நேர்மையுடன் பணிபுரியும் குறிக்கோளுடன்அரசியலுக்குள் நுழைந்த மக்கள் தலைவன்

அமரர் டி. ஏ. ராஜபக்ஷ ஞாபகார்த்தப் பேருரை 
கலாநிதி அமல் குணசேன...- 
அதிசங்கைக்குரிய மல்வத்து அஸ்கிரிய பிடங்களின் மகாநாயக்க தேரர்களை முதன்¨யாகக் கொண்ட மகா சங்கைக்குரியவர்களே, சனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ அவர்களே, அம்மையாரே கெளரவ அமைச்சரவையை உள்ளிட்ட சிறப்பு அதிகாரிகளே, நண்பர்களே
இந்த உன்னதமான அரச சபையொன்றில் மிகவும் தனித்துவமான ஒரு ஞாபகார்த்தப் பேருரையினை எமது நாட்டின் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த தேசியத் தலைவரொருவருக்காக ஆற்ற எனக்கு கிடைத்த இந்த அளப்பரிய வாய்ப்பு பெருமிதம் அளிக்கின்றதெனவும் அதி உன்னதமான பாக்கியம் எனவும் நான் கருதுகிறேன். 
இந்த ஞாபகார்த்தப் பேருரை நிகழ்த்தும் பொறுப்பினை தயைகூர்ந்து என்னிடம் ஒப்படைத்த எமது சனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ அவர்களுக்கு மதிப்புக்கலந்த நன்றியை முதற்கண் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 
மேலும் இதற்காக முனைந்து செயலாற்றிய டி. ஏ. ராஜபக்ஷ மன்றத்தின் தவிசாளர் பேராசிரியர் பீ. டபிள்யூ. ஏபாசிங்ஹ அவர்களுக்கும் அவ்வமைப்புக்கும் அடுத்ததாக எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
எனது உரையைத் தொடங்க முன்னர் இத்தகைய ஒரு தருணத்திற்கு உசிதமான சான்றோர் கருத்தொன்றினை மேற்கோள் காட்டுவது சாலவும் பொருந்துமென நான் கருதுகிறேன் ‘ஏதேனுமொரு நாடு அல்லது தேசம் உன்னதமானதும் உயிர்த்துடிப்பு மிக்கதாகவும் கருதப்படுவது அந்த நாடு அல்லது தேசத்தில் இருந்து நீங்கிச் சென்ற இன்றேல் மரணித்துள்ளவர்களுக்கு காட்டுகின்ற நன்மதிப்பும் நேசமும் குறைவின்றி நிலவும் வரை மாத்திரமே’
இன்று இந்த விமரிசையான சபையில் நாமனைவரும் ஈடேற்றுவது அத்தகைய மகத்தான மனிதப் பண்பினைத்தான் என நான் புதிதாகக் கூற வேண்டியதில்லை. 
இந்த உன்னதமான மரபினை இலங்கை வாசிகளான எம்மைப்போல் மதிப்புடனும் மிகுந்த பயபக்தியுடனும் ஈடேற்றுகின்ற மக்கட் பிரிவு உலகில் வேறொரு நாட்டில் உள்ளதா எனும் சந்தேகம் எமக்கு எழுகின்றது- அத்துடன் 45 வருட காலமாக தொடர்ச்சியாக இந்த உன்னதமான ஞாபகார்த்த வைபவத்தை தமது அன்புத் தந்தையாருக்காக குறைபாடுகள் ஏதுமின்றி நேர்மையாக ஈடேற்றுகின்ற இத்தகைய பிள்ளைகள் இந்த நாட்டின் அரசுக்குப் பொறுப்பாக விளங்குவதும் இலங்கை வாசிகளான நாங்கள் அனைவரும் பெற்றபாக்கிய மாகும். ஏனைய உலக மக்களுக்கும் எடுத்துக்காட்டாகும். நாம் வாழும் நிகழ்கால உலகில் பிறிதொரு நாட்டில் இத்தகைய மரபினை சிந்தித்துப் பார்ப்பதுகூட கடினமானதாகும்.
எமது ஜனாதிபதியவர்கள், அவர்களுடைய பாரியார், அவரது அன்புச் சகோதரர்களை முதன்மையாகக் கொண்ட உள்நாட்டையும் வெளிநாடுகளையும் சேர்ந்த பெருந்திரளானோர் இன்று பெருமதிப்புடன் நினைவுகூர்கின்ற உன்னத மனிதனரான டீ. ஏ. ராஜுபக்ஷ அவர்கள் எமது நாட்டில் வசித்த முன்மாதிரியான சொல்லின் பொருளுக்கு அமைவான எளிமையான மற்றும் நேர்மைக்குணம் பொருந்திய, நல்ல மனித பண்புகள் கொண்ட மக்கள் தலைவராவார். 
