பிறருடைய விருப்புக்கமைய எமது வாழ்க்கையை அமைப்பது இலட்சியங்களுக்கு பெரும் தடை


எனக்குப் பலவீனம் இருக்கிறது என புலம்புவதால் உண்மையில் எதையும் சாதிக்க முடியாது. ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் பற்றித் தெரிந்தி ருக்கும். தெரியாதவர்களுக்காக ஒரு சின்ன அறிமுகம். இயற்பியலுக்காக ஏகப்பட்ட பங்களிப்பைச் செய்தவர் அவர். அவருடைய ‘த பிரீஃப் ஹிஸ் டரி ஆஃப் டைம்’ நூல் தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகள் ‘அதிகம் விற்பனை யாகும்’ புத்தகமாக இருந்தது.
தமிழில் ‘காலம் ஒரு வரலாற்றுச் சுருக்கம்’ என வெளியான இந்த நூல் இன்றும் உலகின் சிறந்த நூல் என பாராட்டப்படுகிறது.
இவர் உடலின் பெரும்பாலான பகுதிகள் செயலிழந்த நிலையில் இருப்பவர். சக்கர நாற்காலியில் தான் வாழ்க்கை. உடல் பாகங்கள் ஏதும் அசையாது பேசுவதற்குக் கூட ஒரு கணனி வேண்டும் எனும் நிலை.
ஆனாலும் இவருடைய சாதனை களின் தாகம் மட்டும் குறையவே இல்லை. இந்த நோய் இருப்பதனால் முழு நேரத்தையும் சிந்தனையிலும், வாசிப்பிலும் செலவிடுகிறேன் என்கிறார் இவர். தன்னம்பிக்கையாக பலவீனத்தை பலமாய்ப் பார்க்க மனம் பலமாய் இருக்க வேண்டும். ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்ஸிடம் அந்த மனம் இருக்கி றது. அதனால் தான் அவர் இன்னும் பிரமிப்புடன் பார்க்கப்படுகிறார்.
ஒருவருடைய பலம் இன்னொருவ ருக்கு பலவீனமாகும். ஒருவருடைய பலவீனம் இன்னொருவருக்கு பலமாய் இருக்கும். புல்லாங்குழலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், துளைகள் இல்லையேல் அதில் இசை இல்லை. மிருதங்கத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், துளைகள் இருந்தால் அதில் இசை இல்லை. ஒவ் வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு குணாதிச யம், அடுத்தவருடன் ஒப்பிட்டு நம்மு டைய பலங்களை பலவீனமாய்க் கருதாமல் இருக்க வேண்டியது முக்கியம்.
ஜப்பானில் பத்து வயது சிறுவன் ஒருவன் இருந்தான். ஜூடோ சாம்பிய னாக வேண்டும் என்பது அவனுடைய கனவு. ஆனால் அவனுக்கு இடது கை கிடையாது. கையும் காலும் வலுவாய் இருப்பவர்களுக்கே ஜூடோ சாம்பியன் ஆவது கனவு. கையில்லாத சிறுவன் என்ன செய்வான்? பலரிடம் போனான். எல்லோரும் அவனை பரிதாபமாய்ப் பார்த்துவிட்டு திருப்பி அனுப்பிவிட்டார் கள். கடைசியில் ஒரு குரு அவனுக்கு ஜூடோ கற்றுத்தர ஒப்புக் கொண்டார்.
பயிற்சி ஆரம்பமானது, குரு ஒரே ஒரு தாக்குதலை மட்டும் அவனுக்குத் கற்றுக் கொடுத்தார். நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள் ஓடின. குரு வேறு எதையும் கற்றுக்கொடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. பையன் சோர்ந்து போனான்.
‘குருவே ஜூடோ சாம்பியன் ஆக இந்த ஒரு தாக்குதல் தெரிந்தால் மட்டும் போதாதே. வேறு எதுவும் சொல்லித் தருவீர்களா?’ என்றான்.
‘இந்த ஒரே ஒரு தாக்குதலில் நீ வல்லவன் ஆனால் போதும்’ என்றார் குரு. குரு சொல்லிவிட்டால் மறு பேச்சு ஏது? பையனும் பயிற்சியைத் தொடர்ந்தான். சம்பியன்களுக்கான போட்டி ஆரம்பமானது.
