மாகாணங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க அரசு முயற்சி


வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பிரதேசங்கள் இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக இலங்கையில் உள்ள ஒன்பது மாகாணங்களை ஏழாகக் குறைக்க அரசாங்கம் முயற்சிகளை மேற்கொண்டுவருவதாக யாழ். மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தெரிவித்தார்.
மட்டக்களப்பு,கல்லடியில் இடம்பெற்ற தேர்தல் பிரசாரக்கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு உரையாற்றும்போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தார்.
அங்கு தொடர்ந்து உரையாற்றிய அவர்,
18வருடங்களாக வடக்கும் கிழக்கும் இணைந்திருந்தது. இந்திய ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் தான் வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டது. 18வருடங்களின் பின்னர் ஜே.வி.பியினதும் அரசாங்கத்தினதும் முயற்சியின் காரணமாக பிரிக்கப்பட்டது. ஆனால் அது நிரந்தரமான பிரிப்பு அல்ல.
13ஆவது திருத்தச்சட்டம் அல்லது மாகாண சபை என்பது இனப்பிரச்சினைக்கு முழுமையான தீர்வு அல்ல. 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்திலுள்ள அதிகாரங்கள் ஒரு மாகாணசபையை சரியாக நடத்துவதற்கு போதுமானதாக அல்ல. எங்களுக்கு முழுமையான பொலிஸ் அதிகாரங்களோ காணி அதிகாரங்களோ நிதி அதிகாரங்களோ வரிவசூலிப்பதற்கான அதிகாரங்களோ கிடையாது. அதிகாரங்கள் மத்தியிலிருந்து ஆளுநரினூடாகவே வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. 
ஒரு நாட்டில் மக்கள் மூலம் ஓர் அரசு தெரிவு செய்யப்பட்டால் ஓர் அமைச்சரவை உருவாகின்றது. அந்த அமைச்சரவைக்குத் தான் அதிகாரங்கள் போய்ச்சேரும். முதலமைச்சரும் அங்கிருக்கும் ஏனைய அமைச்சர்களும் தான் தமக்கிருக்கும் அதிகாரங்களைக் கொண்டு நிர்வாகத்தை நடத்துவார்கள். இதுதான் வழிமுறை. 
ஆனால் இலங்கையில் 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்திலுள்ள அதிகாரங்கள் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறைபாடான விடயமாகும். 1988ஆம் ஆண்டு 13ஆவது திருத்தச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால் இன்றுவரை அதற்குரிய அதிகாரங்கள் சரியான முறையில் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. 
ஆனால் அந்த அதிகாரங்கள் கிடைத்துவிட்டால் மாகாண சபை சரியாக இயங்கும் என்று பொருள் அல்ல. மாகாணசபைக்கு மேலதிக அதிகாரங்கள் தேவை. இனப்பிரச்சினை என்ற விடயத்துக்கு பல்வேறு முறைகளில் நாங்கள் தீர்வைக் காண முடியும். தற்போது 13ஆவது திருத்தச்சட்டத்துக்கு மேலதிக அதிகாரங்கள் தேவையா அல்லது சமஷ்டி அரசியலமைப்பு முறையினூடாக இதை செய்யலாமா அல்லது இந்தியாவில் இருப்பதைப் போன்று மொழிவாரி மாநிலங்கள் என்ற அடிப்படையில் இந்தப் பிரச்சினையை தீர்க்கலாமா என்ற கேள்வி நிலவுகின்றது. உலகின் பல நாடுகளில் இனப்பிரச்சினை பல்வேறுபட்ட விதமாக தீர்க்கப்பட்டிருக்கின்றது. பல தேசங்களின் கூட்டாக அமெரிக்கா இருக்கின்றது. பல மொழி மாநிலங்களின் கூட்டாக இந்தியா இருக்கின்றது. 
