ஊழலுக்கு எதிரான ஐக்கிய நாடுகள் சமவாயமும்அரச உறுப்பாண்மைகளின் கடப்பாடுகளும்

(கடந்த வாரத் தொடர்)

UNCAC உடைய உறுப்புரை 15 பொது அலுவலர்கள் இலஞ்சம் பெறுதலை குற்றம் ஒன்றாக பிரகடனப்படுத்தி அக்குற்றத்தைத் தண்டிப்பதற்குரிய சட்ட ஏற்பாடுகளை உறுப்பு நாடுகள் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற கடப்பாட்டை சுமத்துகிறது. 
		
		- இலங்கை திறந்த பல்கலைக்கழகம்.
இங்கு பொது அலுவலர் ஒருவருக்கு முறையற்ற நன்மை அல்லது இலாபம் ஒன்றைத் தருவதாக உடன்படுதல் / வழங்குதல் / வாக்குறுதி வழங்குதல் குற்றமாகும். மேலும் பொது அலுவலர் இங்கு குறிப்பிட்ட முறையற்ற நன்மையை/ இலாபத்தை ஏற்றுக்கொள்ளல் (நேரடியாக / மறைமுகமாக) மூலம் தமது அலுவலக கடமைகளை புரிய தவறுதல் மூலம் குற்றம் ஒன்றை புரிகின்றார்.
UNCAC உடைய உறுப்புரை 16 வெளிநாட்டு பகிரங்க அலுவலர்கள் மற்றும் பகிரங்க சர்வதேச நிறுவனங்களின் அலுவலர்களை பற்றிய ஏற்பாடுகளை கொண்டுள்ளது. இதற்கமைய ஒவ்வொரு உறுப்புநாடும், வேண்டுமென்றே ஒரு வெளிநாட்டு பகிரங்க அலுவலருக்கு முறையற்ற இலாபத்தை வழங்குதல் / வழங்கி வாக்குறுதி அளித்தல் ஆகிய செயற்பாடுகளில் ஒரு நபர் ஈடுபடுதலைக் குற்றமாக கருதுகின்றது.
இதேபோன்று சர்வதேச நிறுவனங்களில் கடமைபுரியும் அலுவலர்களிடம் இவ்வாறு றிறையற்ற செயல்களை மேற்கொண்டு அவர்களது அலுவலக கடமைகளை முறையாக புரிய இடைஞ்சலை ஏற்படுத்துதல் குற்றச் செயல் ஒன்றாகும். எனவே உறுப்புநாடுகள் இச்சமவாயத்திற்கு வலுகொடுக்கும் வகையில் தத்தமது நாட்டில் சட்டங்களையும், உரிய நிறுவனங்களையும் உருவாக்குதல் கடப்பாடு ஒன்றாகும்.
உறுப்புரை 17 பகிரங்க சொத்து ஒன்றினை பொது அலுவலர் ஒருவர் கையாடல் செய்வதை பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. பொதுச் சொத்துக்களை நிர்வாகம் செய்யும் பொறுப்பு பகிரங்க அலுவலரிடம் வழங்குகின்ற போது அதனை நம்பிக்கையுடனும், பொறுப்புடனும் நிர்வகித்தல் வேண்டும். நிர்வாக அதிகாரிகள் பொதுச் சொத்துக்களை தம்முடைய தனிப்பட்ட / சொந்த தேவைகளுக்காக கையாடல் ஆகாது. 
இச்செயல் சர்வதேச ரீதியில் குற்றம் ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளதுடன் குற்றச் செயல் ஒன்றாகும். உறுப்பு நாடுகள் தத்தமது நாட்டு சட்டங்களில் இச் செயலைக்குற்றச் செயலாக்க வேண்டும். 
