பெருமை கொள்வதிலிருந்து தவிர்ந்து நடப்போம்


,ன்று எம்மவர் மத்தியில் புரையோடிக் காணப்படும் மோசமான பண்புகளுள் ஒன்று ‘நான்’ எனும் அகங்காரமாகும். எடுத்ததெற்கெல்லாம் ‘நான்தான் செய்தேன்’ நானில்லாமல் எதுவுமே நடந்தேறியிருக்காது, நான் கூறுவது மட்டுமே உண்மையானது என்றெல்லாம் தன்னைத்தானே புகழ்வோரை நாம் தினமும் சந்திக்கின்றோம். 
அல்லாஹ்வின் கட்டளைகள், நபியுல்லாஹ்வின் போதனைகள், நாயகத் தோழர்களின் நடைமுறைகள் பற்றித் தெளிவுள்ள ஒரு இறை நேசரின் உதட்டிலிருந்து இவ்வாறான வார்த்தை வெளிவருவதற்கு நியாயமில்லை. ஏனெனில் பெருமைக்குச் சொந்தக்காரன் நான் மட்டுமே; அதில் எவருமே பங்குகொள்ள முடியாது; என்னை மட்டுமே நீங்கள் புகழ்தல் வேண்டும் என அல்லாஹ் அல்குர்ஆனில் பலவிடங்களில் குறிப்பிடுகின்றான்.
‘பெருமை யாவும் எனது போர்வையாகும். கண்ணியம் என்பது எனதுகாற்சட்டையாகும். எனவே எவன் இவ்விரண்டிலிருந்து எதனையும் என்னிடம் அபகரிக்கின்றானோ அவனை நான் வேதனை செய்வேன்’
என அல்லாஹ் மனிதனைப் பார்த்து எச்சரிப்பதாக நபி (ஸல்) அவர்களும் விதந்துரைத்துள்ளனர். (ஹதிதுல் குத்ஸி, புஹாரி, முஸ்லிம்). இந்நிலையில், மண்ணால் படைக்கப்பட்டு, மண்ணோடு மண்ணாய்ப் போகும் நாம், இம்மை வாழ்வே நித்தியமானது என்றெண்ணி அல்லாஹ்வுக்கு மட்டும் சொந்தமான பண்பினை எம்முள் அடக்கிக் கொள்வது எத்துணை மடமையானது என்பதை உணர்தல் அவசியமாகும்.
நபியவர்கள் : ‘எவனுடைய உள்ளத்தில் அணுவளவாவது பெருமை குடிகொண்டிருக்கிறதோ அவன் சுவர்கம் செல்ல மாட்டான். பெருமை என்பது உண்மையை மறப்பதும் (ஏனைய) மனிதர்களை இழிவாக எண்ணி; தன்னைத் தானே செருக்கடைவதுமாகும்’ (முஸ்லிம், அபூதாவூத், இப்னுமாஜா) என பெருமையை வரைவிலக்கணப்படுத்தியுள்ளனர். ஒரு முஸ்லிம் எவ்வளவுதான் வணக்க வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டு தானதர்மங்கள் செய்தபோதிலும் பெருமைபேசின் ஈடேற்றமில்லை என்பது புலனாகின்றது.
மனிதன் தான் கற்ற உலோகாயதக் கல்வியின் துணை கொண்டு ஏதாவது பட்டம் பதவியைப் பெற்றுவிட்டாலோ அல்லது அவனுக்கு அரசியலதிகாரம் கிடைத்துவிட்டாலோ தலைகால் தெரியாமல் நடக்க முனைகின்றான். தாம் வாழும் சமூகம் தமக்குப் பொன்னாடை போர்த்திப் புகழாரம் சூடவேண்டுமென எதிர்பார்க்கின்றான். மறுப்போரைத் தன்னிடமுள்ள அதிகாரத்தின் துணைகொண்டு பழிவாங்குவதற்கு முயற்சிக்கின்றான்.
