அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்

ஸ்கர் ஒயில்டு என்னும் எழுத்தாளர், ‘டோரியன் கிரேயின் ஓவியம்’ என்ற நாவலை எழுதி உள்ளார், அதில் வரும் கதாநாயகனின் பெயர் டோரியன் கிரே, அந்த இளைஞன் தோற்றத்தில் மிகவும் அழகாகக் காட்சி அளிப்பான். தனது தோற்றத்தைத் தானே நேசிப்பவனாக விளங்கினான்.
பேசில் ஹால்வட் என்ற ஓவியர் ஓர் அழகான இளைஞனின் தோற்றத்தை அப்படியே ஓவியமாக வரைவதற்கு டோரியன் கிரேயைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தீட்டினார். ஓவியத்தைப் பார்த்த ஹென்றி பிரபு என்பவர் டோரியன் கிரேயை நேரில் சந்தித்து உரையாடினார். அவர், வாழ்க்கை என்பது புலன்கள் சார்ந்த இன்பத்தை அனுபவிப்பதே என்று கூறினார். உடனே டோரியன் கிரேயின் மனதில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. அனுபவிப்பதே வாழ்க்கை என்று அவன் மனம் போன போக்கில் செல்ல ஆரம்பித்தான்.
சிபில்வேன் என்ற நாடக நடிகையை டோரியன் கிரே காதலித்தான். அதுவரை நாடகத்தை நேசித்த சிபில்வேனும் டோரியன் கிரேயை நேசிக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் டோரியன் கிரே, சிபில்வேனின் நடிப்பைத்தான் நேசிப்பதாகக் கூற, மனம் உடைந்த சிபில்வேன் தற்கொலை செய்து கொண்டாள். இதுவே டோரியன்கிரே செய்த முதல் தவறு. தனது இளமை மாறக்கூடாது, பேசில் வரைந்த தனது ஓவியத்திற்குத்தான் வயது முதிர்வு ஏற்பட வேண்டும் என்று டோரியன் விரும்பினான். இவ்வாறு அவனது ஓவியம் மனச்சாட்சியாகவும், தனது உடம்பை நேசிப்பவனாகவும் பாத்திரப் படைப்பு உருவாக்கப்பட் டுள்ளது. டோரியன் தவறு செய்யும் போதெல்லாம் அவனது தோற்றம் மாறவில்லை. ஆனால் ஓவியத்தின் தோற்றம் மாறத் தொடங்கியது.
சில ஆண்டுகள் கழிந்த நிலையல் ஒருநாள் ஹென்றி பிரபுவை நேரில் சந்தித்த டோரியன், தான் மனம் திருந்தி விட்டதாகவும் இனிமேல், தான் விரும்பும் பெண்ணை ஏமாற்றாமல் மணந்து கொள்ளப் போவதாகவும் கூறினான். அவ்வாறு சொல்லிய டோரியன், மிகவும் ஆவலுடன் தனது உருவ ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அது மிகவும் விகாரமாகத் தோற்றமளித்தது. டோரியன் உண்மையிலேயே மனம் மாறியிருந்தால் ஓவியம் விகாரமாக மாறி இருக்காது. பெயரளவில் நியாயம் கற்பித்துக்கொண்டு மனம் மாறிவிட்டதாகக் கூறினால் அது உண்மையான மாற்றம் இல்லை என்பதை டோரியன் உணர்ந்தான்.
டோரியன் கிரேயின் மனதில் குற்ற உணர்வு இருந்து கொண்டே இருந்தது. கடைசியில் தனது தோற்றத்தை ஓவியமாக வரைந்த ஓவியரைக் கொல்லத் துணிந்தான், கொன்றும் விட்டான். இத்தகைய குற்றங்களைத் தொடர்ந்து செய்ததால் ஓவியத்தின் பொலிவு குறைந்துவிட்டது, என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் டோரியன் கிரே மன உளைச்சலில் தவித்தான். பின்னர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கத்தியை எடுத்து ஓவியத்தின் மீது பாய்ச்சினான். அவன் இருந்த அறையிலிருந்து அலறல் வெளிப்பட்டது. வேலையாட்கள் ஓடிச்சென்று பார்த்த போது டோரியன் கிரே இதயத்தில் கத்தி பாய்ந்து இரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்து கொண் டிருந்தான். அவனது உடலும் முதுமைத் தோற்றத்தைப் பெற்று அடையாளம் காணமுடியாத அளவு உருக்குலைந்து போய் கிடந்தது. அவன் கையில் அணிந்திருந்த மோதிரத்தை வைத்தே இறந்தது டோரியன் கிரே என்று இனம் கண்டனர். ஆனால் அவனது உருவப்படமோ, ஆரம்பத்தில் வரைந்த போது எப்படி புதுப்பொலிவுடன் தோற்றமளித்ததோ அதைப் போலவே இப்போது காட்சி அளிக்கத் தொடங்கியது.
