உலகிலேயே விலை மதிப்பற்றது எது?



நாம் இறைமையை பக்திபூர்வமாக வணங்குகிறோம். ஆனால் நம் முன்னே நாம் வணங்குகிறது சக்தி தோன்றினால், என்ன கேட்பது என்று தெரியாமல் விழிக்கிறோம். பல நேரங்களில் என்ன செய்கிறோம். எதற்காகச் செய்கிறோம் என்பதே தெரியாமல், எதையோ செய்துகொண்டு இருக்கிறோம்.
‘கடவுளுடன் நேர்காணல்’ என்றொரு, இணையத் தளம்...
ஒருவன் கடவுளைச் சந்திப்பதா கக் கனவு காண்கிறான்.
‘என்னுடன் ஒரு நேர்காணலுக்கு நீ தயாரா?’ என்று கேட்கிறார் கடவுள். அதற்கு அவன், ‘உங்களு க்கு நேரமிருந்தால்...’ என்கிறான். கடவுள் சிரித்தபடி, ‘எனது காலம் வரம்பற்றது. எல்லாவற்றையும் செய்ய எனக்கு நேரமிருக்கிறது’ என்கிறார். 
அவன் கேட்கிறான்..... ‘மனிதர்களைப் பற்றி நீங்கள் ஆச்சரியப்படும் விஷயம் எது?’
‘குழந்தைகளாக இருக்கும்போது அயர்ச்சி அடைந்து, சீக்கிரம் வளரத் துடிக்கின்றனர். வளர்ந்ததும், குழந்தைகளாகவே இருந்திருக்க லாமே என ஏங்குகின்றனர். உடல் நலத்தைக் கெடுத்துக்கொண்டு பணத்தை ஈட்டுகின்றனர். பிறகு, அதே பணத்தைச் செலவழித்து, உடல் நலனை மீட்கப் பாடுபடு கின்றனர். 
எதிர்காலத்தை எண்ணி நிகழ் காலத்தை தவறவிடுகின்றனர். அதனால், அவர்கள் நிகழ்காலத்தி லும் இல்லை. எதிர்காலத்திலும் இல்லை. வாழும்போது, சாகப் போவதே இல்லை எனும் எண் ணத்துடன் வாழ்கின்றனர். இறக்கும் தருணத்திலோ, வாழவே இல்லையே என வாடுகின்றனர். மனிதர்களி டம் நான் வியக்கும் விஷயம் இதுதான்’ என்றார் கடவுள்.
அவன் மறுபடியும் கேட்டான்... ‘ஒரு தந்தையின் நிலையில் இருந்து சொல்லுங்கள். உங்கள் குழந்தைகள், வாழ்க்கையிலிருந்து கற்கவேண்டியது எதை?’
கடவுள் புன்னகைத்தார். ‘உலகிலேயே விலைமதிப்பற்றவை நம்மிடம் இருப்பவை அல்ல, நம்மிடம் இருப்பவர்கள் தான், எவரையும் எவருடனும் ஒப்பிடா மல் இருப்பதே உயர்ந்தது. பணக்காரன் என்பவன் அதிகமான பொருட்களை வைத்திருப்பவன் அல்ல. குறைவான தேவைகளைக் கொண்டிருப்பவனே. நம்மை நேசிப்பவர்களிடம் ஆழமான ரணங்களை ஏற்படுத்தச் சில நொடிகள் போதும், ஆனால் அந்தக் காயங்கள் ஆற பல வருடங்கள் தேவை.
மன்னிக்கக் கற்பதற்கு மன்னித் தலே பயிற்சி, பிறரால் மன்னிக் கப்படுவதைக் காட்டிலும் நம்மை நாமே மன்னிப்பது மிக முக்கியம். நேசிப்பதை வெளிப்படுத்தத் தெரி யாமல் நேசிக்கின்ற எத்தனையோ பேர் இருக்கின்றனர்.
பணத்தால் எல்லாவற்றையும் வாங்க முடியும். மகிழ்ச்சியைத் தவிர ஒரே பொருளைப் பார்க்கிற இரண்டு பேர் வெவ்வேறு கோணத்தில் சிந்திக்க முடியும். உண்மையான நண்பர்கள்... நம்மைப் பற்றி எல்லாம் தெரிந்த பிறகும் நம்மை நேசிக்க முடிந்தவர்கள் என்றார்.
