உலகின் மிகப்பெரிய அதிசயம்

புருஷோத்தமன்
பஞ்சபாண்டவர்கள் ஐவரும் அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு தாகம் எடுத்தது. ஓரிடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு, ‘எங்கேனும் சென்று தண்ணீர் எடுத்து வா...’ என்று சகாதேவனை அனுப்பினார்கள். அவர் திரும்பி வரவில்லை. அடுத்து நகுலன் போனார். அர்ச்சுனன், பீமன் இப்படி நான்கு பேரும் போன பின்பும் யாரும் திரும்பி வரவில்லை.
ஆச்சரியடைந்த தர்மர் அதிக தாகத்தோடு தம்பிகளைத் தேடி நடந்தார். ஒரு குளத்தில் அருகிள் தம்பிகள் நான்கு பேரும் மூர்ச்சையிழந்து கிடப்பதைப் பார்த்தார். என்னவென்று புரிய வில்லை. யாரும் அங்கு இல்லை.
குளத்தில் இறங்கி, தண்ணீரில் கைவைக்கச் சென்றவரை தடித்த குரல் ஒன்று தடுத்தது.
‘என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னால் மட்டுமே உன்னை தண்ணீர் அருந்த அனுமதிப்பேன். உன் தம்பிகள் அனைவரும் என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லவில்லை. அத னால்தான் இப்படி ஆகிவிட்டார்கள்’ என்றது அந்தக் குரல்.
தர்மர், ‘நான் தயார்.. கேள்விகளைக் கேள்’ என்றார் கேள்விகள் வந்தன. இவரிடமிருந்து பதில்களும் பறந்தன.
அதில் குறிப்பிடத்தக்க கேள்வி; ‘உலகில் மிகப்பெரிய அதிசயமம் என்று எதைக் கருதுகிறாய்?’ என்பது!
தர்மர் சொன்ன பதில்: ‘இந்த உலகில் நம்மைச் சுற்றி மரணம் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதைப் பார்க்கும் மனிதர்கள் தனக்கும் எப்போது வேண்டு மானாலும் அது நிகழலாம் என்று உணர்வதில்லை. தம்மால் குறி ப்பிட்ட காலமே வாழ முடியும் என்பதை அறிவுபூர்வமாக உண ர்ந்தாலும், இங்கேயே நிரந்தர மாக வாழப்போவது போன்ற மாயையில் சிக்கிக் கிடக்கிறார்கள். அதுதான் எனக்கு பெரிய அதிசயமாகத் தெரிகிறது...’ என்றார்.
தர்மரின் பதிலில் அந்த யக்ஷன் திருப்தியடைந்தான். அடுத்து அவர் தண்ணீர் பருகினார். தம்பிகளின் உயிரையும் திரும்பப் பெற்றார்...! இப்படி சொல்கிறது மகாபாரதக் கதை.
யக்ஷன் கேட்டது இன்றைய காலகட்டத்திற்கு ஏற்ற கேள்வி. காலத்தின் கேள்வி தர்மர் வடிவில் காலமே அதற்கு பதிலும் அளித்திருக்கிறது.
மரணத்தின் புதிர் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டது. நம்மைச் சுற்றி நடந்து கொண்டிருக்கும் மரணத்தை நாம் பார்க்கும் போதெல்லாம், ‘அது நம்மிடமும் ஒருநாள் திடீரென்று வந்து நிற்கும்’ என்பதை அந்த நேரத்தில் மட்டுமே நினைக்கிறோம். உடனே மறக் கிறோம். அதனால் மரணம் விளக்கும் தத்துவத்தை உணர்ந்து அதற்கு தக்கபடி வாழ்க்கையை நாம் அமைத்துக் கொள்வதில்லை.
மரணத்தை மனிதன் உணர்ந்து கொள்ளும்போதுதான், தான் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்கிறான். புரிந்து கொண்டால்தான் மற்றவர்களுக்கு தொந்தரவு கொடுக்காத மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை வாழ்வான்.
இன்று எல்லா மனிதர்களையும் ஆட்டிப் படைப்பது, பயம். அதி லும் நோய், ‘மரணத்தை நோக்கி மக்களை வழி நடத்திச் செல்கிறது’ என்பதை எல்லோரும் உணர்ந்து விட்டதால் நோய் மீது மனிதனுக்கு அளவற்ற பயம். சிறிய நோய் வந்தாலே ரொம்பவும் சோர்ந்து போகிறார்கள்.
எல்லோர் உடலிலும் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு நோய் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கும். அது கட்டுக்குள் இருக்கும்போது வெளியே தெரியாது. கட்டுப் பாட்டை இழக்கும்போது நோயாக வெளியே தெரியும். மருந்து சாப்பிட்டதும் அது மீண்டும் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரும். ஆக நோய் எப்போதும் தீர்வதில்லை. உங்கள் உடலில் இருக்கும் எலும்பு, தசை ரத்தத்தோடு நோயையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தைப் பெறுங்கள். நோய் வந்தாலும் மனது தளராது.
