இல்லாதோருக்கு உதவுகின்ற நல்லறமே
சங்க காலத்தில் போற்றப்பட்ட இன்பம்


முனைவர் இரா. அன்பழகன்
உலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் இன்பமாக வாழவே விரும்புகிறான். இதில் தவறேதும் இல்லை. சங்க இலக்கியங்களும் இதைத்தான் வலியுறுத்துகின்றன. சங்க காலத்தில் வாழ்ந்த இலக்கண, இலக்கிய ஆசிரியர்கள் இக்கருத்துடையவராகவே திகழ்ந்தனர். 
இதற்கு ஒரு சான்று கூறலாம். அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் இம்மூன்றும் வாழ்க்கையின் உறுதிப் பொருள்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன. இம்மூன்றையும் அறம், பொருள், இன்பம் என அறத்தை முதலில் வைத்துக் கூறுவது மரபு. ஆனால், தொல்காப்பியர், இன்பம், பொருள், அறம் என இன்பத்தை முதலில் வைத்துக் கூறுவதைக் காண்கிறோம்
“இன்பமும் பொருளும் அறனும் என்றாங்கு
அன்போடு புணர்ந்த ஐந்தினை – (நூற்பா-1038)”
என்பது தொல்காப்பிய நூற்பா, இந்நூற்பாவில் இன்பம், பொருள், அறம் என இன்பத்தை முதலில் வைத்து நிரல் செய்வதைக் காண்க. 
சங்ககால மக்கள் வாழ்க்கையில் இன்பத்துக்குக் கொடுத்திருக்கும் முதன்மை இதன் மூலம் வெளிப்படும் சங்கால மக்கள் இன்பத்தை முதன்மையாகக் கருதினர் என்பது உண்மைதான். ஆனால் எத்தகைய இன்பத்துக்கு முதன்மை அளித்தனர். இல்லற இன்பத்துக்கா? நல்லற இன்பத்துக்கா? என்பதைத் தெளிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். 
இம்மக்கள் இன்பத்தை இருவகையாக் கண்டனர். ஒன்று இல்லறத்தில் மனைவி, மக்களுடன் வாழும்போது துய்க்கும் இல்லற இன்பம், மற்றொன்று இல்லறத்தில் இருந்துகொண்டே பிறருக்குக் கொடுத்து உதவும்போது பெறும் நல்லற இன்பம். இதைத்தான் ‘ஈத்துவக்கும் இன்பம் என்று வள்ளுவர் கூறினார். 
வறுமையின் காரணமாகத் தம்மிடத்தில் வந்து இரந்து நிற்பவர்களின் துன்பத்தைப் போக்கி உதவும்போது பெறும் மனிதநேய இன்பமே ஈந்து உவக்கும் இன்பம் எனப்படும். இத்தகைய மனிதநேய இன்பமே, இன்பம் எனத் தொல்காப்பியரால் குறிப்பிடப்படுகிறது எனக் கொள்ளலாம். சங்ககால மக்களின் வாழ்க்கைக் குறிக்கோளாகவும் இதுவே இருந்திருக்கிறது.
இல்லாமையால் துன்புறும் பிறருக்குக் கொடுத்து உதவுவது நல்லறம். இந்த நல்லறத்தைச் செய்வதற்காகவே இல்லறம் இம் மனிதநேயக் கொள்கையில் பிடிப்பு உடையவர்களாக சங்ககால மக்கள் விளங்கியிருக்கிறார்கள். இதை நற்றிணைத் தலைவி ஒருத்தி தெளிவாகக் கூறக் காண்கிறோம்.
..... தம்வயின்
இரந்தோர் மாற்றல் ஆற்றா
இல்லின் வாழ்க்கை வல்லாதோரே
என்னும் வரிகள், அவர்களின் இக்கொள்கையைத் தெளிவாக உணர்ந்துகின்றன. வாழ்க்கையில் புகழும், புகழால் பெறும் இன்பமும், அவ்வின்பத்துக்குக் காரணமான கொடை உள்ளமும், என ஒரு நற்றிணைத் தொடர்களில் நிரல் செய்யக் காண்கிறேம்.