இந்த நேர்காணல் கற்பனை யாக எழுதியதுதான் என்றாலும், இதில் உள்ள ஒவ்வொரு சொல்லிலும் நேர்மை தெறித்து விழுவதை உணரலாம். காலப் பரிமாணம் இல்லாத கடவுளுக்கு கூட, வணங்குவதற்கு நாள் குறிக்கிறோம். கடவுளே நாட்களைப் படைத்தார் என்று கூறிவிட்டு, அவற்றை நல்லவை, தீயவை என நம் வசதிக்குத் தக்கபடி தரம் பிரிக்கிறோம். 
அகன்றிருக்கும் காலத்தின் கால்களை உடைத்து, நேரமே இல்லாததுபோல் மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருக்கிறோம். குழந்தைப் பருவத்தில் முதுமைச் சுமைகளை முதுகில் ஏற்றிக் கொண்டு அவசர அவசரமாக வளர்கிறோம். வளர்ந்ததும், ‘குழந்தையாக இருந்தபோது எவ்வளவு குதூகலமாக இருந்தோம். எப்படிப் பாடித் திரிந்தோம்.. என்றெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்து, இதயம் முழுவதும் வலியால் ஒத்தடம் கொடுக்கிறோம்.
பணம் மட்டுமே வெற்றியின் குறியீடு என எண்ணி எல்லா துவாரங்களையும் அடைத்து விட்டு, பணம் வரும் ஜன்னலை மட்டுமே திறந்து வைக்கிறோம். தூக்கத்திலும் ரூபாய் நோட்டுக் களே நம் கனவுகளில் கைதட்டி ஆர்ப்பரிக்கின்றன. வலியோ, வியாதியோ ஏற்படும்போதுகூட, உடனே மருத்துவமனைக்குச் செல்ல நம் வேலைச் சுமை அனுமதிப்பதில்லை.
நம் ஒவ்வொரு நொடியையும் தங்கக் காசுகளாகவே கணக்கிடுகிறோம். நொறுங்கிய நுரையீரல், கசங்கிய கல்லீரல், இடுங்கிய இதயம், கொதிக்கும் ரத்தம், குழம்பிய மனம் ஆகியவற்றைச் சம்பாதித்து, ஈட்டிய பணத்தையெல்லாம் இவற்றைச் சரிசெய்வதிலேயே செலவிடும் பலரைப் பார்க்கிறோம். 
பணம் பாதைதான், அதுவே இலக்கு அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறவர்கள் செல்வந்தர்களாக எப்போதும் செழிக்கின்றனர். மாறாக பணமே இலக்காக மாறும்போது, அது வெறியாக மாறி, நம் கண்களைக் கறுப்புத் துணியால் கட்டிவிடு கிறது. உயரத்தில் இருந்து விழுபவர்கள், ஒரு எலும்புகூடக் கிடைக்காமல் சிதைந்துவிடு கின்றனர.
சின்ன நிகழ்ச்சி ஒன்று..
ஏழைப் பெண் ஒருத்தி, வெகுநாள் சிரமப்பட்டுச் சேர்ந்த இரண்டு வெள்ளிக் காசுகளுடன், புத்த மடாலயத்துக்குச் சென்றாள். அவளது வருத்தங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு தலைமைத் துறவியே வந்தார். அவளும் அவரிடம் வெள்ளிக் காசுகளைக் காணிக்கையாகக் கொடுத்து விட்டுச் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டு இருந்ததில் ஆறுதல் அடைந்தாள். 
விரைவிலேயே, காலம் அவளைப் பெரிய பணக்காரி ஆக்கியது. இந்த முறை, 2000 தங்கக் காசுகளுடன் மடாலயத்துக்குச் சென்றாள். அவளிடம் காணிக்கையைப் பெற துறவிப் பயிற்சியில் புதிதாகச் சேர்ந்திருந்த ஓர் இளைஞன் வந்தான். அவனிடம் அவள், ‘தலைமைத் துறவியைப் பார்க்க வேண்டும்’ என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள். வெகுநேரம் கழித்து, தலைமைத் துறவி வந்தார். 
