமான செயற்பாடு அல்ல. பொருத்தமான ஓய்வும் பிள் ளைகளுக்கு அவசியமாகும். கற்றலுக்கு முன்னரும் பின்னரும் இத்தகைய ஓய்வு நிலையை உறுதிப்படுத்துவது பெற்றோரின் கடமையாகும். பிள்ளை களைப் படிக்குமாறு கட்டளையிடு வதிலும் நாகரீகம் இருக்க வேண்டும். 
படிபடி என அடிக்கடி நெட்டுருப் பண் ணுவதை இயன்றவரை தவிர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். பெற்றோரின் வாசிப்புப் பழக்கமும் பிள்ளையைச் சுயமாகக் கற்பதற்குத் தூண்டுவதாகவும் அமையும். எனவே அதுபற்றி நாம் அக்கறை கொண்டு சந்தர்ப்பம் பார்த்து அல்லது பொருத்தமான கால அட்ட வணைகளை வழங்கி படிக்குமாறு தூண்டுவதுடன் நாமும் அடிக்கடி வாசிக்கும் பழக்கத்தை கொண்டிருக்கவும் வேண்டும்.
வீடுகளில் சிறு நூலகங்களை அமை த்து பொருத்தமான உசாத்துணைகளைப் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். சில வீடுகளில் திறப்புகள் தொலைக்கப்பட்ட அலுமாரிகளில் புத்தகங்கள் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளது போன்ற நிலை மைகள் காணப்படுகின்றன. வித்தி யாசமான புத்தகங்களை வாசிக்கவும் சுயமாக சிந்திப்பதற்கும் சந்தர்ப்பம் வழங்க வேண்டும். பிள்ளைகளின் வேறுபட்ட கருத்துக்களையும் கிறுக்கல்களையும் கூட நாம் அங்கீகரிக்கவும் வேண்டும். இவை புத்தாக்கங்களுக்கு வழியமைப்பதாக அமைந்துவிடலாம் என்பதையும் நாம் உணர வேண்டும்.
பிள்ளையின் கல்வி தொடர்பில் குடும்பம் உயர்ந்த இலக்குகள் மற்றும் இலட்சியங்களைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டும். இது தொடர்பில் பிள்ளை யுடன் கலந்துரையாடுவதன் மூலம் இலகுவாக அவர்களை வழிப்படுத்தவும் முடியும். வீடு, பிள்ளைகளின் சுதந் திரமான செயற்பாட்டுக்குரிய இட மாதலால் அவர்களது பலங்களையும் பலவீனங்களையும் அடையாளம் காணும் சந்தர்ப்பங்கள் அதிகமாக உள் ளன. எனவே அவர்களது பலவீனங்க ளைப் பலமாக மாற்றுவதற்கான உளவள ஆற்றுப்படுத்தல்களை பெற்றோர் முன்னெடுத்தல் வேண்டும். இதற்கு மிகச் சிறந்த சாதனம் கலந்துரையாடலும் அரவணைப்பு மாகும்.
நேரத்திற்குத் தொழிற்படும் பண் பினையும் பிள்ளைகளிடம் ஏற்படுத்த வேண்டும். இளம் வயதிலேயே நேர முகாமை தொடர்பான தேர்ச்சியை ஏற்படுத்தல் அவசியமாகும்.
பிள்ளையின் உயிரோட்டமான செயற்பாடுகளில் விளையாட்டுக்களின் செல்வாக்கும் அதிக பங்கினைக் கொண்டிருக்கின்றது. பிள்ளையின் உடல் உள ஆரோக்கியத்துக்கும் கற்ற லுக்கான தயார் நிலைக்கும் விளை யாட்டுக்கள் உதவுகின்றன. சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம் வரையலாம் என்பதற்கு ஒப்பாக பிள்ளையின் வயது மட்டத்துக்கு ஏற்ற பொருத்தமான விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுத்தி அவர்களது ஆரோக்கியத்தினைப் பேணுவதும் அவசியமாகும்.
பெற்றோர் தமது பிள்ளை தொட ர்பில் அபரிமிதமான தோற் றப்பாட்டினைக் கொண்டிருப்பர். இதன் அடிப்படையிலேயே தமது பிள்ளைகள் பாடசாலை க்குச் செல்கின்றனர் என திடமாக நம்புகின்றனர். இருப்பினும் குறிப்பான சில திறன்களை மட்டும் கற்றுக் கொள்வதற்கே பாடசாலைகள் உதவு கின்றன. எனவே அவர்களின் கற்றல் பலன்களை தாமே இனங்கண்டு வலுவூட்டுதல் அவசியமாகும். அவ் வாறே பரந்த கற்றல் வாய்ப்புக்களைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டுமாயின் பிள்ளையின் ஆகக் குறைந்த அடிப் படைமட்ட உடலியல், உளவியல் தேவைகளும் வீட்டில் பூர்த்தி செய்யப்படல் வேண்டும்.
அச்சுறுத்தலற்ற, பாதுகாப்பாக மதிக்கப்படுகின்றேன். என்ற உணர்வு நிலை பிள்ளையிடம் ஏற்படும் வித மாக வீட்டு நிலைமைகள் காணப்படு வது அவசியமாகும். போதுமான பெளதீக இடவெளியும் தேவையான கருவிகளையும் கொண்டிருப்பதுடன் சுயபுரிந்துணர்வு மற்றும் சுயகணிப் புக்கான உறவுநிலை மேம்பாடும் அவசியமாகும். 
எனவே பிள்ளையைப் பாடசாலையில் சேர்த்தோம். இனி எமது எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ற பிள்ளையாக அவர்களை உருவாக்குகின்ற பொறுப்பு பாடசாலையிடம் கையளிக்கப்பட்டு விட்டது என்ற வார்ப்பு எண்ணக் கருவுடன் இருப்பதைவிடுத்து பாட சாலைக்கு சமாந்தரமான பங்களிப்பை குடும்பமும் மேற்கொள்வது காலத்தின் தேவையாகும்.
பிள்ளையின் கல்வியில் பெற்றோரின் ஈடுபாடு எமது கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் மதிக்கப்படுகின்றது. இருப்பினும் சமூகத்தில் எதிர்மறையான வெளிப்புறச் சக்திகளின் செல்வாக்கு அதிகமாக உள்ளதால் அவற்றுக் முகங்கொடுக்கும் வகையில் பெற் றோரின் ஈடுபாடு வலுவூட்டுவதாகவும் வீட்டுச் சூழலை அமைத்துக் கொள்வது எமது பிள்ளைகளின் ஒட்டுமொத்த கற்றல் மேம்பாட்டிற்கும் வழிய மைப்பதாகவும் அமையும்.

எம்.எல். முஹம்மத் லாபிர்
உதவிக் கல்விப் பணிப்பாளர்,
இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழக நிபுணத்துவ ஆலோசகர்.
