மறைந்து போன தமிழ் நூல்கள்

லைச்சங்கம் இடைச் சங்க காலத்தில் பாண்டி நாட்டின் தென் பகுதியில் இருந்த சில நிலப்பகுதிகள் பெரிய கடற்கோள்களி னால் மறைந்துவிட்டன. அப்போது அப்பகுதியில் இருந்த ஏட்டுச் சுவடிகளும் மறைந்து போயின.
&#39;ஏரண முருவம் யோகம் இசை கணக் 
கிரதம் சாலம்
தாரண மறமே சந்தம் தம்பநீர் 
நிலமு லோகம்
மாரணம் பொருளென் றின்ன 
மானநூல் யாவும் வாரி
வாரணம் கொண்ட தந்தோ 
வழிவழிப் பெயரு மாள...&#39;
என்னும் செய்யுள், கடல் பெருக்கெடுத்தப் பாண்டிய நாட்டின் பகுதியை அழித்த போது முதற் சங்க இடைச் சங்க நூல்கள் மறைந்து போனதைக் கூறுகிறது.
வேறு காரணங்களால் சில நூல்கள் மறைந்தன. அக்காலத்தில் அச்சுப் புத்தகங்கள் இல்லாத முக்கிய காரணமாகும். அச்சுப் புத்தகங்கள் அக்காலத்தில் இருந்திருந்தால், அப்புத்தகங்கள் பிரதிகள் பலரிடம் பல ஊர்களில் இருந்திருக்கும். அச்சுப் புத்தகங்கள் இல்லாத அக்காலத்தில் நூலின் பிரதிகள், மிகச் சிலவே இருந்தன. அச் சில பிரதிகள் நீர், நெருப்பு, சிதல் முதலிய காரணங்களால் மறைந்தும், அழிந்தும் போயின. இவ்வாறு மறைந்து போன நூல்கள் பல சமயப் பகை காரணமாகவும் பல ஏட்டுச் சுவடிகள் மறைந்து போயின. தமிழ் நாட்டிலே முற்காலத்தில் செழித்துப் பரவியிருந்த பெளத்த ஜைன மதங்கள் பல சமய நூல்களைக் கொண்டிருந்தன. அந்த மதங்கள் பிற்காலத்தில் குன்றிப் போய் மறைந்த போது அச் சமயங்கள் இருந்த நூல்களும் மறைந்து போயின. ஆதரிப்போர் இன்றி பல நூல்கள் காணாமல் போயின. அம்மதத்தவர் அல்லாத ஏனைய மதத்தவர், சமயப்பகை காரணத்தால் அந்த வேறு மத நூல்களைப் போற்றாமல் விட்டனர்.
குண்டலகேசி சித்தாந்தத் தொகை, திருப்பதிகம், புத்த ஜாதகக் கதைகள் முதலிய பெளத்த நூல்களும், ஜைன, இராமாயணம், வளையாபதி, கிளிவிருத்தம், எலி விருத்தம், சாந்தி புராணம், மல்லிநாதர் புராணம், நாரத சரிதை, பிங்கல கதை, வாமன் அகதை, பிங்கல்கேசி, அஞ்சன கேசி, காலசேகி, தத்துவ தரிசனம் முதலிய ஜைன சமய நூல்களும் இவ்வாறு மறைந்து போன நூல்கள் என சரித்திரக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன.
சமயப் பகைமையினால் சில பல நூல்கள் அழிந்தன. மூடக் கொள்கையால் மூட நம்பிக்கையால் பல நூல்கள் அழிந்ததன் பதினெட்டாம் பெருக்கு. கலைமகள் விழாவாகிய சரஸ்வதி பூஜை, மாசிமகம் போன்ற காலங்களில் ஏட்டுச் சுவடிகளைக் கடலிலும் ஆற்று வெள்ளத்திலும் போடுகிற வழக்கம் இருந்தது. பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட இந்த மூட பழக்கம் சமீப காலம் வரையிலும் இருந்தது. அதிவீரராம பாண்டியனின் புத்தகசாலையில் இருந்த ஏட்டுச் சுவடிகள், பிற்காலத்தில் கோவில் அதிகாரிகளால் தீயில் இட்டுக் கொளுத்தப்பட்டனவாம்!
இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற சமயம் நடந்த உண்மை நிகழ்ச்சி, தமிழ் நாட்டில் ஒரு பகுதிக்கு கலெக்டராக இருந்த ஒரு ஆங்கில அதிகாரிக்கு ஏட்டுச் சுவடியின் மீதிருந்த ஆர்வத்தால் பல அரிய ஏட்டுச் சுவடிகளை சேகரித்து வைத்துள்ளார். அதில் பலதரப்பட்ட விடயங்கள் இருந்திருக்கிறது. இந்நிலையில் இந்தியா சுதந்திரம் பெறவே தனக்கு அடுத்து வந்த இந்திய அதிகாரி இந்த ஓட்டுச் சுவடிகளைக் கொடுத்து அதில் அடங்கி இருக்கும் அரிய செய்திகளையும் கூறி பத்திரமாக பாதுகாக்க வேண்டி கொடுத்துள்ளார். அந்த இந்திய அதிகாரியும் அதனை வாங்கி வைத்துக்கொண்டதோடு சரி.
