அந்தகாரத்துக்கு இட்டுச் செல்ல தமிழ்க் கூட்டமைப்பு முயற்சி


எம். மகாதேவன்
இலங்கையில் பாராளுமன்றத் தேர்தலுக்கு இன்னும் சில தினங்களே இருக்கின்ற தறுவாயில், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேர்தல் பிரசாரங்கள் தமிழ் மக்களை மீளவும் அதல பாதாளத்துக்குள் தள்ளி விடுமோவென அச்சம் கொள்ள வைத்துள்ளன. ‘வேதாளம் மீண்டும் முருங்கையில் ஏறியது’ போலவே தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் தனது அரசியல் நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்ல ஆரம்பித்துள்ளது.
சுமார் மூன்று தசாப்தகாலமாக வடக்கு, கிழக்குத் தமிழ் மக்கள் இந்த நாட்டில் அனுபவித்த கஷ்டங்கள் எண்ணிலடங்காதவை. திரும்புமிடமெல்லாம் அழிவுகளும் அவலங்களுமாக நரகலோக வேதனையை அனுபவித்து தற்போது போர் ஓய்ந்த நிலையில் வடக்கு, கிழக்குக் தமிழ் மக்கள் அமைதிக் காற்றைச் சுவாசிக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள்.
இழந்தவைகள் ஆயிரமாயிரம். இவற்றில் விலைமதிக்க முடியாத உயிர்கள் பல்லாயிரம். இத்தகையை அவல நிலையின் சூத்திரதாரிகள் தமிழ் தலைவர்களே.
மிதவாதத் தமிழ் தலைமையும் தீவிரவாதத் தமிழ் தலைமையும் தாம் எங்கே செல்கிறோம், தமது இலக்கு என்ன, அதனை அடையவேண்டிய மார்க்கங்கள் யாவை, தமது பயணத்தில் உண்மையான நண்பர்கள் யார், பகைவர்கள் யார் என்பவைபற்றியெல்லாம் தகுந்த விதத்தில் மதிப்பிடாது ‘கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம்’ என்பது போல எவ்வித தீர்க்கதரிசனமோ ராஜதந்திரமோ இல்லாது செயற்பட்டதன் காரணமாகவே அழிவுகள், அவலங்களைச் சந்தித்ததோடு எத்திசையில் செல்வதெனப் புரியாது நிற்கின்ற நிலையும் தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது.
மிதவாதத் தலைவர்களும், தீவிரவாதப் போக்கைத் தழுவியவர்களும் விட்ட தவறுகள் எண்ணிலடங்காதவை மட்டுமல்ல. தமிழர்களது நியாயமான உரிமைகளைப் பெறும் விடயத்தில் பாரிய பின்னடைவுகளை ஏற்படுத்தியவையாகவும் இருக்கின்றன. உதவிக்கு வந்த கரங்களையும் உதறித்தள்ளி உதாசீனம் செய்த தன்மையே தமிழ் தலைமைகளிடம் காணப்பட்டது.
இத்தருணத்தில் அரசியல் ரீதியாக மட்டுமன்றி கடந்த முப்பது வருடகாலத்தில் ஏற்பட்ட அவலங்கள் மூலமாகவும் பெற்ற அனுபவங்களின் அடிப்படையில் ‘இனி ஒரு விதி செய்வோம்’ எனப் புதிய அரசியல் அணுகுமுறைகளுக்கு வழிவிடாமல் மீளவும் ‘பழைய குருடி கதவைத்திறவடி’ என்ற ரீதியில் கூட்டமைப்பு அரசியல் நடத்த முற்பட்டுள்ளமை தமிழ் மக்களது தலைவிதியை மீளவும் கேள்விக்குறியாக்கிவிட்டுள்ளது.
அண்மையில் வவுனியா சாஸ்திரி கூளாங்குளம் சித்தி விநாயகர் ஆலய முன்றலில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் உரையாற்றிய தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புத் தலைவர் இரா. சம்பந்தன், “அரசியல் தீர்வைப் பலவீனப்படுத்த அரசு முயற்சி. இச்சூழ்ச்சி வலையில் தமிழ் மக்கள் சிக்கிவிடக்கூடாது. எதிர்காலச் சந்ததியினர் நிம்மதியாக வாழ அணுமதிக்க வேண்டும்” எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
இப்பேச்சை அவதானிக்கும்போது சம்பந்தன் குறிப்பிட்டுக் கூறுகின்ற தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வுதான் யாது? அதனை எவ்வகையில் அரசாங்கம் பலவீனப்படுத்த முயலுகிறது? 