(இலங்கை சட்டம் இவ்வேற்பாட்டை கொண்டுள்ளது) உறுப்புரை 18 நிர்வாக நடவடிக்கையில் உள்ள ஆட்கள் மீது பிரபல செல்வாக்குகளை பயன்படுத்துதல் உறுப்புரை 19 நிர்வாக அதிகாரிகள் பொது கடமைகளை துஷ்பிரயோகம் செய்வதன் மூலம் ஊழல் விவகாரங்களில் ஈடுபடுத்தி நாட்டு நிர்வாகத்தில் சீர்கேடுகளை விளைவித்தல் தொடர்பாக அதனைத் தடுக்கும் முகமாக சட்டங்களை ஆக்க வேண்டும் என்ற கடப்பாட்டை விதிக்கின்றது. 
மேலும் உறுப்புரை 20- பொது அலுவலர்கள் சட்ட முரணான வகையில் முறையற்ற இலாபம் அடைய தலை தடைசெய்வது பற்றி குறிப்பிடுகிறது. 
முறையற்ற இலாபம் என்பது பொது அலுவலருடைய சொத்துக்களில் அசாதாரணமான அதிகரிப்பு ஒன்று ஏற்படுதல் ஆகும். இவ்வாறான அசாதாரண அதிகரிப்பு ஏற்படுகின்ற போது பொது அலுவலர் பொதுச்சொத்துக்களை தமது சொத்துக்காக மாற்றியுள்ளார் என்ற நியாயமான சந்தேகம் ஒன்று எழக்கூடும். இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் தான் முறையற்ற வகையில் சொத்து குவிக்கவில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் பொறுப்பு குற்றம் சாட்டப்பட்ட பொது அலுவலகரை சாரும்.
ஏற்கனவே உறுப்புரை 15-20 வரையிலும் பொது அலுவலர்களுடைய இலஞ்சம் மற்றும் ஊழல் விவகாரங்கள் பற்றியே UNCAC உடைய ஏற்பாடுகளை பார்த்தோம். இதேபோன்று தனியார் துறைகளிலும் ஊழல் மற்றும் இலஞ்ச விவகாரங்கள் நடைபெறுவது நாம் அனைவரும் அறிந்தவிடயம். 
UNCAC உடைய உறுப்புரை 21 தனியார் துறையில் கடமையாற்றுபவர்களுக்கு எவரேனும் ஆட்கள் இலஞ்சம் வழங்கி பொருளாதார, நிதி மற்றும் வர்த்தக நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் செயலை குற்றச்செயலாக்க வேண்டும் எனவும், அதேபோன்றும் இலஞ்சம் பெறும் அத்தகைய தனியார் துறையை சார்ந்த ஊழியர்கள் குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் குறிப்பிடுகிறது.
இதுவரை அவதானித்த உறுப்புரைகளை தொகுத்து நோக்குகின்ற போது இலஞ்சம் மற்றும் ஊழல் ஆகிய விடயங்கள் பொது மற்றும் தனியார் ஆகிய இரு துறைகளுக்கு பொதுவான ஒரு விடயமாக இருந்து வருகின்றது. உறுப்புரை 22 தனியார் துறையினர் பணிபுரியும் ஊழியர்கள் வேண்டுமென்றே சொத்துக்களை பொருளாதார, நிதி அல்லது வர்த்தக நடவடிக்கைகளுக்காக கையாடலை மேற்கொள்வதை அரச உறுப்பு நாடுகள் குற்றச்செயலாக்க வேண்டும் என குறிப்பிடுகின்றது.
இவற்றை தவிர நமது சமூகத்திலே குற்றச் செயல்கள்/ சட்டவிரோதமான செயல்கள் மூலமாக பெரும் அளவு பணப்புழக்கம் இருப்பதை நாம் அறிவோம். சட்டங்களை புறக்கணித்து அதிக இலாபம் / பணம் சேர்க்கும் நோக்கில் பல்வேறு விதமான சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றமை சமூகத்திற்கு சாபக்கேடாக அமைகிறது. 
