இறப்பினும் வாழ்வோம் என்பதே திருச்சபையின்; விசுவாசம்


பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடையே உள்ள வாழ்வை இறைவனின் கொடையாக கருதும் மனிதர் அவ்வாழ்வு பிறருக்குப் பயன்களை விளைவிக்க வேண்டுமென முயல்கின்றனர். இயற்கையில் மனிதப் பிறப்பு வாழ்வின் தொடக்கமாக இருக்கின்றது. இறப்பு முடிவாக இருக்கிறது. இரண்டுமே மனித வரலாற்றை உருவாக்குகின்றன. “பிறர்க்கென்று வாழா நாள் பிறவா நாளே” என்ற எண்ணமும் மனநிலையும் செயல்பாடுமே நம்மைப் புனிதர்களாக வாழச் செய்யும்.
மனிதருக்கு வாழ்வைத் தந்த கடவுள் (தொநூ 2:7) மனிதருக்குச் சாவு எதனால் வரும் என்பதையும் முழுவதுமாக அறிந்திருந்தார். சாவு பற்றி தனக்குள்ள ஞானத்தை மனிதரோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் அளவுக்கு கடவுள் மனிதரோடு நெருங்கிய உறவும் நட்பும் கொண்டிருந்தார். (தொ. நூல் 2:17) ஆனால் மனிதனோ கடவுளின் அறிவுரையைக் கேட்டு வாழ விரும்பாமல் சாவை தேர்ந்தெடுத்தான். கடவுளுக்கு கீழ்படியாமல் மனிதன் பாவம் செய்கின்றான். இவ்வாறு மனித பாவத்தினால் சாவு உலகிற்குள் நுழைகின்றது. (தொ. நூ 3:1-19) இதைத் தான் சபை உரையாளர் “கடவுள் மனிதரை நேர்மையுள்ளவராவே படைத்தார். ஆனால் வாழ்க்கைச் சிக்கல்கள் அனைத்தும் மனிதர் தேடிக் கொண்டவையே” (சஉ 7:29) என்றுரைக்கின்றார். இணைச்சட்ட நூல் பிரிவு 30 இல் கடவுள் தாம் படைத்த மனிதரின் முன்பாக வாழ்வையும் சாவையும் நன்மையையும் தீமையையும் வைத்து மனிதரே தம் சுதந்திரத்தில் தேர்ந்து வாழ்ந்திட அழைக்கின்றார். மனிதர் தெளிந்து தேர்ந்திட வாழ்வு, சாவு பற்றி கடவுளே விளக்கமும் தருகிறார்.
கடவுள் மனிதரை அன்பு செய்து அவரைப் பின்பற்றி வாழ்ந்தால் வாழ்வையும், மாறாக உயிருள்ள கடவுளை மறந்து போலித் தெய்வங்களைப் பின்பற்றி வாழ்ந்தால் செத் தொழிந்து போவார் என்பதையும் விளக்குகிறார். (இச. 30:16- 18)
விடுதலைப் பயண நூலில் பிரிவு 21 மற்றும் 22 இல் எந்தெந்த குற்றங்களுக்காக மனிதர்கள் சாகடிக்கப்பட வேண்டும் என்ற நீண்டதொரு பட்டியல் தரப்பட்டுள்ளது. பிறருக்கு துன்பங்களையும் சாவையும் கொணர்பவர்கள் சாகவேண்டும் என்பதை அடிப்படையில் காண்கிறோம். மேலும் எண்ணிக்கை நூலில் பிரிவு 35:16-34 லிலும் யார் யார் எப்போது சாகடிக்கப்பட வேண்டும் என்ற செய்தி தரப்பட்டுள்ளது.
பிற மனிதரைக் கொன்றவர்களைக் கொல்வது நீதியாகும். அதுவே கடவுள் மோசே வழியாகத் தந்த சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதாகும் என்று பழைய ஏற்பாட்டு கால யூதர்கள் நம்பினார்கள். மனித வாழ்வுக்கும் சாவுக்கும் இடையில் நடக்கும் வாழ்வுப் போராட்டத்தில் நம் கண்ணீரையெல்லாம் இறுதியில் துடைத்து சாவுக்கு சாவுமணி அடிப்பவர் இறைவன் தாம் (எசா 25:8). அதைத் தன் துன்புறும் ஊழியர் வழியாகச் சாதிப்பார் என்பதை எசாயா இறைவாக்கைச் சொல்கிறார். (எசா 52; 13- 53;12) முன்னுரைத்த துன்புறும் ஊழியன் நான்தான் என்பதை புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசுவின் வாழ்வில் காண்கிறோம்.
