நாம் நன்றியுணர்வுடன் வாழ்கின்றோமா?


நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், உலகில் பிறரைச் சார்ந்துதான் வாழ்கிறோம். முகம் தெரியாத எத்தனையோ பேர், தினமும் நமக்கு உதவி செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.
காலையில் எழுந்ததும் நாம் உபயோகிக்கும் பற்பசை துவங்கி, தேநீர் முதற்கொண்டு பல பொருட்களை உருவாக்கியவரையும் அதற்காக உழைத்தவரையும் நமக்குத் தெரியாது. தாய், தந்தை நம்மைப் பெற்று வளர்த்தனர். உற்றார், உறவினர் உதவி செய்தனர். அதெல்லாம் இல்லை... நாமாகவே உயர்ந்திருக்கிறோம் என்று நினைத்தாலும் நமக்கு நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பலரும் உதவி புரிந்துள்ளனர். உதவி வருகின்றனர். இதை மறக்கவோ மறுக்கவோ முடியாது.
மண்டபங்களுடன் கூடிய பழைமையான பெரிய கோயில்களைப் பார்க்கிறோம். இறைவனை வழிபட தேவைப்படுவது சிறிய சந்நிதிதான் என்றாலும், வழிபட வரும் பக்தர்களுக்கு வசதியாக பெரிய மண்டபங்கள் எழுப்ப வேண்டும் என்று எவருக்கோ தோன்றியிருக்கிறது. பெருமழையிலும் வெள்ளத்திலும், வீடுகள் இடிந்துவிட்ட நிலையிலும்... நூற்றாண்டுகளாக, மக்கள் கோயிலைத்தான் தங்குமிடங்களாகக் கருதி தஞ்சம் அடைகின்றனர்.
நடந்த களைப்பு தீர மர நிழலில் சிறிதுநேரம் இளைப்பாறும் போது, இந்த மரத்தை நட்ட கைகளுக்கும், நீர் ஊற்றி வளர்த்த கைகளுக்கும், கரியமில வாயுவை உள்ளிழுத்து சுத்தமான பிராண வாயுவை வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் மரத்துக்கும்... நாம் நன்றி செலுத்த வேண்டிய பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகிறது.
பொது இடங்களில் பேனா முதலான சிறு பொருட்களைக் கொடுத்ததற்காக அல்லது உட்கார இடம் கொடுத்ததற்காக நன்றி கூறுகிறோம். மனிதப் பிறவியைக் கொடுத்ததற்காக கடவுளுக்கும் நாம் தினமும் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.
காலை மாலை என எந்த வேளையில், எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் தாய், தந்தை மற்றும் குரு ஆகியோரை நினைப்பது நமது பண்பாடு. வேதம் கற்கும் மாணவன் நாள்தோறும் எத்தனையோ முறை ஸ்ரீகுருப்யோநம என்று குருவுக்கு தனது வணக்கத்தைத் தெரிவிக்கிறான். இப்படிப்பட்ட தெய்வீகம் நிறைந்த பாரம்பரியத்தை கலாசாரத்தை அளித்த முன்னோருக்கு நாம் என்ன செய்து விட்டோம்? எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
மகான்கள் அனைவரும் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பாராமல் நமக்கு அருள்புரிகிறார்கள். காரணம் ஏதுமின்றி இயல்பிலேயே அவர்கள் கருணை நிரம்பியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
இக்கட்டான காலத்தில் ஒருவர் செய்த சிறிய உதவியையும் மறக்காமல் இருப்பது உயர்ந்த தெய்வீகமான பண்பு, உள்ளத்தில் வைத்திருக்கும் நன்றியுணர்ச்சி காகிதங்களால் சுற்றப்பட்டு கொடுக்கப்படாத பரிசுப் பொருள் போன்றது. நன்றியுணர்ச்சி என்பது உள்ளத்தில் இருந்தால் மட்டும் போதாது. 
வாக்கிலும் செயலிலும் வெளிப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் அது முழுமை பெறுகிறது. சொற்களில் வெளிப்படுத்தும் நன்றியும் உண்மையானதாக இருக்க வேண்டும். இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து வர வேண்டும்.
உண்மையான நன்றியுணர்ச்சியுடன் கூடியவர்கள், எண்ணங்களையும் நெகிழ்ச்சியான சொற்களையும் விட தங்களது செயல்களின் மூலம் நன்றியை வெளிப்படுத்துவார்கள். எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, அவர்கள் செய்யும் உதவி மிகுந்த பயனைக் கொடுக்கத்தான் செய்கிறது.
