பொறுக்கியெடுத்த முத்துக்களாகசொற்கள் வெளிப்பட வேண்டும்


குறைவாகப் பேசுபவர்கள் மேல் எப்போதும் ஏனையோர் தன்னையறியாமல் ஒருவித அச்சம் கலந்த மரியாதையுடன் அணுகு வார்கள். மூடிமறைத்தாற்போல் உரை யாடினால்தான் உங்கள் மேல் தொடர்ந்து ஆர்வம் இருக்கும். அதிகமாகப் பேசப் பேச, ஏதாவது முட்டாள்தனமாகப் பேசிவிட ஏதுவாகும்.
‘உன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் வாயைத் திறக்குமுன் நீ வாயைத் திறவாதே. நீ எவ்வளவு நேரம் உன் உதடுகளையும் நாவையும் கட்டி வைத்திருக்கிறாயோ அவ்வளவு சீக்கிரம் மற்றவர்கள் தம் வாயைத் திறந்து பேசத் தொடங்கி விடுவர். பிறகு அவர்களின் மனத்தை நீங்கள் முழுமையாகப் படித்து அறியலாம். ஆள்பவன் எப்போதும் ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்க வேண்டும்’ 
(– சீன அறிஞர் ஹன் ஃபை சூ)
நான் பிறருடன் உரையாடும்போது அளவுக்கதிகமாகப் பேசுகிறேனோ என்று தோன்றுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும், ‘இனிமேல் குறைவாகப் பேசவேண்டும்’ என்று முடிவு செய்து கொண்டாலும், அடுத்த முறை என்னை யறியாமல் அதிகமாகப் பேச ஆரம் பித்து விடுகிறேன். அதனால் எனக்கு ஒன்றும் குறைவு ஏற்பட்டதாகத் தெரிய வில்லை. ஆனாலும் ஏதோ தவறு செய்வதாக என் உள்மனம் உறுத்துகிறது. இது ஒரு குறையா? அப்படியானால் இதனைப் போக்க என்ன செய்வது?
நம்மில் பலர் உரையாடும்போது அநாவசியமாக நீண்ட நெடிய விளக்கங் களைக் கொடுக்க ஆரம்பித்து விடுகி றோம். இதற்கு முக்கிய காரணம் நம் ஆழ்மனதில் தங்கியிருக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மை அல்லது பாதுகாப்பின்மை போன்ற உணர்வுகள்தான். அடிக்கடி எதையாவது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலும் இதனால் ஏற்படுகின்றது என்பர் (நீரிழிவு) தவிர இந்த மனப்பான்மையும் ஒரு காரணம்.
அளவுக்கதிகமாகப் பேசுவது கண்டிப் பாக ஒரு குறைதான். ஆனால் எது அளவு? எந்த அளவுகோலைக் கொண்டு அதை நிர்ணயிப்பது என்ற கேள்வி நியாயமானது. மேடைப் பேச்சென்றால் ‘இன்னம் கொஞ்சம் பேசமாட்டாரா’ என்று பிறர் நினைக்கும் நேரத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்பர். அதுபோல் பொதுவாக எப்போதுமே நிறையப் பேசினால் நம் கூற்று மட்டு மில்லாது நம் ஆளுமையும் நீர்த்துப் போகும் அபாயம் இருக்கிறது.
இதுதவிர நம் பேச்சு செல்லும் திசையும் நம் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகி ஏதேதோ பேசி வம்பில் கொண்டுவிடும் ஆபத்தும் இருக்கிறது. சூழ்நிலையும் நம் கையின் ஆளுமை யில் நிற்காது. 
நாம் சொல்வது மிகச் சாதாரணமானதாக எல்லோருக்கும் தெரிந்த விடயமாக, ஊடகங்களில் அடிக்கடி தென்படுவதாக இருந்தாலும் கூட அதனை நீங்கள் பூடகமாக ‘எல்லாம் தெரிந்த தோரணையில்’, மிகக் குறைந்த சொற்களில் அர்த்தம் தொக்கி நிற்கும்படியாக உரைத்தீர்களா னால் அது மிக முக்கியத்துடன் பிறரால் உன்னிப்பாகக் கேட்டு இரசிக்கப்படும் சாத்தியம் உள்ளது.