முதல் போட்டி சர்வமும் கற்றுத் தேர்ந்த எதிராளி. ஒரே ஒரு தாக்குதல் மட்டும் தெரிந்த இந்தப் பையன். போட்டி ஆரம்பமானது, எல்லோரும் ஆச்சரியப்படும் விதமாக பையன் வெற்றி பெற்றான். இரண்டாவது போட்டி. அதிலும் அவனுக்கே வெற்றி. அப்படியே முன்னேறி அரை இறுதிப் போட்டி வரை வந்தான். அதிலும் கொஞ்சம் போராடி வென்று விட்டான்.
கடைசிப் போட்டி, எதிரே இருப்பவன் பலமுறை சாம்பியன் பட்டம் பெற்றவன். ஒரு கை இல்லாத எதிராளியை பார்த்து அவனுக்கு கொஞ்சம் பரிதாப மும், இளக்காரமும், சிறுவன் சளைக்க வில்லை. போட்டி ஆரம்பமானது. முதல் சுற்றில் பையனை அடித்து வீழ்த்தினான். பையனின் நிலையைக் கண்டு பார்வையாளர்களுக்கு அதிர்ச்சி. போட்டியை நிறுத்திவிடலாமா என்கின்றனர் போட்டி நடத்துபவர்கள்.
‘வேண்டாம், சிறுவன் சண்டையிடட் டும்’ என்கிறார் குரு. இந்தப் பையனோடு போரிட இனிமேல் பாதுகாப்புக் கவசம் தேவையில்லை என எதிராளி அலட்சியமாய் வந்திறங்கினான்.
பையன் தனக்குத் தெரிந்த அந்த ஒரே தாக்குதலை பலமாய் நிகழ்த்தி னான். எதிராளி வீழ்ந்தான். பையன் சாம்பியனானான். பார்வையாளர்கள் நம்ப முடியாமல் பார்த்தார்கள். போட்டி யாளர்களுக்கு ஆச்சரியம். அந்தப் பையனுக்கே தனது வெற்றியை நம்ப முடியவில்லை. அன்று மாலை குருவின் பாதங்களில் பணிந்த அவன் கேட்டான்.
‘குருவே, நான் எப்படி இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றேன். ஒரே ஒரு தாக்குதலை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு வெற்றி பெற்றிருக்கிறேனே’ என்றான்.
புன்னகைத்தபடியே குரு சொன்னார் ‘உனது வெற்றிக்கு இரண்டு காரணங் கள். ஒன்று ஜூடோவிலுள்ள மிகக் கடுமையான ஒரு தாக்குதலை நீ கற்றுத் தேர்ந்திருக்கிறாய். இரண்டாவது இந்தத் தாக்குதலைத் தடுக்க வேண்டு மானால் எதிராளிக்கு ஒரே ஒரு வழி தான் உண்டு. உனது இடது கையைப் பிடிக்க வேண்டும். உனக்குத் தான் இடது கை கிடையாதே! உன்னுடைய அந்த பலவீனம் தான் பலமானதாய் மாறி உன்னை சாம்பியன் ஆக்கியி ருக்கிறது!’ 
குரு சொல்லச் சொல்ல பையன் வியந்தான். தனது பலவீனமே பலமாய் மாறிய அதிசயத்தை நினைத்து, நினைத்து ஆனந்தித்தான்.
நமது மனம் திறமைகளின் கடல். அதில் முத்தெடுப்பதும் நத்தையெடுப் பதும் மூச்சடக்கி நாம் மூழ்குவதைப் பொறுத்தது. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் வாழ்க்கை தனித் தனித் திறமைகளைக் கொடுத்திருக்கிறது. பல வேளைகளில் பிறர் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கி றார்களோ, அந்த வடிவமாகவே நாம் மாறிவிடுகிறோம். பிறருடைய விருப் பங்களின் படி நமது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வது நமது இலட்சி யங்களை நோக்கிய ஓட்டத்தில் வேகத் தடையாக அமைந்து விடுகிறது. பல வேளைகளில் அந்த விமர்சனங்கள் பெரும் புதை குழிகளாய் மாறி நம்மை விழுங்கி விடுவதும் உண்டு.
பல வேளைகளில் நம்மால் எதைச் செய்ய முடியாது என்பதைப் பற்றியே நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். பெரும்பாலும் அது சமூகத்தில் ஏற்கனவே நடந்து முடிந்த விசயங்களுடனான ஒப்பீடாகவே இருக்கும். பிறர் பலவீனமாய் நினைக்கும் விசயம் தான் நம்மை உலகுக்கே கொண்டு போய் சேர்க்கும் பலமான விசயமாய் இருக்கும்.
