மனிதன் ஏற்கின்ற பாத்திரங்களில்ஒன்றுதான் முதுமைப் பருவம்

வாழ்வின் யதார்த்தத்தை உணர்ந்து வயோதிபத்தை வரவேற்போம்!
இப்பூவுலகில் ஜனித்தவர்கள் அனைவரும் இறப்பது உறுதி என்பதைப் போன்று எல்லோரும் முதுமையை அனுபவித்தே தீர வேண்டும். இயற்கையின் இந்த நிலைப்பாட்டை யாரும் மாற்றவே முடியாது எனலாம். முதுமையைக் கண்டு சகலரும் அஞ்சுகின்றனர். 
இறப்பு என்பது விடுதலை. முதுமை என்றால் துன்பதுயரத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமென்றே பலரும் என்ணுகின்றார்கள். 
நாளை சர்வதேச முதியோர் தினம். எனவே இது பற்றி ஆராய்தல் பொருத்தம். பொதுவாக பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவுடனேயே முதுமையும் தன்னிச்சையாகவே ஆரம்பித்து விடுகின்றது என்றும் கூறலாம். சுயவிருப்பு ஓய்வூதியத் திட்டத்தின் கீழ் நாற்பது வயதில் ஓய்வு பெற்றாலும் முதுமைவந்து விடுமா என்றால் ‘ஆம்’ என்றுதான் பதில் அளிக்க வேண்டியுள்ளது.
முதுமை என்ற பதத்திற்கு உரிய வியாக்கியானந்தை விரிவாக ஆராய்வது இங்கு உசிதமாகும். வயதை வைத்து மாத்திரம் முதுமையைக் கணக்கிட்டுவிட முடியாது. அறுபது வயதானவரை எழுபது வயதான வரும், எழுபது வயதானவரை எண்பது வயது ஆனவரும், தொண்ணூறு வயதானவர்கள் எண்பது வயதானவர்கள் துன்பப்படுவதைக் கண்ணுற்றதும் அனுதாபம் படுகின்றனர்.
இன்றைய காலகட்டத்தில் நவீன மருத்துவ ஆராய்ச்சி பொது சுகாதார வசதி, நோய்தடுப்பு முறை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உடல் நலனைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு போன்றவைகளினால் எமது ஆயுள் அதிகரிக்கின்றதென்பதை செளக்கிய திணைக்களம் வெளியிடுகின்ற ஆண்டறிக்கை வாயிலாக அறியக்கூடியதாகவும் உள்ளது.
குழந்தைப் பருவத்தில் பெற்றோரின் உன்னத கவனிப்பாலும் கல்லூரியில் ஆசிரியர்களின் வழிகாட்டலிலும், இல்வாழ்வில் கணவன் மனைவி இருவருக்கிடையே உருவாகும் புரிந்துணர்வினாலும், வயதானதும் பெண்பிள்ளைகளின் ஆதரவினாலும் வாழ்நாளை நாம் கழிக்கின்றோம். 
பெரியோர்களை மதி, கவனி என்று அறிவுரை வழங்கும் போது நம் பிற்காலத்தைக் கவனத்தில் கொண்டுதான் இப்படிக் கூறுகின்றோமோ என்று கூட எண்ணத்தோன்றுகின்றது. பிரபல்யம் மிக்க ஆங்கில மகாகவி வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர் முதுமை எவ்வாறு உருவாகின்றது? அதனை வரவேற்பது எப்படி? என்பதை இவ்வாறு இயப்பினார்.
ஒருமனிதன் தன் வாழ் நாளில் பல பாத்திரங்களை ஏற்கிறான். முதலில் குழந்தை பிறகு மாணவன் பின்னர் விடலைப்பருவம், தொழில் வாய்ப்பை பெற்றபின் குடும்பஸ்தன் ஆகின்றான். காலச்சக்கரத்தின் அபரிமித சுழற்சியின் விளைவாக இறுதியில் மூக்கு கண்ணாடி அணிந்து முகம் சுருங்கி, உடல் மெலிந்து பல், கண்பார்வை எல்லாம் அற்ற நிலையில் கூன் விழுந்து முதுமையாகி மறைவது தான் சரித்திரம் என்கின்றார்.