குறைவாகப் பேசுபவர்கள்மேல் எப்போதும் ஏனையோர் தன்னையறி யாமல் ஒருவித அச்சம் கலந்த மரியாதையுடன் அணுகுவார்கள். மூடிமறைத்தாற்போல் உரையாடினால் தான் உங்கள் மேல் தொடர்ந்து ஆர்வம் இருக்கும். 
அதிகமாகப் பேசப் பேச, ஏதாவது முட்டாள்தனமாகப் பேசிவிட ஏதுவாகும். ஒவ்வொரு சொல்லும் நம் முழுக் கட்டுப்பாட்டுடனும் நம் சிந்தனை அடிப்படையில் முடிவுசெய்யப்பட்டும் வந்து விழவேண்டும். அதுவாக உடைப்பு ஏற்பட்ட குழாய்போல் கொட்டக் கூடாது. நாம் சொல்வது சரிதான் என்கிற நம்பிக்கை நமக்கு முழுமையாக இருக்கும்போது ஒவ்வொரு சொல்லுக் கும் நிரூபணங்கள் கொடுக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.
நீங்கள் எப்போதும் ஒரு ‘மூடிய கை’ யாகத் தோன்ற வேண்டும். எல்லாவற்றையும் எல்லோருக்கும் உடைத்துச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அத்தியாவசியத் தேவையிருந்தாலொழிய விளக்கங்கள் அளிக்கக் கூடாது.
நாம் உரையாடும் போது அடுத்தவர் நம்மை எப்போதும் அளவெடுத்துக் கொண்டேயிருப்பர். நம் மனத்தினுள்ளே புகுந்து நம் எண்ணங்களை அகழ்வா ராய்ச்சி செய்ய முற்படுவர். நம் எண்ண ஓட்டங்கள் பிறரால் முழுமையாகக் கணிக்கப்படுமேயானால் நம் மேல் அவர்களின் ஆதிக்கம் ஏற்படும். அவர்கள் கைக்கு ஏறிவிடும் அதனால் பொருள் பொதிந்த சொற்கள் சிலவற் றைப் பேசிவிட்டு நிறுத்திவிட வேண்டும்.
‘இந்த ஆள் என்ன நினைத்துக் கொண்டு இப்படிச் சொல்கிறானோ தெரியவில்லையே’ என்று அவனவன் மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் கூறிய ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவர்கள் நினைத்து ஆராய்ச்சி செய்யச் செய்ய நம் ஆளுமை கூடிக் கொண்டே போகும். சொற்கள் குறைவாகவும் மெளனம் அதிகமாகவும் இருந்தால் பிறரை ஒரு தடுமாற்ற நிலையிலேயே வைக்கலாம். அப்போதுதான் நம் வேலைகளை சுலபமாக சாதித்துக் கொள்ளலாம்.
இதில் இன்னொரு நன்மையும் உள்ளது. நாம் குறைவாகப் பேசி மெளனத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் போது ஏனையோர் தங்கள் பேச்சினால் இட்டு நிரப்பத் தலைப்படுவர். இன்னும் சிலர் தன் மேதாவிலாசத்தைக் காண்பிக்க இன்னும் அதிகமாகப் பேசுவர். அவர்கள் அந்தத் தவறை செய்யச் செய்ய அவர்கள்பால் உங்கள் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கும்.
இதுபோல் உங்களால் பேசப்பட்ட (சிறிது மர்மம் கலந்த) தொக்கி நிற்கும் சொற்கள் பலரால் ‘பாஷ்யம்’ எழுதப் பட்டு, பலரால் அவை சிந்தனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, அதனால் மக்கள் மனதில் உங்களைப் பற்றிய ஒரு மரியாதை கூடும். பிகாஸோவின் ஓவியங்கள்போல் சுலபமாகப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவைகளுக்குத் தான் மனித குலம் மதிப்புக் கொடுக்கும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மோனாலிஸா புன்னகை இவ்வளவு தூரம் எல்லோராலும் பேசப்படும் காரணம். அதனை எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதுதான்.
மனிதர்கள் தன் வாயைத் திறந்து பேசிக் கொண்டேயிருந்தால், வாயில் அல்ல. அவர்தம் தலையில் கல்லைப் போட பலர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை எப்போதும் நினைவில் கொண்டு பொருக்கியெடுத்த முத்துக்களாக நம் சொற்கள் வெளிப்பட நாம் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் பிறர் நம் மனத்தை ஆள்வதிலிருந்து தப்பிக்கலாம். நாமும் இவ்வகிலத்தை ஆளலாம்!