வாழ்க்கையில் மிக உயர்ந்த நிலையை தான் அடைந்துவிட்ட போதும், இன்றும் குறைந்த வசதிகளுடன் செயல்படும் தனது கிராமத்துப் பள்ளியின் வளர்ச்சிக்கு உதவி செய்யும் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள்.
இறந்து போன தந்தை தன் மகனுடன் பேசுவது போன்ற ஒரு கவிதை எப்போதோ படித்தது....
நீ பிறந்த போது ஒரு தென்னங்கன்று வைத்தேன்
உன்னை உணவூட்டி வளர்த்தேன்
இருவரும் வளர்ந்தீர்கள்
நீ வேலை பார்க்க வெளிநாடு சென்றாய்
தென்னைமரம் வளர்ந்து தன் இளநீரைக் கொண்டு
என் தாகம் தணித்தது
என் இறுதிநாட்கள் நெருங்கியபோதும் 
நீ வரவில்லை
என்மீது ஈமொய்த்தபோது நீ வருவது குறித்து
யோசிப்பதாக ஈமெயில் அனுப்பினாய்
தென்னைமரம் தன் கீற்றுக்களைத் தந்து
என் இறுதிப் பயணத்துக்கு பாடை தந்து உதவியது.
நன்றி மறவாமல் இருத்தல் நமது கடமை. கற்றவர் கூட்டத்தில் முன்னிலையில் இருக்கும்படி, மகனுக்கு சிறந்த கல்வியறிவைத் தந்து அவனைச் சான்றோன் ஆக்குவது தந்தையின் கடமை. ‘இவனை மகனாகப் பெறுவதற்கு இவன் தந்தை என்ன தவம் செய்தாரோ?’ என்று பிறர் நினைக்கும் வண்ணம் வாழ்வது மகனின் கடமை. இந்த இரண்டு இடங்களில் திருவள்ளுவர், ‘தந்தை மகற்கு ஆற்றும் நன்றி, மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும் உதவி’ என்றே குறிப்பிடுகிறார்.
உதவிகள் மூன்று வகை. நம்மைச் சுற்றியுள்ள எத்தனையோ பேருக்கு நம்மால் செய்யக்கூடிய, பலவிதமான உதவிகள் தேவைப்படுகின்றன. ஒரு மாணவனுக்கு சீருடை, ஒருவரது மேற்படிப்புக்கு பரிந்துரைக் கடிதம், தெரிந்த மருத்துவரிடத்தில் ஒரு சில வார்த்தைகள்... என உதவி கேட்டு நம் முன் எத்தனையோ கரங்கள் நீண்டிருக்கின்றன. அலட்சியத்தாலோ, சோம்பலின் காரணமாகவோ உதவி செய்யாமல் இருப்பவர் பலர். விபத்தில் சிக்கி, விழுந்து கிடப்பவரைத் தூக்கவே யோசிக்கும் கூட்டம் பெருகிவிட்டது.
பெரியோர்கள், தாம் செய்த உதவிக்கு பிரதி பலனை எதிர்பார்ப்பதில்லை. உதவி செய்யக் கிடைத்த வாய்ப்பையே பயனாகக் கருதுகிறார்கள். பிறருக்கு வழங்க வேண்டியது நமது கடமை என்ற உணர்ச்சியுடன் நாமும் உதவி செய்ய வேண்டும். காரணம் இல்லாமல் செய்த உதவி, சரியான காலத்தில் செய்த உதவி, பலனை எதிர்பார்க்காமல் செய்த உதவி ஆகிய மூன்று விதமான உதவிகளும் அளவிட முடியாத அளவுக்கு பெரியவை.
காரணம் இல்லாமல் ஒருவர் செய்த உதவியை அறிந்து நன்றியோடு இருத்தல் உயர்ந்த பண்பாகும். துரியோதனனிடம் இறுதிவரை நன்றி மறக்காது இருந்தான் கர்ணன். கிணற்றில் இருந்த தேவகுருவின் மகனைக் காப்பாற்றினான் யாயாதி தி}யி}. காலத்தினால் செய்த இந்த உதவிக்கு அவன் தன்னையே அர்ப்பணம் செய்தான்.
ஒருவர் கோடீஸ்வரனாக இருந்தாலும், சரியான நேரத்தில் உரியவருக்கு இரத்தம் வழங்கி, அவரது உயிரைக் காப்பாற்றுவதே காலத்தினால் செய்த நன்றி, அது மிகப் பெரியதாகும்.