சில காலத்திற்குப் பின் அந்த அதிகாரி மாற்றலாகவே வேறு ஒரு அதிகாரி வந்தார். வந்த அதிகாரி இந்த ஏட்டுச் சுவடிகளைப் பார்த்து என்ன இந்த குப்பை இங்கிருக்கிறது என்று கூறி பணியாளை அழைத்து அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்த சொல்லியுள்ளார். பணியாள் அந்த ஏட்டுச் சுவடிகளை தன் குடிசைக்கு எடுத்துச் சென்று பல காலம் அடுப்பு எரித்துள்ளான்.
மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கப் புத்தக சாலையில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஏட்டு சுவடிகள் சுமார் 45 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தீப்பிடித்து எரிந்து போயின. அதில் அச்சில் வராத பல ஏட்டுச் சுவடிகளும் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
திருக்குறளின் பத்து உரைகளும் அதில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. வேறு சில அருமையான நூல்களும் இருந்தனவாம். இந்தியாவுக்கு சாபக்கேடாக இயற்கையில் அமைந்த சிதல் என்னும் பூச்சிகள், ஏட்டுச் சுவடிகளுக்கும் பெரும் பகையாக அமைந்தன. இப்படி அழிந்த சுவடிகளுக்கு கணக்கில்லை.
அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர் ஆகிய மூன்று சிவனடியார்கள் இயற்றிய தேவாரப் பதிகங்களில் நூறாயிரம் பதிகங்களுக்கு மேல் செல்லரித்து போயின. இப்போதுள்ள தேவாரப் பாடல்கள் அவற்றில் எஞ்சி நின்ற சிறு பகுதியே.
தமிழரல்லாத வேற்றரசர்கள் தமிழ் நாட்டில் போர் செய்து அரசைக் கைப்பற்றிய காலத்தில் தமிழ் நூல் நிலையங்கள் கவனிக்கப்படாமல் மறைந்து போயின. விஜயநகர் அரசால் அனுப்பப்பட்டு தமிழ் நாட்டைப் பிற்காலத்தில் அரசாண்ட நாயக்க மன்னர்கள் பாண்டிய நாட்டையும் சோழ நாட்டையும் அரசாண்டனர். அவர்கள் சமயங்களையும் சமயப் புலவர்களையும் போற்றினார்களே தவிர தமிழ் மொழிப் புலவரைப் போற்றவில்லை. பழைய தமிழ் நூல் நிலையங்களையும் போற்றவில்லை.
சேரநாடு பிற்காலத்தில் கி. பி. 16 ஆம் நூற்றாண்டில் மலையாள மொழியுள்ள நாடாக மாற்றம் பெற்றது. ஆகவே சேர அரசர்களும் மலையாள மொழியைப் போற்றினார்கள். தமிழ் நூல்களைப் பற்றி அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. சேர நாட்டு தமிழ் நூல்களும் போற்றுவார் அற்று மெல்ல மெல்ல மறைந்து போயின.
தமிழ் நாட்டில் கி. பி. 17, 18 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் அரசியல் நிலை மிக மோசமாகி விட்டது. மத ஒற்றுமை இல்லாத வேற்று மதக்காரர்களும் நமது நாட்டிலே வந்து அரசியல் குழப்பங்களையும், போர்களையும் உண்டாக்கி நாட்டின் அமைதியைக் கெடுத்துப் பாதுகாப்பை அழித்தனர். பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்திய கம்பெனியாரும், ஆங்கில கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியாரும், முகம்மதியர்களும், மராட்டியரும் அந்த நூற்றாண்டில் தமிழ் நாட்டில் நிகழ்த்திய கலகங்கள், கொள்ளையடிப்புக்கள், போர்களாலும் பெரும்பான்மையான பழைய நூல்கள் அழிந்து போயின.
உயிருக்கும், பொருளுக்கும் பாதுகாப்பில்லாமல் இருந்த மக்களுக்கும், நூல்களைப் போற்றி வைப்பதில் கவனமில்லை. சமயப் பகைமையாலும், சிதல்களுக்கும் தப்பியிருந்த எஞ்சிய நூல்கள் அரசியல் குழப்பங்களால் பெரிதும் மறைந்துவிட்டன. இவ்வாறு சில முக்கிய காரணங்களால் பல தமிழ் நூல்கள் மறைந்து போயின. எத்தனை நூல்கள் மறைந்து போயின என்று கணக்கிட இயலவில்லை. உரையாசிரியர்களும், நூலாசிரியர்களும் சாசனங்களும் குறிப்பிட்டுள்ள மறைந்துபோன நூல்களைப் பற்றித்தான் தெரிந்துகொள்ள முடியும். குறிப்பிடாமல் மறைந்துபோன நூல்களைப் பற்றி நாம் அறிந்துகொள்ள வழியில்லை. இன்றும்கூட சில நூல்கள் ஏட்டுப் பிரதிகளாகவே உள்ளன. அவைகள் விரைவில் அச்சிட்டு வெளிப் படுத்தாவிட்டால் அவையும் மறைந்துவிடும் என்பதில் ஐயமில்லை.
