சித்திரவதை மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற கொ^ரமானஇம்சைகளில் இருந்து விடுபடுவதற்கான உரிமை


கடந்த வார கட்டுரையிலே கருத்து வெளியிடுவதற்கான சுதந்திரத்தை பற்றி பார்த்தோம். இவ்வாரம் இன்னுமொரு அடிப்படை உரிமையான சித்திரவதை மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற, கீழ் தரமான நடாத்துகையில் இருந்து ஒரு மனிதன் விடுபடுவதற்கான உரிமையை பற்றி பார்ப்போம்.

		
		தலைவர் - சட்டத் திணைக்களம்,
		சிரேஷ்ட சட்டத்துறை விரிவுரையாளர்
		- இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம்.
1948ம் ஆண்டின் மனித உரிமைகளுக்கான அனைத்துலக பிரகடனம் உலகளாவிய ரீதியில் உள்ள அகிலமயமாக்கப்பட்ட மனித உரிமைகளை பிரகடனப்படுத்தியது.
இப்பிரகடனத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள உரிமைகளுள் சித்திரவதையில் இருந்து விடுபவடுவதற்கான உரிமையும் பிரதான இடத்தை வகிக்கின்றது. இவ்வுரிமை எவ்விதமான மட்டுப்பாடுகளுக்கும் உட்படாத முழுமையான உரிமையொன்றாகும்.
அனைத்துலக பிரகடனத்தை தொடர்ந்து ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்ட சமவாயங்கள் இவ்வுரிமையை மேலும் வலுவூட்டின. 1966ம் ஆண்டின் குடியியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச சாசனம் உறுப்புரை 7 எந்த வொரு மனிதனும் சித்திரவதைக்கோ கொடூரமான, கீழ்த்தரமான நடாத்துகைக்கு தண்டனைக்கோ உட்படுத்தப்படல் ஆகாது என குறிப்பிட்டுள்ளது.
இவ்வுரிமையின் முக்கியத்து வத்தை பற்றி ஆராய்கின்ற போது, நாம் அனைவரும் அறிந்தவகையில் பல நாடுகளில் ஆட்களை குற்றங்களுக்காக கைது செய்யப்படுகின்ற போதோ அலது கட்டுக்காவலில் வைத்துள்ளபோது, சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கின்ற காலப்பகுதிகளில் காவல் நிலைய அதிகாரிகள், இராணுவத்தினர், சிறைச்சாலை உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் சக சிறைக் கைதிகள் ஆகியோரினால் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுவதை நாம் அவதானிக்கலாம்.
இவ்வாறு கீழ்த்தரமான செயலுக்கு உட்படுத்தப்படுவதன் காரணங்களை சற்று அலசி பார்க்கின்ற போது பிரதான இடத்தைப் பெறும் காரணம் யாதெனில் சந்தேகத்துக்கு இடமானவர்களிடம் குற்ற ஒப்புதலை பெற்றுக் கொள்ளும் பொருட்டு இவ்வாறான செயல்கள் இடம்பெறுகின்றன. உதாரணமாக கொலைக்குற்றத்திற்காக ஒருவர் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள போது. 
தான் குற்றத்தை செய்ததாக ஒப்புதல் வழங்கப்படுமாறு அக்குறித்த சந்தேக நகர் பலாத்காரப்படுத்தப்படலாம். காவல் நிலையத்தில் மனிதாபிமான முறையில் புலன் விசாரணை நடைபெற வேண்டும். எனினும் அனேகமான சந்தர்ப்பங்களில் கொலைக் குற்றத்தை தான் செய்ததாக கூறி குறிப்பிட்ட பத்திரத்தில் கையொப்பம் இடும் வரை காவல் அலுவலரினால் அடி, உதை என்பன தண்டனை யாக வழங்கப்படுகின்றன. 
