மாற்றுத்திறனாளிகளின் நலன் பேணுவதில் இலங்கையில் காத்திரமான நடவடிக்கைகள்

(நேற்றைய தொடர்)
வர்களின் உடல் நலக் கோலங்களாலும் நடத்தைக் கோலங்களாலும் சமூக மட்டத்தில் இவர்கள் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகின்றனர். அதைவிடவும் நெருங்கிய குடும்ப உறவினர்களும் கூட இவர்களை மாற்றாந்தாய் மனப்பான்மையோடு நோக்குவதுண்டு. இது முற்றிலும் தவறான அணுகுமுறையாகும். 
இவர்களது மனோநிலை பாதிக்கப்படாதவாறு இவர்களைக் கவனிக்கின்ற பொறுப்பை பெற்றார் உட்பட குடும்பத்தினர் கச்சிதமாக மேற்கொள்ள வேண்டும். சிறுவர்களாக இருக்கும் போது சிறப்பாக பேணப்படுகின்ற இவர்கள் காலம் செல்லச் செல்ல ஏனோ தானோ என்ற நிலையில் கவனிக்கப்படுகின்றனர். அல்லது புறக்கணிக்கப்படுகின்றனர். இந்நிலை மாற்றப்பட வேண்டும். கனிவோடும் கருணையோடும் காருண்ய மனப்பான்மையோடும் இவர்கள் நோக்கப்படுவது கட்டாயத் தேவையாகும்.
இதனால்தான் இவர்களை கவனிக்கவும் கல்வி புகட்டவும் அரசு பல்வேறு திட்டங்களை செயற்படுத்தி வருகின்றது. அதில் முக்கியமானதாகவும் முதன்மையானதாகவும் விசேட கல்வியைக் குறிப்பிடலாம். அரசு தனது கல்வித் திட்டத்தில் விசேட கல்விக்கான பாடவிதானத்தை உருவாக்கி அதன் மூலம் விசேட தேவையுடைய மாணவர்களை பயிற்றுவிக்கத் தேவையான அறிவையும் பயிற்சியையும் வழங்கும் பொருட்டு தேசிய கல்விக் கல்லூரிகளில் இதற்கென தனியானதொரு கற்கை நெறி செயற்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. 
இப்பயிற்சி நெறிக்கு சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்ட ஆசிரிய மாணவர்கள் இத்துறையில் விசேடமாக பயிற்றுவிக்கப்பட்டு பாடசாலைகளில் நியமிக்கப்படுகின்றனர். இதனால் ஒவ்வொரு பாடசாலையிலும் இனங்காணப்பட்டுள்ள விசேட தேவையுடைய மாணவர்களின் நலன் கருதி விசேட கல்வி அலகொன்றை பிரத்தியேகமாக உருவாக்கும் முயற்சிகள் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளன.
அரச பாடசாலைகளில் மட்டும் இதுவரை 1222 விசேட கல்வியில் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இன்னும் 3 தொகுதியினர் பயிற்சி பெற்று வருகின்றனர். இது தவிர சில தொண்டு நிறுவனங்களும் தனியார் அமைப்புக்களும் கூட ஆங்காங்கே விசேட பாடசாலைகளையும் பராமரிப்பு நிலையங்களையும் நடத்தி வருகின்றன. தற்போது நாடெங்கிலும் மாணவ மட்டத்தைச் சேர்ந்த சுமார் 52,000 விசேட தேவையுடைய மாணவர்கள் சுமார் 511 நிலையங்களில் விசேட கல்வியைப் பெற்று வருவதாக கல்வி அமைச்சின் குறிப்பொன்று கூறுகின்றது.
தமது குடும்ப கெளரவம் பாதிக்கப்படும் என்ற வரட்டு கொள்கையால் சில வசதி படைத்த மாணவர்கள் இரகசியமாகப் பராமரிக்கப்படுவதோடு பின்தங்கிய கிராமங்கள் மற்றும் குடும்பங்களிலுள்ள விசேட தேவைக்குரிய பிள்ளைகள் கவனிப்பாரற்றவர்களாக வீதிகளில் அலைவது நாம் அறியாததல்ல. எனவே தேவையுடைய அனைத்து மாணவர்களுக்கும் விசேட கல்வி வழங்குவதன் முக்கியத்துவம் பற்றிய விழிப்பூட்டலை வழங்குவது சமூக ஆர்வலர்களின் பொறுப்பாகும்.