கடினமான யாத்திரையின் போது குடிக்க நீர் தந்து உதவுதல், பணத்துக்காகக் கஷ்டப்படும்போது செய்யும் சிறு உதவி ஆகியவையும் காலத்தினால் செய்யப்படும் உதவிதான். அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், காலத்தைக் கருத்திற்கொண்டு அதை மிகப் பெரிது என்றே எண்ண வேண்டும். இக்கட்டான சூழ்நிலையில் செய்த சின்ன உதவியையும் மறக்கக் கூடாது.
தினை அளவு உதவிசெய்தாலும், அதன் பயன் பனை அளவுக்கு உயர்ந்து நிற்கிறது. பெரியோர், சிறிய உபகாரத்தையும், பெரிய உபகாரமாகக் கொள்வர். ஒரு காலத்தில், எவரோ கொடுத்த சிறு தொகையை முதலீடாகக் கொண்டு ஒருவர் முன்னேறி இருக்கலாம். இதை மனதில் கொண்டு அதே அளவுக்கு பதிலுதவி செய்யவேண்டும் என்று பொருள் அல்ல. உதவி பெற்றவர் தனது தகுதியைப் பொறுத்து? அதைவிட அதிகமாகவே செய்ய வேண்டும்.
கடல் கடந்து சென்று, திரும்பி வந்து, ‘கண்டேன் சீதையை’ என்று தன் முன் குதித்த ஆஞ்சநேயரைப் பார்த்தார் ராமபிரான். எப்பேர்ப்பட்ட உதவி! இதற்கு அயோத்தி சாம்ராஜ்ஜியத்தை கொடுத்தால் ஈடாகுமா... மூவுலகத்தைக்கொடுத்தால் ஈடாகுமா என்றெல்லாம் யோசித்து, எதுவும் ஈடாகாதுஎன்று நினைத்து, தனது நன்றியை வெளிப்படுத்த அவரை ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டார் ராமர்.
உதவியைப் பற்றி சுருக்கமாகக் கூற வேண்டுமென்றால் பிறர் உங்களுக்குச் செய்த உதவியை மறக்காதீர்கள். 
பிறருக்கு நீங்கள் செய்த உதவியை அந்த நொடியே மறந்துவிடுங்கள். ஒருவர் நமக்குச் செய்த நன்மையை நினைவில் கொள்ளுதலும், செய்த தீமையை மறந்து விடுதலும் சிறந்த அறம்! நன்றி மறத்தல் மிகப் பெரிய பாவம் என்று அறிவுரை நூல்கள் அறிவுறுத்துகின்றன.
எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம்உய்வில்லை செய்நன்றி கொன்றமகற்கு
என்கிறார் திருவள்ளுவர்.
எதிர்பார்ப்புகளையும் கெளரவத்தையும் உள்ளத்தில் சுமந்து கொண்டு செய்வது உதவி அல்ல! வியாபாரம், நாம் செய்த உதவியை நாமே மறப்பதுதான், நமக்கு நாமே செய்து கொள்ளும் பெரிய உதவி!
உதவி செய்யும் போது ‘உனக்கெல்லாம் உதவ வேண்டியிருக்கிறது என் தலைவிதி என்று எண்ணாமல் இன்முகத்துடன் உடனடியாகச் செய்யவேண்டும். 
பிறருக்கு நாம் செய்ததை எண்ணி புலம்பிக்கொண்டே இருக்கக்கூடாது. பலருடைய பிரச்சினையே இதுதான். ‘நான் அன்று அவனுக்கு அவ்வளவு உதவி செய்தேனே! இன்று பெரிய ஆளானதும் என்னைத் திரும்பிக்கூட பார்க்கலையே...’ என்ற ஆதங்கம், செய்த உதவியை அலங்கோலப் படுத்துகிறது. இது போன்ற ஆதங்கங்களை எண்ணங்களை கடவுளின் அருளால் மகான்களின் ஆசியால் வெற்றி கொள்ள வேண்டும்.
செய்த உதவி தகுந்த பலனை அளிப்பதற்கு, இறையருள் கொடுப்பவர் செய்யும் உதவி, பெறுபவரின் திறமை, உழைப்பு என எத்தனையோ விஷயங்கள் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. இவை யாவற்றையும் மனதில் கொண்டு தாய், தந்தை, குரு, இறைவன், ரிஷிகள், மகான்கள் ஆகியோரையும் உதவி செய்தவர்களையும் மறவாமல் நினைவில் கொண்டு செய்நன்றி மிக்கவர்களாக வாழ்வாங்கு வாழ்வோம். 