பொதுவாக வரவேற்பு என்றால் அதில் களிப்பு இரண்டறக் கலந்துள்ளது. முதுமையின் இன்னல்களை நன்கு அறிந்தும் அதை எவ்வாறு வரவேற்பது என்பது எல்லோருக்கும் பெரும் புதிராகவே காணப்படுகின்றது.
வயதானவர்கள் தம் கடந்த காலத்தை மகிழ்ச்சியுடன் நோக்க வேண்டும். அதாவது இறந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த மதிப்புக்குரிய சம்பவங்களை நினைவு கூர்ந்து மன ஆறுதல் அடையவேண்டும். ஆனால் நடந்து கெடுதல்களை அடிக்கடி ஞாபகப்படுத்திக் கொள்வதினால் மனம் துன்பப்படுகின்றது. 
நம்மைவிட உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்தல் கூடாது. இதனால் பெறாமை, ஏமாற்றம் என்பன உண்டாக நிறைய வாய்ப்புகள் உள்ளன. பொதுவாக பொறாமையை தீ! என்பார்கள். இதனால் பெரும் துன்பத்தைத்தான் அனுபவிக்க நேரிடுகின்றது. 
எங்களிலும் பார்க்க கீழ்நிலையில் உள்ளவர்களை நினைத்து நாம் இந்நிலையிலாவது இருக்கின்றோமே என்று மனத்திருப்தியடைப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். “தாயும் மகளுமாக இருந்தாலும் வாயும் வயிறும்வேறு” என்பது முது மொழி.
தாய்க்குமகளைவிட மகனிடம் அதிக அன்பு இருந்தாலும் இருவருடைய தேவையும் வேறு என்பதைக் குறிக்கின்றது. பணம் மிகுதியாக இருந்தால் மட்டும் போதுமானது என்று ஊகிக்கவும் கூடாது.
முதியோர்களை ஒரு உபத்திரமாகத்தான் சிலர் கருதுகின்றனர். புராதன காலத்தில் வவயது முதிர்ந்தவர்கள் செல்வம், பத்திரபாசம் என்வற்றைத் துறந்து ஆசைகள் அனைத்தையும் முற்றாக நீக்கி அடர்ந்த வனத்தை நோக்கிச் சென்றுவிடுவார்கள் என்று புராணங்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன.
முதியவர்கள் என்றால் அறுபது அல்லது அறுபதைக் கடந்தவர்களைக் குறிப்பிடலாம். தானாக வாழக் கூடிய வயதானவர்களை முதியவர்கள் பட்டியலிலிருந்து தற்காலிகமாக நீக்கிவிட வேண்டும். நடக்க முடியாதவர்கள், ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்திற்கு இடம்பெயர முடியாதவர்கள், படுத்த படுக்கையாக இருப்பவர்கள், நினைவு அற்று (கோமா) நிலை தடுமாறி படுத்திருப்பவர்கள் போன்றோர்தான் முதுமையின் கொடுமையான அடையாளச் சின்னங்கள். இந்நிலை ஏற்பட்டுவிடக்கூடாதே என்றுதான் எல்லோரும் அச்சமடைகின்றனர்.
மரண பயம் ஏற்படுவதற்கு காரணம் உயிர்பிரிவும் போது கஷ்டப்படுவதைக் குறிபிடலாம். வருடக் கணக்காகப் படுத்த படுக்கையாகக் கிடப்பது குடும்ப அங்கத்தவர்களை கடுமையான சோதனைக்குட்படுத்துவதாகும். 
பணச் செலவோடு மாத்திரமில்லாது கவனிப்பதற்கு ஆளணி இல்லாமலும் அவதிப்படும் முதியவர்கள் பலரைக் காண்கின்றோம். இவர்களை வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டால் முதுமையை யாரும் வரவேற்கலாம். 
