தமிழில் சார்பெழுத்துகள்



தமிழில் ஓர் எழுத்து, சொல்லில் எந்த இடத்தில் வருகிறதோ அந்த இடத்துக்கேற்ப அந்த எழுத்து உச்சரிக்கப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ‘க’ எனும் இயல்பான எழுத்து, சொல்லின் முதலில் ‘க’யல் போலும் என்ற இடத்தில் இயல்பாகவும் பக்கம் என்ற சொலிலல் ‘க’ ந்ந்ஹ என்று சற்று அழுத்தமாகவும் ப ‘க’ல் என்ற சொல்லில் ‘க’ எனும் எழுத்து எஹ என்று மேலும் அழுத்தமாகவும் பட ‘கு’ எனும் சொல்லில் ‘கு’ எனும் எழுத்து “எஎன்’ என்று மிக அழுத்தமாகவும் உச்சரிக்கப்படுகிறது. 
இந்த உச்சரிப்பு வேறுபாடுகள் தமிழில் முற்காலத்தில் புள்ளிகளால் குறிக்கப்பட்டதாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. ‘க’ எனும் எழுத்து மேலே புள்ளி வைத்தும் ‘க்’ எனும் மெய் எழுத்தாக உச்சரிப்பு மாறுபடுவதைப் போல முற்காலத்தில் ‘க’ எனும் எழுத்து, அதன் இடதுபக்கம் புள்ளியிட்டதும் ‘க’ அதாவது ஓஓஹ என உச்சரிக்கப்பட்டு, அதே எழுத்துக்கு மேலே புள்ளியிட ‘க்’ அது எஹ என்றும், அதே எழுத்துக்கு வலப்பக்கம் புள்ளியிட ‘க’ அது எஎஹ என்றும் வேறுபட்டு உச்சரிக்கப்பட்டிருக்க லாம்.
இந்த உச்சரிப்பு மாறுபாடுகளுக்குக் காரணமான, ஆயுதங்களாகப் பயன்பட்ட மூன்று புள்ளிகளை ஒன்று சேர்த்து வருங்காலத்தில் ஆய்த எழுத்து உருவாகியிருக்கலாம் என்றும் அதனால் அப்புள்ளிகளின் பயன்பாடு காணாமல் போயிருக்கலாம் என்றும் எண்ண வாய்ப்புள்ளது.
தொல்காப்பியம் நூன் மரபு பகுதியின் தொடக்கத்தில் எழுத்தெனப்படுவ ‘அகர முதல் ‘ன’ கர இறுவாய் முப்பஃதென்ப என்றும் அடுத்து குற்றியலிகரம் குற்றியலுகரம், ஆய்தம் எனும் மூன்றும் எழுத்துக்களாகக் கொள்ளப்படாமல் சார்பெழுத்துக்களாகவே கொள்ளப் பட்டன. குற்றியலிகரமும், குற்றியலுகரமும் புணர்ச்சித் திரிபுகளால் தோன்றியவை. தனி எழுத்தல்ல. ஆய்தம் மட்டுமே தனி எழுத்து எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
உச்சரிப்பு வேறுபாடுகளுக்குக் காரணமான ஆயுதங்களாகப் பயன்பட்ட மூன்று புள்ளிகளும் ஓர் ஆய்த எழுத்தான பிறகு, தமிழ் மொழியில் உச்சரிப்பு மிகப்பெரிய இழப்பைச் சந்தித்தது.
ஒரு குற்றெழுத்து பொதுவான கால் சேர நெட்டெழுத்து ஆவது போல தமிழறிஞர்கள் ஒலி வேறுபாட்டை குறிக்க ஒரு பொதுக் குறிப்பு வழிகாண வேண்டும்.
