இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றின்ஒளிவிளக்கு பேராசிரியர் உவைஸ்


திருமதி. யiறா சுலைமான் (M.A.) (Dip. in Ed)

“தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக 
அஃதிலார்தோன்றலிற் தோன்றாமை நன்று”
என்ற குறலுக்கு இலக்கணமாய் தோன்றி புகழ் படைத்த பேரறிஞர்களுள் பேராசிரியர் ம.மு. உவைஸ் குறிப்பிடத்தக்கவர். இவர் 1922 தை 15இல் பிறந்தார். இவர் பிறந்திருக்காவிடின் இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கியம் என்ற தலைப்பு கேள்விக் குறியாகவே இருந்திருக்குமா? என்ற சிந்திக்க வைக்கும் அளவுக்கே பேராசிரியர் பணி இருந்தது. 
“தமிழுக்குள் இஸ்லாத்தின் இடம்பற்றிய வற்புறுத்துகை” தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட இஸ்லாமியச் சமூகத்திற்கு முக்கியமானதாகும் என பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி குறிப்பிடும் கருத்தை ஆழமாக சிந்திக்க, ஆராய வைத்த பணி பேராசிரியர் ம. மு உவைசையே சாரும். 
‘தாரமும் குருவும் அவரவர் தலைவிதிப்படியே’ என்பது பேராசிரியர் வாழ்க்கையிலும் பொய்த்துவிடவில்லை. அவருக்கு கிடைத்த குருக்கள் அனைவருமே அவரிடம் மறைந்திருந்த புலமைகளை கண்டறிந்து வழிகாட்டுபவர்களாகவே இருந்தனர்.
பாணந்துறையைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட பேராசிரியர் ம. மு உவைஸ் ஊர்மனை அரசினர் தமிழ்ப் பாடசாலையில் பாலர் வகுப்பில் தமிழ்ப் பயின்றார். 
ஆறுமுக நாவலரின் பாலர் பாட நூல்களே அவரது தமிழ் அறிவுக்கு வித்திட்டது எனலாம். தொடர்ந்து ஆங்கிலம், கற்ற பேராசிரியர் ம. மு உவைஸ் பாணந்துறை அர்ச். யோவான் கல்லூரியில் சேர்ந்து சிரேஷ்ட தராதரப் பரீட்சைக்கு தோற்றி தேர்ச்சிப் பெறவே பல்கலைக்கழக புகுமுகப் பரீட்சைக்குத் தோற்றினார். அதில் சித்தி பெறவே நேர்முகப் பரீட்சைக்கு அழைக்கப்பட்டார்.
1945இல் இடம்பெற்ற அந்த நேர்முகப் பரீட்சையின் போது விபுலானந்த அடிகளாரால் வினவப்பட்ட “இஸ்லாமிய அடிப்படையில் தோன்றிய ஒரு செந்தமிழ் நூலின் பெயரைக் குறிப்பிடலாமா? என்ற வினாவே உவைஸின் பிற்கால ஆய்வு முயற்சிகளுக்கு காலாக இருந்தது எனலாம். தமிழ், ஆங்கிலம் என்பவற்றில் தேர்ச்சி பெற்ற பேராசிரியர் சிங்களத்தைக் கற்பதில் பல சவால்களை எதிர்கொண்டார். அதிலே வெற்றியும் ஈட்டினார்.
பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழைச் சிறப்புப் பாடமாகக் கற்க வேண்டும் என்று விபுலானந்தர் பேராசிரியர் உவைஸிற்கு இட்ட நிபந்தனையைத் தலைமேற்கொண்டு தமிழைச் சிறப்புப் பாடமாகவும் சிங்களத்தை உப பாடமாகவும் கற்றார். விபுலானந்தரின் மறைவைத் தொடர்ந்து பேராசிரியர் க. கணபதிப்பிள்ளையின் ஊக்கம், உதவியுடன் முதுமாணிப்பட்டமும் பெற்றார். தமிழ் இலக்கியத்திற்கு முஸ்லிம்களின் பங்களிப்பு என்ற இவரது முதுகலைமாணிப்பட்ட ஆய்வேடு காலத்தின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்திருக்கிறது என அன்றே பலராலும் மெச்சப்பட்டது.