UNCAC உடைய உறுப்புரை 23 குற்றச் செயல்களின் மூலம் பெறப்படுகின்ற பணத்தை / சொத்துக்களை உடைமை கொள்ளல், பயன்படுத்துதல் அல்லது அத்தகைய நடவடிக்கைகளில் பங்குபற்றுதல் சதித்திட்டத்தில் ஈடுபடுதல், முயற்சித்தல், குற்றச் செயலுக்கு அனுசரணை வழங்குதல் என்பவற்றினை குற்றச் செயலாக்க வேண்டும்.
இல. 5, -2006ம் ஆண்டு பணதூய்தாக்கல் தடை செய்யும் சட்டத்தின் கீழ் இக்குற்றம் கையாளப்படுகிறது. இதனைப்பற்றி பின்பு விரிவாகப் பார்ப்போம்.)
இந்த உறுப்புரையில் கூறப்பட்ட நோக்கங்களுக்காக சட்டம் உள்நாடு மற்றும் வெளிநாடு ஆகிய இரண்டு எல்லைகளையும் பிரதிபலிக்க கூடிய வகையில் கூறப்பட்டு குற்றச் செயல்களை தடை செய்யும் சட்டங்களை ஆக்க வேண்டிய கடப்பாடு அரச உறுப்பாண்மைகளுக்கு உண்டு.
எவ்வாறாயினும் நாட்டு எல்லையை விட்டு வெளிநாட்டு எல்லைக்குள் குற்றச் செயல் ஒன்று நடைபெறின், குறிப்பிட்ட குற்றச் செயலானது நடைபெற்ற நாட்டில் அச்செயலை குற்றமாக்கக் கூடிய சட்டம் ஒன்று இருத்தல் அத்தியாவசியமான தேவைப்பாடு ஆகும். ஒவ்வொரு உறுப்பு நாடும் இங்கு குறிப்பிட்ட உறுப்புரையில் சொல்லப்பட்ட செயல்களை குற்றங்களாக பிரகடனப்படுத்தி சட்டங்களின் பிரதிகளை வெளிப்படுத்துவதுடன் ஐக்கிய நாடுகள் சபை செயலாளருக்கு அனுப்பி வைத்தல் வேண்டும்.
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட குற்றச் செயல்களை தமது அறிவுக்கு எட்டிய வகையில் நடைபெறுகின்ற போது அவற்றை உரிய அலுவலருக்கு/ நிறுவனங்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டிய கடமை எமக்குண்டு. எனினும் இத்தகைய சூழ்நிலைகளை கையாள்வது மிகவும் சிரமமான விடயமாக இருந்து வருகின்றது. 
ஏனெனில் குற்றச் செயல்களை ஒரு நபர் அறிவிக்கின்றவிடத்து அல்லது அதற்குத் தேவையான சாட்சிகளை வழங்குகின்ற போது அந்நபர் மீது உடல் ரீதியான பலாத்காரம்/ அச்சறுத்தலைவிடுப்பதன் மூலம் குற்றச் செயல்களை உரிய முறையில் விசாரணை செய்யும் நடைமுறைக்கு இடைஞ்சலை ஏற்படுத்துவர். மேலும் ஆவணச்சான்றுகளை அழிப்பதற்கும் போலி சாட்சிகளை ஏற்பாடு செய்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் முறையான விசாரணை நடைபெறாது மேலும் இத்தகைய அச்சறுத்தல் ஒரு நபருக்கு மாத்திரமின்றி முழு சமூகத்திற்கு விடுக்கப்படுகின்றது.
இத்தகைய சூழ்நிலையில் எவரும் தாம் முன்வந்து சாட்சிகைள வழங்க வரமாட்டார்கள். எனவே இத்தகைய நீதியை தடைசெய்யும் செயல்களை வேண்டுமென்றே புரிகின்ற போது அவற்றை குற்றச் செயல்களாக ஆக்க வேண்டும். அத்துடன் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், சாட்சிகளுக்கும் உரிய பாதுகாப்புகளும் உத்தரவாதங்களும் அளிக்கப்பட வேண்டும் (Witness and Victim Protection) சாட்சிகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடைய பாதுகாப்பு என்பது வெறுமனே சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுடன் மாத்திரம் தொடர்புறவில்லை. 
