வெள்ளிக் கோளின் சூரியக்கடப்பு; அறிவியல் முக்கியத்துவமும் வரலாற்றுப் பின்னணியும்


17ஆம் நூற்றாண்டில் கெப்ளரது கோள்களின் விதிகள் மற்றும் நியூட்டனின் இயக்க விதிகளைப் பயன்படுத்தி சூரியக் குடும்பத்தின் அளவினை வானவியல் அலகின் வாயிலாகக் கணித்தனர். வானவியல் அலகு (Astronomical Unit or A.U) என்பது சூரியனுக்கும் பூமிக்கும் இடைப்பட்ட சராசரி தொலைவாகும். மேற்கூறிய விதிகள் சூரியக் குடும்பத்தின் கோள்களின் தொலைவை வானவியல் அலகில் கணித்தன. ஆனால் வானவியல் அலகு என்பதன் அளவைக் கணிக்க இயலவில்லை. 18ஆம் நூற்றாண்டில் இந்த அளவைத்துல்லியமாகக் கண்டறிய கடும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்த அலகில் ஏதேனும் தவறு நேரிட்டால், பேரண்டத்தின் அளவைக் கணிக்கையில் அந்தத்தவறு பல்கிப் பெருகிவிடும் அச்சம் இருந்தது.
17ஆம் நூற்றாண்டில் வெள்ளி மற்றும் புதன் கோள்கள் 1631ஆம் ஆண்டில் சூரிய வட்டைக் கடப்பதைக் காண இயலும் என கெப்ளர் கணித்தறிந்தார். எனினும் 1631ல் நிகழ்ந்த வெள்ளியின் சூரியக் கடப்பு ஐரோப்பிய நாடுகளில் புலப்படாத காரணத்தால் யாரும் அதனைக் காணவில்லை. பின்னர் ஜெரேமியா ஹாரக்ஸ் எனும் இளம் ஆங்கிலேயர் 1639ல் மீண்டும் ஒரு முறை வெள்ளியின் சூரியக் கடப்பு நிகழும் எனக் கணித்தார். அதனை உடனடியாக உலகிற்குத் தெரிவிக்க இயலாததால் அவரும் அவரது நண்பரான வில்லியம் கிராப்ட்ரீ என்பவரும் மட்டுமே 1639ல் வெள்ளியின் சூரியக்கடப்பினைக் கண்ணுற்றனர். இதன் மூலம் வெள்ளிக் கோளின் சூரியக் கடப்பினை முதன் முதலில் பார்த்தவர்கள் எனும் வரலாற்றுச் சிறப்பை இவர்கள் பெற்றனர்.
பின்னர் 1677ல் புதன் கோளின் சூரியக் கடப்பை எட்மண்ட் ஹாலி கண்டார். இதன்மூலம் வெள்ளிக்கோளின் சூரியக் கடப்பின் உதவி கொண்டு பூமிக்கும் சூரிய னுக்கு முள்ள தொலைவைக் கண்டறிய முடியும் என்று உணர்ந்தார். பூமியின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வெள்ளியின் சூரியக் கடப்பை ஆய்வு செய்து வெள்ளியின் கோண மாற்றத்தை (Parallax) அளப்பதன் மூலம் வானவியல் அலகின் அளவைக் கண்டறியும் முறையையும் அவர் வகுத்தார். இதன் பின்னர் 1761, 1769, 1874 மற்றும் 1882ல் நிகழ்ந்த வெள்ளியின் சூரி யக் கடப்பின்போது உலகெங்கும் வானவியல் அலகின் அளவைக்காணும் பெரு முயற்சி வானவியலாளர்களின் ஒன்றிணைந்த உழைப்பால் நிகழ்ந்தது.

விஞ்ஞானி ஜன்ஸ்டீன் ஒருநாள் வீதி வழியே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அப்போது எதிர்சாரியில் ஒரு கும்பல் நடிகை ஒருவரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது ஜன்ஸ்டீனுக்கு பழக்கமான ஒரு நபர், &#39;மிஸ்டர் ஜன்ஸ்டீன்... நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய விஞ்ஞானி? இந்த ஜனங்கள் உங்களை விட்டுவிட்டு நடிகையை வேடிக்கை பார்க்கிறார்களே?&quot; என்றார். அதற்கு ஜன்ஸ்டீன் நிதானமாகக் கூறினார். &quot;பார்ப்பதற்கு மட்டும் என்றால் என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?&quot;
விஞ்ஞானி ஜன்ஸ்டீன் ஒருமுறை அழுக்கான ஒரு கறுப்பினச் சிறுவனைக் கண்டார். அவன் பார்ப்பதற்கு விகாரமாக, பரிதாபமாக இருந்தான். ஜன்ஸ்டீன் அவன் மீது இரக்கப்பட்டு &quot;நீ முகம் கழுவிக்கொண்டு சுத்தமாக வந்தால் உனக்கு 25 சென்ட் நாணயம் தருகிறேன்&quot; என்றார்.
கறுப்பினச் சிறுவனும் உடனே வேகமாக ஓடி, முகம், கை, கால்களை எல்லாம் கழுவிக் கொண்டு சுத்தமாக அவரிடம் வந்து நின்றான். ஜன்ஸ்டீன் தான் சொன்னபடியே 25 சென்ட் நாணயத்தை அவனிடம் கொடுத்தார்.
பின்னர் ஜன்ஸ்டீன் அந்தச் சிறுவனிடம் &quot;இந்தக் காசை என்ன செய்யப் போகிறாய்?&quot; என்று கேட்டார்.
சிறுவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். பின்னர் &quot;ஐயா நீங்கள் உங்கள் தலைமுடியைச் சரியாக வெட்டிக் கொண்டு வந்தால் இந்தக் காசை உங்களுக்குத் தருகிறேன்&quot; என்றான். திகைத்துப்போய் நின்றார் அந்த மாபெரும் விஞ்ஞானி.