மேலும் பல சந்தர்ப்பங்களில் தலைகீழாக கட்டி தொங்க விடுதல், சுவாசத்தை தடை செய்யும் வகையில் முகத்திலே துணியை கட்டுதல், விரல் நகங்களை தோண்டியெடுத்தல், சிறுநீரை அருந்த கொடுத்தல், தகாத பாலியல் உறவில் (ஓரினச் சேர்க்கை) ஈடுபடவைத்தல் போன்ற பலவிதமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றனர்.
இவ்வாறான கொடூர நடவடிக்கைகளை சகித்துக் கொள்ள முடியாத வேதனையில் செய்யாத குற்றத்தையும் தாம் செய்ததாக ஒப்புக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன. இந்த வாக்குமூலங்களை வைத்து வழங்கு பதியப்படுகின்றது.
இதனை தவிர, சில அலுவலர்களின் மன உளைச்சல் அல்லது அவர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள மனரீதியான பாதிப்பு ஏனையோரை சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தி சந்தோஷப்படக் கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன.
சிறைச்சாலைகளை எடுத்துக் கொள்கின்ற போது குற்றங்கள் நிரூபிக்கப்பட்டு தண்டனை அனுபவித்து வரும் கைதிகள் சிறைச்சாலை வளாகத்துள் பல விதமான சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றனர். உதாரணமாக கொதிநீரை உடம்பில் ஏற்றுதல், கொதிக்கும் எண்ணெயில் கைகளை விடுதல் அத்துடன் பாலியல் தொந்தரவுகளும் கூடுதலாக காணப்படுகின்றன.
நீதிமன்றங்களும், சர்வதேச மனித உரிமைகள் சமவாய அமைப்புகளும் சித்திரவதை என்பதை இரண்டு வகையாக வகுப்பாக்கம் செய்துள்ளன. அவ்வகையில் மனிதன் உடல் ரீதியான (தாக்குதல் கடும் தண்டனை) சித்திரவதைக்கும் மனரீதியான சித்திரவதைக்கும் உள்ளாக்கப்படுகின்றான். இரண்டு வகையும் ஒன்றுடன் ஒன்று நெருங்கிய தொடர்புடையன. உதாரணமாக, உடல் ரீதியான சித்திரவதை மேற்கொள்ளப்படும் போது அது உடலை மட்டுமன்றி மன ரீதியான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும்.
அது மட்டுமல்லாமல் ஒரு கைதியின் பிரசன்னத்தில் ஏனைய கைதிகளை துன்புறுத்துதல், சகிக்க முடியாத வினாக்களை வினவுதல் என்பனவும் மனரீதியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.
மேலும் உடல் ரீதியான வதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவர் வெளியுகலத்திற்கு வந்த பின்பு அதனைப் பற்றி சிந்தித்து மனரீதியான பாதிப்புக்குள்ளாகி மனநல மருத்துவ மனையில் தனது இறுதி காலத்தை போக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கியமான சூழ்நிலையும் ஏற்படுகின்றது.
மேலும் பல சந்தர்ப்பங்களில் கைது செய்யப்பட்டவர் மட்டுமன்றி அவருடைய கணவன்/மனைவி பிள்ளைகள், பெற்றோர் மனரீதியான பாதிப்புக்கு உள்ளாகும் போகும் போது அவர்களது ஏனைய உரிமைகள் அனைத்தும் அனுபவிக்க முடியாதவாறு இடையூறுகள் ஏற்படுகின்றன.

இச்சபவாயம் 1984ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் ஐக்கிய நாடுகள் பொது சபையினால் ஏற்கப்பட்டு 1987ம் ஆண்டு ஜூன் 27ம் திகதியில் இருந்து அமுலுக்கு வந்துள்ளது. இலங்கையும் இந்த சமவாயத்தை கைச்சாத்திட்டு 1994ம் ஆண்டு சித்திரவதை தடுப்புச் சட்டத்தை பாராளுமன்றில் நிறைவேற்றியது. 