1968இல் இடம்பெற்ற அனைத்துலக தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டில் தமிழ் இலக்கியத்தில் உள்ள முஸ்லிம் இலக்கிய வடிவங்கள் எனும் ஆங்கிலக் கட்டுரையை வாசித்தார். இதனைத் தொடர்ந்து திருச்சியில் இடம்பெற்ற முதலாவது இஸ்லாமியத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டில் பேராசிரியர் பொன்னாடைப் போர்த்திக் கெளரவிக்கப்பட்டார். 
மாநாடு இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு திருப்பு முனையாக இருந்தமையால் பல கட்டுரைகளின் தொகுப்பான “இஸ்லாமிய இலக்கியத்தின் திருச்சித் திருப்பம்” என்ற நூலை வெளியிட்டார். இந்நூல் 1974இல் சென்னையில் இடம்பெற்ற இரண்டாவது இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய மாநாட்டிலேதான் வெளியிடப்பட்டது. 
இத்துடன், இம்மாநாட்டில் முஸ்லிம்களின் பேச்சு வழக்கில் பயன்படும் செந்தமிழ்ச் சொற்கள் என்ற கட்டுரையையும் சமர்ப்பித்தார். பின்னர் ஒரு மாநாட்டில் மதுரைக் கலம்பகமும் மக்காக் கலம்பகமும் எனும் ஆய்வுக் கட்டுரையையும்,என புதுகுஷ்ஷாம் பற்றிய ஆய்வினையும் வெளியிட்டதுடன், மலேசியாவில் இடம்பெற்ற ஆறாவது இஸ்லாமியத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டில் தனிச் சிறப்புமிக்க சீறாப்புராணம் எனும் கட்டுரையையும் வாசித்தார்.
இவர் இவ்வாறு நான்கு இஸ்லாமிய தமிழ் இலக்கிய மாநாடுகளில் கலந்து கொண்டதுடன் கொழும்பில் நடைபெற்ற நான்காவது இஸ்லாமியத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டைத் தலைமை தாங்கி நடத்தினார். 
இதில் அறிஞர்களின் ஆக்கங்கள் அடங்கிய பிறைக் கொழுந்து என்ற நூலையும் வெளியிட்டார். இவ்வாறு இடம்பெற்றுவந்த இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய மாநாடுகளில் முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளின் பிரகாரம் மதுரை காமராஜப் பல்கலைக்கழகத்தில் இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்காக உமறுப்புலவர் இருக்கை உருவாக்கப்பட்டது. அவ்விருக்கைக்கு இணைப் பேராசிரியராக பேராசிரியர் உவைஸ் நியமிக்கப்பட்டார். இவற்றுடன், “உவைஸ்சார் - அவரோர் நூல் நிலையம்” எனக் கவிக்கோ அப்துல் ரஹ்மானால் பாராட்டப்பட்டார்.
“சொல்லாசான் தொகுப்பாசான்
சுந்தர தமிழ்ப் பதிப்பாசான்
பன் னூசான், பாவலன்
சிந்தனைச் செல்வர், பன்மொழிப் 
பண்டிதர்
“கண்டிலேன் இவர் தமிழ்த் திறன்” 
என நகும்
பண்டிதர் கூட்டத்தின் பாடநூல் 
அன்னார்
இலக்கிய ஆய்வாளர்
இன் தமிழ்ச் சேய்”
என கலைவாதி கலீல் அவர்களாலும் போற்றப்பட்டார்.
