தன்னையறிவது பிரபஞ்ச இருப்பின்சிகரம் போன்ற இலக்கு

இரத்த உறவுகளின் இயல்பு
மனித ஜீவிகள் மனித பெற்றோர்களின் வழியே பிறக்கிறார்கள். இந்த அங்க தொடர்புதான் இரத்த உறவுகளை உருவாக்குகிறது. இந்த உறவுகள் பிராணியபாசத்தின் விளைவாகும். இந்த பாசத்தை இந்த கட்டத்தில் அன்பு என்று கொள்ளவியலாது. ஏனெனில் இந்தக் கட்டத்தில் ஜீவிகள் யாவும் பிரதானமாக இயல் பூக்கங்களினால் இயக்கப்படுகின்றன. 
ஒரு உயிரினமானது அற்றுப் போவதிலிருந்து பாதுகாக்கப்படவும், தொடர்ந்து பெருகி நிலைத்து ஜிவித்திடவுமான மிகவும் இயற்கையானதொரு தேவையை முன்னிட்டு எழும் பதிலளிப்பாகும்.
அன்பானது உயிரின் உலகம், சடப்பொருளின் உலகம் என யாவற்றையும் தழுவிச் செல்வதாகும்.
இரத்த – உறவுகள் மீதான ஒருவரது பாசம், ஈடுபாடு உண்மையில் அன்பல்ல. குறிப்பாக ஒருவர் தனது குழந்தைகளின் மீது கொள்ளும் பாசம் அன்பல்ல. ஏனெனில் ஒருவரது குழந்தைகள் என்பவை உண்மை யிலேயே ஒருவருடையவையே. 
அதாவது ஒருவரது பகுதியே அல்லது நீட்சியே. குட்டி என்பது தாயின் நீட்சியே. ஆகவே இவ்விடத்தில் தோன்றுவது உடமைபூர்வமான பாசம்தானே தவிர அன்பல்ல. இதை நாம் சுய – அன்பு என்றழைக்கலாம். சுய – அன்பு என்பது அன்பல்ல.
ஏனெனில் சுய – அன்பு என்பது ஒரு ஜீவியானது தன்னை பாதுகாத்துக் கொள்ள விழையும் மிகவும் இயற்கையான இயல்பான ஒரு உணர்வு ஆகும். ஆக தன்னை பாதுகாத்துக் கொள்ளும் அந்த உணர்வுதான் தனது அங்கம் அல்லது நீட்சி போன்ற குட்டி (குழந்தை) குறித்தும் ஏற்படுகிறது.
அதில் உண்மையில் நனவு பூர்வமான ‘தொடர்பு படுத்துதல்’ என்பது தனக்கு வெளியிலுள்ள ஏதோ வொன்றுடனோ அல்லது தன்னுள் ளேயுள்ள எதனுடவோ கூடவும் இல்லை. இவ்வாறு தொடர்பு படுத்துதல் என்பது ஏழாமலேயே விளையும் உறவுகளே இரத்த - உறவுகள் ஆகும்.
தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் உணர்வினை சுய - அன்பு எனக் குறிப்பிடுவோமெனில் தனது அங்கம் அல்லது பகுதி போன்ற தனது குழந்தையை பாதுகாக்கத் துடிப்பதும் அதே சுய அன்பு தான், அல்லது சுய – அன்பின் நீட்சியே தான் எனலாம். இதே சுய - அன்பானது தனது குழந்தைகட்கும், பிற நெருங்கிய குடும்ப உறவு கட்கும், சற்று தொலைவான குடு ம்ப உறவுகட்கும் நீட்டிக்கப்படு கிறது.
இரத்த உறவுகள் என்பது முதலில் குடும்ப – ரீதியாகவும், பிறகு சமூக ரீதியாகவும் அமைகிறது. எந்த அளவிற்கு குடும்பம் மற்றும் சமூகக் கோளங்களின் புறவாழ்க்கை கோருகிறதோ, செல்கிறதோ அந்த அளவிற்கு இவை உபயோகமானவை. 
அதற்கு மேல் இவ்வுறவுகள் எவ்வகையிலும் இறுதியானவை யல்ல. ஏனெனில், குடும்பம் சமூகம் என்பவை இயற்கையாக அமைந்த அளிக்கப்பட்ட அடிப்படை நிலைமையாகும். ஒரு தொடக்கம் புள்ளி போல, ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலானோர் இந்த தொடக்கப் புள்ளியைத் தாண்டி சிறிதும் நகர்வதேயில்லை.