ஜூரம் வந்துவிட்டது என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். சரி ஒரு மாத்தி ரையை போட்டுவிட்டு வேலை யைப் பார்ப்போம் என்று அந்த சுவடை வெளிக்காட்டாமல் தன் அன்றாட பணியை கவனித்துக் கொள்பவர்கள் சிலர். பலர், ‘எனக்கு காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. நான் சோர்ந்து போய் இருக்கிறேன். என்ன ஏதுவென்று கேட்க யாரும் வரவில்லை. என்னை ஒரு மனிதனாக இந்த வீட்டில் யாரும் நினைக்கவில்லை...’ என்று கூச்சல் போட்டு, தன்னையும் நோகடித்து மற்றவர்களையும் கஷ்டப்படுத்தி அந்த சாதாரண நோயை அசாதாரண பிரச்சினையாக்கி விடுவார்கள்.
ஒருவர் மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார் என வைத்துக் கொள்வோம். அவர் உங்களுக்கு தெரிந்தவர் என்றால் உடனே உங்களுக்கும் அந்த நோயைப் பற்றிய பயம் வந்துவிடும். அவரை ‘வழியனுப்பி’ முடிக்கு முன்பே ‘நாம் நாளைக்கே சென்று இதயம் தொடர்பான அத்தனை டெஸ்ட்களையும் எடுத்துவிட வேண்டும்’ என்று நினைப்பீர்கள். காரணம் என்ன? மரணத்தை பார்க்கும்போது... மனிதனுக்கு நோயைப் பற்றிய பயம் அதிகம் வருகிறது. உடனே தன்னை மரணத்தில் இருந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள முயற்சி எடுக்கிறார்.
கருப்பசாமி என்பவர் இறந்து போய்விட்டால் அவர் பெயரைக் குறிப்பிட்டு ‘கருப்பசாமி இறந்து விட்டார்’ என்கிறோம். சிந்தித்துப் பாருங்கள். அந்த உடல் அவருக்கான அடையாளமா?!
அவர் சுவாசித்த காற்று அவருக்கான, அவர் தயாரிப்பு அல்ல!
அவர் பருகிய நீர், அவருக்கான அவர் தயாரிப்பு அல்ல!
அவர் உண்ட உணவு, அவருக்காக அவர் விளைவித்தது அல்ல!
இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக சிந்தித்தீர்கள் என்றால், கருப்ப சாமியின் உடல் அவருக்கான அடையாளமாக இருக்காது. அவரை உருவாக்கியது, பெற்றது, வளர்த்தது, அவர் அடைந்தது, அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை எல்லாம் இயற்கையால் கிடைத்த ‘பொது வுடமை’ களாகத்தான் இருக்கும். அந்த ‘பொதுவுடமை’யில் இருந்து விலகியதும் அவர் உயிரற்றவர் ஆகிவிட்டார்.
அதுபோல் தான் நீங்களும்!
சுவாசிக்கும் காற்றும், தண்ணீரும், உணவும் நீங்கள் படைத்ததல்ல. ஆனால் அதை எடுத்துத்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிaர்ல்கள்.
நீங்கள் வசிக்கும் வீடு நீங்கள் சம் பாதித்த பணத்தால் கட்டப்பட்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது உருவாக காரணமான அத்தனை பொருட்களும் இயற்கை தந்த வைகளாகத்தான் இருக்கும். மண்ணில் இருந்து விண்ணுக்கு உயர்ந்த பங்களாக்களாக இரு ந்தாலும், குனிந்து உள்ளே செல்ல வேண்டிய குடிசைகளாக இருந்தா லும் அவை இயற்கையின் ஒருங் கிணைப்புதான்!
மனிதன் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எல்லை வைத்திருப்பதுபோல், உடலை நேசிக்கும் விஷயத்திலும் ஒரு எல்லை வைத்திருக்க வேண்டும்.
இது என் உடலுக்கான சோப்
இது என் தலைக்கான டை
இவை என் கழுத்துக்கான ஆபரணங்கள்
இது என் உடலுக்கான பட்டுப்புடவை
இது எனக் கான கட்டுடல்
இது என் உடல் நிறம். இதை வைத்துத்தான் எனக்கு பெருமை.
என் உடலைப் பேண இவ்வளவு சொத்து சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன். இவ்வளவு பணம் சேர்த்து வைத்திருக்கிறேன்.
இப்படி என் உடல்.. உடல் என்று சொல்லும் போது உடல்மீது எல்லையற்ற பிடிப்பு வந்துவிடுகிறது. அப்படி வெறித்தனமான பிடிப்பு வந்துவிட்டால் வயதையும், தோற்ற மாற்றத்தையும், நோயையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் போய்விடும். உடலில் தூசு பட் டால்கூட துடித்துப் போவீர்கள். அனைத்து துடிப்பிற்கும் ஒரே காரணம், மரண பயம்!