எத்தகைய நிம்மதியை எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு சம்பந்தரும் அவரது ‘கூட்டாளி’களும் பெற்றுக்கொடுக்கப்போகிறார்கள்? என்பவை முக்கிய கேள்விகளாக இருக்கின்றன.
கடந்த மூன்று தசாப்தகால யுத்தத்தின் அகோரப்பிடிக்குள் சிக்குண்டு மீளவும் தம்மை சுதாகரித்துக்கொண்டு எழுந்து நிற்க முயற்சிப்பவர்களாகவே தமிழ் மக்கள் காணப்படுகின்றனர்.
எனவே ‘பனையால் விழுந்தவனை மாடேறிமிதிப்பது’போலவே சம்பந்தரது கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன.
எதிர்காலச் சந்ததியினர் நிம்மதியாக வாழ வழியமைக்க வேண்டுமென்பதே சம்பந்தரின் கருத்தாக இருக்கின்றது.
வடக்கு, கிழக்கின் இன்றைய சந்ததியினருக்கு சம்பந்தர் தமது ‘தேவாரத்தைப்’ பாடவேண்டிய அவசியமில்லை. 
ஏனெனில் எதிர்காலத்தை நோக்கி நிற்கும் இன்றைய தமிழ்ச் சந்ததியினர் ‘யுத்தம் - அமைதி’ என்பவை குறித்து நன்கறிந்தவர்களாகவே இருக்கின்றனர்.
முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் இருந்த தமிழ் சந்ததியினரது நிலை வேறு, இன்றைய சந்ததியினரது நிலைப்பாடு வேறாகும்.
அன்றெல்லம் தமிழ்த் தலைவர் கூறியதையே ‘தாரகமந்திர’மாக தமிழ் இளைஞர்கள் ஏற்றிருந்தார்கள். 
தமிழ்த் தலைவர்களைத் தமது வழிகாட்டிகளாக ஏற்றிருந்தார்கள். எனவே அவ்வாறிருந்த ஆயிரமாயிரம் தமிழ் இளைஞர்களை தமிழ் தலைவர்கள் எவ்வாறு வழிநடத்தி தற்போது எங்கே கொண்டுபோய் விட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதை முழு உலகமும் நன்கறியும்.
நெஞ்சிலே நேர்மைத் திறனும் தீர்க்கதரிசனமும் இல்லாது, அமைதியையும் சமாதானத்தையும் நோக்கிய ஒரு தீர்வுத்திட்டத்தை ஏற்படுத்தாது, அர்த்தமற்ற பேச்சுக்களையும், நச்சுத்தனமான உணர்வலைகளையும் ஏற்படுத்தியதன் விளைவாகவே வளமாக வாழ வேண்டிய இன்னுயிர்கள் பல இளமையிலேயே கருகிப்போயின.
எனவே தமது தவறான பச்சோந்தித்தனமான சுயநலமான வழிகாட்டல்களினால் மரித்துப்போன ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் நடமாடிய பூமியிலிருந்து பேசுகிறோம் என்பதனை தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் முதலில் மனதில் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.
அரசியல் தீர்வு, சுயநிர்ணய உரிமைகள் என்ற ரீதியில் அர்த்தமற்றவற்றைத் தெரிவிக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர், தம்மால் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டு இவ்வுலக வாழ்வை நீத்த ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பற்றி இத்தருணத்திலே சிந்திக்க வேண்டியவர்களாகின்றனர்.
அப்பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களின் ஆத்மசாந்தியை மனதில் வைத்தேனும் அமைதியை நோக்கிய புதிய சிந்தனைகளை தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் முன்வைக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கின்றனர்.
ஆனால் அவர்கள் பேசுவதோ அல்லது செய்வதோ வெல்லாம்’ விடிந்தும் விடியாத’ ஒரு நிலையை ஏற்படுத்துவதாகவே இருக்கின்றது.
தமது நியாயமான அரசியல் தீர்வுக்காகக் குரல் கொடுக்கின்ற தமிழ் மக்களை அணுகும் விடயத்தில் தொடர்ந்தும் ‘கிணற்றுத்தவளைகள்’ போல தமிழ் தேசியக் கூட்மைப்பினர் இருக்கலாகாது.
அரசியல் தீர்வுகள், சமரசப் பேச்சுக்கள், மனிதாபிமானப் பிரச்சினைகள் என்பவற்றைப் பொறுத்தவரை எம்மைச் சூழவர இன்று உலகில் நடத்து கொண்டிருப்பவை பற்றி நாம் சிந்திக்கவேண்டும்.