வசிப்பதற்கு உகந்த இடம், போதிய பணவசதி, உடல் நலபாதிப்பு களை அவ்வப்போது வைத்திய நிபுணரினால் பரிசோதிப்பது இவற்றுடன் வாழ்க்கை நன்கு பயனுள்ளதாகச் செலவிட்டால் முதுமையை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கலாம்.
இனிமுதுமையின் தாற்பரியங்கள் சிலவற்றை ஆராய்வோம். பொதுவாக பார்வை குறைதல், காது கேட்காமை, பல் விழுதல், தலை முடி நரைத்தல், வழுக்கை விழுதல், தோல் சுருங்குதல், இளைப்பு, மறதி போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். அத்துடன் அதிகமான முதியவர்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய பிணிகளைக் கவனிப்போம். 
சாதாரணமாக ஐம்பது வயதைக் கடந்த சிலருக்கு இரத்த அழுத்தம், நீரிழிவு, பாரிசவாதம், கோமா நிலையை அடைதல் ஆண், முதியவர்களுக்கு உண்டாகின்ற ‘புரள்ரேற்’ சுரப்பி வீக்கம், சிறுநீரகக் கோளாறு, ‘டயாலிஸிஸ்’ புற்று நோய் போன்றவற்றால் அவஸ்தைப்படுகின்றனர். இதனால் குடும்ப உறவினர்களும் கூட துன்பப்படுகின்றனர்.
சில வீடுகளில் உள்ள முதியோருக்கு பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற கையோடு மதிப்பும் மரியாதையும் இல்லாமல் போய்விடுகின்றது. சிலவேளைகளில் கடினமான சொற்களையும் கேட்கவேண்டியும் உள்ளது. இதனால் வயதானவர்களின் மனநிலை கூட வெகுவாகப் பாதிப்பிற்கு உள்ளாகின்றது. 
ஆதலால் ஓய்வு பெற்றவுடன் வேறு வேலையோ அல்லது சமூகத் மேற்கொள்வது உசிதமாகும்.வேலை செய்ய முடியாத உடல் நிலை உள்ள முதியோருக்கு இன்னல்கள் அதிகரிக்கலாம். முதியோரிடம் பணம், சொத்து இருந்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை கஷ்டமில்லாமல் இருக்கும் என்று எண்ணுவது முற்றிலும் தவறு. 
மாறாக தொந்தரவுகள் தான் அதிகமாகின்றது. தனியாகவோ, கணவன்-மனைவி சேர்ந்தோ தனி இடத்தில் குடியிருப்பது ஆபத்தைத் தேடித்தந்து விடும். பணத்திற்காக ஏற்படுகின்ற குடும்பச் சண்டை விபரீதத்தில் கூட முடியலாம். இதுவே இன்றைய உலகில் நிகழுகின்ற துரதிஷ்டசம்பவங்கள்.
ஒரு சில முதியோருக்கு தமது பெண் பிள்ளைகளது வாழ்க்கை சரியாக இல்லாமல் போனாலும் அவர்களது நிம்மதி கொடுகின்றது. இவையெல்லாம் முதியோர்களை ‘ஏன் இன்னமும் உயிருடன் இருக்கிறோம்’ என எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
மருத்துவ வசதி அதிகரிப்பதன் மூலம் ஆயுள் அதிகரிப்பதைத் தவிர முதுமையின் கொடூரத்தன்மையை குறைக்க முடியவில்லை. முதியோர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாவதால் அவர்களை எப்படிக் காப்பது எப்படி உபயோகிப்படுத்திக் கொள்ளலாம்? 
அவர்களின் குறைகளை எப்படித்தீர்ப்பது என்று தீவிரமாக ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும். இதுவே முதியவர்களின் ஏகோபித்த வேண்டுதலாகும்.