வெறுமனே தமது கிராமப் பிரதேசத்திற்கும் பரவலாக நாட்டுக்கும் நேர்மையாக சேவையாற்றும் உயரிய குறிக்கோளுடனேயே அவர் அரசியலில் பிரவேசித்தார். பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் அவர் பிறந்த கிருவா பத்துவ உள்ளிட்ட றுஹுணு பிரதேசத்திற்கு எவ்விதமான சேவையும் இடம்பெறவில்ல¨ என்பதால் அந்த நிர்க்கதியுற்ற விவசாயிகளுக்கு ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பினையும் அவர்கள் படுகின்ற துன்பங்களையும் அவர் நன்கு உணர்ந்தார். 
இன்று நாமனைவரும் மிகுந்த மதிப்புடனும் பயபக்தியுடனும் நினைகூர்கின்ற தொன் அல்வின் ராஜபக்ஷ அவர்கள் றுஹுணு விவசாயப் பெருமக்கள் படுகின்ற துன்பங்களைத் துடைத்தெறிந்து நியாயமான மனித உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொடுத்து அவர்களின் எதிர்கால எதிர்பார்ப்புக்களை ஈடேற்றிக் கொடுப்பதற்கான வழி சமைப்பதை அடிப்படைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டே அரசியல் துறையில் காலடி எடுத்து வைத்தார். 
அவர் பற்றிய நிறைவான அறிமுகமொன்று இதற்கு முன்னர் எமக்கு கிடைத்த போதிலும் டி. ஏ. ராஜபக்ஷ அவர்களிடம் அப்போது இருந்த ஏனைய அரசியல் தலைவர்கள் மத்தியில் முனைப்பாகத் தெரிந்த பண்புகள் சிலவற்றையேனும் மிகவும் சுருக்கமாகக் குறிப்பிட வேண்டியது அவர் பிறந்த இடமான வீரகெட்டிய புத்தியாகம பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த எனக்கு உரிய கடமையாக விளங்குகின்றது.
திரு. டி. ஏ. ராஜபக்ஷவிடம் விளங்கிய மிக உத்தமமான பண்பு தனது மக்களுடன் ஒன்றுசேர்ந்து அவர்களில் ஒருவராகத் திகழந்தமையாகும். அவர் தனது பிரதேச மக்களைப் பிரிந்து தான் பெற்ற சிறப்புரிமைகள் காரணமாக உயர் மட்டத்தில் வாழ, அவர்களிடமிருந்து விலகி பலம்பொருந்திய ஆளுமையினை போலியாக வளர்த்துக்கொள்ள விரும்பிய தலைவராகவோ அரசியல் பிரதிநிதியாகவோ விளங்கவில்லை. அம்பாந்தோட்டை மாவட்டத்தின் கிருவாபத்துவுக்கு சொந்தமான மெதமூலனவும் அதனைச் சார்ந்த அடிமைத்தனமற்ற பிரதேசமும் அவர் விரும்பிய நிலப்பரப்பாக அமைந்தது. 
சுற்றுச் சூழலில் வசித்த கிராமவாசிகள் அன்றாடம் உட்கொண்ட உணவே அவரது உணவாகவும் விளங்கியது. அவர்கள் பேசிய மொழி அவர் மதிப்பளித்த மொழியாக அமைந்தது. 
அவர்களின் இன்ப துன்பங்களும் சமமானவையாகவே விளங்கின. பொதுக்களுக்கும் அவருக்கும் இடையில் நெருங்க முடியாத இடைவெளி காணப்படவில்லை. -ஸி@&gt;!u றூற்றாண்டில் எமது நாட்டில் இருந்த அரசியல் தலைவர்கள் மத்தியில் இத்தகைய நன்னெறிமிக்க ஒரு சில தேசிய வீரர்களே இருந்தனர். திரு. டி. ஏ. ராஜபக்ஷவும் அவரது சிரேஷ்ட சகோதரனான திரு. டி. எம். ராஜபக்ஷவும் இத்தகைய ஒருசிலர் மத்தியில் முன்னணி வகித்த இருவராவார்.
குறிப்பாக றுஹுணு கிருபாபத்துவவில் பிரித்தானிய பேரரசு ஆட்சியினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த மக்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் கல்விசார் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து அனைத்துவிதமான நிவாரணங்களையும் வழங்க அவர் தது வாழ்நாளின் இறுதிவரை பேராடினார். கி. பி. 1936 இல் தனது சகோதரனான திரு. டி. எம். ராஜபக்ஷ அரச கழகத்தில் பிரவேசித்த ஆண்டில் இருந்து இளம் டி. ஏ. ராஜபக்ஷ இலங்கைக்கு சுவராஜ்யம் மற்றும் பூரண சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் இயக்கத்தில் பிரவேசித்தார். 