இனப்பிரச்சினை, மொழிப்பிரச்சினை, மதப்பிரச்சினை என்பவை பல முறைகளில் தீர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்திய ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் கொண்டுவரப்பட்ட 13ஆவது திருத்தச்சட்டம் தமிழ் மக்களுக்குரிய அதிகாரங்கள் எதுவுமில்லாமல் இன்றுவரை இருக்கின்றது. இப்படியான ஒரு சபைக்கு நாங்கள் ஏன் போட்டியிட வேண்டும்? 
நாங்கள் கிழக்கு மாகாணசபை ஒன்றை அமைக்கப்போகின்றோம். வருகின்ற மாதம் 08ஆந்திகதி திருகோணமலையிலும் மட்டக்களப்பிலும் அம்பாறையிலும் 90 சதவீதமான மக்கள் வாக்களிப்பீர்களானால் தமிழ்த்தேசியக்கூட்டமைப்பு கிழக்கு மாகாணத்தில் ஆட்சியமைக்கும். அப்படி ஆட்சியமைத்தால் அபிவிருத்தியை செய்யாமல் இருக்க மாட்டோம். இருக்கக்கூடிய அதிகாரங்களுக்குள் என்னென்ன செய்ய முடியுமோ அதனை செய்வோம். 
அதிகாரங்களை மேலும் மேலும் பெற்றுக் கொள்வதற்கு அரசுடனும் நீதிமன்றத்திலும் வீதிகளில் இறங்கியும் போராடுவோம். உரிய அதிகாரங்களை நடைமுறைப்படுத்தச்சொல்லி கேட்போம். நாங்கள் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் பல வழிகளில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றோம். 
சம்பூரிலுள்ள மக்கள இன்னும் மீளக்குடியேற்றப்படவில்லை. அதைச் செய்வதற்கு மாகாணசபை அதிகாரம் போதாது. எமது நிலங்கள் எமது கையைவிட்டு போகின்றது. அதை தடுத்து நிறுத்த நாம் முயற்சிப்போம். இந்த விடயங்கள் பல மட்டங்களில் சர்வதேசத்தை சென்றடையும். 
நாங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக அபிவிருத்தியை நிராகரிக்கக்கூடாது. அதற்குரிய அதிகாரங்கள் முழுமையாக எங்களிடம் இல்லை என்பது உண்மையாகும். நாங்கள் தேர்தலில் வென்றதன் பின்னர் எமது மக்கள் தங்கள் உள்ளக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்தி விட்டார்கள் ஆனால் இந்த அதிகாரங்கள் எங்களுக்கு போதாது என்று திரும்பத் திரும்ப இந்த உலகுக்கு சொல்வதற்கான சந்தர்ப்பமாக அது அமையும். 
இந்த அரசாங்கம் எமது பிரச்சினையை தீர்க்கப்போவதில்லை என்பது உண்மை. 2011 ஜனவரி தொடக்கம் 2012 ஜனவரி வரையில் 18தடவைகள் இலங்கை அரசுடன் பேசினோம். ஓர் அங்குலம் கூட நகரவில்லை. நாங்கள் தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்புடன் பேசி ஒரு முடிவுக்கு வாருங்கள் என்ற பல நாடுகள் இலங்கை அரசுக்கு சொன்னது. அப்படி ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தால் சிங்கள மக்கள் எதிர்க்கப்போவது கிடையாது. 
ஆனால் சிங்கள மக்களுக்கு பூச்சாண்டி காட்டி தமிழ் மக்களுக்கு எதுவும் கொடுக்காத நிலையை மட்டுமல்ல அவர்களை இராணுவக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொண்டு தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளில் சிங்கள குடியேற்றங்களை அமைக்க அரசு முயற்சிக்கின்றது.