சக – ஜீவிகள் என்போர் எவரெனில் ஒருவருக்கு தனது தாய், தந்தை, உடன்பிறந்தோர், கணவன் அல்லது மனைவி குழந்தைகள், நெருங்கிய மற்றும் தொலைவான உறவினர்கள், அண்டை அயலார், நண்பர்கள், எதிரிகள் மற்றும் மனித குலத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் ஆவர்.
ஆம், தனியொருவருக்கும், பிறருக்குமான உறவு என்பது சகஜீவி என்பது தானாகும். சக - ஜீவி எனும் உறவே மிகவும் சரியான முறையான உறவாகும். ஏனெனில் இவ்வுறவு மட்டுமே புவி தழுவியதாய் உள்ளது. பிற உறவுகள் பெற்றோர்க்கு பிள்ளைகள் என்பதானதும், கண வனுக்கு மனைவி அல்லது மனை விக்கு கணவன் என்பதானதும் போன்ற யாவும் குறுகியவை, அருகமைந்தவை.
பெற்றோர்கள் – பிள்ளைகள், கணவன் – மனைவி போன்ற உறவுகள் மிகவும் நெருக்கமானது, அன்யோன்யமானது எனப்படுகிறது. அதாவது பிற அண்டை அயலாருட னான உறவை விடவும் நெருக்கமானது எனப்படுகிறது. ஆனால் இது வெறும் தோற்றப் பிழையே தவிர உண் மையல்ல. ஏனெனில், வாழ்க்கையின் அழமான புதிரின் முன்னே எவரும் நெருக்கமானவரும் அல்ல, தொலை வானவரும் அல்ல. நாம் பிறருக்கும் மட்டுமல்ல, நமக்கு நாமே அந்நியராகவே இருக்கிறோம். ஆக நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையை தனியே தான் சந்தித்தாக வேண்டும். இறப்பையும் தனியேதான் சந்தித்தாக வேண்டும்.
வாழ்க்கையை நேரேயும், உண்மையாகவும் சந்திப்பது, எதிர்கொள்வது என்பது ஒரு மனித ஜீவியானவன் தன்னை நோக்கி (தன்னில்) விழிப்படையும் போது மட்டுமே சாத்தியமாகும்.
அதாவது ஒரு தனிப்பட்ட, தனித்துவமான உளவியல் ஜீவியாக புதிர்மயமானதொரு பிரபஞ்சத்தின் முன் அதே சமமான புதிர்மயமான தொரு இருப்பின் முன்முகத்திற்கு முகம் எதிரெதிரே ஒருவர் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதை அவ்வளவு நேரே உணரும் போது மட்டுமே சாத்திய மாகும். இந்த விழிப்பு அல்லது பிரக்ஞை கொள்ளுதல் என்பது எப்போதும் தனிமனித சவால் அல்லது விவகாரம் ஆகும். அதில் உறவுகள் நுழையவோ, எதுவும் செய்யவோ இடமில்லை. நாம் உளவியல் ரீதியாக தனிமனிதர்களாகப் பிரிந்திட வேண்டும். தனித்துச் சென்றிட வேண்டும்.
மிகவும் அசலான வாழ்க்கையெனும் பயணத்தில் நாம் அனைவரும் பரஸ்பரம் சக – பயணிகளே. அதில், பிற உறவுகள், தந்தை – மகன், கணவன் – மனைவி போன்ற யாவும் அர்த்தமற்றவை. ஒவ்வொருவரும் பயணிக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் பிற ஒவ்வொருவருக்கும் சக பயணியே. நமது பிரதான குறிக்கோள் என்பது பயணத்தில் இருப்பது, பயணிப்பது - அதாவது கற்பது, வாழ்வது மட்டுமே. 
அங்கே வேறொன்றுக்கும் இடமில்லை. இடம் அளித்தோமெனில் நாம் உண்மையில் பயணிக்கவில்லை. உண்மையில் நாம் வாழவில்லை; வெறுமனே தேங்கிப் போனோம் அல்லது வெறுமனே உயிர் பிழைக்கிறோம் என்றாகி விடும்.