அக்காலகட்டத்தில் பிரித்தானியர் ஆட்சிக்கு எதிராக கிளர்ந்தெழுந்த கலாநிதி என். எம். பெரேரா, திரு. பிலிப் குணவர்தன, டாக்டர் விக்ரமசிங்க, யாழ்ப்பாண வாலிபர் அமைப்பில் இருந்து சேர்ந்த நடேசர் ஐயர் ஆகியோர் ஏற்பாடு செய்த கூட்டங்களில் எதிர்ப்பு பேரணிகளில் திரு. டி. எம். ராஜபக்ஷவுடன் இளைஞரான டி. ஏ. ராஜபக்ஷ அவர்களும் கலந்துகொண்டார். 
ஆங்கில மொழியை அரச நிர்வாகத்தின் ஒரே மொழியாக சட்டமாக்கியிருந்தமையை மாற்றியமைத்து சிங்கள மற்றும் தமிழ் மொழிகளை அரச கரும மொழிகளாக அங்கீகரிக்குமாறு இந்த வாலிபர் சங்கம் கோரிக்கைவிடுத்து பிரித்தானிய அரசாங்கத்திற்கு எதிராக பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. 
1937 ஆம் ஆண்டில் திரு. என். எம். பேரேராவினதும், திரு. பிலிப் குணவர்த்தனவினதும் தலைமையில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட மாபெரும் கூட்டத்திற்கு கிருவாபத்துவில் இருந்து பங்குபற்றியோர் திரு. டி. எம். ராஜபக்ஷவும் அவரது சகோதரரான திரு. டி. ஏ. ராஜபக்ஷ ஆகிய இருவருமேயாவர்.
றுஹுணு பிரதேசத்திற்கு குறிப்பாக அம்பாந்தோட்டை கிருவாபத்துவுக்கு கல்வி வசதிகளை வழங்க அவர் மேற்கொண்ட விடாமுயற்சி பற்றி விசேடமாக குறிப்பிடல் வேண்டும். மாத்தறை, பெலிஅத்த, வலஸ்முல்ல, மித்தெணிய ஆகிய மிகப்பெரிய கிராமப் பிரதேசங்களில் அரசாங்கப் பாடசாலைகளை நிறுவ பிரித்தானிய அரசாங்கத்திடமிருந்து எவ்விதமான அங்கீகாரமும் கிடைக்கவில்லை. 
ஆரம்ப மட்டப் பாடசாலைகள் சில தொடங்கப்பட்டிருந்தாலும் அப்பிரதேசப் பிள்ளைகளுக்கு சிறந்த கல்வியைப் பெற்றுக் கொள்ளும் அளவுக்குப் போதியளவு பாடசாலைகள் இருக்கவில்லை. இத்தேவைப்படானது ஓரளவுக்கேனும் முல்கிரிகல மற்றும் தெவுந்தரவில் இருந்த பிரிவெனாக்கள் ஊடாகவே ஈடேற்றப்பட்டு வந்தன. 
இப்பிரதேசத்திற்கு அரசாங்கப் பணத்தில் பேணி வரப்படுகின்ற ஓரிரு பாடசாலைகளைப் பெற்றுக் கொள்ள முதலில் திரு. எம். ராஜபக்ஷவும் பின்னர் திரு. டி. ஏ. ராஜபக்ஷவும் பெரும் போராட்டம் நடத்தினார்கள். 1943 ஆம் ஆண்டில் (சனவரி) தொடங்கப்பட்ட வீரகெட்டிய மத்திய மகா வித்தியாலயமும் 1943 நவம்பர் மாதத்தில் தொடங்கப்பட்ட திக்வெல்ல மத்திய மகா வித்தியாலயமும் இந்த முயற்சியின் பெறுபேறுகளாகும்.
அப்போது அம்பாந்தோட்டை மாவட்டத்தில் நிர்வாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பிரித்தானிய முவர்களும் அக்கால உத்தியோகத்தர்களும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்த கிராமவாசிகளை நவீன நாகரீகத்தில் சரிவர பிரவேசிக்காத மக்கட் குழுக்களாகவே கருதினார்கள். லெனாட் வுல்ப் போன்ற ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் அவர்கள் நிர்வகித்த கிருவாபத்துவை ‘பெத்தேகம’ என முன்னேற்றமடையாத காட்டுப் பிரதேசமாக சித்தரித்துள்ளார்கள். 