மாறாக அவர்களை தங்கியிருக்கின்ற குடும்ப அங்கத்தவர்களையும் சேர்த்தே கருதப்பட வேண்டும். உதாரணமாக பொலிஸ் அதிகாரி ஒருவர் இலஞ்சம் வாங்கியதாககீ எனும் நபர் தகவல் வழங்குகையில் அவருடைய தகவல் இரகசியமாக பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். எனினும் இவர் நேரடியான சாட்சியாக வருமிடத்து நீதியான விசாரணை மேற்கொள்ளும் போது குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை தண்டிப்பதில் இவருடைய சான்று முக்கிய இடத்தை வகிக்கின்றது. 
குறிப்பிட்ட கீ எனும் நபர் நீதிமன்றில் சாட்சியளித்தால் அவரையோ அல்லது அவரை சார்ந்த குடும்ப அங்கத்தினர்களோ கடத்தப்படலாம். கொலை அச்சுறுத்தல் விடுக்கப்படலாம். எனவே பாதிக்கப்படுபவர்களின் உயிர்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை அரசு ஏற்க வேண்டும். அல்லாவிடில் ஒரு குற்றவாளி தாண்டிக்கப்படும் அதேவேளை பலபேருடைய உயிர்கள் பறிக்கப்படும். இவ்வுறுப்புரையை (25) உறுப்புரை 32 உடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கலாம். 
உறுப்புரை 25 நீதியான விசாரணையில் ஏற்படுத்தப்படும் தடைகளையும் 32 சாட்சிகள், பாதிக்கப்பட்டோர் நிபுணர்களை பாதுகாக்க அரசு எவ்வகையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும் என்பதனை எடுத்துக் கூறுகின்றது. இதன் பிரகாரம் தகவல்களை வழங்கியவர்களின் அடையாளங்கள், பெயர் விபரங்களை இரகசியமாக பாதுகாத்தல் வேண்டும். 
நேரடியாக நீதிமன்றில் தோன்றி சாட்சியம் வழங்காது தொடர்பாடல் தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்தி சான்றுகளைப் பெறுதல், உதாரணமாக Vலீனீio தொடர்பு மூலம் சாட்சிகளை வழங்குவதன் மூலம் சாட்சிகள், நிபுணர்களுடைய உடல் ரீதியான பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் கடப்பாட்டை அரசு கொண்டுள்ளது. 
மேலே குறிப்பிட்ட நபர்களை வேறு இடங்களில் நாடுகளில் அழைத்துச் சென்று வைப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை ஏனைய நாடுகளுடன் இணைந்து உடன்படிக்கைகள் மூலமாக மேற்கொள்ள வேண்டும். சமவாயத்தின் உறுப்புரை 33 குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் தொடர்பான விபரங்களை அளிக்கும் நபர்களை பாதுகாக்கப்படும் பொருட்டு சட்டங்களை ஆக்க வேண்டும் என குறிப்பிடுகிறது. 
எனினும் இங்கு அவதானிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான விடயம் என்னவெனில் உறுப்புரை 32 அரசு மீது கட்டாய கடப்பாட்டை சுமத்துகிறது. அதாவது காட்சிகள் நிபுணர்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான சட்டம் அத்தியாவசியமானதாகும். எனினும் உறுப்புரை 33 அத்தகைய கடப்பாட்டை அரசு மீது சுமத்தவில்லை. இலங்கையில் உறுப்புரை 32 இனை அமுல்படுத்தும் வகையிலான சட்டம் ஒன்று இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
உள்நாட்டில் நியாயமான விசாரணை நடாத்துவதற்கு பொதுமக்கள் அரசுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கல் வேண்டும். அதேபோன்று ஊழல் மற்றும் மோசடிகளை விசாரிக்கம் பொருட்டு உள்நாட்டில் நிறுவப்பட்ட நிர்வாக மற்றும் நிதி நிறுவனங்களுக்கு இடையில் ஒத்துழைப்பு அவசியமாகும். அல்லாவிடில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நியாயமான நட்டடையோ. பரிகாரங்களையோ பெற்றுப்கொள்ள இயலாது. மேலும் அரசின் மீது மக்களுக்கு இருக்கக் கூடிய நம்பிக்கை இழக்கப்படும்.