ஆஸ்கர் ஒயில்டு இவ்வாறு இளைஞனின் மன ஓட்டத்தை அருமையாகச் சித்திரித்துள்ளார். எந்தக் குற்றமும் செய்யாத போது இளை ஞனும், அவனைப் போன்ற தோற்றம் கொண்ட ஓவியமும் அழகாகவே தோன்றின. ஆனால் தனது சுக போகத்திற்கு மனசாட்சியை விலை கொடுக்கத் துணிந்தான் டோரியன் கிரே. நிலையற்ற உடம்பு நிலையாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதி வாழ்வது தவறு என்பதை உணர்த்தும் வகையில் நாவல் அமைந்திருந்தது.
லியனாடோ டாவின்சி என்ற உலகப் பிரசித்தி பெற்ற ஓவியர் வரைவதற்கு எத்தகையவர்களை மாதிரியாக தேர்ந்தெடுத்தார் என்பது குறித்து பல்வேறு கருத்துகள் நிலவுகின்றன. அவர் தனது புகழ்பெற்ற ‘கடைசி இரவு உணவு’ என்ற ஓவியத்தை வரையப் பல சவால்களை எதிர்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
டாவின்சி, நன்மையைப் பிரதிபலிக்க இயேசு கிறிஸ்துவைப் போல தோற்றமளிக்கும் நபரைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று கருதினார். அதேபோல தீமையை பிரதிபலிக்க யூதாஸ் போன்ற தோற்றம் அளிப்பவரை மாதிரியாகத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினார். ஒருநாள் மாதா கோவிலில் இசைத்துக் கொண்டிருந்த குழுவினரில் ஓர் இளைஞனின் தோற்றம் கள்ளங்கபடமற்ற புனித தோற்றத்தைப் பிரதிபலிப்பதாக இருப்பதை அவர் கண்டார்.
உடனே அந்த இளைஞனை மாதிரியாக வைத்து டாவின்சி ஓவியம் தீட்டினார். அமைதியும் சாந்தமும் அந்த இளைஞனின் முகத்தில் குடியிருந்ததால், இயேசுநாதரைப் போன்ற தோற்றத்தை வரைய உதவியதற்கு நன்றி தெரிவித்தார்.
அதன்பின் மூன்றாண்டுகள் கழிந்து விட்டன. ஆனால் டாவின்சியால் யூதாசின் மாதிரியாக கொடூரமான தோற்றம் உடைய ஒருவரை இனங்காண முடியவில்லை. ஒருநாள், இளம் வயதிலேயே முதிர்ச்சியான தோற்றத்தைப் பெற்ற குடிகாரன் ஒருவன் சாக்கடைக்கு நடுவே விழுந்து கிடப்பதை அவர் பார்த்தார். கிழிந்த ஆடைகளுடன் ஒருவகை கொடூரமான முகத்தோற்றம் கொண்டு அந்த மனிதனைத் தனது உதவியாளர்களின் உதவியால் கொண்டுவரச் செய்து ஓவியமாகத் தீட்டினார். அந்த ஓவியம் கருணையின்மை, பாவம், அகங்காரம் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் யூதாஸ் போன்று தோற்றமளித்தது.
ஓவியத்தை டாவின்சி வரைந்து முடித்தபோது போதையிலிருந்து தெளிவு பெற்ற அம்மனிதன் தான் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரைச் சந்தித்ததை நினைவுகூர்ந்தான். ஆம், அவன்தான் மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பு கள்ளங்கபடமற்ற இளைஞனாக ஆலயத்தில் இசைத்தவன்.
&#39;அடுத்தது காட்டும் பளிங்குபோல் நெஞ்சம் கடுத்தது காட்டும் முகம்&#39; 
என்ற குறளின்படி மனதில் எண்ணும் எண்ணங்களுக்கும், தோற்றத்துக்கும் உள்ள தொடர்பைக் காண முடிகிறது.
தூய எண்ணங்கள் குடியேறிய மனதை வெளிப்படுத்தும் முகம் மாசற்றது. அதே முகம் தீய எண்ணங்களைத் தாங்கும்போது பொலிவை இழந்துவிடுகிறது. ஆகவே வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவை ஒரே நிலையில் இருக்கும்போதுதான் வாழும் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கிடைக்கிறது.
வாழ்க்கையின் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றி புலனடக்கத்துடன் தூய சிந்தனையை துணையாகக் கொண்டு செயல்பட இளைஞர்கள் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது வாழ்க்கை நிரந்தர மகிழ்ச்சியை அளிப்பதாகவும், ஆக்கபூர்வமானதாகவும், வல்லமை உடையதாகவும் அமையும் என்பதில் இருவேறு கருத்துகளுக்கு இடமில்லை.