முன்பெல்லாம் காடுகளிலும், குகை களிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மனிதனுக்கு, மரண பயம் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை. நவீன உலகமான தற்காலத்தில் மனிதன் உடல் மூலம் அனுபவிக்கும் விஷயங்கள் அதிகமாகிவிட்டன. மரணத்தின் மூலம் அவைகளை எல்லாம் இழக்க வேண்டியது வந்துவிடும் என்று அஞ்சுகிறான்.
சிலர் பிறந்த நாளே கொண் டாடுவதில்லை. காரணம், ‘ஒவ் வொரு பிறந்த நாள் வரும் போதும் உன் வயது ஒன்று அதிகரிக்கிறது என்ற சோகத் தகவலை அது சொல்லிவிட்டு போகிறது’ என்று வருந்துகிறார்கள். மரணத்தைப் பற்றிய பயம், பலகீனமானவர்கள் மனதில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு ஆட்சி செய்யத் தொடங்கிவிடுகிறது. அவர்கள் சாலை ஓரங்களில் ஒட்டப்பட்டி ருக்கும் ‘காலமானார்’ என்ற ஐந்தெழுத்து போஸ்டரைப் பார்த்துக்கூட அலறிவிடுகிறார்கள்.
வேகமாக ஓடிச் சென்று பஸ்சைப் பிடிக்கக்கூட இன்று பலருக்கு பயம். ஆனால் சாகசக் கலைஞனைப் பாருங்கள். நூறு அடி உயரத்தில் மேலே நின்று கீழே குதிப்பார். அந்தரத்தில் பல்டி அடிப்பார். தீக்குள் பாய்வார். சிங்கத்தின் வாய்க்குள் தலையை விடுவார். இவர்கள் எல்லாம் எப்படி மரண பயம் இன்றி வாழ்கிறார்கள். ‘உடல்’ பற்றிய சிந்தனையிலே சராசரி மனிதர்கள் இருக்கும்போது சாகச கலைஞர்கள் தங்கள் ‘செயல்’ பற்றிய சிந்தனையிலே இருக்கி றார்கள். அதனால் அவர்களுக்கு உடல் அங்கு ஒரு பொருட்டாக தெரிவதில்லை. அவர்கள் நினைப்பதை அந்த உடல் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவுதான், உடல் அவர்களுக்கு பொக்கிஷம் அல்ல. பலருக்கும் பாடம் கற்றுக் கொடுக்கும் புத்தகம்.
வாழும் மனிதர்கள் அனைவரும் இறக்கத்தான் வேண்டும் என்ற உண்மையை அனைவருமே உணர்ந்திருந்தாலும் அதைப் பற்றிப் பேசினாலே மரணம் தன்னைத் தேடி வந்துவிடும் என்பதுபோல் பலரும் பயப்படுகிறார்கள். பேசப் பேசத்தான் பயம் விலகும். பயம் விலகினால்தான் அதைப்பற்றிய விழிப்புணர்வு கிடைக்கும். விழிப்புணர்வு கிடைத்தால்தான் கவலையின்றி வாழ முடியும் என்பது தெரிவதில்லை. மரணம்- மரணத்திற்கு பிந்தைய நிலை பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாததால் அனைவரும் மரண பயம் பற்றிய கவலையோடு தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
நாம் பிறந்துவிட்டோம். இறக்கும்போது எதையும் நம்மால் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. வாழும் காலத்தில் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க நம்மிடம் எவ்வளவோ நல்லவைகள் இருக்கின்றன. அவைகளை கொடுத்துக் கொண்டிருப்போம்.
மிகப்பெரிய சாதனைகளைச் செய்து சாலைகளில் சிலையாக வேண்டிய தில்லை. நிழல் கொடுக்கும் மரம் ஆவோம். சிலையில் பூ பூக்காது. காய் காய்க்காது. நிழல் கிடைக்காது. பறவைகள் கூடு கட்டி வாழ முடியாது. தொட்டிலாகவும் கட்டி லாகவும் அது மாறாது மரத்தால் அத்தனை பலனும் உண்டு. அதனால் மரம் போல் பயன்படுவோம்.
ஒரு இறுதி ஊர்வலம் உங்களைக் கடந்து சொன்றால் அல்லது எதிரே வந்தால் அருவருப்போ, அவசரமோ காட்டாமல் ஒரு நிமிடம் ஓரமாக ஒதுங்கி நில்லுங்கள். மரியாதை செலுத்த அல்ல! உங்கள் மனதை சரிசெய்துகொள்ள!!
‘என்றாவது ஒரு நாள் இது போன்ற ஊர்வலத்தில் ‘கதாநாயகனாக’ பயணப்படுகிறவன் நானாக இருப்பேன். அந்த நாள் எப்போது வரும் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்த நாள் வரும்வரை நான் பக்குவமானவனாக வாழ்வேன்’ என்று உண்மையாக ஒரு உறுதிமொழியை எடுத்து, உங்களையே நீங்கள் சரிசெய்து விட்டடு, மீண்டும் உங்கள் பய ணத்தை தொடங்குங்கள். உங்கள் வாழ்க்கைப் பாதை புதிதாகும். நீங்கள் வாழும் வாழ்க்கையும் இனிதாகும்.