அச்சமூகம் ஒரு நாட்டில் உள்ளது. ஒரு நாடு பிற நாடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. மேலும் ஒருவர் எப்போதுமே பலவிதமான உறவுகளால் சூழப்பட்டுள்ளார். நடைமுறை வாழ்க்கை கோளத்தினுள் உறவுகள் பல வகைகளிலும் உபயோகமாக உதவியாக உள்ளன. நாம் அனைவருமே இந்த ‘நடைமுறை வாழ்க்கையில்’ தான் அக்கறை கொண்டவராயுள்ளோம். 
நமக்கு வாழ்தல் என்பது நடைமுறை ரீதியாயிருத்தல், அதோடு இலாப கரமானவற்றையும், பயன்பாடு டையனவற்றையும் அடைவதை குறிக்கோளாய்க் கொள்ளுதல் என்பதே. அதாவது உறவு, உறக்கம், புணர்ச்சி, செளகரியம், சுகம் ஆகிய அடிப்படை பசிகளை, தேவைகளை தொடர்ந்து பூர்த்தி செய்து கொள்வது என்பதே. இவற்றின் மீதுதான் குடும்பம், சமூகம், தேசம் மற்றும் முழு மனித குலமும் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ளன.
நாம் ஒரு துண்டுபட்ட மனித குலமே யெனினும், எப்படியோ, நாம் இணைந்து செயல்படுவது, ஒத்து ழைப்பது என்பதன் தேவையை உணர்ந்தவர்களாயுள்ளோம். இல்லையெனில் சமூக - யந்திரம் இயங்காதல்லவா? இந்தக் காரணி தான் நம்மை மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கிறது. அனைத்து விதமான பூசல்களுக்கும், சண்டை சச்சரவுகளுக்கும், முரண்பாடுகளுக்கும் மத்தியில் ‘உறவு’ போன்ற ஏதோ ஒன்றை நிலவச் செய்கிறது. 
இதற்கு மாறாக ஏதாகிலும் ஒரு வழியில் நம்மால் நம் தேவை களை, விருப்பங்களை, ஆசைகளை அடுத்தவர்கள் மீது சார்ந்திடாமல், அடுத்தவர்களது உதவியில்லாமல் பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியுமானால் நாம் உறவுகள் குறித்து சிறிதும் கருதமாட்டோம். பிறர் மீது சார்ந்திடுவதை தவிர்ப்பதற்காக நாம் பணத்தின் மீதும், செல்வத்தின் மீதும் சார்ந்திட விரும்புகிறோம்.
ஏனெனில் பணமும் செல்வமும் பிறரை நம்மீது சார்ந்திடச் செய்து நமக்குச் சேவை புரியச் செய்திடும்.
பிறருடனான நமது உறவுகள் எவ்வளவு தான் நைந்து கிழிந்து போயிருப்பினும் உறவு போன்ற ஒன்றை நாம் தக்க வைத்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் ஏன் நமக்கு உறவுகளோ, துணைகளோ தேவை ப்படுகிறது? நம்முடைய இயற்கையான பரிணாமத் தோற்றத்தின் படி, எறும்புக் கூட்டம், மீன் கூட்டம் போன்று நாமும் ஒரு இனமாக தோன்றியுள்ளோம். நாம் ஒரு மனிதச் சமூகம் ஆவோம். 
இது ஒரு இயற்கையான, கொடுக்கப்பட்ட நிலையாகும். இந்நிலையினை நாம் மறுக்க முடியாது. பிற மனித ஜீவிகளுடன் சேர்ந்து இணைந்து தான் வாழ்ந்திட வேண்டும். ஆனால் அதே வேளையில் நமது உள்ளார்ந்த பரிணாம இயல்பானது நம்மை ஆதி மந்தைத் தனத்திலிருந்து பிரிந்து விலகிச் செல்லவும் அனைத்து உறவுகளையும் கடந்து வளர்ந்து செல்லவும், மேன்மேலும் அகரீதியாக பரிணமிக்கவும் தூண்டுகிறது- ஏனெனில் எது கொடுக்கப்பட்ட நிலையோ, அல்லது இயற்கையான நிலையோ அதுவே இறுதியானதன்று.
ஒரு ஆரோக்கியமான வழியில் குழந்தைகளுக்கு பிற குழந்தைகள் தேவைப்படுகிறார்கள். கூடி விளையாடுவதற்காக பருவம் எய்தியவர்களுக்கு பிற பருவமடைந்த துணைகள் தேவைப்படுகிறார்கள். 