புதிய ஏற்பாட்டு இறைவார்த்தைகளிலும் பழைய ஏற்பாட்டுப் புரிதலிலும் சாவுக்கு காரணம் மனிதபாவமே என்பது தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. மனித பாவங்களைப் போக்கி மீண்டும் மனிதருக்கு நிறை வாழ்வைத்தர வந்தவரே இயேசுக்கிறிஸ்து என்பதை புதிய ஏற்பாடு உலகிற்கு தெளிவாய் அறிவிக்கின்றது. 
இயேசுவின் பிறப்புக்கு முன்னதாகவே இயேசுவின் பாவம் போக்கும் பணியைப் பற்றி தாவீதின் மகனாகிய ஜோசேப்புக்கு வானதூதர் அறிவித்தார். “அவருக்கு இயேசு எனப் பெயரிடுவீர், ஏனெனில் அவர்தம் மக்களை அவர்களுடைய பாவங்களிலிருந்து மீட்பார்” (மத் 1:21)
இயேசு தம்பணிவாழ்வை தொடங்குமுன் அவரை திருமுழுக்கு யோவான் உலகின் பாவங்களைப் போக்குகின்றவராகவே அறிமுகப்படுத்தி வைக்கின்றார். யோவா (1:29) மேலும் நற்செய்தியில் இயேசு பாவிகளை அழைக்கவே வந்தார். (மத் 9:13) என்றும் பலரின் பாவங்களை மன்னித்து நலம் தரும் வாழ்வைத் தந்தார் என்றும் மண்ணுலகில் பாவங்களை மன்னிக்க நலம் தரும் வாழ்வைத் தந்தார் என்றும் மனிதரும் ஒருவர் மற்றவரின் பாவங்களை மன்னிக்க வேண்டும் எனப் போதித்தார்.
பாவம் செய்யும் எவரும் பாவத்திற்கு அடிமை எனச் சொல்லியும் அடிமைப் பட்டவருக்கு தான் வழங்கும் விடுதலை உண்மையான விடுதலை எனவும் போதித்தார். இவ்வாறு கடவுளின் திருமகனான இயேசுக்கிறிஸ்துவே சாவுக்குக் காரணமான பாவங்களிலிருந்து நம்மை மீட்டு சாவையும் ஒழித்து நிறை வாழ்வை தருபவர் என்பதை புதிய ஏற்பாடு அறிவிக்கின்றது.
இயேசு இறந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என நாம் நம்புகின்றோம். அப்படியானால் இயேசுவோடு இணைந்த நிலையில் இற்ந்தோரைக் கடவுள் அவருடன் அழைத்து வருவார். எனவே இவ்வார்த்தைகளைச் சொல்லி ஒருவரை ஒருவர் தேற்றிக் கொள்ளுங்கள் என்ற பவுலடியாரின் போதனை நம்மை, நம்மை அன்பு செய்தவர்களை இழந்து தவிக்கும் நம் நெஞ்சங்களுக்கு ஆறுதலாய் இருக்கிறது.

கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையில் ஒருவருக்கு அவரது இறப்பினால் அவருடைய வாழ்வு மாறுபடுகிறதேயன்றி முடிவடைவதில்லை. இதற்கு அடிப்படையாக இருப்பது கிறிஸ்துவின் நிகழ்வே. கிறிஸ்து ஆண்டவர் சிலுவையில் இறந்தார். 
ஆனால் இறந்த ணீ}சி!u நாள் அவர் கூறியபடியே உயிர்த்தெழுந்தார். 
எனவே கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கை கொண்ட நம் அனைவரையும் அவரே இறுதிநாளில் உயிர்த்தெழச் செய்வார் என்ற நம்பிக்கையில் மகிழ்ச்சியோடும் அன்போடும் எதிர்பார்ப்புக் களோடும் இவ்வுலகில் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். இறந்தவரை நினைவு கூரும் இம்மாதத்தில் அவர்களது வாழ்வு ஒளிபெற அவர்களுக்காக மன்றாடுவோம்.