பல நூல்களை எழுதியும், மொழிபெயர்ப்புச் செய்தும் பதிப்பித்தும் தமிழ்ப்பணி புரிந்திருக்கிறார். இவற்றுள் இஸ்லாமும் இன்பத்தமிழும், இஸ்லாமியத் தென்றல், நம்பிக்கை, ஞானசெல்வர் குணங்குடியார், நீதியும் நியாயமும், நெஞ்சில் நிறைந்த சுற்றுலா (பயணக் கட்டுரை) இஸ்லாம் வளர்த்த தமிழ், தமிழ் இலக்கியம், அரபுச் சொல் அகராதி என்பவற்றையும் இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, இஸ்லாமியத் தமிழ் காப்பியங்களின் வரலாறு, இஸ்லாமியத் தமிழ் சிற்றிலக்கியங்களின் வரலாறு, சூபி மெய்ஞ்ஞானிகளின் வரலாறு, அறபுத் தமிழ் இலக்கிய பற்றிய வரலாறு, இஸ்லாமிய அடிப்படையில் தோன்றிய வசன நூல்கள், தற்கால கவிதை நூல்கள் என ஆறு தொகுதிகளாக இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றினையும் கலாநிதி பீ.மு. அஜ்மல்கானுடன் இணைந்து பேராசிரியர் ம.மு. உவைஸ் எழுதி முடித்தார். இவற்றுடன் பல நூல் களையும் எழுதியுள்ளார்.
பன்மொழிப் புலமையையும் தமிழ் பேசும் மக்களுக்காய் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அரச கரும மொழித் திணைக்களத்தின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க டி. என். தேவராஜனின் வணிக எண்கணிதம் எனும் தமிழ் நூலை வணிக அங்க கணிதய என சிங்களத்தில் மொழி பெயர்த்தார். இத்துடன் நபிகள் நாயகம், தித்திக்கும் திருமறை என்பன இவரால் தமிழில் இருந்து சிங்களத்திற்கு முறையே நபிநாயக சரிதய, அல்குர்ஆன் அமாபிந்து என மொழிபெயர்த்ததுடன் மேலும் சிங்களத்தில் இருந்து தமிழுக்கும் ஆங்கிலத்திலிருந்து சிங்களத்திற்கும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.
இதில் மார்டின் விக்ரம சிங்கவின் கம்பெரலிய என்ற நாவலை கிராமப் பிறழ்வு என மொழிப்பெயர்த்தமை மொழிபெயர்ப்பு வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. எனினும் தமிழ்ப் புனைகதை மரபுக்கு அந்நியப் பட்டதாக இம்மொழி பெயர்ப்பு திகழ்வதாக பேராசிரியர் எம். ஏ. நுஃமான் குறிப்பிடுவது சிந்திக்கத்தக்கதே.
மேற்கண்டவாறு தமிழ்ப்பணி செய்த ம. மு உவைஸ் சுமார் பதினைந்துக்கு மேற்பட்ட நூல்களை பதிப்பித்துள்ளார். “பேரா. ம. மு. உவைஸ் வெளியிட்ட நூல்கள், கட்டுரைகள், பங்குபற்றிய கருத்தரங்குகள், மாநாடுகள், பெற்ற பாராட்டுக்கள், கெளரவங்கள் ஆகியவற்றை எடுத்துக்காட்டுவதெனில் அது தனியொரு புத்தகமாகும்” என பேராசிரியர் சி. தில்லைநாதன் குறிப்பிடுவது பேராசிரியர் ம. மு. உவைஸ் பற்றி எழுத முனையும் அனைவருக்கும் ஆச்சிரியப்படுவதிற் கில்லை என்பது புரியும்.
1996 பங்குனி 25ல் இறையடி சேர்ந்த உவைஸ் உலக ஊழிக்காலம் வரை பேசப்படுவார் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை. ஏனெனில் “ஒரு கலைஞனுக்கோ, ஓர் எழுத்தாளனுக்கோ, ஆய்வாளனுக்கோ உற்சாகத்தைக் கொடுத்து, உத்வேகத்தை ஊட்டுவது அவனது சமூகம் அவனுக்கு வழங்கும் அங்கீகாரமும் பாராட்டுக்களுமே” என ஏ. ஏ. எம். புவாஜி குறிப்பிடும் சமூக அங்கீகாரம் இவரது படைப்புகளுக்கு கிடைத்திருக்கிறது.
