‘நாவடங்க நாலும் அடங்கும்’


ஒரு மனிதனின் நாக்கு பின்வரு மாறு யோசித்தது... ‘இந்தப் பற் கள்தான் எவ்வளவு நல்லவை. உணவையெல்லாம் கடித்து, அரைத்துப் பக்குவமாக்கி, அதன் சாற்றைச் சுவைப்பதற்கு நமக்குத் தருகின்றன. அவற்றைக் கண்டிப் பாகப் பாராட்டியே தீர வேண் டும்’ என்ற எண்ணத்துடன், பக்க வாட்டில் திரும்பி நன்றியுரை வாசித்தது நாக்கு.
அதைத் கேட்ட பற்கள், “உன் நன்றியெல்லாம் எங்களுக்கு வேண் டாம். உணவைக் கடித்து, அரைப் பதற்காகவே இறைவன் எங்க ளைப் படைத்திருக்கிறார். எங்க ளுக்கு ஏதேனும் நீ உபகாரம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத் தால், பேசும் போது கவனமாக இரு; அதுபோதும்! நீ வார்த்தை களை அள்ளி இறைப்பதால், அதைக் கேட்பவர்கள் ஆவேச மாகி, உன்னை எச்சரிப்பதற்குப் பதிலாக, ‘பல்லை உடைத்துவிடு வேன்’ என்று எங்களை மிரட்டு கிறார்கள். உன்னால் எங்களுக்கு ஆபத்து நேராமல் பார்த்துக் கொள்” என்றனவாம்!
‘படபடவென்று பேசிவிடு வேன்; மனதில் ஒன்றும் இருக் காது. நான் கொஞ்சம் வெளிப் படையான டைப்!
‘கோபம் இருக்கும் இடத்தில் தான் குணம் இருக்கும்’- இப் படிப்பட்ட வாசகங்களை நாம் நாள்தோறும் கேட்டுக் கொண்டு தான் இருக்கிறோம். நாம் நிம் மதியாக வாழ வேண்டுமானால், நம்மைப் பண்படுத்திக் கொள்வது அவசியம்; அறிவென்ற உளி கொண்டு வாழ்வை செதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு முக்கிய மாக அடக்கம் பயில வேண்டும். ‘கடமைகளுள் முதன்மையானது, தன்னைக் கட்டுதல்’ என்பார் மகாகவி பாரதி.
இறைவன் நமக்கு அருளியிருக்கும் கருவிகளுள், அறி வுக் கருவியாகவும் செயற்கருவி யாகவும் செயல்படுவது நாக்கு. உணவைச் சுவைப்பதும், நொற்கள் வாயிலாக உணர்ச்சிகளை வெளிப் படுத்துவதும் நாக்கின் வேலை. ‘நாவடங்க நாலும் அடங்கும்’ என்பர் பெரியோர்.
தங்களையும் அறியாமல் பலர், நாக்குக்கு அடிமையாக இருக்கின் றனர். ஆறடி உயரமுள்ள மனி தனை அரை அடி நீளம் கூட இல் லாத நாக்கு ஆள்வது விந்தையி லும் விந்தை! ‘நமக்குச் சர்க்கரை வியாதி இருக்கிறதே, இந்த இனிப்பைச் சாப்பிடலாமா?’
என்று மனம் சிந்தித்து முடிவு எடுப்பதற்குள், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் கை எடுக்கிறது; நாக்கு சுவைத்து உள்ளே தள்ளிவிடுகிறது.
ஓர் உணவைச் சுவைப்பதற்கு முன், ஒரு சொல்லை உதிர்ப்ப தற்கு முன், அது உண்மையிலேயே நலம் பயக்குமா என்ற விழிப்பு உணர்வுடன் சிந்திக்க வேண்டும்.
என்பது வள்ளுவன் வாக்கு, நாக்கின் நுனியில்தான் திருமகள் வசிக்கிறாள்:
நாக்கின் நுனியில்தான் உறவின ரும் நண்பர்களும் இருக்கின்னர்; தளைப்படுத்தலும், மரணமும் கூட நாவின் துனியில்தான் இருக்கின் றன. சொல்லைக்கயாளும்போது, மிகுந்த கவனம் தேவை. ஓர் உயிரைக் காப்பாற்றும் ஆற்றலும், உயிரை எடுக்கும் ஆற்றலும் சொல் லுக்கு உண்டு. ‘கண்டேன் சீதையை’ என்று... சொல்ல வேண்டியதை அழகாக, தெளிவாக, அடக்கத்து டன் உரைத்த சொல்லின் செல் வரை ராமாயணம் புகழ்ந்து பேசுகிறது.
ஒரே ஒரு தீய சொல்லைச் சொல்லி, அதனால் ஒரேயொரு தீமை ஏற்பட்டாலும், அது மற்ற எல்லா நலன்களையும் அழித்து விடும் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
என்ற குறனை உள்ளத்தில் எழுதி வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
தீயினால் சுட்ட புண் ஆறும்; கோடரியினால் வெட்டப்பட்ட மரம் மீண்டும் துளிர்க்கும்: ஆனால், சொற்களால் ஏற்பட்ட புண் ஆறுவதில்லை என்கிறது மகாபார தம்.நாவடக்கம், புலனடக்கத்தில் அடங்கியிருக்கிறது. கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தோல் ஆகிய ஐம்பொறிகளின் மூலமே உலகம் நமக்குள் நுழைகிறது.