தமது உரிமைகளுக்காகப் போராடிய மக்கள் இன்று ஆயுதங்களைக் களைந்து சமாதான வழியில் தீர்வுகளைக் கண்டுள்ளார்கள்.
பிரித்தானியாவின் வட அயர்லாந்துப் பிரச்சினை, இந்தியாவின் பஞ்சாப் பிரச்சினை என்பவை இதற்கு நல்ல உதாரணங்களாகும்.
வட அயர்லாந்தில், போராட்டத்தில் குதித்த ஐரிஸ் கெரில்லாக்கள் நீண்ட யுத்தங்கள் பயனளிக்கப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து பிரிட்டிஷ் அரசுடன் அர்த்தபுஷ்டியான பேச்சுக்களை நடத்தி இன்று தமது உரிமைகளைப் பெற்றுள்ளார்கள். இந்தியாவிற்குப் பெரும் தலையிடியைத் தந்து கொண்டிருந்த பஞ்சாப் பிரச்சினையும் சுமுகமாகத் தீர்க்கப்பட்டுள்ளது. 
சீக்கிய தீவிரவாதிகள் ஆயுதப் போராட்டத்தில் பின்னடைவைக் கண்ட நிலையில் அரசியல் தீர்வு சாத்தியமாகி பஞ்சாப்பில் தற்போது அமைதி தவழுகிறது.
சீக்கிய இனத்தைச் சேர்ந்த இந்தியப் பிரதமர் டாக்டர் மன்மோகன் சிங் இந்தியர்கள் அனைவரதும் நல்லபிமானம் பெற்ற தலைவராகவும் திகழ்கிறார்.
தென்னாபிரிக்காவில் ஒரு தீவிரவாத இளைஞராகச் சிறைசென்ற நெல்சன்மண்டேலா, சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்றதும் தென்னாபிரிக்கர்கள் அனைவருமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு பெருந்தகையாக உருவாகியிருந்தார்.
இந்நிலையில் உலகில் விடுதலைப் போராட்டங்கள், உரிமைப் போராட்டங்கள் என்பவை தொடர்பாக ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்கள் காலவோட்டத்துக்கமைவானவையாகவே இருக்கின்றன.
பல்லின, பல மத, பன்மொழிச் சமூக அமைப்பில் எந்தவொரு இனமும் தனித்து வாழ முடியாது. இன்று உலகம் பொருளாதாரமயமானதாக இராணுவக் கெடுபிடிகளை வெறுத்து ஒதுக்கியதாக இருக்கின்றது.
அரசியல் ரீதியாக இல்லாமல், பொருளாதார ரீதியாக எவ்வாறு உறவுகளைக் கொண்டிருக்கலாமென்பதையே உலக நாடுகள் சிந்திக்கத் தலைப்பட்டுள்ளன.
எமது அயல் நாடான இந்தியா கூட இன்று தனது பல்லின, பன்மொழிப்பாங்கான சூழலில் அமைதியைப் பேணி, பொருளாதார வெற்றிகளை ஈட்டி வருகிறது.
தமிழக மாநிலத்தைப் பொறுத்தவரை மறைந்த முதலமைச்சர் மூதறிஞர் சி.என். அண்ணாதுரையின் தீர்க்கதரிசனம் தமிழ் நாட்டவர்களை தலைநிமிர்ந்து தமிழர்களாகவும், அதேசமயம் இந்தியக் குடிமக்களாகவும் வாழச் செய்துள்ளது.
இத்தகைய போக்கிலேயே தமது அரசியல் நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டிய தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர், இன்று நடைமுறைச் சாத்தியமற்றவற்றையே பேசியும், செய்கையில் காட்டியும் வருகின்றனர்.
கடுமையான யுத்தத்தைக் கண்ட வடக்கு, கிழக்குப் பிரதேசத்தை அமைதிப் பூங்காவாகக் கட்டியெழுப்பக்கூடிய சூழல்கள் தற்போது காத்திரமானவையாக இருக்கின்றன.
இந்நிலையில் இந்த அமைதிச் சூழலை மேலும் பலப்படுத்தி செம்மைப்படுத்துவதா? 
அல்லது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் போன்ற தீர்கதரிசனமற்றவர்களின் பேச்சைக்கேட்டு மீளவும் குழப்பமான நிலைக்குச் செல்வதா? இது பற்றி வடக்கு, கிழக்கு மக்கள் நன்கு சிந்தித்துச் சரியான தீர்மானத்தை எடுக்க வேண்டிய சந்தர்ப்பத்தையே எதிர் வரும் பொதுத்தேர்தல் தந்து நிற்கிறது.
