நலிவுற்ற மக்களுக்காக வாழ்வைஅர்ப்பணித்தவர் அன்னை தெரேசா

செப்டம்பர் 5ம் திகதிஅன்னையின் நினைவு தினம்
கெளரி புண்ணியமூர்த்தி(கிழக்கு பல்கலைக்கழகம்)

‘மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவை’ என்கின்ற பொன் மொழிக்கேற்ப வாழ்ந்து காட்டியவர் அன்னை தெரேசா, பிறர் மீதான அன்பைச் சுவாசித்து இறுதிக் காலம் வரை அதற்காகவே வாழ்ந்த உலகத் தாய் அவர். 
ஏழைகளுக்கும் நோய்வாய்ப் பட்டோருக்கும் அனாதைகளுக்கும் மரணிக்கும் தறுவாயில் இருப்போருக்கும் தொண்டாற்றிய அன்புத் தேவதை அவர். தம் ஆயுட் காலத்தில் அவராற்றிய தொண்டுகள் அவரது மறைவின் பின்னரும் நிலைபெற்றுள்ளமை அவரது புகழைப் பறைசாற்றுகின்றன. அருளாளர் தெரேசாவின் சேவை மனித குலம் மறக்க முடியாத தொன்றாகும்.
ஆக்னஸ் கொன்ஹா பொஜாக்ஹியு எனும் இயற்பெயர் கொண்ட தெரேசா 1910 ஆகஸ்ட் 26 யூகோஸ்லாவியாவின் அஸ்குப் நகரத்தில் (தற்போதைய ஸ்கோப்ஜி) பிறந்தார். ஆகஸ்ட் 26 இல் அவர் பிறந்த போதிலும், அவர் திருமுழுக்குப் பெற்ற ஆகஸ்ட் 27 ஆம் திகதியையே தமது உண்மைப் பிறந்த நாளாகக் கருதினார்.
நிக்கல் மற்றும் டிரானா பொஜாக்சியு என்பவர்களே அவரது பெற்றோர். ஆக்னஸிற்கு எட்டு வயதிருக்கும் போதே அவரது தந்தை இறந்துவிட்டார். குழந்தைப் பருவத்தில் இவர் மதபோதகர்களாலும், அவர்களது சேவைகளாலும் பெரிதும் கவரப்பட்டார். பன்னிரண்டு வயதிலேயே ஏழை எளியவர்களுக்கு உதவி செய்வதற்காக இறைவன் தன்னைப் பணித்துள்ளார் என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. 
எனவே தனது பதினெட்டாம் வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி ‘லொரேட்டோ சகோதரிகளின் சபையில்’ மதப் பிரசாரகராக இணைந்து கொண்டார். அதற்குரிய பயிற்சிகளை அயர்லாந்தில் உள்ள மதப் பயிற்சி மடத்தில் பெற்றுக்கொண்டார்.
1929 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவை வந்தடைந்த ஆக்னஸ் இமய மலைக்கு அருகில் டார்ஜிலிங்கில் தனது கன்னியர் மடப் பயிற்சியை ஆரம்பித்தார். அங்கே புனிதரான தெரேசா டிலிசியுவின் பெயரிலிருந்து பெற்றுக்கொண்ட ‘தெரேசா’ என்பதைத் தனது பெயராக ஏற்றுக்கொண்டார். ஆசிரியர் பயிற்சியை முடித்த அவர் கல்கத்தாவிற்கு வந்தார். 
அங்கு என்டேலி புனித மரியன்னை உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஆசிரியராக இணைந்தாலும், பாடசாலைக்கு வெளியே காணப்பட்ட வறுமை நிலையே அவரைப் பெரிதும் கலங்கச் செய்தது. சேரிப்புறங்களுக்குச் சென்று ஏழைகளுக்கு உதவ அவர் விரும்பிய போதிலும் அவர் சார்ந்த மடத்தின் விதிகள் இதற்கு அனுமதிக்கவில்லை.
‘அழைப்பினுள் நேர்ந்த அழைப்பொன்று’ அன்னை தெரேசாவிற்கு 1946 செப்டெம்பர் 10 இல் கிடைத்தது. அதாவது கல்கத்தாவிலிருந்து டார்ஜீலிங்கின் கன்னிமடத்திற்கான பயணத்தை மேற்கொண்டிருந்தபோது அவ்வுணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது. கன்னிமடத்திலிருந்து வெளியேறி, ஏழைகள் மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டே அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.