யுத்தத்தின் பின்னர் முல்லைத்தீவில் 9000 சிங்கள மக்கள் இரவோடு இரவாக குடியேற்றப்பட்டார்கள். மீனவர்கள் கொக்கிளாய் தொடக்கம் முல்லைத்தீவு செம்பியன்பற்று வரை குடியேற்றப்பட்டார்கள். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தமிழ் மக்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பிரதேசங்கள் இருக்கக் கூடாது வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்கப்படக்கூடாது என்பதே இலங்கை அரசின் நோக்கமாகும். 
வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டால் தமிழ்பேசும் மக்கள் தமது தலைவிதியைத் தாமே நிர்ணயிக்கக்கூடிய சூழல் அப்போதுதான் எற்படும் .அத்துடன் அவர்களுடைய தனித்துவம் பாதுகாக்கப்படும். அதனால் தான் நாங்கள் ஒரே நிர்வாக அரசியல் அலகாக வடக்கும் கிழக்கும் இணைக்கப்படவேண்டும் என்று கேட்கின்றோம். 
இலங்கை அரசாங்கம் ஒன்பது மாகாணங்களை ஏழு மாகாணங்களாகக் குறைக்க இருக்கின்றார்கள். அந்த ஏழு மாகாணங்களின் அடிப்படை என்னவென்றால் கடலுடன் தொடர்பு இருக்க வேண்டும். அதன் அடிப்படையில் வடமத்திய மாகாணத்திற்கு கடலுடன் தொடர்பு இல்லை. வெலிஓயாவுடன் அனுராதபுரம், பொலன்னறுவை போன்ற மாவட்டங்களை இணைக்கும்போது வடக்குக்கும் கிழக்குக்குமான நிலத் தொடர்பு துண்டிக்கப்படும். இந்நிலை ஏற்படும்போது வடக்கு வேறு கிழக்கு வேறு என்ற நிலை உருவாகும். 
மத்திய மாகாணத்துக்கு ஒரு கடல் தொடர்பு கிடையாது. திருகோணமலை மாவட்டத்தை மத்திய மாகாணத்துடன் இணைப்பது என்ற திட்டமும் அரசாங்க நிகழ்ச்சி நிரலில் இருக்கின்ற விடயமாகும். திருகோணமலை மாவட்டத்தை கபளீகரம் செய்துவிட இவ்வளவு மோசமான கபடகரமான நிகழ்ச்சி நிரலை இந்த அரசாங்கம் கொண்டு இயங்குகின்றபொழுது தமிழ் மக்கள் இவர்களுடன் இணைந்திருக்க முடியாது. இந்த அரசாங்கம் எமது பிரச்சனைகளை தீர்க்கப்போவது கிடையாது. 
ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இந்த அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறை நிகழ்ச்சி நிரலானது தமிழ் மக்கள் தங்களை தாங்களே பார்த்துக்கொள்ளக்கூடிய சூழலை உருவாக்கும். அதுவரையில் நாங்கள் எங்கள் கோரிக்கைகளை ஒருபக்கம் வைத்துவிட்டு அரசுடன் கூடிக்குலாவி இருக்க முடியாது. ஆதலால் தான் மாகாணசபையையும் நாங்கள் கையிலெடுக்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. 
முஸ்லிம் காங்கிரஸ், பிள்ளையான், ஏனைய முஸ்லிம் கட்சிகள் தன்னுடன் இருப்பதனால் தனக்கு நூறுவீதம் வெற்றி கிடைக்கும் என ஜனாதிபதி எதிர்பார்த்தார். ஆனால் முஸ்லிம் மக்களுடைய அரசாங்கத்துக்கு எதிரான எழுச்சி முஸ்லிம் காங்கிரஸை தனித்து போட்டியிட வைத்துள்ளது. ஆட்சியமைக்கப்போவது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்ற சூழல் உருவாகிக்கொண்டிருக்கின்றது. அரசாங்கத்தின் காய்நகர்த்தலை நாங்கள் தோற்கடிக்க வேண்டும். அரசாங்கம் தோற்கடிக்கப்படவேண்டும். 