1984ம் ஆண்டின் சமவாயத்தின் கீழ் (உறுப்புரை 17) ஆணைக்குழு ஒன்று தாபிக்கப்பட்டுள்ளது. இலங்கை உட்பட ஒவ்வொரு உறுப்பு நாடும் காலத்திற்கு காலம் தமது நாட்டில் சித்திரவதையை தடுப்பதற்காக மேற்கொள்ள சட்ட நிர்வாக மற்றும் ஏனைய நடவடிக்கைகள் பற்றி அறிக்கை சமர்ப்பித்தல் வேண்டும். 
ஆணைக்குழு அறிக்கைகளை ஆராய்ந்து குறிப்பிட்ட உரிமைகளை மேம்படுத்த எடுக்கப்பட வேண்டிய அவசியமான நடவடிக்கைகளை பற்றி ஆலோசனை மற்றும் கருத்துக்களை வழங்கும் மேலும் ஒவ்வொரு உறுப்பு நாட்டிலும் நடைபெற்று வருகின்ற சித்திரவதை தொடர்பான தகவல்களை பெற்று விசாரணைகள் நடாத்துவதற்கான ஆரம்ப கட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்கும் இத்தகவல்கள் தனிப்பட்ட மனித உரிமைகள் செயற்பட்டாளர்கள், அரசசார்பற்ற நிறுவனங்கள், சர்வதேச நிறுவனங்கள் மூலமாக ஆணைக்குழுவிற்கு கிடைக்கின்றன.
உறுப்பு நாடுகளில் உள்ள பிரஜைகள் சித்திரவதையால் பாதிக்கப்படுகின்ற போது உள்நாட்டில் இருக்கக் கூடிய பரிகாரங்களை பெற்றுக் கொள்ள முயற்சியெடுத்து தோல்வியடைகின்ற போது மேலே குறிப்பிட்ட ஆணைக்குழுவிற்கு தனிப்பட்ட தொடர்பு ஒன்றை அனுப்பிவைக்கலாம்.

1. ஒவ்வொரு உறுப்பு நாடும் தமது நாட்டில் சித்திரவதையில் இருந்து விடுபடுவதற்கான உரிமையை போர் உட்பட எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் முழுமையான உரிமையொன்றாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதனை உறுதிப்படுத்த சட்ட மற்றும் ஏனைய நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.
2. எவரேனும் நபர் குறிப்பிட்ட நாட்டிற்கு திரும்பி செல்வதனால் சித்திரவதைக்கு உட்படுவார் என கருத்தும் சந்தர்ப்பத்தில் அவரை அந்நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தல் கூடாது. (உ+ம்) ஒரு நாட்டில் சந்தேகத்துக்குட்பட்டு ஏற்கனவே கைது செய்யப்பட்ட நபர் வேறு ஒரு நாட்டில் தஞ்சம் அடைந்துள்ள போது அவர் தனது சொந்த நாட்டிற்கு திரும்பி வருகின்ற போது சித்திரவதைக் குட்படும் அச்சுறுத்தல் காணப்படும் போது தஞ்சம் வழங்கியிருக்கும் நாடு திருப்பி அனுப்ப கூடாது.
3. ஒவ்வொரு நாடும் தமது உள்நாட்டு சட்டத்தில் சித்திரவதையை குற்றமாக பிரகடனப்படுத்தி தண்டனை வழங்க வேண்டும்.
4. சித்திரவதைக்கு உட்பட்ட ஆட்கள் நியாயமான முறையில் விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
5. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நியாயமான மற்றும் போதுமான நட்டஈட்டினை வழங்க வேண்டும். இது முக்கியமான ஒரு கடப்பாடு ஒன்றாகும். சித்திரவதைக்குட்பட்ட நபர் பல காலம் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பின் வைத்திய செலவை மேற்கொள்ள அவசியமான பணம் தேவைப்படும். மேலும் அவர் தனது குடும்பத்தை பராமரிக்க வேண்டியவராக இருப்பின் அதற்குரிய நட்டஈட்டையும் வழங்க வேண்டியது அரசினது கடப்பாடாகும். சித்திரவதை சர்வதேச குற்றம் ஒன்றாகவும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது.