எனவே 1948 ஆகஸ்ட் 10 இல் தமது மகத்தான புனிதப் பணியை ஆரம்பித்தார். லெரேட்டோவின் அங்கியைத் துறந்து, நீலக் கரையிடப்பட்ட வெண்ணிறப் புடவையை அணிந்து, இந்திய குடியுரிமையுடன் குடிசைப் பகுதிக்குள் நுழைந்தார். முதலில் பாட்னாவில் மருத்துவப் பயிற்சியைப் பெற்றுக் கொண்டார். 
1949 ஆம் ஆண்டு கல்கத்தாவின் மோதிஜில்லில் பாடசாலை ஆரம்பித்த பின்னர் ஆதரவற்றோர், பட்டினியில் வாடுவோர் போன்றோருக்கு உதவ ஆரம்பித்தார். அப்பகுதியில் ஒரு குடிசையில் தமது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். அங்கிருந்து கொண்டு அப்பகுதிச் சிறுவர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்தார். அவர்களுக்கு சுகாதாரம் பற்றிப் போதித்தார். அவரது பணி படிப்படியாக விரிவடைந்தது.
‘மிஷினரிஸ் ஒப் சாரிட்டி’ எனும் இயக்கத்தை 1950 இல் ஆரம்பித்தார். பின்னர் இச்சபை ‘பிறர் அன்பின் பணியாளர்’ எனும் சபையாக உருமாறியது. பல பெண்களும் ஆர்வத்துடன் இதில் இணைந்து கொண்டனர். ‘உண்ண உணவற்றவர்கள், உடையற்றவர்கள், வீடற்றவர்கள், அங்கவீனர்கள், பார்வையற்றோர், தொழுநோயாளர்கள் போன்றவர்களையும், சமூகத்திற்கு பெரும் பாரமென்று எண்ணப்பட்டு அனைவராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களையும் கவனித்தலே தமது சபையின் கடமை என அன்னை குறிப்பிட்டார்.
1952 இல் ‘இறப்பின் வாயிலில் இருப்போருக்கான காளிகாட் இல்லம்’ என்னும் இல்லத்தை ஆரம்பித்தார். பின்னர் அது ‘சுத்த இதயமுடையோரின் காளிகாட் இல்லம்’ எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டது. தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான நலவாழ்வு மையமாக ஷாந்தி நகரை ஆரம்பித்தார். 1955 ஆம் ஆண்டு நிர்மலா சிசுபவனை ஆதரவற்ற குழந்தைக்காக ஆரம்பித்தார்.
1960 ஆம் ஆண்டளவில் நல்வாழ்வு மையங்களையும், அநாதை இல்லங்களையும் தொழுநோயாளர்கள் தங்குமிடங்களையும் இந்தியா முழுவதும் தொடங்கினார். வெனிஸ¤வேலா, ரோம், தன்சானியா, ஆஸ்திரியா, இலங்கை, ஆபிரிக்கா, அமெரிக்கா, அயர்லாந்து, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளில் அன்னையின் சேவை மையங்கள் தோன்றின. அவரது பணி உலகம் முழுவதும் பரவிப் புகழை அவருக்குப் பெற்றுக்கொடுத்தது. பங்களாதேஷ் போரில் அகதிகளான பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களுக்கு இவர் சேவையாற்றினார்.
1963 மார்ச்சில் ஆண் சமூக சேவகர்களைக் கொண்டு சகோதரர்கள் தர்ம மிஷனரி என்ற +(திt(@ உருவாக்கினார். 1976 ஆம் ஆண்டு அருட் சகோதரிகளின் தியானக் கிளை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. பாதிரிமார்களுக்கான கார்பஸ் கிறிஸ்டி இயக்கம் 1981 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. 2007 இல் மிஷனரீஸ் ஒப் சாரிட்டி ஏறாத்தாழ 450 அருட் சகோதரர்களையும், 120 நாடுகளில் 60000 சேவை மையங்கள், பள்ளிகள், தங்குமிடங்களை இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் 5000000 அருட் சகோதரிகளையும் கொண்டிருந்தது.