கடந்த பகுதியிலே, உறுப்பாண்மை நாடுகள் தத்தமது நாட்டின் அடிப்படை சட்ட முறைமைகளுக்கு அமைய குற்றங்களாக ஆக்கப்பட வேண்டிய ஊழல் மற்றும் இலஞ்சம் தொடர்பான செயல்களையும், வெளிநாட்டில் எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளையும் பற்றி பார்த்தோம். சமவாயத்தின் அத்தியாயம் 4 சர்வதேச நாடுகளுக்கு இடையிலான ஒத்துழைப்பை பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. 
உறுப்பு 44 இன் பிரகாரம் ஒரு நபர் வேற்று நாட்டு எல்லைக்குள் குற்றம் ஒன்று புரிகின்ற விடத்து அக்குற்றம் குறிப்பிட்ட நபர் வசிக்கின்ற நாட்டிலும், குற்றம் புரியப்பட்ட நாட்டிலும் குற்றச் செயல்களாக இருக்கின்றனவா, அத ற்குரிய தண்டனைகள் எவை, எவ்வாறு எந்த நாட்டு சட்டத்தின் கீழ் தண்டிக்கப் படலாம் ஆகிய விட யங்களில் சட்ட உதவி, குற்றம் சாட் டப்பட்ட வரை விசாரணைக்காக ஒப்படைத்தல் என்பன பிரதான இடங்களை வகிக்கின்றது. நாடுகளுக்கு இடையில் சட்ட உதவிகளை வழங்கும்.
செயற்பாட்டில் பின்வரும் 
விடயங்கள் உள்ளடங்குகின்றன.
* ஆட்களிடம் இருந்து கூற்றுக்களையும், சான்றுகளையும் பெறுதல்.
* நீதி விசார¨ணைக்கு தேவை யான ஆவணங்களை தயார் செய்தல்.
* சொத்துக்களை சுவீகரித்தல், பறிமுதல் செய்தல்.
* பொருட்களையும், தேவையான இடங்களையும் பரீட்சித்தல்.
* தேவையான அரசாங்க, வங்கி, நிதி, கூட்டுறவு மற்றும் வியாபார பிரிவுகள் தொடர்பான ஆவணங்களின் மூலம் பிரதிகளை வழங்குதல், மேலே குறிப்பிட்ட இவ்விடயங்கள் தொடர்பான உரிய தகவல்களை ஒரு நாட்டின் தகுதிவாய்ந்த அதிகாரசபை மற்றைய நாட்டின் அதிகாரசபைக்கு வழங்க வேண்டும். இவ்வாறு வழங்கப்படும் தகவல்கள் இரகசியமாக பேணப்படல் வேண்டும். நாடுகளுக்கு இடையிலான சட்ட உதவிகளை வழங்கும் பொருட்டு இருபடை ஒப்பந்தங்கள் ஏலவே கைச்சாத்திடப்பட்டிருத்தல் வேண்டும். அதாவது இரு நாடுகளுக்கு இடையில் குற்றவியல் விடயங்களில் மேலே குறிப்பிட்ட தகவல்களையும் ஆவணங்களையும் வழங்குவதற்கான சட்ட ரீதியான ஆவணம் ஒன்று இருத்தல் அத்தியாவசியமானதாகும்.
