அறத்தின் வழியில் பயணிக்கிறோமா?

வாழ்வின் பிற்காலத்திலும், இந்த உலகை விட்டுச் சென்ற பிறகும் புண்ணியம்தான் கரன்ஸி என்ற உண்மை பலருக்குப் புரிவதே இல்லை.
அறியாமை, கவனக்குறைவு, சோம்பேறித்தனம் ஆகியவற்றால் அறத்தை மறந்து விட்டுவிடுவதுதான், நாம் மன அமைதி இழந்து தவிப்பதற்குக் காரணம்.
பேராசை பிடித்த ஒருவன் சாகும் தருணத்தில் என்னுடைய சொத்தையெல்லாம் நானே எடுத்துக் கொண்டு செல்வேன் என்று பிதற்றினான். அவன் இறந்த பிறகு அவனை சவக்குழியில் இடும் முன்பு, அவன் மனைவி ஒரு நீளமான பழுப்பு நிற என்வெலப் கவரை கொண்டு வந்து அதற்குள் வைத்தாள். 
“என்ன இது?” என்று அருகில் இருந்தவர்கள் கேட்க, “தான் சம்பதித்ததையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு செல்வேன் என்று சொன்னார். அவரின் கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது என் கடமை அல்லவா? அதைத்தான் செய்தேன்” என்றாள். 
“அவர் கோடிக் கோடியாக அல்லவா சம்பாதித்தார்! அத்தனையும் இந்தச் சிறிய உறைக்குள் எப்படி அடங்கும்?” என்று மற்றவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்க, “எல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து மொத்தமாக ஒரு ‘செக்’ எழுதிப் போட்டிருக்கிறேன். அங்கு சென்று மாற்றிக் கொள்ளட்டும்” என்றாள்.
அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க மற்றதுபொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணைஎன்கிறார் திருவள்ளுவர்.
இறந்த பின் எது நம்மொடு வரும் என்று தெரியாமல், ‘ஆவியை விட்டாலும் சாவியை விடேன்’ என்று சிலர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘இறந்த உடலை எரியூட்டி விட்டு உறவினர் சென்றுவிடுவார்கள். மனிதன் செய்த பாவ புண்ணியம் மட்டுமே அவனைப் பின் தொடங்கிறது’ என்கிறது சாஸ்திரம்.
“வசதியாக இருக்கிறேன். ஆனால் நிம்மதியாக இல்லை” இந்தப் புலம்பல் நாள்தோறும் நம் செவிகளில் விழுந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. வாழ்வின் புறவசதிக்கும் நிம்மதிக்கும் தொடர்பு இல்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்வதற்குள் வாழ்க்கையே முடிந்து விடுகிறது.
நமக்கு மன அமைதியையும் சமுதாயத்துக்கு நன்மையையும் தரக்கூடிய சிந்தனை சொல், செயல் அனைத்தும் அறம் என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகிறது. அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் நமக்குப் பொதுவாக நாட்டம் இருப்பதில்லை. அதனால்தான் ‘அறம் செய்ய விரும்பு’ என்றார் ஒளவையார். ‘அறன் வலியுறுத்தல்’ என்றொரு அதிகாரம் இயற்றினார் திருவள்ளுவர். சிறப்பீனும் செல்வமும் ஈனும் அறத்தினூங்கு ஆக்கம் எவனோ உயிர்க்கு.
றத்தைக் கடைப்பிடிப்பதால் என்ன கிடைக்கும் என்று கேட்டால், ‘அறம் மோட்சத்தை வழங்கும்’ என்கிறார். வள்ளுவர். ‘மோட்சம் இருக்கட்டும். இந்த வாழ்க்கைக்கு அறத்தால் ஏதேனும் பயன் உண்டா?’ என்று நாம் கேட்போம்தானே? அது தெரிந்துதான் ‘உலக வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருள்களையும் குறைவில்லாது வழங்கியே தீரும்’ என்கிறார் வள்ளுவர். 
அத்துடன், ‘உயிர்களுக்கு நற்செயல்களைக் காட்டிலும் நன்மையைத் தரக் கூடியது வேறு என்ன இருக்கிறது?’ எனக் கேள்வியும் எழுப்புகிறார்.
முடிந்தவரை நற்செயல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னால், “எங்களிடம் என்ன கொட்டியா கிடக்கிறது? யாராவது பணக்காரர்களிடம் சென்று சொல்லுங்கள், சுவாமி” என்று சொல்பவர்கள் உண்டு. பாரதியாருக்கு நம் மக்களின் சிந்தனை தெரிந்திருக்கிறது. கல்விச்சாலைகள் அமைக்க மக்களிடம் கோரிக்கை விடுக்கையில்,
‘நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர்நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்அதுவு மற்றவர் வாய்ச் சொல் அருZர்’என்று பாடுகிறார்.
