பரிபாடலில் முருகன் வரலாறு


முனைவர்,சி. சேதுராமன்

எட்டுத் தொகை இலக்கியங்களுள் ‘ஓங்கு பரிபாடல்’ என அடைமொழியால் சிறப்பிக்கப்படும் இலக்கியமாகப் பரிபாடல் விளங்குகிறது. பரிபாடல் என்னும் ஒருவகைப் பாவால் இயன்ற நூலாதலால் இது பரிபாடல் எனப் பெயர் பெற்றது. பரிபாடல் பாடிய புலவர்கள் பதின் மூவர், அவற்றிற்கு இசை வகுத்தோர் பதின்மர் ஆவர், செவ்வேளைப் பற்றிய எட்டுப்பாடல்கள் 612 அடிகளைக் கொண்டவையாக அமைந்துள்ளன.

செவ்வேளைப் பற்றிய பாடல்களைக் கடுவனிளவெயினனார், ஆசிரியன், நல்லந்துவனார், குன்றம் பூதனார், கேசவனார், நல்லழிசியார், நப்பண்ணனார், நல்லச்சுதனார் போன்ற புலவர்கள் எழுவர் பாடியுள்ளனர். குன்றம் பூதனார் இரு பாடசல்களைப் பாடியுள்ளார். (பாடல் 9,18)

முருகன் என்னும் பெயர் பரிபாடல் உள்ளிட்ட எல்லாச் சங்க இலக்கியங்களிலும் பயின்று வந்துள்ளது. (முருகு, 269, அகம். 158, பரி. 5,50, புறம். 53, ஐங்குறு. 249) ‘விழைவு’ எனப் பொருள்படும். ‘வேள்’ (8:61), என்னும் சொல் அடைமொழி சேர்ந்து நெடுவேள் (3:37) வெல்வேள் (18:36), செவ்வேள் (5:13) எனப் பரிபாடலில் காணப்படுகிறது. 
கந்த வேளைக் குறிக்கும் செவ்வேள் எனும் பெயர் பரிபாடலில் மட்டும் தான் இடம்பெற்றுள்ளது. அதனால் தான் முருகனைப் பற்றிய பாடல்களைச் ‘செவ்வேள்’ எனும் தலைப்பில் பரிபாடலில் அமைத்தனர் எனலாம்.
கந்தவேளைக் குறிக்கும் பழைய சொல்லான ‘சேயோன்’ என்பதனைத் தொல்காப்பியத்தில் காணலாம். இச்சொல் விகுதியின்றி, ‘சேய்’ எனப் பரிபாடலில் (6:69, 5:54) வந்துள்ளது. நச்சினர்க்கினியர், செய்யவன் என்பதே ‘சேயோன்’ என நீண்டிருக்க வேண்டும் எனக் கருதுவர். (முருகு 61, நச்சர், உரை), சேஎய் என்பது, ‘காஅய் கடவுட் சேய் (5:13) என, ‘மகன்’ என்ற பொருளிலும் சேஎய்குன்றம்’ (6:69) என, ‘செம்மை’ என்ற பொருளிலும் வந்து வழங்குகின்றது.
‘வேள் என்னும் சொல், மன்மதன்’, ‘முருகன்’ இருவருக்கும் பொதுவாக இருந்ததால் முறையே ‘கருவேள்’ (மன்மதன்), ‘செவ்வேள்’ (முருகன்) என்றும் அடைமொழி கொடுத்துக் குறிப்பிட்டனர். இளமையாய் இருத்தலின், ‘குமரன்’ என்றும் (9:82) திருமாலுக்கு மருமகனாய் இருத்தலின், ‘மா அல்மருகன்’ (19:57) முருகனுக்குப் பல பெயர்கள் உண்டு. ‘வெறிகொண்டான்’ (9:44) என்றும் முருகன் அழைக்கப்பெற்றார்.

முருகப் பெருமானின் திருவிளையாடல்கள் பல பரிபாடலில் காணக்கிடக்கின்றன. பல பரிபாடல்கள் முருகன் சூரபதுமனை மாய்த்ததைக் குறிப்பிட்டுள்ளன. புராணக் கதைகளை விரித்துரைக்கும் கடுவனிளவெயினனார் சூரபதுமன் அழிவினையும் விரிவாகப் பாடியுள்ளார்.
கிரெளஞ்கசிரி என்ற வட மொழிப் பெயர் பரிபாடலில் இடம் பெறவில்லை. கிரெளஞ்சகிரி என்பது அன்றிற் பறவையினைக் குறிக்குமாதலால் அம்மலையை பறவையின் பெயர் பெற்ற மலை, ‘புள்ளொடு பெயரிய, பொருப்பு’ எனத் தமிழுணர்வுடன் கூறியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். கந்தவேள் விண்ணக மடந்தை தேவசேனையை மணந்தது போலவே, மண்ணக மடந்தை வள்ளியையும் மணந்தமையால் விண்ணுலகும் மண்ணுலகும் முருகனால் இன்புற்றன.

கந்தவேளின் உருவ அழகைப் பரிபாடலில் புலவர்கள் பலரும் ஈடுபாட்டுடன் பாடியுள்ளனர்.
கடுவனிளவெயினனார் செவ்வேளின் நிறம் கதிரவன் ஒளி ஒக்கும் என்பர். கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயின் நிறத்தை உவமையாக்குவார் நப்பண்ணனார் (பரி, 5:12, 19:99). இவ்விரு உவமைகள் தவிர அவர் நிறத்துக்கு வேறு உவமைகள் பரிபாடலில் காணப்பெறவில்லை.
ஆறு தலைகளையும் இளங்கதிர் மண்டிலம் போன்ற முகத்தினையும் உடையவர் கந்தவேள்.
கந்தவேள் தன் பன்னிருகைகளிலும் பன்னிருபடைகளைக் கொண்டுள்ளார். அவர்தம் முந்நான்கு தோளும் முழவினை ஒக்கும் முருகனது பேரறிவையும், பேராற்றலையும் புலப்படுத்தவே அறுதலைகளையும், பன்னிருகைகளையும் உடையவராக அவரை உருவகஞ் செய்துள்ளனர் என்பர்.

முருகனது ஆடை செந்நிறமானது. பசும் பூணினையும், முத்தாரத்தினையும் அவர் அணிந்துள்ளார்.
மாலை
கடப்பந்தாரும் முத்துமாலையும் அவர் தம் மார்பினுக்கு அழகு செய்கின்றன. (பரி. 19:97) கந்தவேளுக்கு உரியது கடம்பு ஆதலின், பெரும்பாலான புலவர்கள் அவரைக் கடப்பந்தார் சூடியவராகவே பாடியுள்ளனர்.

செவ்வேளைப் பற்றிப் பாடிய புலவர்கள் அனைவரும் முருகனது படைகள், கொடி, ஊர்தி பற்றிய சிறப்புகளை அழகுற எடுத்தியம்புகின்றனர்.
கந்தவேளைப் பற்றிப் புலவரெல் லாம் அவர்தம் வேற்படையினையும், சூரபதுமனை அழித்ததையும் தவறாது குறிப்பிட்டுள்ளனர். வேல் பரிபாடலில், ‘சுடர்ப் படை ஏந்திலை’ எனப் பலபெயரால் வழங்கப் பெறுகிறது. 