வடக்கு மாகாணத்தில் புலிகளுடன் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மாத்திரம் தான் அதிகாரம் பற்றி பேசுகின்றார்கள். ஆனால் கிழக்கு மாகாணம் தங்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக கோத்தபாய ராஜபக்ச கூறுகின்றார். ஆனால் ஒட்டுமொத்த தமிழ் மக்களும் தங்களின் உரிமையை வெல்வது என்ற ஒரே கொள்கையில் தான் இருக்கின்றார்கள். இது அவர்களின் பிறப்புரிமை. இதை யாரும் தடை செய்ய முடியாது.
வடக்கு, கிழக்கு இணைப்பாக இருக்கலாம் தமிழ் மக்களின் உரிமையாக இருக்கலாம் நாங்கள் ஒரே கூரையில் ஒரே கொள்கையில் தான் இருக்கின்றோம் என்பதை நீங்கள் தெளிவுபட காட்டவேண்டிய சூழலில் இருக்கின்றீர்கள். 
இந்த தேர்தல் சரியான முறையில் நடக்குமா என்ற கேள்வியிருக்கின்றது. மட்டக்களப்பில் பல்வேறுபட்ட பிரச்சனைகள் இருக்கின்றது. அடிதடிகளை நடத்துவதன்மூலமும் மக்களை மிரட்டுவதன் மூலமும் தான் வாக்குகளை பெற்றுவிடலாம் என்று பிள்ளையான நினைக்கின்றார்.
ஆனால் அது முடியாது. பிள்ளையான் எடுக்கும் ஒருசில வாக்குகள் முஸ்லிம் உறுப்பினர்கள் சேர்ந்து உருவாக்க உதவுமே தவிர பிள்ளையான் உறுப்பினராக வர முடியாது. அது தான் இன்றிருக்கும் நிலைமையாகும். 
அவர் அமீர் அலியை விடவோ அல்லது ஏறாவூரை சேர்ந்த அலிசாகிர் மௌலானாவை விடவோ விருப்பு வாக்குகளை பெற முடியாது. தமிழ் மக்களுடைய வாக்குகளை முஸ்லிம் உறுப்பினர்களுக்குத்தான் இவரால் கொடுக்க முடியுமே தவிர உறுப்பினராக வர முடியாது. பிள்ளையான் இதை உணர வேண்டும். படிக்காதவராக இருக்கலாம். ஆனால் அனுபவங்களில் இருந்தாவது கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு யோசித்தால் இறுதி நேரத்திலாவது தமிழ் மக்களுக்கு ஓர் உதவியை செய்தவர்களாக இருப்பார்கள்.
அவர்கள் எவ்வாறு தலைகீழாக நின்றாலும் மட்டக்களப்பிலுள்ள எட்டு ஆசனங்களும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குத் தான் கிடைக்கும். மட்டக்களப்பில் எட்டு ஆசனங்கள் அம்பாறையில் மூன்று ஆசனங்கள் திருகோணமலையில் நான்கு ஆசனங்கள் போனஸாக இரண்டு ஆசனங்கள் என மொத்தமாக 17ஆசனங்கள் பெற்று நிச்சயம் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆட்சியமைக்கும்.
அனால் அதற்கு 90சதவீதமான மக்களை நீங்கள் வாக்களிக்கச் செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் எங்களால் நிச்சயமாக இந்த கிழக்கு மாகாணத்தின் ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடியும். நாங்கள் இந்த மாகாண சபையில் போட்டியிடுவதன் மூலம் எங்கள் போராட்டத்தை நிறுத்தப்போவதில்லை. ஒரு முழுமையான தீர்வை நோக்கிய எமது போராட்டம் தொடர்ந்து நடக்கும். அதற்கு மாகாண சபையும் கைகொடுக்கும். அது இன்னும் சர்வதேசமயப்படுத்தப்படும்.