அறிவின் சிகரம் அலி இப்னு அபீதாலிப் (ரலி) அவர்களும் பெருமைக்காரர்களை விளித்து ‘ஏய்மனிதனே! உனது ஆரம்பம் இந்திரிய மாகவும் இறுதி பிணமாகவும் இருக்கும் போது உனக்கும் கர்வத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம். அகந்தையும் பெருமையும் மதுவைவிடப் போதைதருவது என்பதை நீ அறிவாயா!’ என நையாண்டி செய்கின்றனர். அல்லாஹ்வின் தத்துவத்தினைக் கொண்டு அவனால் படைக்கப்பட்ட அடிமையே மனிதனாகும். இன்னிலையில் அவன், அல்லாஹ்வுக்கு மட்டும் சொந்தமான ‘பெருமை’ எனும் பண்பினை எவ்வாறு கூறுபோட முடியும் என்பதே அன்னாரின் கருத்தாகும்.
‘இவ்வுலகம் இறை நம்பிக்கையாளர்களுக்குச் சிறையாகவும் நிராகரிப்போருக்குச் சுவர்க்கமாகவும் இருக்கிறது’ (முஸ்லிம், திர்மிதி)
நயிபுல்லாஹ் அவர்கள்,
‘உலக ஆசைதான் எல்லாப் பாவங்களுக்கும் காரணமாகும். ஒன்றின்மீது ஆசைகொள்ளல் மனிதனை குருடனாகவும், செவிடனாகவும் செய்துவிடும்’ (முஸ்லிம், திர்மிதி) என அழகாக விளக்கினார்கள்.
முகம்மது நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியருள் இளமைத் துடிப்புள்ள ஒரேயொரு கன்னிப் பெண் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களாகும். அவர்கள் எண்ணியிருந்தால் அன்றைய முதல் மனிதனின் மனைவியென்ற இறுமாப்பில் செருக்குடன் வாழ்ந்திருக்க முடியும். மாறாக, மாநபியின் போதனைகளைச் சிரமேற்கொண்டு எளிமையாக வாழ்வதிலேயே கண்ணுங் கருத்துமாகக் காணப்பட்டார்.
அன்னாரின் உலகப் பற்றற்ற வாழ்க்கை இன்றைய நவநாகரிக நங்கையருக்கு அரியதோர் முன்மாதிரியல்லவா!
அலி (ரலி) அவர்களும்,
‘நாவினால் அறிஞனாகவும் இதயத்தில் மூடனாகவும் இருப்பவர்களைப் பற்றி அஞ்சுகிறேன்’ என பெருமை பேசுவோர் பற்றி விதந்துரைத்தார்கள்.
பெருமையைத் தவிர்த்து எளிமையை உள்ளத்தில் இருத்தி மக்களோடு மக்களாக நாம் வாழும் போதுதான் சமூகம் எம்மை ஆளுமை உடையவராக ஏற்றுக் கொள்ளும்.
இவ்வுயரிய பண்பு அண்ணல் நபி (ஸல்) அவர்களிடமும், அவர்களின் தோழர்களிடமும் நிறைந்து காணப்பட்டமையினாலேயே மிகக் குறுகிய காலத்தினுள் உலகளாவிய மார்க்கமாக இஸ்லாம் பரவியது எனலாம்.
‘இஸ்லாம் ஏழ்மையிலிருந்தே ஆரம்பமாகிறது. மீண்டும் அது ஆரம்ப நிலையைப் போன்று ஏழ்மை நிலையை அடைந்து விடும். இதனால் ஏழைகள் மகிழ்ச்சியடைவர்’ (முஸ்லிம்) எனும் றசூலுல்லாஹ்வின் கூற்றினை அவதானிப்பின், ஒரு மனிதனிடமுள்ள எழிமை எனும் உயர் பண்பே அவனை ஈடேற்றம் பெறச் செய்யும்; பெருமைக்கும் இஸ்லாத்துக்கும் தொடர்பில்லை என்பதும் தெளிவாகின்றது.