அசையுநர் இருந்தோர்க்கு அரும்புணர்வு ஈன் - எனக் கருவூர்க் கோசனார் என்ற புலவர் ஈதலும், ஈதலால் வரும் புகழும், அப்புகழால் பெறும் இன்பமும் என்று கூறுகிறார். இதுவே, சங்கப் புலவர்கள் கூறும் இன்பம், நல்லற இன்பமே என்பதைத் தெளிவு செய்து கொள்ளப் போதுமான சான்று ஆகும். 
கொடுத்து உதவும் நல்லற இன்பமே இல்லற இன்பம் என்னும் மனிதநேயக் கொள்கையை உறுதியுடன் பின்பற்றிய சங்ககால மக்கள், கொடுத்து உதவுவதற்கு செல்வம் வேண்டும் என நினைத்தனர். அதற்காகவே செல்வத்தை ஈட்டினர் செல்வத்தின் பயனும் அதுவே என்று கருதினர்
தம்மைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள் துன்புறும்போது அவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவி அவர்களுடைய துன்பத்தைப் போக்குவதே செல்வத்தின் பயன் என்பதை 210 வது பாடல் வரிகள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன.
‘செல்வம் என்பது சேர்ந்தோர்
புண்கள் அஞ்சும் பண்பின்,
மென்கட் செல்வம், செல்வம் என்பதுவே’
ஈட்டிய செல்வத்தைப் பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவி புகழுடன் வாழ்பவர்களுடைய செல்வமே போற்றப்பட்டது. இசை பட வாழ்பவர் செல்வம் போல என்னும் தொடரில் புகழுடையவர் செல்லம் போற்றப்படுதல் காண்க.
ஈத்துவக்கும் மனித நேய இன்பத்தைப் பெரிதும் விரும்பிய சங்ககால ஆடவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் வல்லவர்களாக இருந்தனர். பொருள் ஈட்டுவதற்காக மனைவியும் மக்களும் இல்லத்தில் தனித்திருக்க நெடுந்தொலைவு பயணங்களை மேற்கொண்டனர். பொருள் ஈட்டுவதில் அவர்கள் அந்த அளவிற்கு விருப்பம் உடையவர்களாக இருந்துள்ளனர்.
‘செயல்பாடு மனத்தற் செய்பொருட்டு
அகல்வர் ஆடுவர் அது அதன் பண்பே (பா-24)
இவ்வரிகளில் ஒரு நற்றிணைத் தலைவி ஆடவர்களின் பொதுவான பண்புநலனாக இச்செல்வம் ஈட்டும் விருப்பத்தைக் குறிப்பிடுவது காணத்தக்கது. 
பொருள் ஈட்டுவதற்காக குடும்பத்தைப் பிரிந்து செல்ல ஆடவர்கள் தயங்குவதில்லை. அவ்வாறு பிரிய நினைக்கும் தலைவன் மீது தலைவி சிறிய ஊடல் கொண்டாலும் அப்பிரிவு ஏற்புடையதே எனக் கொள்ளத் தயங்குவதும் இல்லை.
‘அரும்பொருள் கூட்டம் இருந்தோர்க்கு இல்’ (252) என்னும் தொடர் இதற்குச் சொன்று. இத்தொடரில் ஒரு தலைவி பிரிவுக்கு அஞ்சி இல்லத்தில் இருப்போர்க்கு பொருள் சேர்க்கை இல்லை என்பதைத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுவது காணத்தக்கது. 
ஈந்து உவக்கும் மனிதநேய இன்பத்தையே வாழ்க்கையின் முதன்மை இன்பமாகக் கருதி சங்ககால மக்கள் வாழ்த்திருக்கின்றனர் என்பதை இதன் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. நற்றினை கூறும் இவ்வாழ்க்கை நெறி உலகம் முழுவதும் வாழும் மனித சமுதாயம் பின்பற்றத் தகுந்த நெறி அல்லாமல் வேறென்ன?
