வெப்பமானி எப்போது உருவாக்கப்பட்டது?


செயலுக்குரிய வெப்பமானி உடலின் வெப்பத்தை அளக்க பதினாறாவது நூற்றாண்டு முடியுமுன் இத்தாலிய வான் கணிப்பாளர் (astronomel) கலிலியோவால் (Galileo)முதன் முதலாக உருவாக்கப் பெற்றது. அது முதல் வளி வெப்பமானியாய் (airthermometer)சூட்டையும் தணிப்பையும் (heat &amp; cold) குத்து மதிப்பாக அடையாளம் காட்டிற்று. பின்பு வளிக்குப் பதிலாகச் சாராய வகையைப் பயன்படுத்தி அவர் அதனுடைய கணிப்புத் திறனை மிகுதிப்படுத்தினார்.
பெரும்பாலான வெப்பமானிகள் வேலை செய்வதற்கான கோட்பாடு என்னவெனில், ஒழுகு பொருள் அல்லது வளி பயன்படுத்தப்பட்டு வெப்பநிலை மாற்றங்கட்கேற்ப அதன் கொள்கலனாகிய கண்ணாடியை விட விரைவாக விரிவ டைந்து அல்லது குறைந்து நின்று அளந்து காட்டித் தெரியப்படுத்துவதாம்.
எனவே வண்ண ஒழுகுபொருள் குறுக லான இலேசான கண்ணாடிக் குழாய்க் குள் அமைந்து, விரிவின் வேறுபாட்டை ஒழுகுபொருள் படிப்படியான எண்ணிட்ட அளவுகோலில் எங்கு நிற்கிறது என அறிவித்து வெப்ப அளவைத் தெரிவிக் கும். ஏறுத்தாழ 1714 இல் ஜெர்மனிய அறிவியலாளர் கேபிரியல் டேனியல் பேரன்ஹீட் (Gabriel Daniel Fahrenheat) ஒரு வெப்பமானியை வடிவமைத்து முதன் முதலாகப் பாதர சத்தை (Mercury) அளக்கும் இயக்கி யாகப் பயன்படுத்தினார். 
அத்துடன் தன் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட 32 பாகையை தண்ணீர் உறைநிலை அளவாக வும் 212 பாகையை கொதிநிலை அள வாகவும் கொண்ட அளவுகோலை அறி முகப்படுத்தினார். பாதரசம் பெரும்பா லான வெப்பமானிகளில் இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஏன் எனில் பாதரசத்தின் கொதிநிலை 674 பாகை ஆகவும் கீழ் உறைநிலை – 83 பாகை ஆகவும் இருப்பதாலேயே ஆகும்.
சாராய வகை வெப்பமானி இன்றும் சில நாடுகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஏறத்தாழ 1731ம் ஆண்டில் ரேனேடே Rene de Reaumur என்ற பிரெஞ்சு இயற்கையறிவு நிபுணரால் இது கண்டு பிடிக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். அதற்கு 11 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சுவிடிஷ் வான் கணிப்பாளர் அண்டர்ஸ் செலிசியஸ் Anders Celsius) என்பவர் நூற்றியல் அளவைக் கொண்ட நூற்றியல் வெப்ப மானியை முதலாவதாகப் பயன்படுத்தினார்.

மூளையில் பதிவாகி வாட்டி வதைக்கும் சோகங்களை இரப்பர்வைத்து அழிப்பது போல அழிக்க வாய்ப்பு இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர். பழங்கால நினைவுகளை அசைபோட்டு பார்ப்பது சுகம்தான். ஆனால், சிலருக்கு அது சுமையாக அமைந்து விடுகிறது. 
கணவன், மனைவி அல்லது குடும்ப உறுப்பினர்களின் திடீர் மறைவு, காதல் ஏமாற்றம், தொழில் நஷ்டம், சொத்துகளை இழத்தல் போன்றவற்றை மறக்க முடி யாமல் சிரமப்படுகின்றனர். இது தீராத மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு தீர்வு காணும் நோக்கில் கனடா வின் மெக்கில் பல்கலையின் நரம்பியல் நிபுணர் டெரன்ஸ் காடர் தலைமையில் சமீபத்தில் ஆய்வு நடத்தப்பட்டது.
ஆய்வில் தெரியவந்தது பற்றி அவர் கூறியதாவது; தசை பாதிப்பு, விபத்து போன்றவற்றால் சிலர் கையை இழக்கின் றனர். ஆனால் கையை இழந்த பிறகு கூட சில வேளைகளில் அவர்கள் கை வலிப்பதாக உணர்கின்றனர். கை இருந்த போது ஏற்பட்ட வலியின் தாக்கம் இது கடந்து போன தகவலை மூளை அசை போடுவதால் தான், இல்லாத கைகூட அவர்களுக்கு வலிக்கிறது. 
இது மட்டுமின்றி, கடந்த கால சம்பவங்கள் சிலருக்கு நிரந் தர சோகத்தை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. இதுவும் முந்தைய ரகத்தை சேர்ந்ததுதான். புதிதாக ஒரு வலி ஏற்படும்போதோ, சோக நினைவுகளில் மூழ்கும்போதோ மத்திய நரம்பு மண்டலத்தில் பிகேஎம் kட்டா என்ற புரோட்டீன் என்சைம் அளவு அதிகரிக்கிறது. 
இதனால் நியூரான் கள் இடையே தகவல்கள் சிறப்பாக பரிமாறப்படுகின்றன. எப்போதோ வலி, சோகம் ஏற்பட்டது பற்றிய தகவல்களை மூளை அலசுகிறது. புதிய வலி, சோகத் துடன் பழைய சோகமும் சேர்ந்துகொள் கிறது. நரம்பு மண்டலத்தில் இந்த என் சைம் அளவை குறைத்தால், என்சைமை இரப்பர் வைத்து அழிப்பது போல அழித்தால் பழைய சோகங்கள், வலிகள் தாக்காது. நீண்ட கால சோகம், மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மீட்க இது நல்ல மருத்துவ முறையாக பயன்படும். இவ்வாறு காடர் கூறினார்.