அவரிடம் அவள், ‘இரண்டே இரண்டு வெள்ளிக் காசுகளுடன் வந்தபோது, நீங்களே வந்து பெற்றுக்கொண்டீர்கள். இப்போது 2,000 தங்கக் காசுகளுடன் வந்திருக்கிறேன். இதை வாங்கிக்கொள்ள யாரையோ அனுப்புகிaர்களே.... இதென்ன நியாயம்?’ என்று கேட்டாள்.
தலைமைத் துறவி நிதானமாகச் சொன்னார். ‘அன்று நீ கொண்டு வந்தது சொற்பத் தொகை என்றாலும் உன்னிடம் உண்மை யான ஈடுபாடு இருந்தது. இன்று பெருந்தொகையுடன் வந்திருந் தாலும், உன்னிடம் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு இல்லை. அதனால்தான் இதைப் பெற்றுக்கொள்ள நான் வரவில்லை.
ஆம் உண்மையான ஈடுபாடும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் சேரும் போது செப்புக்காசும் தங்கமாக ஜொலிக்கிறது. அதிகப் பணம் உள்ளவர்களைவிட, குறைவான தேவை உள்ளவர்களே உண்மையான செல்வந்தர்கள். ஏனெனில், இவர்கள் நிகழ்காலத் தில் தங்களை முழுமையாக நிறைத்துக்கொண்டு வாழ்பவர்கள், அவர்களால் தேநீரையும் பிரசாதம் போல் கருதிப் பருகமுடியும். கல்லாப்பெட்டியில் கவனம் வைப்பவர்களால், அமிர்தத்தைக் கூட அமைதியாக அருந்த முடியாது.
அவர்கள், அடுத்துச் செய்ய வேண்டிய செயல்களைப் பற்றியும், அதனால் கிடைக்கவிருக்கும் பணத்தைப் பற்றியுமே எண்ணிக் கொண்டு அந்த அமிர்தத் துளி களையும் நஞ்சினைப் போல் அஞ்சிக்கொண்டே அணுகுவர். எப்போதும் இன்புற்றிருக்க மனனே மகத்தானது. மகிழ்ச்சி எனும் சிகரத்தை எட்ட நமது அத்தனைத் தேவைகளையும் சுமந்துசெல்வது சிரமம்.
இன்று முழுவதும் எவரையும் நான் காயப்படுத்தவில்லை எனும் நினைப்பே நமது அன்றைய தினத்தை ஆனந்தத்தால் சலவை செய்துவிடுகிறது. சொற்களை அம்புகளாகக் கையாளுபவர்கள், ரத்தச் சுவடுகளையே ஞாபகார்த்த மாக விட்டுச் செல்கின்றனர். அவர்கள் சில மணிநேரம் தங்குகிற பூங்காக்கள் கூட ஒட்டுமொத்த மாய்ப் பட்டுப் போய்விடுகின்றன. 
உண்மையை நேசித்தால், எவர் மீதும் கோப்பப்படவே முடியாது. அப்படி வருகிற கோபமும் வருடி விடுவதுபோல் பக்குவத்துடன் இருக்கும். கோபம் என்பது களை எடுக்கிற நிகழ்வாகக் கையாளப் பட வேண்டுமே தவிர, பயிர் களையே பழிவாங்கும் குரூரத் துடன் செய்யப்படுவதாக இருக் கக்கூடாது. 
‘இப்படி இருந்தால் தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்’ என நாமாகவே எண்ணிக்கொண்டு, இப்போது இருக்கிற நொடிகளையெல்லாம் முள்ளின் நுனிகளாக மாற்றிக் கொள்கிறோம். நம் இதயம் இயங்குவதற்கும், கால்கள் நன்றாக நடப்பதற்கும், சாப்பிட்ட உணவு செரிப்பதற்கும் நாம் நன்றி சொல்வதே இல்லை. 
சுண்டுவிரலில் வலி வந்தால் கூட, அன்று உலகமே இருண்டது போல் சுண்டுவிரல் மீதே கவனம் செலுத்தும் மண்டுகளாகவே இருக்கிறோம். எல்லா நேரமும் இன்புற்றிருக்க எந்த நிபந்த னையும் தேவையில்லை. வாழ்க்கை விரித்து வைத்துள்ள வசந்த கம் பளத்தில் நடப்பதற்குச் சுலபமான வழி, நாமாகவே திணித்துக் கொண்டிருக்கும் சுமைகளில் இருந்து விடுபடுவதே! 