“நல்லதுக்கே காலம் இல்லை. நல்லவர்கள் எவ்வளவு துன்பப்படுகின்றனர் தெரியுமா? என்னையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். எவ்வளவு நல்லது செய்திருப்பேன்” என்று தொடங்கி, சென்ற நூற்றாண்டிலிருந்து தாங்கள் செய்த வற்றையெல்லாம் மூச்சுவிடாமல் பட்டியலிட்டே பலர் காலம் தள்ளுகின்றனர்.
நாம் எதற்காக நற்செயல்களைச் செய்கிறோம் என்று ஒரு சுய ஆராய்ச்சி செய்து கொள்ளுதல் அவசியம். ஒரு சிறிய பேனாவை தானம் கொடுத்துவிட்டு தனக்குப் பெரிய கட்-அவுட் வைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள்.
உள்ளத்தில் ஆசைகளும் எதிர்பார்ப்பும் ஊற்றெடுக்க பதவிக்காகவும் புகழுக்காகவும் அறச் செயல்களைச் செய்பவர்கள் இருக்கின்றனர். இவர்களது எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றங்களைச் சந்திக்க காற்றுப்போன பலூனாய், ‘நல்லதுக்கே காலம் இல்லை’ என்று புலம்பிக் கொண்டிருப்பார்கள்.
மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தரன்ஆகுல நீர பிற என்கிறார் திருவள்ளுவர்.
‘நான் நற்செயல்களைச் செய்வது என் மனத் தூய்மைக்காக என் சந்தோஷத்துக்காக!’ என்று நினைப்பவர்கள் அறச் செயல் புரியும் போதே ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கின்றனர். அவர்களுக்குப் பிறரது பாராட்டெல்லாம் வெறும் போனஸ்தான்!
“உலகம் முழுவதற்கும் அறமே அடிப்படை. அறவழியில் நடப்பவரையே மக்கள் நாடிச் செல்கின்றனர். அறத்தால் ஒருவன் பாவத்தைப் போக்கிக்கொள்கிறான். அறத்தில் எல்லாம் நிலைபெறுகிறது” என்கிறது வேதம். அறம் செய்வதை ஒத்திப் போடக்கூடாது. வாழ் நாட்களை வீணாக்காமல் இன்றே, இப்பொழுதே விழிப்பு உணர்வுடன் அறத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
பணத்தினாலும் பிற உலகப் பொருட்களாலும் நாம் அனுபவிக்கும் இன்பமெல்லாம் உண்மையில் இன்பம் போன்று தோற்றமளிக்கும் துன்பங்களே! அறவாழ்வினால் வருவதே உண்மையான இன்பம், மற்றதெல்லாம் இன்பத்தையோ புகழையோ தருவதில்லை.
அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம்புறத்த புகழும் இலஎன்று அறிவுறுத்துகிறார் வள்ளுவர்.
உணர்ச்சிவசப்படாமல், அறிவுபூர்வமாக ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தால், நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டியது அறமே எனும் பேருண்மை விளங்கும். மனத்தை வசப்படுத்த எளிமையான, அருமையான, உறுதியான உபாயம் அறவாழ்க்கையே ஆகும். அறவாழ்வு தனிமனிதனுக்கும், சமுதாயத்துக்கும் பேரமைதியைத் தரவல்லது.
பேராசையை நீக்கி, திருப்தியைப் பழகுதல் அறம், கோபத்தை நீக்கி, பொறுமையைக் கைக் கொள்ளுதல் அறம், பொருட்பற்றை நீக்கி, வாரி வாரி வழங்கப்பழகுதல் அறம்.
குழப்பத்தை நீக்கி, அறிவுநூல்களின் துணை கொண்டு பகுத்தறிவை முறையாக வளர்த்துக் கொள்ளுதல் அறம், கர்வத்தை நீக்கி, பணிவைக் கடைப்பித்தல் அறம், பொறாமையை நீக்கி, எல்லோரையும் மனம் திறந்து பாராட்டுதல் அறம்.
மனதுக்கு வலிமை சேர்ப்பது அறம், மனதுக்கு தூய்மையை அருள்வது அறம், மனதுக்கு அமைதியை அள்ளித் தருவது அறம், மெய்ப்பொருளை அறிவதற்கு உரிய தகுதியை மனதுக்கு அளிப்பது அறம்.
அறத்தைக் கடைப்பிடிப்போம். மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆவோம். அறத்தால் வரும் இன்பத்தை உணர்வோம். நிறைவான நிம்மதியில் நிலைத்திருப்போம்.