இந்த உலகத்தில் நாம் பிறந் திருப்பது, நாமும் ஆனந்தமாக வாழ்ந்து, பிறருக்கும் ஆனந்தத்தை வழங்கவே என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உலகம் என்ற பொருட்காட்சிச்சாலையில் தொலைந்து போன குழந்தையாக தடுமாறா மல், நம்மைப் பெற்றவராகிய இறைவனின் கையைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கான முயற்சிகளில் முதல்படி புலனடக் கம். ஐம்பொறிகளையும் நெறிப் படுத்தக் கற்றுக் கொள்ள வேண் டும்.
ஐம்பொறிகள்- குதிரைகள்: மனம்- கடிவாளக் கயிறு; அறிவு- தேரோட்டி; புலன்களே பாதை கள். ஐம்பொறிகளும் மனமும் அறிவின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கி னால், வாழ்க்கைப் பயணம் வெற்றிபெறும் என்று அழகாக விவரிக்கிறது உபநிஷதம்.
கட்டுப்படாத ஐந்து அறிவுக் கருவிகளும், ஐந்து செயற் கருவிகளுமே இராவணனின் பத்து தலைகளாக உருவகப்படுத்தப்படு கின்றன. ஐம்பொறிகளின் பின்னே சென்று, வெறியுடன் போகங்களை அனுபவிப்பவர்கள், தங்கள் உடலை வியாதிகளின் கூடாரமாக்கிக் கொள்கின்றனர்.
என்கிறார் திருவள்ளுவர்.
‘ஆமை தனது உறுப்புகளை அடக்கிக் கொள்வது போல், பொருள்களிடம் இருந்து பொறி களை முழுவதும் உள்ளிழுக்க வல் லவன், நிறைஞானத்தில் நிறை பெறுகிறான்’ என்று கிருஷ்ணர் கீதையில் கூறுகிறார்.
‘தன்னை ஆளும் சமத்தெனக் கருள்வாய்!’ மகாகவி பாரதியா ரின் உயர்ந்த பிரார்த்தனை இது. அடக்கம் என்பது மிக உயர்ந்த தொரு பண்பு. அடக்கம் என்பது உள்ளத்தில் உறுதிபெற்று, வாக் கில் வெளிப்பட்டும், செயலிலும் தொடர வேண்டும். அடக்கம், மனிதனை தெய்வநிலைக்கு உயர்த் தும்: அடங்காமை ஆழ்ந்த நரகத் தில் ஆழ்த்திவிடும்.
சிந்தித்துப் பார்த்தால், மனிதன் கர்வப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்லை. பிரபஞ்சத்தின் பிர மாண்டத்துக்கு முன், கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறு துகளாக மனிதன் கைகட்டி நிற்கிறான்.
ஒருவரிடம் உள்ள திறமைகளை, கடவுளின் பரிசு என்பர், ஆனால் அந்தத் திறமையையே கடவுளாகக் காண்பது நமது
று கீதையில் உபதேசிக்கிறார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர். இறைவனின் திறமை நம் மூலம் வெளிப்படுகிறது என் பதை உணர்ந்து அடக்கத்தைக் கைக் கொள்ள வேண்டும்.
ஒருவர் நன்றாக எழுதினால், நாம் பேனா பென்சிலுக்குப் பாராட்டு விழா எடுப்பதில்லை; எழுதிய வரையே புகழ்கிறோம். நம் மூலம் எழுதுபவர் கடவுள், அவரே அனைத்துப் புகழுக்கும் உரியவர் என்பதை உணர வேண் டும்.
அழகு, இளமை, கல்வி, செல் வம் என எது குறித்தும் கர்வம் தேவையில்லை. அவை, நம்மை விட்டுப்போக அரை நொடி போதுமானது. ஒருவன் அடக் கத்தை உறுதிப் பொருளாகக் கருதிப் பாதுகாக்க வேண்டும். அதைக் காட்டிலும் இன்பத்தை ஆக்கித் தருவது வேறு எதுவும் இல்லை. அனைவருக்கும் இன்பத் தைத் தருவது பணிவு. செல்வத் துக்கே சிறப்பு அளிப்பது பணிவு.
திருவள்ளுவர் அடக்கத்தின் சிறப்பைக் கூறுகிறார்:
கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, கற்க வேண்டிய நூல்களைக் கற்று, அடக்கம் உடையவனாக இருப்ப வனுக்குத் தக்க தருணத்தில் உதவு வதற்காக, அறக் கடவுள் காத் திருக்கும். அடக்கம் பயில்வோம்: அறக் கடவுள் நமக்காகக்காத்திருக் கிறார். அவரைச் சார்ந்திருந்து, புரிய வேண்டிய நற்செயல்களைப் புரிந்து, அறியவேண்டிய மெய் யறிவைப் பெற்று, அமைதியும் ஆனந்தமும் பெறுவோம்.

