&#39;&#39;கல்லை எடுத்து விடுங்கள்!&#39;&#39;

ல்வத்தில் சிக்கிக் கொண்ட வாலிபனை அழைத்தார் இயேசு. பாவ வாழ்க்கையில் சிக்கிக் கொண்ட சமாரியப் பெண்ணை அழைத்தார் இயேசு.செத்து கல்லறைக்குள் அடக்கப்பட்டிருந்த லாசரையும் அழைத்தார் இயேசு.
பெத்தானியா என்ற கிராமத்தில் இயேசுவுக்கு பழக்கமான ஒரு குடும்பம் இருந்தது. அந்த குடும்பத்தில் மார்த்தாள், மரியாள் என்ற இரு சகோதரிகளும் லாசர் என்ற சகோதரனும் இருந்தனர். இவர்கள் இயேசுவுக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள்.
இயேசு யோர்தான் நதிக்கரையைக் கடந்து பாலஸ்தீனத்தில் குடி வந்த மக்களுக்கு போதித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில் திடீரென்று ஒருவர் வந்து துயரமான ஒரு செய்தியைச் சொன்னார். அவருடைய நேச நண்பன் லாசர் மிகவும் பிணியுற்றிருக்கிறார் என்று அவருக்கு தெரிவித்தார்கள்.
லாசர் பிணியுற்றிருந்த செய்தியைக் கேட்ட பின்பும் இயேசு அங்கேயே இரண்டு நாள் தங்கி விட்டார். இரண்டு நாள் கழித்து யூதேயா பக்கம் போக வேண்டும் என்று தன் சீடர்களை அழைத்தார்.
“நம் நண்பன் லாசர் தூங்குகிறார். அவனைத் தூக்கத்தில் இருந்து எழுப்பச் செல்லுகிறேன்” என்றார். (அருள 11:11)
ரடர்களோ, “ஆண்டவரே, தூங்கினால் நலமடைவான்” என்றனர்.
ஆனால் உண்மையிலேயே லாசர் இறந்து போனான். இயேசு குறிப்பிட்டது அவனுடைய சாவையே!
அப்போது இயேசு “லாசர் இறந்து விட்டான்.... வாருங்கள், அவனிடம் செல்வோம்” என்று அவர்களை அழைத்தார்”
இயேசு அங்கு வந்தபோது லாசரை கல்லறையில் வைத்து ஏற்கனவே நான்கு நாள் ஆயிற்று. இயேசு தம் சீடர்களோடு பெத்தானியாவுக்கு வந்தார். இயேசு இன்னும் ஊருக்குள் வரவில்லை. அருகாமையில் வந்து விட்டார் என்ற உடனே மார்த்தாள் இயேசுவை எதிர்கொண்டு பார்க்கச் சென்றாள்.
யேசுவைக் கண்டதும் மார்த்தாள், “ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்....” என்று சொல்லி விம்மினாள்.
சிறிது நேரத்தில் மார்த்தாள் தன் சகோதரி மரியாளையும் அழைத்து வந்தாள். மரியாள் இயேசுவைக் கண்டு அவர் காலில் விழுந்து “ஆண்வரே நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்” என்று சொல்லி அழுதாள். மரியாள் அழுவதையும் அவளோடு வந்த யூதர் அழுவதையும் இயேசு கண்டபோது மனம் குமுறி கலங்கினார்.
“அவனை எங்கே வைத்தீர்கள்?” என்று கேட்டார்.
“ஆண்டவரே! வந்து பாரும்” என்று சொல்லி அவரை லாசரின் கல்லறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அந்த கல்லறையோ ஒரு குகை. அதை கல் ஒன்று மூடி இருந்தது. “கல்லை எடுத்து விடுங்கள்” என்றார் இயேசு. (அரு. 11:39)
கல்லை எடுத்து விட தயங்கினார்கள். செத்துப் போன லாசரின் உடல் நான்கு நாட்களாக கல்லறைக்குள் இருந்தது. எனவே சகோதரி மார்த்தாள் இயேசுவை நோக்கி “ஆண்டவரே, நான்கு நாள் ஆயிற்று நாற்றம் அடிக்குமே” என்றாள்.
உண்மைதான்! நான்கு நாட்கள் கல்லறைக்குள் இருந்தால் செத்தவருடைய உடம்பு நாற்றம் அடிக்க ஆரம்பித்து விடும். அந்த நாற்றத்தை அடக்க பெரிய கல்லால் அதை மூடி வைத்திருந்தனர்.
இது போலவே இன்றும் நம் மத்தியில் பலர் நாற்றம் அடிக்கும் கல்லறைகளாகவே இருக்கின்றனர். அந்த நாற்றத்தை மூடி மறைக்க கல் ஒன்று அவர்கள் உள்ளத்தை மூடிக்கொண்டிருக்கும்.
உள்ளத்தில் பாவ சிந்தனைகளும் பாவ நாட்டங்களும் பாவ பழக்கங்களும் ஒருவரை சாகடித்து பிணமாக்கி வைத்திருக்கும். நடை பிணங்களாய் செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பர்.
லாசரின் கல்லறையை மூடியது போல் பெரியதொரு மனப்பாரம் பாறாங்கல் போல் அவர்கள் உள்ளத்தை மூடிக் கொண்டிருக்கும்.
“கல்லை எடுத்து விடுங்கள்” என்ற சொன்னாலும் அதை எடுத்துவிட தயங்குவார்கள். பயன்படுவார்கள்.
பயமாயிருக்கிறதே! கல்லை எடுத்துப் போட்டால் நாற்றம் அடிக்குமே! நான் வெறும் பிணமாக இருக்கிறேன் என்பது மற்றவர்க்கு தெரிந்து விடுமே! சமுதாயத்தில் என்னை மதிக்கமாட்டார்களே! என்றெல்லாம் உள்ளத்திலே விவாதித்துக் கொண்டு பிணமாய் நடந்து கொண்டிருப்பார்கள்.
இதை வாசிக்கின்ற பொழுதே உங்கள் நெஞ்சத்தில் கை வைத்து சிந்தியுங்கள்.
என்ன பாரம் பெரியதொரு கல்போல் உங்கள் உள்ளத்தை அடைத்து கொண்டிருக்கிறது?
கல்லை எடுத்து விடுங்கள்.
லாசரின் கல்லறையை அடைத்துக் கொண்டிருந்த கல்லை எடுக்க மார்த்தாள் தயங்கினாள்.
நாற்றம் அடிக்குமே! என்று பயந்தாள்.
“உனக்கு விசுவாசம் இருந்தால் கடவுளின் மகிமையைக் காண்பாய்” என்று இயேசு அவளுக்கு சொன்னார். அப்பொழுது கல்லை அப்புறப்படுத்தினர்.
கல்லை எடுத்து விடுங்கள். கடவுளின் மகிமையைக் காண்பீர்கள்.