எனினும் திரு. டி. ம். ராஜபக்ஷவும், திரு. டி. ஏ. ராஜபக்ஷவும் பிரித்தானிய அரச சபைக்கு அடிக்கடி கூறிவந்த விடயம் அப்போது கல்வித் துறையில் முன்னணி இடம்வகித்த கொழும்பு றோயல் கல்லூரி, புனித தோமஸ் மற்றும் புனித பீற்றர்ஸ் ஆகிய கிறிஸ்தவ பாடசாலைகளில் கல்வி பயின்று கொண்டிருந்த மாணவர்களை விஞ்சி செல்லும் அளவுக்கு திறமை படைத்த மாணவர்கள் தமது பிரதேசத்தில் உள்ளார்கள் என்பதும் அவர்களுக்கு முறையான கல்வி வசதிகளை வழங்க பிரித்தானிய அரசாங்கம் தயங்குவது அநீதியான மனிதாபிமானமற்ற கொள்கை என்பதே.
தமது பிரதேச பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலக் கல்வியை வழங்க, விஞ்ஞானம் தொடர்பான உயர் கல்வியை வழங்க அத்துடன் அதற்கு அவசியமான விஞ்ஞான ஆய்வுகூடம், உபகரணங்கள் மற்றும் பட்டதாரி ஆசிரியர்களை வீரகெடடிய மத்திய மகா வித்தியாலயம் போன்ற பாடசாலைகளுக்குப் பெற்றுக்கொடுக்க இவர் மேற்கொண்ட முயற்சியை விளங்கிக் கொள்ள அவர் பாராளுமன்றத்தில் விடுத்த கோரிக்கைகளையும், பிரேரணைகளையும் வாசித்துப் பார்க்க வேண்டும். 
இன்று இந்த டி. ஏ. ராஜபக்ஷ ஞாபகார்த்தப் பேருரையை நிகழ்த்தும் எனக்கு கல்வித் துறையில் மேல்நோக்கி நகர்வதற்கு அவசியமான பலம்பொருந்திய பின்னணியைத் தயாரித்து, சுய திடசங்கற்பம் மற்றும் திறமைகளை விளங்கிக்கொண்டு அதனை முன்னெடுத்துச் செல்ல வீரகெட்டிய மத்திய மகா வித்தியாலயம் மூலமாக அமைத்துக்கொடுக்க இவர்களின் ஈடிணையற்ற சேவையினாலேயே இயலுமாயிற்று.
இந்த ஒப்பற்ற பண்புமிக்க அரசியல்வாதியை நான் 1957 ஆம் ஆண்டளவிலேயே முதன் முதலாக சந்தித்தேன் என்று கூறமுடியும். அப்போது நான் வீரகெட்டிய மத்திய மகா வித்தியாலயத்தின் தரம் ஐந்தில் கல்வி பயின்று கொண்டிருந்த புலமைப்பரிசில் பெறுநராக விளங்கினேன். நாம் தங்கியிருந்த விடுதியில் அவரது இளைய மகனான சந்திரா ராஜபக்ஷவும் தங்கி இருந்தார். 
அவருடன் மாணவர்களாகிய எங்களுக்கு நெருக்கமான நட்பு நிலவியது. மகனான சந்திரா ராஜபக்ஷவைப் பார்க்க திரு. ராஜபக்ஷவும் அவரது பாரியாரும் மாதம் ஒரு தடவை அல்லது இரண்டு தடவைகள் எமது விடுதிக்கு வருவது வழமையாகும். அவ்வாறு வருகின்ற அனைத்துச் சந்தர்ப்பங்களிலும் சந்திராவுக்கு கொண்டு வந்த இனிப்புப் பண்டங்கள், பிஸ்கற் முதலியவற்றில் எமக்கும் ஒரு பங்கு கிடைத்தது. 
ஒரு சனிக்கிழமையோ ஞாயிற்றுக்கிழமையோ இத்தம்பதிகள் எமது விடுதிக்கு வந்தவேளையில் அங்கு உள்ளே குழுமியிருந்த எம்மனைவருடனும் மிகவும் அன்பாகவும் கருணையுடனும் பேசி சுகநலம் விசாரித்து மகனுக்கு கொண்டுவந்த இனிப்புப் பண்டங்களின் ஒரு பகுதியையும் பகிர்ந்தளித்தார்கள். 
இவ்விதமாக வருகைதந்த ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அவரும், அம்மையாரும் எம்மீது எமது பெற்றோர்கள் காட்டுகின்ற விதத்திலான கவனிப்பையும் கருணையையும் பொழிந்தார்கள். 
ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரை, அமைச்சரொருவரை மற்றும் அத்தகைய உயர்வான ஒரு பிரபுவை எனது வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த முதலாவது தருணம் அதுவே. அவர் எம்மோடு இதயமான வார்த்தைகளைப் பேசி ‘இந்த பிள்ளைகள் நன்றாகப் படித்து மேலே போகவேண்டும். ஆங்கில மொழியை நன்றாகக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்’ என அறிவுரை கூறியது எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது.