யுத்த காலப் பகுதிகளில் குடிமக்கள் மீது சித்திரவதை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள வேளைகளில் அவற்றை விசாரிக்க சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றிற்கு நியாயாதிக்கம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் அவசரகால நிலைமை, உள்நாட்டு அரசியல் ஸ்திரமற்ற நிலைமை போன்ற சந்தர்ப்பங் களில் ஆட்கள் மீது சித்திரவதை புரிதல் குற்றவியல் தவறு ஒன்றாகும். இது சர்வதேச ரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட் டுள்ள அம்சமாகும்.
சர்வதேச மனித உரிமைகள் ஆவணங்கள் ஒவ்வொரு அரசும் பொலிஸ் அலுவலர்கள் பகிரங்க அலுவலர் போன்றோருக்கு விசேட பயிற்சி நெறிகளை வழங்க வேண்டும் என எதிர் பார்க்கின்றது. சித்திரவதையை தடுப்பதற்காக அதனைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு அனைவரிடத் திலும் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். விசேடமாக பொலிஸ் அலுவலர்களை பொறுத்தவரை பயிற்சி காலத்தின் போது இத்துறையில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவர்களை கொண்டு பயிற்சிகளை வழங்க வேண்டும். 
மேலும் சித்திரவதை மேற்கொள்ளப்பட்டு சந்தேக நபர்களிடம் இருந்து பெற்ற சான்றுகளை அல்லது கூற்றுகளை அவர்களுக்கு எதிராக வழக்கு விசாரணையில் பயன்படுத்தக்கூடாது.
பெரும்பாலும் சிறைச்சாலை கைதிகளை சிறைச்சாலை அதிகாரிகள் கீழ்தரமான முறையில் நடாத்துவது, அபிவிருத்தி அடைந்த நாடுகளில் உள்ள சிறை கூடங்கிலும் கூட நடைபெறுகின்றது. முறையான பயிற்சியின்மை ஒரு காரணமாக அமைவதுடன், சிறைக் கைதிகளை பகைமை உணர்வுடன் நோக்குவதும் ஒரு காரணமாக அமைகின்றது.
ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல சிறைச்சாலை கைதிகளிடையேயும் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்ககூடிய செயல்கள் நடைபெறு கின்றன. எனவே இவற்றை தடுப்பதற்குரிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஐக்கிய நாடுகள் சபை பட்டயத்தின் கீழ் ஒவ்வொரு பிராந்தியம் / நாடுகளில் நடைபெறுகின்ற திட்டமிட்ட உரிமை மீறல்களை அறிக்கையிடு வதற்கான சில நிபுணர்கள் காலத்திற்கு காலம் நியமிக்கப் படுவர்.
இவர்களுடைய பிரதான கடமை நாடுகளுக்கு விஜயம் மேற்கொண்டு சிறைச்சாலையை மேற்பார்வை யிட்டு சிறைக்கைதி களுடன் நேரடியாக பேசி விடயங்களை தெரிந்து கொண்டு அறிக்கையிடு வதாகும். எனினும் ஒவ்வொரு நாடும் எந்தளவு தூரத்திற்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குமோ அந்த ஒத்துழைப் பிலேயே இப்பொறி முறைகளின் வினைத்திறன் தங்கியுள்ளது. 
சிறுவர் உரிமைகளுக்கான சமவாயம், சிறுவர்களை பாடசாலையில் முறையற்ற வகையில் நடாத்துதல், பெற்றோர் அநீதியான முறையில் தண்டனை வழங்குதல் என்பன தடை செய்யப்பட வேண்டும் என குறிப்பிடுகிறது. பெண்கள் உரிமைகள் தொடர்பான சமவாயமும் பாலியல் வேறுபாடு களை காரணங்களாக காட்டி சித்திரவதைக்கு உட்படுத்துவதை தடை செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றது.
ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல நிர்வாக அல்லது நிறைவேற்றுத்துறையினரால் அடிப்படை உரிமைகள் மீறப்படுகின்ற போது உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தாக்கல் செய்யலாம். 1978 ம் ஆண்டு அரசியல் அமைப்பு உறுப்புரை 11 இன் கீழ் “எந்தவொரு மனிதனும் சித்திரவதை, மனிதாபிமற்ற, கொடூர கீழ்தரமான நடாத்துகைக்கு உட்படுத்த முடியாது” என ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. 
இவ்வுரிமை எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் மட்டுப்பாட்டுக்கு உட்பட்டதல்ல (திbsolulலீ ஞிiஹீal) எனவே எந்தவொரு நபரும் நிர்வாக துறையினால் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்படும் போது அடிப்படை உரிமை மனுவொன்றை நீதிமன்றில் தாக்கல் செய்ய வேண்டும். பாடசாலைகளில் முறையற்ற வகையில் தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன. 
மாணவர்கள் கீழ் தரமான நடாத்துகைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. அரசாங்க பாடசாலைகளில் நடைபெறும் உரிமை மீறலுக்காக உயர்நீதிமன்றில் வழக்கு தாக்கல் செய்யலாம். மேலும் நிர்வாக சபைகளில் ஊழியர்கள் மனிதாபிமானமற்ற நடாத்துகைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்ற போது அடிப்படை உரிமை மனுவை தாக்கல் செய்யலாம். 
சித்திரவதை நடைபெற்றுள்ளது என்பதை மருத்துவ சான்றுகள் மூலம் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும். நீதிமன்றம் மருத்துவ சான்றுகளின் அடிப்படையிலே சித்திரவதை நடைபெற்றுள்ளனவா என்பதை தீர்மானிக்கும் அரச சட்ட வைத்திய அதிகாரியின் அறிக்கையும் இங்கு முக்கிய இடம்பெறுகிறது.

1984ம் ஆண்டு சித்திரவதையை தடுப்பதற்கான சமவாயத்தை ஏற்று அங்கீகரித்த இலங்கை அரசு தனது சர்வதேச கடப்பாடுகளை நிறைவேற்றும் பொருட்டு 1994ம் ஆண்டு குறிப்பிட்ட சட்டத்தை ஆக்கியது. இச்சட்டத்தின் கீழ் சித்திரவதை ஒரு குற்றமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலும் குற்றம் காணப்பட்டவர் 7 வருட கால சிறைத்தண்டனையை அனுபவிக்க நேரிடும். அரசியலைமைப்பின் கீழான அடிப்படை உரிமை நிர்வாக துறைக்கு எதிராக மாத்திரமே நடவடிக்கை எடுக்கலாம். 
எனினும் 1994ம் ஆண்டு சட்டத்தின் கீழ் தனிப்பட்டவர் களால் அல்லது தனிப்பட்ட இரண்டு பேருக்கு இடையில் சித்திரவதை குற்றம் நடைபெறும் போது குற்றவியல் வழக்கு தாக்கல் செய்யப்படும் வாய்ப் பினை ஏற்படுத்தி தந்தமையிட்டு இலங்கை அரசு பாராட்டப் பட வேண்டும். 
எனினும் 10 ஆண்டு களுக்கு பின்பு 2004ம் ஆண்டு முதல் முதலாக இச்சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு தாக்கல் செய்யப் பட்டது. இச்சட்டத்தின் கீழ் வழக்கினை விசாரிக்க மேல் நீதிமன்றத்திற்கு நியாயாதிக்கம் வழங்கப்பட்டுள் ளது. எனவே இலங்கையில் சித்திரவதைக்கு உட்படும் நபர் அரசியலமைப்பு, 1994ம் ஆண்டு சட்டம் மற்றும் தண்டனைச் சட்ட கோவையின் கீழ் உள்ள ஏற்பாடுகளின் கீழ் பரிகாரங்களை பெற்றுக் கொள்ளலாம். (து)
