ஓய்வும் வேதனையே


பிரான்ஸ் நாட்டின் புகழ்பெற்ற அறிவியல் மேதையான லூயி பாஸ்டரின் அறிவியல் சாதனைகளுக் காக அவரைக் கெளரவிக்கும் வகையில் அந்நாட்டு அரசு அவருக்கு பனிரெண்டாயிரம் பிராங்குகள் உதவிச் சம்பளமாக அளிக்க முன்வந்தது.
அந்தச் சமயத்தில் லூயி பாஸ்டர் மிகவும் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் கிடந்தார். அவரது மருத்துவச் செலவுக்குக் கூட கையில் பணமில்லாத நிலை.
அதனால், பாஸ்டரின் நண்பர்கள் அவருக்கு உதவிச் சம்பளம் கிடைத்தது குறித்து மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் உடனடியாக பாஸ்டரைச் சந்தித்து அந்த நல்ல செய்தியை அவருக்குத் தெரிவித்தனர்.
“இதுவரை தாங்கள் கடுமையாக உழைத்தது போதும். ஓராண்டுக் கால மாவது உழைப்பை அடியோடு நிறுத்தி விட்டு ஓய்வு எடுத்து கொள்ளுங்கள். ஏதாவது ஓர் ஆரோக்கிய தலத்துக்குச் சென்று உல்லாசமாக, உற்சாகமாகப் பொழுதைப் போக்குங்கள். உங்கள் செலவுக்குத் தான் தாராளமாகப் பணம் கிடைக்கப் போகிறதே” என்று நண்பர்கள் யோசனை கூறினார்கள்.
ஆனால் நண்பர்களின் யோசனையை ஏற்க லூயி பாஸ்டர் மறுத்துவிட்டார்.
“உழைப்பை நிறுத்திவிட்டு ஓய்வு எடுத்துக் கொள்வது குறித்து நான் சிந்திக்கவே மாட்டேன். ஓய்வாகப் பொழுதைக் கழிப்பது என்னைப் பொறுத்தவரை நரக வேதனையாக இருக்கும். உழைக்கும் போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியும், இன்பமும் ஓய்வாக சோம்பிக் கிடக்கும்போது கிடைக்காதே” என்றார் உறுதியாக.
லூயி பாஸ்டர் தனது இறுதிக் காலத்தில் மரணப் படுக்கையில் கிடந்தபோது கூட, “உழைக்க முடியாமல் ஓய்ந்து போய் படுக்கையில் கிடக்க வேண்டி வந்ததே” என்று வருத்தப்பட்டாராம்.

கி.மு. 59ல் ஜூலியஸ் சீசர் கையால் எழுதப்பட்ட தினசரி செய்தித் தாளை முதன் முதலில் அறிமுகப்படுத்தினார். அவை முக்கியமான இடங்களில் ஒட்டப்பட்டன. 
கூட்டன்பேர்க்கின் அச்சு எந்திரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகுதான் செய்தித்தாள், தொழில்முறையில் தயாரிக்கப்பட்டது. 16ம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்தில் செய்தியைப் பொது மக்களுக்குப் படித்துக் காட்டுவதற்கு வெனிஸ் நகர மக்கள் காசு கொடுத்தனர். அதற்கான விலை ஒரு சிறிய இத்தாலிய செப்பு, நாணயம். அதன் பெயர் கெஸட்டா, அதிலிருந்து தான் செய்தி ஏட்டுக்கு ‘கெஸட்’ என்ற பெயர் வந்தது.

ஒரு விடயத்தில் ஓர் உறுதியான தீர்மானம் எடுக்காதவர்களை ‘வேலியின் மீது உள்ளனர்’ (on the fence) என்று கூறுவது வழக்கமாக இருக்கிறது. அமெரிக்கச் சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது நியூஜெர்சியில் இருந்த முக்கியமான நீதிபதியான இம்லே புரட்சியாளர் பக்கமா அல்லது பிரிட்டனுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதா என்பது புரியாமல் குழம்பியதால் எந்தப் பக்கத்துக்கும் ஆதரவு தராமல் இருந்தார். 
நீதிபதியின் அடிமை ஒருவனிடம் ஜார்ஜ் வாஷிங்டன், ‘நீதிபதி எந்தப் பக்கம் சார்ந்துள்ளார்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த அடிமை கூறிய பதில் ‘எது வலிமையான பக்கம் என்று தெரிந்துகொள்ளும் வரை என் எஜமானர் வேலியின் மீது அமர்ந்திருப்பார்’. அந்தச் சொற்றொடரைக் கேட்டுக் குதூகலமடைந்த வாஷிங்டன் பலமுறை பல நபர்களிடம் அதைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் மூலமாக, நிச்சயமற்ற தன்மையைக் குறிப்பதாக அச்சொற்றொடர் ஆங்கில மொழிக்கு வந்தது. ‘மதில் மேல் பூனை என்று நாம் சொல்கிறோம் அல்லவா, அதைப் போலத்தான்!