குடும்பத்தை உருவாக்குவதற்காக வளர்ந்த மனிதர்களுக்கு பிற மனிதர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள் : நாடு - நகரங்களை நிர்மாணிக்கவும் மற்றும் உயிர் வாழ்வதற்குரிய அனைத்து பொருட்களையும் விடயங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்காக, இந்த பல விதமான குடும்ப, சமூக, தனிச் சுயங்களுக்கிடையேயான உறவுகளும் இறுதியானவையல்ல. 
இவ்வுறவு களைக்கொண்டு நாம் கட்டியெ ழுப்பிடும், வாழும் வாழ்க்கையும் இறுதியானதல்ல. ஏனெனில் இந்த தனிநபர் எனப்படும் ‘சொந்தச் சுயம்’ அல்லது ‘தனிச் சுயம்’ என்பது மிகவும் மட்டுப்பாடானதொரு சுயமாகும். இந்தத் தனிநபர் கிட்டத்தட்ட ஒரு பூஜ்ஜியமே.
பல பூஜ்ஜியங்களின் கூட்டுத் தொகை என்பது மீண்டும் பூஜ்ஜியம் தானே? இந்த தனிச் சுயம் அல்லது தனிநபர் என்பவர் உண்மையில் ஒரு தனிமனிதர் அல்ல - அதாவது விழிப்புணர்வுள்ள முழுமையானதொரு மனித ஜிவியல்ல. இந்த நபரது ஆளுமை என்பது ஒரு பிம்பம், அல்லது ஒரு முகமூடி மட்டுமே. 
அதாவது மட்டுப்பாடான தனிச் சுயமானது பிற மட்டுப்பாடான தனிச் சுயங்களுடன் இணைந்து ஒத்து ஒழுகி அனுசரித்துப் போதலின் வழியே உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பிம்பம் அல்லது முகமூடி, அவ்வளவு தான். இந்த மட்டுப்பாடான தனிச் சுயங்களின் கூட்டத்தைத் தான் நாம் சமூகம் என்கிறோம். 
உடலுக்கு ஒருமனம் உள்ளது. ஆனால் அம் மனமானது இன்னும் தன்னை நோக்கி விழிப்படையா திருக்கிறது. தனது உண்மையான இயக்கங்கள் குறித்து விழிப்படை யாதிருக்கிறது. ஏனெனில் அம்மனம் உடலின் கோரிக்கைகளை, பசிகளை, விருப்பங்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்து நிறைவேற்றுவதிலேயே திருப்தியடைந்து விடுகிறது. 
விலங்கியல்பைக் கொண்ட உடலும், இன்னும் விழிப்படையாதிருக்கும் மனமும் சேர்ந்த கலவைச் சுயமானது உண்மையான சுயமல்ல. அதாவது மனித ஜீவியின் ‘முழுச் சுயம்’ அல்ல மனித ஜீவியின் உண்மையான கருவான சுயத்தைக் கண்டடைய வேண்டுமெனில் இந்த மட்டுப்பாடான சுயமானது தனது மட்டுப்பாடுகளை நேரே புரிந்துணர்தல் அவசியம். அவ்வாறு புரிந்துணர்ந்து அமைதியுறல் அவசியம்.
அப்போது தான் உண்மையான மையமான சுயமானது உடல் – மனம் எனும் அடுக்குகளின் ஒருங்கி ணைந்த இசைவான இயக்கத்தின் விளைவாக உள்ளிருந்து வெளிப்படவிய லும். 
ஆக இந்த மட்டுப்பாடான தனிச்சுயம் அல்லது சொந்தச் சுயம் என்பது கடக்கப்பட வேண்டிய நிலையம் ஆகும். சொந்தச் சுயத்தை கிட்டத்தட்ட நிலை அல்லது சுயம் தான் உண்மை யான மனித ஜீவி ஆகும். அது வரை ஒருவர் பாதி விலங்காகவும், பாதி மனிதனாகவும் இருக்கிறார்.
முழு மனித ஜீவியை கண்டடைவது அல்லது ‘தன்னையறிவது’ என்பதுதான் நம் ஒவ்வொருவரின் மற்றும் ஒட்டுமொத்த பரிணாமத்தின், பிரபஞ்ச இருப்பின் சிகரம் போன்ற இலக்கு ஆகும்.