1982 இல் பெய்ரூட்டின் முற்றுகையின் போது இஸ்ரேல் மற்றும் பலஸ்தீனத்திற்கிடையே ஒரு தற்காலிக போர் நிறுத்தத்தை ஏற்படுத்தி, அங்கிருந்த 37 குழந்தைகளை அன்னை மீட்டார். 
அத்துடன் அங்கு செஞ் சிலுவைச் சங்கத்துடன் இணைந்து மருத்துவ மனையின் நோயாளிகளை வெளியேற்றினார். அன்னை தெரேசா எத்தியோப்பியாவின் ஏழைகளுக்கும், செர்னோபிலின் அணுக் கதிர் தாக்கத்திற்கு உள்ளானோருக்கும், ஆர்மீனியாவின் பூகம்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கும் உதவி செய்யச் சென்றார். 
1991 இல் அல்பேனியாவின் டிரானாவில் அருட்சகோதரர் இல்லமொன்றைத் தொடங்கினார். 1996 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஏறத்தாழ 100 நாடுகளில் 517 தொண்டு நிறுவனங்களை நடத்தினார்.
அன்னை தெரேசா தனது புனிதப் பணிக்காக பலராலும் பாராட்டப்பட்டு பல விருதுகளையும் பெற்றுக் கொண்டார். 1962 இல் இந்திய மத்திய அரசு அன்னைக்கு ‘பத்மஸ்ரீ’ விருதை வழங்கிக் கெளரவித்தது. சமூகத்திற்கு அவர் ஆற்றிய பணிகளுக்காக உலகத்தின் மிகப் பெரிய விருதான நோபல் பரிசை சமாதானத்திற்காக 1979 இல் பெற்றுக் கொண்டார். 
1980 ஓகஸ்ட் 27 இந்திய அரசு அவரது உருவம் பொறித்த தபால் தலையொன்றை வெளியிட்டது. உயிருடன் இருக்கும் யாருக்கும் மத்திய அரசு தபால் தலை வெளியிடுவதில்லை என்பதன் மூலம் அன்னை தெரேசாவிற்கு அவர்கள் வழங்கிய மரியாதை புலப்படுகின்றது.
1971இல் பாப்பரசரின் பரிசும், 1972 ஜவஹர்லால் நேரு விருதும், 1980 இல் இந்தியாவின் உயரிய குடிமக்கள் விருதான பாரத ரத்னா விருதும் கிடைத்தன. இவற்றுடன் பிரித்தானிய மகாராணியின் சிறந்த அர்ப்பணிப்புக்கான விருதையும், யுனெஸ்கோ கல்வி, சமாதானப் பரிசையும் அவர் பெற்றார்.
அன்னையின் பணிகள் பல்லாயிரக் கணக்கானோரின் பாராட்டைப் பெற்ற போதிலும் அவர் தொடர்பான சில விமர்சனங்களும் காணப்பட்டன என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அரூப் சேட்டர்ஜி, டேவிட் ஸ்காட், கிறிஸ்டோபர் ஹிச்சன்ஸ் போன்றவர்களும் விஸ்வ இந்து பரிஷத் இயக்கம் ஆகிய அமைப்புக்களும் அவரை விமர்சித்தன. ஆயினும் அதற்காகவெல்லாம் அவர் தனது பணியைக் கைவிடவில்லை.
அன்னை நோய்வாய்ப்பட்ட நிலையில் 1997 செப்டெம்பர் ஐந்தாம் திகதி இரவு கல்கத்தாவில் காலமானார். அவரது மரணத்தின் பின்னர் திருத்தந்தை இரண்டாம் அருளப்பர் சின்னப்பரால் ‘கல்கத்தாவின் அருளாளர் தெரேசா’ என்ற பட்டம் சூட்டப்பட்டது.
அன்னையின் பணி மகத்தானது. சமூகப் பணிக்காக தம் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார். ஏழைகளுடன் இணைந்து வாழ்ந்து அவர்களுக்கு சேவையாற்றினார். அவரால் விதைக்கப்பட்ட சமூகப் பணி எனும் விதை இன்று பெரும் விருட்சமாகியுள் ளமை அவரது சுயநலமற்ற பணிக்கு கிடைத்த பாரிய வெற்றியாகும். இவ்வுலகம் உள்ளவரை அன்னை தெரேசாவின் புகழ் மணம் வீசிக் கொண்டிருக்கும் என்பது திண்ணம்.
